د اقتدار او د هغه د لېږدولو مسئلې ته د کلیسا څخه خلکو ته کتنه کوله، لویديځ فیلسوفانو یو خیالي، فرضي نظر غوره کړ چې په حقیقت کې هیڅ بنسټ نه لري. بلکې دا نظر یوازې د لویديځوالو یو ذهني جوړښت دی، چې په کې ادعا کېږي چې انسان په یوه طبیعي، وحشي حالت کې ژوند کاوه، بیا د ټولنیز تړون له لارې شهري، مدني حالت ته واوښت. د ټولنیز تړون په چوکاټ کې افرادو موافقه وکړه چې خپله اراده یوه برخه پرېږدي، ترڅو یوه ټولیزه اراده جوړه کړي، کومه چې عامه اراده ده او حاکمیت جوړوي. د افرادو دا موافقه چې خپله اراده (یا د هغې یوه برخه) پرېږدي، ټولنیز تړون بلل کېږي، او دا د دولت بنسټ، د اقتدار بنسټ او د عامه ازادۍ بنسټ دی. دوی داسې لیدل چې هغه سیستم چې دا نظر څرګندوي، لکه څنګه چې دوی ګوري، ډیموکراتیک سیستم دی، د داسې سیاسي ادارې په توګه چې د خلکو حاکمیت پلي کوي. له همدې امله، د لویديځ حاکمیتي سیستم د ډیموکراسۍ پر بنسټ والړ دی. د ډیموکراسۍ کلمه یوه مرکبه کلمه ده چې له یوناني اصل څخه ده، SppoKpcma، demokratia، چې له demos (خلک) او kratos (واک) څخه جوړه ده، نو معنا یې "د خلکو واک" ده. ډیموکراسي معمولاً د ابراهیم لینکن (وفات ۱۸۶۵ م) د مشهور قول له مخې تعریفېږي، هغه چې د ګیټسبرګ وینا کې وویل: "د خلکو حکومت، د خلکو لخوا، د خلکو لپاره."

When examining the concept of authority and its transfer from the Church to the people, the Western philosophers adopted an imaginary, hypothetical idea that has no basis in reality. Instead, the idea is merely a mental construct of Westerners, in which it is claimed that Man used to live in a natural, feral state, then moved to an urbanized, civil state through a social contract. Within the social contract, individuals agreed to give up part of their will, to form a collective will, which is a public will constituting sovereignty. The agreement of individuals to give up their (part of) will is called social contract, which is the fundamental of the state, the fundamental of authority and the fundamental of public freedom. They viewed that the system that embodies this idea, as they perceive, is the democratic system, as a political entity to exercise the sovereignty of the populous. Accordingly, the ruling system of the West is based on Democracy. The word Democracy is a Greek-origin composite word, SppoKpcma, demokratia, which is from demos (people) and kratos (rule), so it means “rule of the people.” Democracy is usually defined by the famous saying of Abraham Lincoln (d 1865), who said, “government of the people, by the people, for the people” during his Gettysburg Address.

په هغه عالمي، معاصر مفهوم کې چې لويديځ يې وده ورکوي، ډيموکراسي د ازادۍ (ليبرټي) له مفهوم څخه بېله نه ده. دا خبره نوې نه ده او د عصري لويديځ له فکر څخه نه ده راولاړه شوې، څنګه چې ويل کيږي، بلکې يوازې د يونانيانو څخه پاتې شوې ده. ارسطو په خپل کتاب «السياسه» کې وايي: «که ازادي او مساواتي، لکه څنګه چې ځينو فکر کوي، په ډيموکراسي کې په خاص ډول موندل کيږي، نو هغه به په غوره توګه هغه وخت ترلاسه شي چې ټول خلک په حکومت کې په اعظمي حد برخه ولري. او څرنګه چې خلک اکثريت دي، او د اکثريت رايه پرېکړه کوونکې ده، نو داسې حکومت په ضرورت سره ډيموکراسي وي.» خو د ازادۍ (ليبرټي) عصري مفهوم د يونانيانو له مفهوم څخه توپير لري. دا هغه څه دي چې لويديځ ځانته تشخيص ورکوي، له روښانتيا (انلايټنمنټ) دورې او د لويديځ ليبرال فلسفې له راڅرګندېدو څخه پيل.

In its global, contemporary concept as promoted by the West, Democracy is inseparable from the idea of freedom (liberty). This matter is not new and has not emerged from modern Western thinking, as is held. Instead it is merely inherited from the Greeks. Aristotle says in his book Politics, “For if liberty and equality, as is thought by some, are chiefly to be found in democracy, they will be best attained when all persons alike share in the government to the utmost. And since the people are the majority, and the opinion of the majority is decisive, such a government must necessarily be a democracy.” However, the concept of modern freedom (liberty) differs from that of the Greeks. This is something that distinguishes the West, starting from the era of Enlightenment and the emergence of the Western liberal philosophy.

اسی بنا پر جمہوریت کو ایک جدید اصطلاح میں لبرل ڈیموکریسی کے طور پر بیان کیا جاتا ہے، جو دیگر جمہوریتوں سے مختلف ہے، خواہ وہ قدیم ہوں یا جدید، جیسے سوشل ڈیموکریسی۔ مغربی تصور کے مطابق حقیقی جمہوریت وہ ہے جو آزادی کے تصور سے جڑی ہو، جسے مغرب نے اپنے روشن خیالی کے دور میں تسلیم کیا۔ اس لیے اسے آزادی سے متعلق ان افکار و اصولوں کے مجموعے کے طور پر بیان کیا جاتا ہے، جیسا کہ وہ اسے سمجھتے ہیں۔ بعض مفکرین اسے آزادی کی ادارہ جاتی شکل قرار دیتے ہیں۔ کہا جا سکتا ہے کہ جمہوریت کے حامی مغربی لوگوں کے درمیان اس بات پر اتفاق پایا جاتا ہے کہ یہ ان امور کے گروہ سے جدا نہیں ہو سکتی جو جمہوریت کے ستون سمجھے جاتے ہیں، اور وہ یہ ہیں: عوام کی حاکمیت، اختیارات کی تقسیم، آزادیاں، انسانی حقوق، مساوات، کثرتیت، آزادانہ اور منصفانہ انتخابات جن کے بعد پرامن انتقالِ اقتدار ہو، قانون کی حکمرانی، اور اقلیتوں کے حقوق کے تحفظ کے ساتھ اکثریت کی حکمرانی۔

Accordingly, Democracy is expressed in a modern term as liberal democracy, distinct from other democracies, whether ancient, or modern, such as social democracy. True democracy according to the Western perception is Democracy connected to the concept of freedom, acknowledged by the West in its era of Enlightenment. Therefore, it is described as a collection of thoughts and principles related to freedom, as they perceive. Some thinkers consider it as an institutionalization of freedom. It can be said that there is a consensus amongst Westerners who support Democracy, that it is inseparable from a group of matters that are considered as the pillars of Democracy, which are: Sovereignty of the people, separation of powers, freedoms, human rights, equality, pluralism, free and fair elections followed by peaceful transition of power, rule of law and majority rule whilst preserving the rights of minorities.

دا د ډیموکراسۍ لنډ بیان دی. د دې په اړه دا خبره یادول ارزښت لري چې دا نظریه د لویدیځ د مفکرینو ترمنځ پخوا هم او اوس هم د نیوکې موضوع ده. دا هغه څه دي چې ژاک رانسیر په خپل کتاب «د ډیموکراسۍ نفرت» کې ورته اشاره کوي: «د ډیموکراسۍ نفرت یقیناً نوی شی نه دی.» د لویدیځ ډیرو نیوکه کوونکو لخوا د ډیموکراټیک تیورۍ پر وړاندې نیوکې د «خلک» اصطلاح پر بنسټ دي. دا اصطلاح د یوې مبهمې اصطلاح په توګه نیول کیږي چې د معنا تعریف کې توپیر لري. له دې هاخوا، اختلاف د خلکو د حاکمیت د مفهوم د ټاکلو لپاره د پروسیجرال اړخ ته لیږدیږي. پروسیجرال اړخ عملاً د خلکو د حاکمیت غیرواقعي نظر تایید کوي. کله چې د خلکو د حاکمیت له مخې د ډیموکراسۍ ژبنی معنا ته وګورو، دا معنا له هغه وخت راهیسې چې یوناني خلک پخپله دي، له واقعیت څخه خالي ده. یونانیان لومړني کسان وو چې دې نظر ته مخه کړه، په دې ډول چې «خلک» اصطلاح یوازې د یونانیانو آزادو خلکو پورې محدوده وه، پداسې حال کې چې ښځې، غلامان او غیر اتینیان له دې څخه بهر پاتې وو. کله چې د اتلسمې میلادي پیړۍ کې د ډیموکراسۍ نظر بیا راژوندی شو، ځینو مفکرینو د تیورۍ غیرواقعي طبیعت له نظري پلوه وپیژاند. دا ځکه چې د دولت د ادارې او حاکمیت په اړه د ټولو خلکو اجماع ناشونې ده. نو دوی د هغې پروسیجرال اړخ وده کړه او د so-called نمایندګۍ ډیموکراسي، یعنې د ټاکل شوو استازو ډیموکراسي جوړه کړه.

This is Democracy, concisely. It is worth mentioning that it was and is still the subject of criticism amongst the Western thinkers themselves. This is what Jacques Ranciere alludes to in his book, Hatred of Democracy, “Hatred of democracy is certainly nothing new.” The basis of criticism towards the democratic theory levelled, by most of the Western critics, arises over the term ‘people.’ It is criticized as a vague term, differing in the definition of its meaning. Beyond that, disagreement moves on to focus on the procedural aspect to determine the concept of rule of the people. The procedural aspect practically affirms the unrealistic idea of the rule of the people. Upon looking at the linguistic meaning of Democracy with regards to the rule of the people, we find this meaning to be devoid of reality, since the days of the Greeks themselves. The Greeks were the first to indulge in this idea, wherein the word ‘people’ was restricted to the free people amongst the Greeks, whilst excluding women, slaves and those who were non-Athenians. When the idea of Democracy was reinstated in the eighteenth century CE, some thinkers realized the unrealistic nature of the theory, from a theoretical standpoint. This is because consensus of all the people over ruling and administration of the state is impossible. So they developed its procedural aspect, creating the so-called representative democracy, which is democracy of elected deputies.

مغربی فکری تحریک پیروی کرنے والا شخص دہائیوں سے مفکرین کے ایک گروہ میں ایک مستحکم رجحان دیکھ سکتا ہے، یعنی حکمرانی کے حقیقت پسندانہ طریقۂ کار کو اپنانا۔ یہ رجحان جمہوریت کے نظریاتی تصور کو مسترد کرنے کا ہے، اس کے بعد کہ نظریاتی جمہوریت کی غیر حقیقت پسندانہ نوعیت واضح ہو گئی۔ اس رجحان کی قیادت مفکرین کا ایک گروہ کر رہا ہے، جن میں ولفریڈو پیریٹو، گائیتانو موسکا، رابرٹ مِشِلز، سی۔ رائٹ مِلز اور دوسرے شامل ہیں۔ انہوں نے اشرافیہ کا نظریہ اپنایا جو اس خیال پر مبنی ہے کہ معاشرے میں اقتدار کا حصول لوگوں کی ایک اقلیت کے ہاتھوں میں ہوتا ہے۔ کتاب "جدید عمرانی نظریے کی بنیادیں" (اطالوی: Elementi di scienza politica) میں، اپنے مضمون "حکمران طبقہ" (اطالوی: La Classe Politica) میں گائیتانو موسکا اس حقیقت کا خلاصہ یوں بیان کرتا ہے: "حکمران طبقے سے تعلق رکھنے والے لوگ گروہی جذبہ حاصل کرنے لگتے ہیں۔ وہ زیادہ سے زیادہ خصوصی بنتے جاتے ہیں اور اس فن کو بہتر سے بہتر سیکھتے جاتے ہیں کہ اقتدار حاصل کرنے اور اسے برقرار رکھنے کے لیے ضروری خوبیوں اور صلاحیتوں کو اپنے فائدے کے لیے اجارہ داری میں لے لیں۔ پھر آخرکار وہ قوت ظاہر ہوتی ہے جو بنیادی طور پر قدامت پسند ہے، یعنی عادت کی قوت۔ بہت سے لوگ ادنیٰ مقام پر قناعت کر لیتے ہیں، جبکہ بعض مخصوص خاندانوں یا طبقات کے افراد اس یقین میں پختہ ہو جاتے ہیں کہ بلند مقام پر فائز ہونا اور حکم چلانا ان کا تقریباً مطلق حق ہے۔" (اطالوی: coloro che fanno parte della classe politica vanno acquistando lo spirito di corpo e di esclusivismo ed imparano l'arte di monopolizzare a loro vantaggio le qualità e le attitudini necessarie per arrivare al potere e per mantenerlo: infine, col tempo, si forma la forza conservatrice per eccellenza, quella dell'abitudine, per la quale molti si rassegnano a stare in basso, ed i membri di certe famiglie o classi privilegiate acquistano la convinzione che per loro è quasi un diritto assoluto lo stare in alto ed il comandare.) په دې سیاق کې، فرانسوي سیاسي او قانوني عالم موریس ډوورژې (Maurice Duverger) خپل مقالې "سیاسي ګوندونه" (Les Partis Politiques) کې وړاندیز کوي چې ډیموکراسي نشي کیدای "د خلکو لخوا د خلکو حکومت" وي، بلکې یوازې "د خلکو څخه راپورته شوې یوې ځانګړې ټولنې (الیټ) لخوا د خلکو حکومت" کیدای شي. هغه انتقادونه چې د ډیموکراسي پر وړاندې د لویدیځ د مفکرینو لخوا پخپله تر ټولو مهم دي، عبارت دي له:

One who follows the Western intellectual movement can observe the existence of a crystallized trend for decades amongst the group of thinkers, about adopting the realistic procedure for ruling. It is a trend of rejecting the theoretical concept of Democracy, after the unrealistic nature of theoretical Democracy became clear. This trend is led by a group of thinkers, amongst them are, Vilfredo Pareto, Gaetano Mosca, Robert Michels, C. Wright Mills and others. They adopted the elite theory which is based on the idea of acquisition of power by a minority of the people in society. In the book, Foundations of Modem Sociological Theory (Italian: Elementi di scienza politica), in his essay, “The Ruling Class (Italian: La Classe Politica)” Gaetano Mosca summarizes this reality by saying, “those who belong to the ruling class will begin to acquire a group spirit. They will become more and more exclusive and learn better and better the art of monopolizing to their advantage the qualities and capacities that are essential to acquiring power and holding it. Then, at last, the force that is essentially conservative appears—the force of habit. Many people become resigned to a lowly station, while the members of certain privileged families or classes grow convinced that they have almost an absolute right to high station and command. (Italian: coloro che fanno parte della classe politica vanno acquistando Io spirito di corpo e di esclusivismo ed imparano I'arte di monopolizzare a loro vantaggio le qualita e le attitudini necessarie per arrivare al potere e per mantenerlo : infine, col tempo, si forma la forza conservatrice per eccellenza, quella dell'abitudine, per la quale molti si rassegnano a stare in bassoA ed i membri di cede famiglie o classi privilegiate acquistano la convinzione che per loro e quasi un diritto assoluto Io stare in alto ed il comandare.)” In this context, the French political and legal scholar Maurice Duverger proposes in his essay “Political Parties” (French: Les Partis Politiques) that democracy cannot be “government of the people by the people” but only “government of the people by an elite rising from the people.” The most important criticism levelled at Democracy by Western thinkers themselves are:

1. د اکثریت له خوا ظلم، د اقلیت د حقونو له لاسه ورکول.

1. Oppression by the majority, with loss of minority rights.

د عامه رایې د واک د پراخولو خطر، ځکه چې ټاکنې او پریکړې د عامه رایې تابع دي، چې د ځینو واکمنو ځواکونو لخوا کنټرولېږي، د ښکېلو لوریالو او لابي کوونکو له ډلې.

2. The danger of expanding the power of public opinion, since elections and decisions are subject to public opinion that is controlled by certain powers, from amongst the stakeholders and lobbyists.

د «د الیګارشۍ اوسپنیز قانون» چې د ځواک او سیاسي ګوندونو انحصار د سرمایه‌دارو د یو لړ محدودو ډلو په لاس کې ټاکي۔

3. The "iron law of oligarchy" that stipulates the monopoly of power and political parties, in the hands of a few groupings of capitalists.

۴. د وخت په تیریدو سره ډیموکراسي بیوروکراسۍ ته اوړي. لکه څنګه چې وخت تیریږي، ډیموکراسي نوره هم پیچلې کیږي، تر دې چې واک یوازې د مسلکي کارکوونکو په لاس کې تمرکز کوي.

4. Over time, democracy turns into bureaucracy. As time goes by, democracy becomes more and more complex so that the power transpires in the hands of career professionals alone.

دا د مغربي مفکرینو له خوا د ډیموکراسۍ د نیوکو یوه برخه ده. په دې سره سره، ډیره برخه یې بدیل نه وړاندې کوي. پر خلاف، دوی ډیموکراسي د یوه ثابت اصل په توګه ګڼي چې د هغې د بدیل تصور هم ممکن نه بولي. برتانوي سیاستوال انتونی برچ دا خبره په خپل کتاب The Concepts and Theories of Modern Democracy کې منلې ده. نو له یوې خوا برچ ویلي دي چې اکثریت د واکمنۍ وړتیا نه لري، داسې ویли: د ډاهل د ډیرو سمو نظرونو له جملې څخه یو په فدرالي حکومت پورې اړوند دا دی چې «د عددي اکثریت لوی برخه د هیڅ منسجم عمل کولو وړتیا نه لري. دا د عددي اکثریت اجزا دي چې د عمل کولو وسیلې لري.» مګر بل لوري ته برچ دا هم ټینګار کوي: «زه باور لرم چې نمایندګیز ډیموکراسي د حکومت لپاره تر اوسه ترټولو غوره ادارتي ترتیب دی.» په دې توګه موږ ګورو چې ډیری هغه مفکرین چې د ډیموکراسۍ د کړنلارو پرمختیا او د هغې د مفاهیمو او ارزښتونو بیاژوندی کولو هڅه کوي، د سخته نیوکې سره سره دې ته ملا تړي چې ډیموکراسي تر ټولو غوره ده. رابرټ الن ډاهل خپل کتاب Democracy and Its Critics کې ډیموکراسي تاییدوي. هغه وایي چې ډیموکراسي د بنسټیزو سیاسي حقونو او آزادیو، لکه د بیان آزادي، په ساتلو سره آزادي اعظمي کوي او «خلکو ته اجازه ورکوي چې د خپلو غوره کړو قوانینو لاندې ژوند وکړي.» هغه ادعا کوي چې په ډیموکراسۍ کې د خلکو سیاسي ګډون د «خپلواکۍ، ځان باورۍ او عامه ښیګڼې ته ژمنتیا» ډول خصلتونه وده ورکوي. رابرټ ډاهل بیا ټینګار کوي چې ډیموکراتیک پروسه «د هغو ټولو اشخاصو د ښېګڼې او ګټو د ساتلو او پرمختللو ترټولو باوري لاره ده چې د ټولنیزو پریکړو تر اغیز لاندې دي.»

These are some of the criticisms directed towards democracy from Western thinkers themselves. However, most of them do not present an alternative. Instead, they deemed democracy as a fixed principle for which one cannot even conceive of an alternative. The British politician Anthony Birch recognized this in his book, The Concepts and Theories of Modern Democracy. So on the one hand Birch maintained that the majority is incapable of ruling by saying, One of Dahl’s many accurate comments on the federal government was that, to a large extent, ‘the numerical majority is incapable of undertaking any co­ ordinated action. It is the various components of the numerical majority that have the means for action.’ However, on the other hand Birch still insists “I believe that representative democracy is the best institutional arrangement for government yet devised.” Thus we find many of the thinkers who attempt to develop the procedures of democracy and revive its concepts and values, agreeing that democracy is the best despite strong criticism. In his book, Democracy and Its Critics, Robert Alan Dahl endorses Democracy. He asserts Democracy maximizes freedom by embracing basic political rights and liberties, such as free expression, and allows “persons to live under laws of their own choosing.” He claims that political participation by the public in a democracy fosters the desirable qualities of “independence, self-reliance, and public-spiritedness.” Robert Dahl reaffirms the democratic process “as the most reliable means for protecting and advancing the good and interests of all the persons subject to collective decisions.”.

له پورتنیو خبرو څخه څرګنده ده چې لویدیځو مفکرینو پخپله د ډیموکراسۍ نظریه څیړلې او انتقاد یې کړی دی، او د خپلو تصورونو له مخې یې کمزورتیاوې یې په ګوته کړې دي. له دې سره سره، د دوی یوه بې ځوابه اجماع دا ده چې ډیموکراسي د حکومتولۍ په برخه کې د انساني ذهن ترټولو غوره جوړ شوې شی دی او د دې لپاره بل کوم بدیل نشته.

It is clear from the above that Western thinkers themselves examined the idea of Democracy and criticized it, pointing out its flaws according to their perceptions. Despite that, their unanimous consensus is that Democracy is the best thing created by the human mind in ruling and that there is no alternative for it.

په حقیقت کې، د لویدیځ لخوا د ډیموکراسۍ د واقعیت ژور کتنه ښئ چې دا ټکی د دوی لپاره دوه ابعاد څرګندوي: یو فکري، تمدني ابعاد او بل سیاسي ابعاد.

In fact, a deep look into the reality of democracy as perceived by the West shows us that the word democracy for them symbolizes two dimensions: an intellectual, civilizational dimension and a political dimension.

د لومړۍ بعد په اړه، دا هغه ارزښتي نظام دی چې د لويديځ ارزښتونه او د ژوند په اړه د هغه نظریات چاپیریال جوړوي، لکه ازادي، مساوات، کثرت‌پالنه او سکولرizm، او نور. دا د تمدني مفاهیمو یوه ټولګه ده چې لويديځ يې غوره کړې ده، او لويديځوال په ټينګه تائيد کوي. په خپل کتاب The End of History کې فرانسس فوکویاما ويلي دي: «د تاريخ په پای کې، د ليبرال ډيموکراسۍ سره د جدي ايډيالوژيکو سيالانو هېڅ پاتې نه دي. تېر وخت کې خلکو ليبرال ډيموکراسي رد کوله، ځکه دوی فکر کاوه چې دا د بادشاهۍ، اشرافيت، تيوکراسۍ، فاشيزم، کمونيستي توتاليتاريزم، يا هر هغه ايډيالوژۍ څخه ټيټه ده چې دوی يې عقيده درلوده. مګر اوس، د اسلامي نړۍ پرته، داسې ښکاري چې عمومي اجماع شته چې د ليبرال ډيموکراسۍ دعوه منې چې دا د حکومت تر ټولو عقلاني ب دا د هغو تمدني بنسټونو په مطالعه پورې اړه لري چې لویدیځ يې غوره کړي دي او د ډیموکراسۍ سیاسي نظام پر همدې بنسټونو ولاړ دی۔

As for the first dimension, it is the value system that frames the Western values and its concepts about life such as freedom, equality, pluralism and secularism, amongst others. It is the political framework comprising a group of civilizational concepts adopted by the West, endorsed emphatically by the Westerners. In his book, The End of History, Francis Fukuyama asserted, “At the end of history, there are no serious ideological competitors left to liberal democracy. In the past, people rejected liberal democracy because they believed that it was inferior to monarchy, aristocracy, theocracy, fascism, communist totalitarianism, or whatever ideology they happened to believe in. But now, outside the Islamic world, there appears to be a general consensus that accepts liberal democracy's claims to be the most rational form of government.” Whilst, in his book, The Western Political Systems (French: Les regimes politiques occidentaux) Jean-Louis Quermonne asserted that “As a principle of legitimacy, Western democracy is not a new idea. It is the heir to the civilizations that preceded it: the Greek city and Rome republic. After being supplanted for centuries by empires, lordships and monarchies absolute, after having almost disappeared, after a few decades during the Second World War, for the benefit of totalitarian regimes, it is no longer contested today. (French: En tant que principe de legitimite, la democratie occidentale n’est pas une idee neuve. Elie est heritiere des civilisations qui I’ont precedee: la cite grecque et la Rome republicaine. Et, apres avoir ete supplantee pendant des siecles par des empires, des seigneuries et des monarchies absolues, apres avoir failli disparaftre, apres quelques decennies de fonctionnement, pendant la Seconde Guerre mondiale, au profit des regimes totalitaires, elle n’est plus contestee aujourd’hui.) Thus, Democracy must be studied from this angle, as a group of concepts and values or the primary ideal about life. This falls within the study of the civilizational foundations adopted by the West and upon which Democracy's political entity is established.

دوهم اړخ هغه دی چې دموکراسۍ د ارزونې سره تړاو لري، یعنې دا چې دموکراسي تر ټولو لوړ، تر ټولو غوره یا تر ټولو ښه ممکنه نظام دی، لکه څنګه چې لویدیځوال ادعا کوي. هغه کسان چې دې اړخ ته غاړه ږدي د تمدن ترکیب، یعنې د هغې مفاهیمو، ارزښتونو او ایډیولوژۍ ته نه ګوري چې نظرونه یې د بدلون، توپیر یا تناقض وړ دي. دوی یوازې د دموکراسۍ ترکیب یا د نظر د مجرد معنا ته ګوري، پرته له دې چې نورو مسایلو ته پام وکړي. په دې ډول دوی دموکراسي د یوه سیاسي نظام په توګه ګوري چې د هر هیواد د واکمنۍ کار تنظیموي او د هر ټولنې سیاسي مسایل منظموي. دا موضوع په حقیقت کې د هغه چې دوی یې "ټولنیز تړون" بولي سره تړاو لري، کوم چې د سیاسي مسایلو سرچینه ګڼل کېږي. دا موضوع د لویدیځ ذهن کمزورتیاوې په سیاسي او فکري کچه کې څرګندوي، او هم د هغه تېروتنې، له هغه وخته چې دا ذهن رامنځ ته شو.

As for the second dimension, it is related to evaluating democracy as the most superior or optimal or the best possible system, as the Westerners claim. Those who agree with this angle do not look into the civilizational composition i.e. its concepts, values or ideology whose views are subject to change or difference or contradiction. They only look into democracy's composition or the abstract meaning of the idea, without looking into any other matters. Thus, they look into democracy as a political system that organizes the matter of ruling in any state, regulating the political issues of any society. This subject is, in fact, related to the so-called social contract, in their words, which is considered as the origin of political matters. This subject reveals the shortcomings of the Western mind at the political and intellectual level and its errors, right from the moment of its establishment.

همدغسې یو سړی، د دې له امله چې یو انسان یا فرد دی، د دې نړۍ په ژوند کې د ژوند کولو له پلوه، یو سیاستوال دی چې هم په سیاست بوخت وي او هم په هغه اغیزمن وي، ځکه چې هغه خپلو چارو ته پاملرنه کوي، یا د هغو کسانو چارو ته چې د هغه په مسؤلیت کې دي، یا د یوې ملت چارو ته. د یوې ملت، یا خلکو، یا هغه ډلې د چارو ته پاملرنه چې دا سیاستوال پکې شامل دی، هغه مجبوروي چې د واکمنۍ مسئلې ته پام وکړي.

Thus a man by virtue of being a human or an individual, in terms of living a life in this world, is a politician who both engages in politics and is affected by it, because he takes care of his own affairs, or the affairs of those who are under his responsibility, or the affairs of a nation. Taking care of the affairs of a nation or people or a group in which this political man belongs to obliges him to consider the issue of ruling.

د امورو د سمبالښت پروسه یوازې د یوې سیاسي ادارې یا دولت له لارې تر سره کیږي. دا خبره د دې په پام کې نیولو سره هم همداسې ده چې دولت څه شی دی او څوک د هغه د جوړولو غوښتنه کوي. دولت یو داسې نظام ته ولاړ دی چې د هغه بڼې، وسایل، جوړښتونه او ادارې، همدارنګه د امورو د سمبالولو افکار، مفاهیم او معیارونه، سربیره پر دې د عملي کیدو وړ اساسي قوانین او نور هغه مسایل چې د واکمنۍ په چوکاټ کې راځي، ټاکي. دا ټول د سیاسي نظام یا د واکمنۍ نظام په نوم یادیږي.

The process of taking care of the affairs comes through a political entity or a state alone. This is so regardless of looking into its definition and the one who calls for its establishment. The state is founded upon a system that defines its forms, apparatus, structures and institutions, as well as the thoughts, concepts and criteria to take care of the affairs, alongside constitutional laws to be implemented and other matters that fall within ruling. This is called the political system or ruling system.

د انسان هغه تصور چې د واکمنۍ نظام په اړه لري، او په عملي توګه يې د چارو د سمبالولو توان ورکوي، دريو پوښتنو په چوکاټ کې راځي: په څه سره واکمني کيږي؟ واکمن څوک دی؟ واکمن څنګه واکمني کوي؟

Man’s conception of the ruling system, which practically enables him to take care of the affairs, is actually framed within three questions: With what to be ruled? Who is the ruler? How does the ruler rule?

جہاں تک یہ سوال ہے کہ کس چیز کے ذریعے حکومت کی جائے، تو قدرتی صورت یہ ہے کہ ایک ایسے نظریے کے ذریعے حکومت ہو جسے لوگوں کا ایک گروہ قبول کرے۔ اس لحاظ سے حاکم یا حکومت کا کردار یہ ہے کہ وہ اس گروہ کے اپنائے ہوئے مفاہیم، معیارات اور عقائد کو نافذ اور لاگو کرے۔ یہ بات ریاست کے قائم ہونے کے بعد حاکم اور رعایا دونوں کے سامنے رکھی جاتی ہے۔ یہ بات ہر انتخاب، ہر ریفرنڈم، ہر پارلیمانی اجلاس یا ہر پالیسی پر غور کے موقع پر دوبارہ زیرِ بحث نہیں لائی جاتی۔ اس لیے یہ نئے سرے سے پیش نہیں کی جاتی، سوائے ایک صورت کے، اور وہ یہ کہ جب پہلا نظام گر جائے اور تبدیلی کی خواہش موجود ہو۔ پس وہ ایک شرط نئی تشکیل کا معاملہ ہے۔ اسی بنیاد پر مغربی ریاست، اپنے نام، شکل اور ماڈل سے قطع نظر، ایسے مخصوص خیالات اور تصورات پر قائم ہوئی جنہیں مستقل سمجھا جاتا ہے اور جن کی تبدیلی پر غور نہیں کیا جاتا۔ یہ بالکل ویسا ہی ہے جیسے اسلامی ریاست، یعنی خلافت کی ریاست، جو ایسے مخصوص خیالات اور تصورات پر قائم ہوئی جو مغربی خیالات اور تصورات سے مختلف تھے۔ لہٰذا کسی نظریے پر قائم ہونا، اور اس بات کا تعین کرنا کہ کس چیز کے ذریعے حکومت کی جائے، خود اپنے آپ میں مغربی نظامِ حکومت کی کوئی امتیازی خصوصیت نہیں ہے جو اسے دوسرے نظاموں سے ممتاز کرے۔

As for what to be ruled with, the natural case is that there is ruling by an ideology that is accepted by a group of people. Accordingly, the role of the ruler or the government is to implement or apply the group of concepts, criteria and convictions adopted by the group. This matter is proposed to both the ruler and ruled once the state is established. This proposal is not reviewed upon every election or referendum or parliamentary session or policy consideration. So it is not newly proposed except in one condition, which is when the previous system falls and there exists a will to change. So the one condition is the case of a new establishment. Accordingly, the Western state, regardless of its name, form and model, was established upon specific thoughts and concepts that are deemed to be fixed, with no consideration for their change. This is just like the Islamic state, the Khilafah (Caliphate) State that was established upon differing specific thoughts and concepts, that are not the Western thoughts and concepts. Thus, being established upon an ideology, specifying what to be ruled with, is not in itself a distinguishing characteristic of the Western ruling system, making it distinct from other ruling systems.

نه شي کيدای چې د لويديځ ځانګړتيا د لويديځ انسان په طبيعت کې ده، څوک چې د خپل حاکميت اظهار د حکومت کولو د مفاهيمو او ارزښتونو په خپل تعيين سره کوي، نو هغه خپله غوره کوي چې په څه سره به حکومت وشي، او خپله قوانين جوړوي. دا هم نه شي ويلای، ځکه چې موضوع دلته د حکومت د سرچينې پورې تړلې نه ده. بلکه موضوع د حکومت په اړه د افکارو او مفاهيمو د شتون پورې تړلې ده. نو لکه څنګه چې لويديځ د حکومت کولو لپاره يوه ايډيالوژي لري، همداسې نور هم د خپلو سرچينو په پام کې نه نيولو سره نورې ايډيالوژيانې لري. نو له دې اړخه د دوی ترمنځ هيڅ توپير نشته. توپير يوازې هغه وخت ښکاريږي چې د حکومت د سرچينې مطالعه وشي، د ايډيالوژۍ د رښتيا والي، اعتبار او ښېګڼې له مخې. دا موضوع دلته د مطالعې له پلوه اړونده نده، که څه هم موږ يوه برخه يې پخوا کتلې ده او په راتلونکې د لويديځ تمدن په موضوع کې نوره بحث کوو. دلته د مطالعې موضوع د دې پوښتنې ځواب دی: انسان په څه سره حکومت وشي؟ د انسانانو لخوا پېژندل شوي ټول سياسي نظامونه، پرته له کوم استثنا، دې پوښتنې ته ځواب ورکوي. يعنې لويديځ سياسي فکر، چې په ديموکراتيک نظام باور لري، له دې اړخه له نورو څخه توپير نه لري.

It cannot be said here that the Western distinctiveness lies in the nature of Western man, who expresses his own sovereignty by his own determination of concepts and values of ruling, so he chooses what is to be ruled with and he himself legislates his laws. This cannot be said because the subject here is not related to the source of ruling. Instead, the subject is related to the existence of the thoughts and concepts regarding ruling. So just as the West has an ideology to rule with, others also have other ideologies to rule with, regardless of their sources. So there is no distinction between them from this perspective. Instead, the distinction appears only when studying the source of ruling, in terms of the truthiness, validity and goodness of the ideology. This issue is not relevant here in terms of study, whilst we have looked at some of it before and we discuss further in the subject of Western Civilization to come. The subject of study here is the answer to the question: with what is man to be ruled? All the political systems known by humankind answer this question without exception. This means the Western political thought, believing in the democratic system, is not distinct from this perspective.

دا هم نشي ويلای چې د لويدیځ ديموکراتيک واکمنۍ نظام د تعددیت (پلورالیزم) په واسطه ممتاز دی، چې د نه‌موافقت او ځانګړتیا تضمین کوي، او ډيری کلتورونه او نظریات د شتون اجازه ورکوي. دا ويل نه شي کیدای، ځکه لویدیځ تعددیت یوازې د خپل نظریې په چوکاټ کې تعددیت دی. نو لويديځ نه په ټولنه کې د خپلې نظریې بهر کوم نظر اغیزه منې، او نه هغه نظرونه منې چې د خپلې نظریې سره مخالف وي. په دې اساس لویدیځ په تیرو وختونو کې له کمونیستي ګوندونو سره جګړه وکړه او اوس هم د دې سیاسي اسلام په نوم شهرت لرونکې څپې سره جنګ کوي، هغه د ترهګرۍ، تندروۍ او بنیادپرستۍ په توګه بیانوي. په دې ډول دا رسمي (ظاهري) تعددیت دی، نه حقیقي تعددیت په مطلقه معنا.

It cannot also be said that the Western democratic ruling system is distinguished by pluralism, guaranteeing non-conformity and exclusivity, allowing multiple cultures and ideologies to exist. This cannot be said, because Western pluralism is pluralism within the confines of its ideology alone. So the West neither accepts any idea from outside of its ideology to influence the society, nor does the West accept concepts that are contradictory to its ideology. Accordingly, the West fought with communist parties in the past and is continues to fight the so-called political Islam, depicting it as terrorism, radicalism and fundamentalism. Thus it is a formal pluralism and not actual pluralism in an absolute sense.

که د کثرت‌گرایی څخه مراد د ورته ایډیالوژۍ په چوکاټ کې د نظرونو، ادراکاتو، پروژو او فکري او سیاسي درکونو توپیر وي، نو د دې نظر له مخې په لویدیځ فکر کې کومه ځانګړتیا نشته. داسې کثرت‌گرایی په نورو سیستمونو کې هم شته، لکه د اسلامي واکمنۍ نظام.

If what is intended by pluralism is the difference in views, perceptions, projects and intellectual and political understandings within the confines of the same ideology, then there is no distinctiveness in the Western thought from this perspective. Such pluralism also exists in other systems, such as the Islamic ruling system.

پس دې ته هم پام وشي چې د اکثریت نه کم شمېر خلکو، د دوی حقونو او دندو ته په دوه ټولنیزو ساحو کې کتل کېږي، یعنې شخصي او عامه ساحه، یوه ویش چې د لویدیځ په سیاسي او ټولنیزو علومو کې یادېږي. ویل کېږي چې عصري ډیموکراسي دا ځانګړتیا لري چې په شخصي ساحه کې محرمیت او تنوع اجازه ورکوي، پداسې حال کې چې په عامه ساحه کې د عمومي اصولو په واسطه کنټرولېږي چې ټول یې پابندي کوي. که د تعدد (پلورلیزم) څخه دا مراد وي چې یوه ځانګړتیا ده، نو دا هم دوه دلیله له امله غلط دی. لومړی دلیل عملي اړخ لري. لویدیځ دولت نن ورځ خپل تصورات او ارزښتونه حتی په شخصي ساحه کې تطبیقوي. دا د مسلمانانو څاري کوي، ځوان او زوړ، د هرې فکر په اړه یې محاسبه کوي، د خپلې کلتور او تمدن له مخې یې پوښتنې کوي او دوی ته یې مجبوره کوي چې خپل تمدن کې ځان ځای پر ځای کړي. دا د هغه تعدد څخه ډېر لرې دی چې ادعا کېږي. دویم دلیل د نظریې له اړخه دی، یعنې د هغه توپیر له مخې چې په عامه ساحه کې د عمومي اصولو ته تسلیمېدل، پداسې حال کې چې په شخصي ساحه کې د مختلفو ادیانو او عقایدو سره ژوند کول. دا ځانګړتیا په اسلامي نظام کې هم موجوده ده. نو د ډیموکراسۍ په دې اړه هیڅ ځانګړی شی نه دی. سربیره پردې، د اسلام لخوا مقرره ذمه (د غیر مسلم اتباعو ساتنه) یو داسې فکر او کړنلاره ده چې د حقونو په ساتلو کې د لویدیځ د اقلیتونو له تصور څخه غوره، عادلانه او ښه ده.

Then there is the matter of considering pluralism by looking at so-called minorities, their rights and their duties, within two societal domains, the private and the public, a classification mentioned in Western political and social sciences. It is claimed that modern democracy is distinguished by allowing privacy and diversity in the private domain, whilst in public domain, it is controlled by general principles that everyone adheres to. If this is what is intended by pluralism being a distinguishing feature, then this is also is wrong for two reasons. The first reason is from a practical perspective. The Western state today is imposing its concepts and values even in the private domain. It monitors Muslims both young and old, holding them accountable for every thought, interrogating according to its culture and civilization and forcing them to integrate into its civilization. This is far from what is claimed to be pluralism. As for the second reason, it is from the theoretical perspective of the idea, the difference between submission within the public domain to general principles, whilst living according to differing religions and convictions in the private domain. This distinctiveness is also found in the Islamic system. So there is nothing unique about Democracy in this regard. Moreover, the concept of Dhimma (protecting the non-Muslim citizens) mandated by Islam is a thought and procedure which is superior, fairer and better in securing rights than the Western concept of minorities.

په دې برخه کې چې چا باید حکومت وکړي او څنګه وکړي، هغه سیاسي فکر کونکي او ټولنپوهان چې په لویدیځ کې د حکومت او د هغې د نظام مسله یې څیړلې ده، د انسان د سیاسي تاریخ او د هغه واقعیت په پلټنه کې شوي، او د حکومت ډولونه او د مشرتابې نمونې یې شمیرلي دي. نو دوی د انسان په پیژندل شوو حکومتي نظامونو ته، د خپل نظر له مخې، د حکومت په کې د نیول شویو معیارونو سره سم، بېلابېل ډولونه ویشلي دي. ډېری دا ډولونه د یونانیانو څخه پاتې شوي دي. لنډه دا چې نظام یا خلک د حکومت کولو وړ منې، یا نه منې.

As for the matter of who rules and how he rules, the political thinkers and sociologists in the West who addressed the issue of ruling and its system, looked into human political history and its reality, enumerating the forms of ruling and the models of leadership. So they divided the ruling systems known by man, according to their view, into various classifications, according to the criteria taken in the ruling. Most of them were inherited from the Greeks. The summary is, the system either accepts people as eligible to rule or not.

جو نظامونه د خلکو د حاکمیت اهلیت نه منی، هغوی ترمنځ دا نظامونه شامل دي: میرټوکراسي - د هغو کسانو حکومت چې د استعداد، هڅې او لاسته راوړنو لرونکي دي؛ الیګارشي - د یوې کوچنۍ ډلې لخوا د خپلو ګټو لپاره حکومت کول؛ اریستوکراسي - د یوې کوچنۍ، ممتازه واکمنې طبقې، یعنې اشرافو لخوا حکومت کول؛ اتوکراسي - د یوه فرد حکومت؛ تیوکراسي - د الهي تایید لرونکو مذهبي مشرانو حکومت. هغه نظام چې د خلکو د حاکمیت حق، یا د خلکو د حاکمیت نظریې پر بنسټ ولاړ دی او دا ټینګار کوي چې حکومت ټاکل د خلکو اهلیت دی، هغه ډیموکراتیک نظام دی. د لویدیځ په اند، د دې تقسیم په ترڅ کې ډیموکراسي یوازینی نظام دی چې باید غوره او مناسبترین وګڼل شي.

As for the systems that do not accept people as eligible to rule, they include, amongst others; meritocracy - rule of those of talent, effort, and achievement, oligarchy - ruling by a small number of people for the sake of their benefit, aristocracy - ruling by a small, privileged ruling class, the aristocrats and the autocracy- rule of a single individual, theocracy - the rule of religious elites with divine sanction. As for the system based on the right of ruling for the people or based on the ideology of the sovereignty of the people, asserting the eligibility of the people to determine the ruling, it is the democratic system. According to the Westerner, democracy is the only system within the classification, that is to be considered the best and optimal.

دا هغه لویدیځ فکر کوونکي دي چې نظامونه د قانوني معیارونو له مخې طبقه بندي کوي، لکه د حکومت کولو طریقه، د واک د ترلاسه کولو لاره، د واکمنۍ اداره او د واک د کارولو ماډل چې د خبرو اترو وړ دی. په دې اساس نظامونه درې اصلي ډلو ته ویشل کیږي: ټوتالیټرین، استبدادي رژیم او ډیموکراتیک. د لویدیځو فکر کوونکو په اند، ډیموکراسي تل او تر ابده د ډیر بد استبدادي ماډلونو په وړاندې د یو مثالي نظام په توګه ایښودل کیږي.

Then there are those Western thinkers who classify the systems according to legal standards such as, governance, the method of achieving the power, the ruling administration and model of power that is exercised and subject to negotiation. Accordingly, the systems are then classified into three main groups, the totalitarian, the authoritarian regime and the democratic. According to the Western thinkers, democracy is always and forever placed as an ideal, against awful authoritarian models.

سیکولر لویدیځ، څوک چې د حاکمیت حق انسان ته ورکوي، ترڅو د هغه نظام او قانون پخپله وټاکي، د واک حق هم هغه ته ورکوي، نو هغه ته د ټاکنو له لارې د واکمن د ټاکلو اختیار ورکوي۔ په دې ډول لویدیځوال د حکمونو ټول اجزا یو له بل سره ګډ کړل، د حاکمیت، واک او قدرت ترمنځ توپیر نه کوي۔ مطالعه یې په یوه ځانګړي موضوع کې محدوده کړه، لکه څنګه چې دوی یې ګوري۔ د توپیر او جلاکولو امکان، او همدارنګه د مختلفو او جلا نظامونو شتون ته یې پام نه کړ۔ پرځای یې دموکراسي د ټولو سیاسي نظامونو د ښې والي معیار وګرځاوه۔ دا لید، لکه څنګه چې خپله هم اعتراف کوي، موضوعي دی؛ له همدې امله هم معروضي نه دی، جزئي دی، سطحي دی، فکري ژورتیا او د حکومت د حقیقت سم درک نه لري۔

After conferring the right of sovereignty to man, so as to determine his system and legislation himself, the secular West confers the right of authority upon him, so it gives him a choice to choose the ruler through elections. Thus the Westerners intertwined all the components of rulings, without differentiating between sovereignty, authority and power. They limited the study to revolving around a single agenda point, as they perceive it. They neglected to notice either the possibility of differentiation and separation, or the existence of systems that are different and distinct. Instead they made democracy a criteria of goodness for all political systems. This view is subjective, as they themselves admit. It is also therefore not objective, partial and superficial, lacking intellectual depth and the correct understanding of the reality of ruling.

دوی په دې باور دي چې حاکمیت دې مانا کې کارول کیږي چې انسان خپل اختیار لري او هغه کاروي، نو هغه ټاکي چې واکمن څوک وي او په څه سره حکومت کوي. انسان باید خپل قوانین او نظامونه وټاکي، هغه قوانین تصویب کړي او هغه څوک وټاکي چې دا قوانین پلي کړي. که د "انسان" معنا عموماً انسان یا د هغه نوع، ټوله بشریت وي، نو دوی په دې باور دي چې دا ډول حاکمیت په عمل کې واقعاً انسان ته تعلق لري. په لویدیځ کې هغه څوک چې قوانین تصویب کوي او واکمن ټاکي، د بشریت څخه دي. په هرصورت، که د "انسان" څخه مراد انفرادي انسان وي، یعنې هر انسان د ځان بادار وي، چې دا د دوی واقعي مقصد دی، نو د لویدیځ په نظام کې دا ډول حاکمیت شتون نلري. دا ځکه چې لویدیځ نظامونه او قوانین د بشریت په دننه د یوې ډلې یا د یو لړ کسانو لخوا وړاندې کیږي، نه د ټولو افرادو په ټولیز ډول. د دموکراتیک لویدیځ عملي واقعیت دا دی چې قوانین د یوې حکومت، یوې ادارې یا د یو لږ شمیر کسانو د شورا لخوا ټاکل کیږي. بیا دا قوانین د الزامي قوانینو په توګه نافذ کیږي چې ټول افراد ورته تسلیم کیږي.

Sovereignty, according to them, is used in the sense that man possesses his will and exercises it, so he chooses who the ruler is and what he rules with. Man is to determine his laws and systems, legislate those laws and choose the one who implements them. If the meaning of Man is to mean Man generally or his kind, the whole of humanity, then such sovereignty does practically belong to Man, according to them. The one who legislates and chooses the ruler in the West is of humankind. However, as for meaning man with his characterization of being an individual, which is their actual intended meaning, such that each man is a master of himself, then such sovereignty is non-existence in the West. This is because Western systems and legislations are put forward by a grouping or few within humankind. They are not put forward by all individuals collectively. The practical reality of the democratic West is that the legislations are set by a government, a body or a council of a few individuals. Then they are enacted as binding laws to which all the individuals submit.

دې ترتیب سره د حاکمیت هغه تصور چې دوی یې لري، د هغې حاکمیت سره سمون نه لري چې په دوی کې عملاً حکومت کیږي، که څه هم دوی په دې تصور ټینګار کوي. د دنیا د ټولو حکومتونو واقعیت دا دی چې هلته حاکم هم وي او محکوم هم. حکومت یا د یوه فرد په لاس کې وي یا د یوې ډلې په لاس کې. ټول خلک نشي کیدای چې په یو وخت کې هم حاکم وي هم محکوم. له همدې امله، د "ټولو افرادو د حاکمیت" په معنا د خلکو د حاکمیت څه شی نشته. حاکمیت یا د یو ځانګړي فرد پورې تړلی کیدای شي یا د افرادو د یوې ډلې پورې، چې دوی د قانون جوړولو او محکومانو لپاره د احکامو په ټاکلو سره خپله اراده عملي کوي، یا دا حاکمیت د خالق، د لوی الله پورې تړلی کیدای شي، ترڅو قوانین او احکام یوازې د وحی څخه اخیستل شي، پرته له کومې بلې انتخاب څخه. مګر سیکولر لویدیځ، د کلیسا سره د خپلې تاریخي شخړې له امله، او د هغو الهي واکمنو نظامونو په تجربه چې خلک د "الهي حق" په تصور کنټرولول، د لویدیځ بصیرت ړوند کړ. نو لویدیځ د انسان د خپل خالق سره د بندگۍ په مخالفت کې ولاړ شو، او د انسانانو د بندگۍ د یو بل ته منلو ته یې لاره وهله، چې دې ته یې حاکمیت وایي.

Thus the concept of sovereignty as they conceive does not match the reality of ruling amongst them, even though they insist upon this understanding. The reality of all the ruling in this world is that there is both the ruler and the ruled. Ruling is in the hand of an individual or a group of people. All the people cannot be both the ruler and the ruled simultaneously. Accordingly, there is no such thing as sovereignty of the people by the meaning of sovereignty of all individuals. Sovereignty can either belong to a specific individual or a group of individuals, who exercise their will by determining legislation and laws for the ruled, or it can belong to the Creator, the Almighty so that the laws and legislations are derived from the Divine Revelation alone, without any other choice. However, the secular West, with its historical conflict with the Christian Church, and its experimentation with theocratic ruling systems that controlled people by the conception of divine right, blinded the insight of the West. So the West refused the servitude of man to his Creator and accepted the servitude of men to other men, calling sovereignty.

جب انسان هغه نظام تائید کړي چې د هغه د اړیکو واکمنۍ کوي، د نظام سرچینه او قانون جوړونه، او دا چې په څه باندې حکم وشي، نو بیا په طبیعي ډول هغه د دې موضوع ته راځي چې دا نظام څوک عملي کوي. دا د هغه چا موضوع ده چې په دې نظام کې حکم کوي. ځکه خلک په اجتماعي ډول دا عملي کول نشي کولی، نو دا کار د خلکو په استازیتوب د ځینو افرادو ته سپارل کیږي، ترڅو د خپلې خوښې او رضایت له مخې دا عملي کړي. دا د خلکو یا یوه ملت د واک د معنا ده. دا معنا یوازې د ډیموکراسۍ ځانګړتیا نه ده او نه هغه څخه بیلوي. بلکې داسې د واک تصور نورو نظامونو کې هم شتون لري. په حقیقت کې دا د اسلامي حکومتي نظام بنسټ دی، ځکه خلافت د رضایت او خوښې یو تړون په توګه تعریف شوی دی. دا ځکه چې خلافت د بیعت پر بنسټ دی، هغه اطاعت بیعت چې هغه ته ورکول کیږي چې د اطاعت حق لري، د هغو کسانو له منځه چې واک ته مکلف دي. د هغه چا په اړه هم اجماع باید وي چې ورته بیعت ورکول کیږي، او د هغو کسانو په اړه هم چې بیعت ورکوي. که څه هم لویدیځ تیوریک پلوه واک خلکو ته ورکوي، ځکه خلک د ازادو او عادلانه ټاکنو له لارې خپل واکمن ټاکي، لکه څنګه چې دوی وایي، خو عملي حقیقت ښیي چې لویدیځ کې د واکمن ټاکل د خلکو یوه خوښه ده، په نوم کې، نه په حقیقت کې. دا ځکه چې په حقیقت کې د پراخ سرمایې خاوندان، شتمن او بااقتداره کسان دي چې واقعي پریکړه کوي چې واکمن څوک دی. یوازې دوی پیچلي ټاکنیز سیستمونه او کړنلارې ټاکي او لارښوونه کوي. یوازې دوی د عامه نظر په اغیزه کولو وړ دي، او هغه ته لارښوونه کوي چې هغه چا ته رایه ورکړي چې دوی یې غواړي. یوازې دوی د ډیرو ګرانو ټاکنیزو کمپاینونو مالي ملاتړ کولی شي. دا یو داسې خبره ده چې ټولو ته پیژندل شوې او شاهدي شوې ده. نو لویدیځ عملي پلوه حاکمیت خلکو ته نه دی ورکړی. بلکې حاکمیت د ګڼ شمیر بااغیزو کسانو یوې ډلې پورې تړلی دی چې خلک غلامان کوي. همچنان، مغرب په دې ډاډ نه دی ورکړی چې واکمني د خلکو سره ده. بلکې واکمني د ځینو اغیزمنو ډلو په لاس کې ده. نو داسې څرګنده ده چې په مغرب کې خلک غلامان دي، ځکه نه په انفرادي توګه د ځانونو بادشاهان دي او نه حقیقي واک لري. خو اغیزمن کسان توانیدلي چې خلک ځانته واړوي، او دوی ته دا باور ورکړي چې دوی د واک خاوندان او د واک اوسیدونکي دي! او د واکمن د حکومت کولو په اړه، دا پوښتنه د دوو مسئلو پورې اړه لري: هغه مسئله چې هغه څنګه واک یا حکومت ته رسیږي، او هغه مسئله چې هغه د حکومت چارې څنګه اداره کوي.

Once man affirms the system that governs his relationship, the source of the system and legislation, defining what to be ruled with, he will then naturally move to the subject of study as to who implements it. That is the subject of who rules within it. Since the people are not able to collectively perform this implementation, it is delegated to some individuals on behalf of the collective, to undertake implementation, with their choice and consent. This is the meaning of power or authority belonging to a people or a nation. Again, this meaning is not unique to democracy or makes it distinct. Instead, such a conception of authority is also found in other systems. Indeed, it is the core of the Islamic ruling system, as the Khilafah is defined as a contract of consent and choice. This is because the Khilafah is upon the Bay’ah (pledge) of obedience given to the one who has the right to be obeyed, from amongst those charged with authority. There must be consensus both over the one to whom Bay’ah to assume power is given, as well as over those who give the Bay’ah. Although the West confers authority to the people from a theoretical perspective, as people are the ones who choose their ruler through free and fair elections, as they say, the practical reality indicates that the choice of the ruler by the people in the West is a choice, nominally and not in reality. That is because in reality the owners of immense capital wealth, the rich and the powerful, are the ones who really decide who the ruler is. They alone determine and direct complex electoral systems and procedures. They alone are capable of influencing public opinion, directing it to elect whoever they want. They alone are capable of funding the costliest electoral campaigns. It is a matter known and witnessed by everyone. So the West did not give sovereignty to people from a practical perspective. Instead, sovereignty belongs to a few grouping of the influential who enslave the people. Similarly, the West did not ensure authority belongs to the people. Instead, authority is in the hands of few grouping of the influential. So, it is clear that people in the West are enslaved, as they neither are masters for themselves on an individual basis, nor do they possess actual authority. However, the influential were able to manipulate the people, deceiving them by convincing them that they are the masters and people of authority! As for how the ruler rules, this question is related to two matters. The matter of how he arrives at authority or ruling and how he manages the affairs of ruling.

په دې برخه کې چې واک څنګه ترلاسه کیږي، د دې ډیرې بڼې شتون لري لکه رایه ورکول، ټاکل، میراث، زور سره واک نیول او نور. نن ورځ د خلکو دودونه داسې ټاکل شوي چې ټاکنې غوره بڼه ګڼي. دا هغه بڼه ده چې په لویدیځ کې تعقیب کیږي. د اسلامي واکمنۍ سیستم په تاریخ کې د ډیرو غلطو پلې کولو سره سره، د ټاکنو بڼه له هغو بڼو څخه ده چې له اسلام سره سمون لري. دا بڼه د خلیفګانو په ټاکلو کې په عمل کې پلې شوې وه، د هغه وخت د ممکنو طریقو له مخې. په دې اساس، ډیموکراسي د واکمن د ټاکلو په بڼه کې نه یوازینۍ ده او نه ځانګړې. بلکه د ټاکنو بڼه له نورو واکمنۍ سیستمونو سره مشترکه ده. د ډیموکراسۍ ځانګړتیا او بیلتون په دې کې دی چې د واکمنۍ چارې څنګه اداره کوي، د مشرتابه د مفهوم په اړه د هغې نظر له مخې.

In relation to how the power is arrived at, it has many styles such as voting, appointment, inheritance, usurpation of power and others. Today, people’s customs have settled to consider that the election is the best style. It is the style followed in the West. Regardless of the misimplementation witnessed by the Islamic ruling system over a period of history, the election style is amongst the styles that accords with Islam. The style had been practically implemented to choose Khulafaa’ (caliphs) according to the possible procedures of that time. Accordingly, democracy is neither unique nor distinct in style of election to choose the ruler. Instead, the style of elections is common with other ruling systems. The uniqueness and distinctiveness of democracy lies in its view of how to manage the affairs of rulings, through its perception about the concept of leadership.

په لویدیځ کې مشرتابه درې ډوله بڼې لري. لومړی، ډیموکراتیک مشرتابه، چې د یوې ډلې د ټولو پریکړو کې ګډون تشویق او اجازه ورکوي. دوهم، استبدادي مشرتابه یا خودکامه مشرتابه، چې په کې پریکړې یو واحد ظالم شخص کوي. دریم، انارشیک مشرتابه، چې د ډلې غړو ته اجازه ورکوي چې خپل کارونه خپله اداره کړي او پریکړې پخپله وکړي. د دې ویش پر بنسټ دوی وایي چې ډیموکراتیک مشرتابه، یعنې اجتماعي مشرتابه، د مشرتابې غوره بڼه ده. دا نظر د دوو دلیلونو له امله غلط دی.

Leadership in the Western view is classified into three models. Firstly, democratic leadership that encourages and allows the participation of a group in all the decisions. Secondly, authoritarian leadership or autocratic leadership in which decisions are made by an individual tyrant. Thirdly, anarchic leadership that allows members of the group to manage their affairs and take decisions by themselves. Based on these divisions, they say that democratic leadership, the collective leadership, is the best model of leadership. This concept is wrong for two reasons.

دا لومړی د واقعیت او عملي لید له مخې غلط دی. د so-called اجتماعي مشرتوب څخه، یعنی دا چې مشري ټولې ډلې ته تعلق لري، حقیقت کې شتون نه لري. د حکومت واقعیت دا دی چې بالاخره دا د یوه تن په لاس کې وي، چې لویدیځوال یې پخپله په لویدیځ کې هم پیژني او وینې، که څوک د جمهوریت ولسمشر وي یا د پارلماني ډیموکراسۍ لومړی وزیر. کله چې هغه واک په لاس کې اخلي، پخپله په انفرادي ډول خپل اقتدار تحمیلوي، تر دې چې ټول واک د لومړي وزیر یا ولسمشر په لاس کې راځي، پداسې حال کې چې نور صاحب‌اقتداره کسان مرستندویه، کارکوونکي یا مشاور کیږي.

It is firstly wrong from the realistic, practical perspective. So-called collective leadership does not exist. The reality of ruling is that it is ultimately in the hands of a single person, which the Westerners know and witness even in the West itself, whether one is the president of the republic or the prime minister of the parliamentary democracy. When he assumes ruling, he imposes authority himself individually, such that all authority comes under the hands of the prime minister or president, whilst the remaining people of authority become assistants, employees or consultants.

بۍ ځایه، په امریکا کې د ولسمشر په لاس کې عملاً د حکومت واک دی، لکه څنګه چې په انګلستان او جرمني کې د صدر اعظمانو په لاس کې دی. حتی هغه اجتماعي مشرتوب چې لینین د پخوانۍ شوروي اتحاد کمونیستانو ته راوړ، یوازې یو نومي اجتماعي مشرتوب و، یوازې په کاغذ کې، او بس. په حقیقت کې مشرتوب تل انفرادي وي. دا خبره طبیعي ده، ځکه چې حکومت یا ولسمشرۍ یا مشرتوب د هغه اداري بڼه ده چې د فکر څخه رامنځ ته کیږي. د دې فکرونو سرچینه او د حقایقو ادراک د دماغ سره تړلی دی، د احساس، اړیکو، کمزورتیا او پیاوړتیا، او د معلوماتو د سمون یا ناسمون او د زیاتوالي یا کموالي له مخې. دا توپیر له یوه دماغ څخه بل ته توپیر کوي. دا ناشونې ده چې دوه یا ډیر دماغونه د ټولو کارونو په پرمختګ کې، د شیانو په قضاوت کې، د دې لپاره چې هغه اداره کړي، سره موافق شي. دلته اختلاف رامنځ ته کیږي. نو لازمي کیږي چې یو بل ته ځان تسلیم کړي، په دې حالت کې مشرتوب انفرادي کیږي، حتی د دوو ترمنځ. بنسټیز دا چې هیڅکله اجتماعي مشرتوب نشي کیدای. بلکه یوازې واحد، انفرادي مشرتوب ممکن دی.

For instance, the ruling is practically in the hands of the president in America, just as it is in the hands of prime ministers in England and Germany. Even the collective leadership brought by Lenin to the communists of the previous Soviet Union was only a nominal collective leadership, on paper and nothing more. In reality, leadership is always individualistic. This matter is natural because ruling or presidency or leadership is an expression of administration resulting from the concept. The origin of its concepts and realization of facts are related to the brain in terms of sensation, linkage, weakness and strength, in terms of information whether it is true or abundant. This differs from one brain to another. It is impossible for two brains or more to agree to proceed in all matters, to judge upon things in order to manage them. Here the difference occurs. So it becomes mandatory for one to compromise with the other, in such a case the leadership becomes individualistic, even amongst two. Thus there can never be a collective leadership. Instead, it is only possible to ever have singular, individual leadership.

دوهم دلیل د اوږدوالي لپاره دا دی چې دوی د حکومت د تنظیم په دوو مسئلو کې ګډوډ شول، یعنې نظر او پریکړه، چې اسلام پکې دقیق توپیر کړی، او په دې برخه کې یې اسلام ځانګړی او بې ساری کړی. حکومت دوه پړاوه تیریږي، د نظر پړاو او د پریکړې پړاو. په لومړي پړاو کې د ستونزې د حل لپاره نظر غوښتل کیږي، نو ډیری نظرونه به راشي چې د بحث او څېړنې موضوع به وي. دا سربیره په دې چې کله نظرونه حتماً پابندوونکي وي او کله معلوماتي، هم تفصیلات دي. دا هغه څه دي چې د اسلامي حکومتي نظام په کې "شوری" (مشوره) بلل کیږي. الله (ج) فرمايي،

As for the second reason for being long, they confused in the two matters related to the organization of ruling, opinion and decision, between which Islam differentiated precisely, making Islam distinct and unique in this regard. Ruling passes through two phases, the phase of opinion and the phase of decision-making. In the first phase, the opinion is sought for treating the problem, so there will be multiple views which will be subject to deliberations and research. This is in addition to details about when the views are mandatorily binding and when they are informative. This falls within the realm of what is known in the Islamic ruling system as Shura (consultation). Allah (swt) says,

"جو اپنے معاملات باہمی مشورے سے چلاتے ہیں۔" [TMQ Surah Ash-Shura 42:38]۔ دوسرا مرحلہ فیصلہ سازی کا مرحلہ ہے۔ یہ ایک انفرادی معاملہ ہے جس میں فیصلے ایک ہی مجاز شخص کرتا ہے، اس لیے فیصلے اجتماعی طور پر نہیں کیے جاتے۔ اللہ (سبحانہ و تعالیٰ) فرماتا ہے،

“who conduct their affairs by mutual consultation.” [TMQ Surah Ash-Shura 42:38]. The second phase is the decision making phase. It is an individual matter in which decisions are made by a single authorized person, so decisions are not made collectively. Allah (swt) says,

«او د دې کار په اړه له دوی سره مشوره وکړه. کله چې پریکړه وکړې، نو پر الله توکل وکړه.» [TMQ آل عمران 3:156]. له همدې امله په اسلام کې حکومتي نظام نه استبدادي دی او نه ډیموکرات، بلکې د اسلام نظام یو ځانګړی ماډل دی، کوم چې واقعي او عملي دی، نه نوم پر مخ وړونکی او نه خیالي او آرماني.

“And consult them on the matter. When you have decided, then rely upon Allah.” [TMQ Surah Aali Imran 3:156]. Thus the ruling in Islam is neither autocratic nor democratic. Instead, the ruling system of Islam is a unique model, which is realistic and not nominal and idealistic.

په پای کې وایو چې دیموکراسي، د واکمنۍ یو سیستم په توګه، نه په تیوریکي بڼه کې او نه په پروسیجرۍ بڼه کې، په ځان کې هیڅ لومړیتوب نه لري. دا حقیقت په ځانګړې توګه هغه مهال ډاډمن کیږي کله چې دیموکراسي د اسلامي واکمنۍ له سیستم سره پرتله شي. په حقیقت کې، د دیموکراسي تقدس او ترجیح خپل خلکو کې د هغې د اجزاو له لارې راولاړیږي، یعنې د هغې مفهومونو او ارزښتونو له لارې، لکه ازادي، چې دیموکراسي یې استازیتوب کوي. موږ به دا خبره هم ډیر ژر رد کړو.

In conclusion, Democracy as a ruling system has no primacy in itself in terms of either theoretical or procedural forms. This is particularly so when Democracy is compared with the Islamic ruling system. In fact, Democracy’s sanctity and preference originates within its people through its components, namely its concepts and values it represents, such as freedom. We will refute this too shortly.