سرمایہ داروں کے نزدیک پیداوار وہ عمل ہے جو ایسی اشیاء یا خدمات کی تخلیق کا باعث بنے جن کی کوئی قدر ہو اور جو افراد کے فائدے میں کردار ادا کرے۔ ان کے مطابق پیداوار فائدے (افادیت) کی تخلیق یا اس میں اضافہ کرنا ہے۔ تاہم سرمایہ دارانہ معیشت تمام فوائد کو مدنظر نہیں رکھتی۔ اس کے برعکس معاملہ صرف ان مادی معاشی فوائد تک محدود رہتا ہے جو قابلِ تجارت (بیچے اور خریدے جانے والے) ہوں۔

Capitalists define production as the process that leads to the creation of goods or services that have a value, contributing to the benefit of individuals. According to them, production is the creation of benefit (utility) or increasing it. However, the capitalist economy does not take into account all the benefits. Instead the matter is restricted only to the benefit to the materialistic economy that are merchandisable (tradable).

دې ښځې کار چې کورنۍ کارونه کوي، د کور او د ماشومانو چارې سمبالوي، یوازې هغه وخت تولیدي ګنړل کېږي چې هغه د نورو ته د خدمت په توګه وپلوري. خو د هغې هغه عمل چې د خپل ځان لپاره په خپل کور کې د کورنۍ او ماشومانو په خاطر ترسره کوي، د مايکرو اقتصاد له نظره، په ځانګړې توګه د به اصطلاح "فرصت لګښت" (opportunity cost) له زاویې، د کار بازار ته د زیان په توګه ګڼل کېږي. په همدې ډول اقتصاد پوهان د ټولنیز ګټې (فایدې) او هغه رول ته پاملرنه نه کوي چې ښځه د ماشوم روزنې په برخه کې، د مور او د کور د ښځې په توګه ترسره کوي. پر ځای یې، دوی د مادي ګټې معیار سره ارزونه کوي.

So the work of a woman who performs household chores, taking care of the affairs of the home and the children, is considered productive only if she sells it as service to others. As for her action for herself in her home for the sake of her family and children, it is considered from a microeconomic point of view, specifically from the angle of so-called ‘opportunity cost,' as a loss to the labor market. Thus economists do not take into consideration the social utility (benefit) and the role of raising (children) performed by a woman, by being a mother and a housewife. Instead, they evaluate with the criterion of materialistic utility.

په لویدیځه ټولنه کې غالب ماديت پالنه افادیت پالونکې نظر دا وګرځاوه چې انسان یوازې د اقتصادي افادیت له پلوه ارزول کیږي. په ټولنه کې د انسان ارزښت یوازې د اقتصادي معنا له مخې ټاکل کیږي. د هغه موخې د کار په ماشین کې د تولید او مصرف له لارې ټاکل کیږي. هغه د تولید او مصرف شاوخوا داسې ګرځي لکه د الماری دروازه چې د خپل لوښی شاوخوا ګرځي. ماديت پالنې عصري کېدنې ته د لویدیځ هغه فلسفه زیږولې چې د بیګانګۍ (الاغتراب) په نوم یادیږي، لکه څنګه چې سیمل په خپل کتاب فلسفة المال کې بیان کړې، چیرې چې اړیکې په زیاتیدونکي ډول د پیسو له لارې منځګړیتوب کیږي. له همدې امله حیرانتیا نه ده چې موږ وګورو یوه ښځه، د بیلګې په توګه، د یوې طبیعي، غریزي او ټولنیزې دندې یعنې د مور او کورنۍ د مدیرې د ترسره کولو څخه شرمیږي، ځکه دا اقتصادي لحاظ سره تولیدي نه ده. له همدې امله هغه خپله ټوله انرژي په کاري بازار کې ولګوله، د خپل کور او کورنۍ په پام کې نه نیولو سره، چې په پایله کې د کورنۍ ټوټه ټوټه کیدل او ماشومانو ته زیانونه راپیښ شول.

The view of materialistic utility that dominates Western society causes man to be evaluated on the scale of economic utility alone. Man’s value is evaluated only in the economic sense within society. His goals are determined by the production and consumption performed by man, in the machinery of work. He revolves around production and consumption like the hinge of a cupboard. Materialistic modernization resulted in the so-called Western philosophy of alienation, as described in Simmel’s The Philosophy of Money, whereupon relationships become more and more mediated by money. Thus there is no surprise for us to see a woman, for instance, feeling ashamed of undertaking a natural, instinctive, social role, as a mother and a housewife, because this is not productive economically. Therefore, she entered into the labor market with all her energy, neglecting her home and family, which in turn resulted in the fragmentation of the family and losses to children.