هر تمدن د ژوندانه د تصورونو یو ټولګه ده، چې په کې بنسټیز او اساسي تصورات هم شامل دي، هغه معیارونه، ارزښتونه او آرمانونه چې د خلکو په نظر کې دوی د نورو څخه جلا کوي. دا ټولګه فرعي، ځانګړي تصورات هم لري. د لویدیځ د تمدن له بنسټیزو او ځانګړو تصوراتو څخه، لکه څنګه چې مخکې یادونه وشوه، د فردیت (انفرادیت) او آزادۍ تصورات دي. اقتصاد پوه او فیلسوف لودویګ وون میزس خپل کتاب «آزادي او ملکیت» کې وايي: «د لویدیځ د ټولنیز فلسفې ځانګړی اصل فردیت دی. دا په داسې ساحه د جوړولو موخه لري چې په هغې کې فرد پرته له دې چې د ټولنیز جبر او ظلم وسیلې، یعنې دولت، مداخله ورباندې وکړي، آزاد وي چې فکر وکړي، وټاکي او عمل وکړي. د لویدیځ تمدن ټول روحي او مادي لاسته راوړني د آزادۍ د دې تصور د عمل نتیجه وې.»

Any civilization is a collection of concepts about life, including the foundational, fundamental concepts which its people consider as criteria, values and ideals that makes them distinct from others. This collection also includes secondary, branch concepts. Amongst the fundamental, distinctive concepts of the Western civilization, as mentioned earlier, are the concepts of individualism and freedom (liberty). Economist and philosopher, Ludwig Von Mises, says in his book, Liberty and Property, “The distinctive principle of Western social philosophy is individualism. It aims at the creation of a sphere in which the individual is free to think, to choose, and to act without being restrained by the interference of the social apparatus of coercion and oppression, the State. All the spiritual and material achievements of Western civilization were the result of the operation of this idea of liberty.”.

د انفرادیت د مفهوم حقیقت دا دی چې دا د سیکولرازم څخه سرچینه اخلي. دا مفهوم هغه وخت رامنځ ته شو کله چې لویدیځ انسان د کلیسا او پاچاهانو له واک څخه ځان خلاص کړ، هغه واک چې د هغه ټول دنیوي چارې او کړنې د آخرت سره تړلې وې. په دې سیسټم کې هغه ځان زور اچول شوی او ظلم شوی احساسوه، د ژوند کې د هغه اراده او حقوق کلک شوي وو. په هغو وختونو کې د هغه هویت د ټولنې د دودونو او عقیدو له مخې جوړېده. کله چې هغه د دې واک څخه ځان خلاص کړ، د آخرت سره د هغه اړیکه پرې شوه. بیا هغه خپل ټول توجه دنیوي چارو ته واړوله. نو هغه په دې نړۍ کې ژوند پیل کړ، نه له دې نړۍ څخه بهر، لکه څنګه چې وایي. بلکې هغه د دې نړۍ بادار شو. د فرد مرکزیت او حاکمیت د طبیعي حقونو د نظریې له لارې پیاوړی شو. دا نظریه ټینگار کوي چې فرد خپل حقوق د خپل طبیعت څخه اخلي، پداسې حال کې چې ټولنه دغه حقوق ورته نه ورکوي. دا حقوق د هغه لپاره ثابت دي. دا عمومي، بنسټیز، نه له منځه وړل کېدونکي او نه لغوه کېدونکي دي.

The reality of the concept of individualism is that it emanates from secularism. The concept emanated when the Western man rid himself of the authority of the Church and kings, that connected all of his worldly affairs and actions to the Hereafter. Within the system, he felt coerced and oppressed, with his will and rights within life, crushed. In those times, his identity was shaped according to the traditions and beliefs of the society. When he rid himself of this authority, his connection with the Hereafter was severed. He then turned his full focus towards worldly affairs. So he started living in this world and not outside of this world, as they say. Instead, he became master of this world. The centrality and sovereignty of the individual was reinforced by the theory of natural rights. This theory asserts that the individual has his rights derived from his nature, whilst the society does not grant him such rights. These rights are fixed for him. They are universal, fundamental, inalienable and cannot be repealed.

دې ډول افراد له خپلو طبیعي حقونو سره زیږيږي، یعنې د دوی وجود له خپلو حقونو سره د ټولنې، د هغې د قوانینو، مقرراتو او محدودیتونو له وجود نه مخکې دی. په همدې اساس، آزادي د انساني وجود بنسټ دی. افراد په دې حقونو کې سره مساوي دي. هېڅ یو یې د نورو حقونه نه لري او نه یې باطلوي. ځکه چې فرد له اصل او طبیعت له مخې غیر ټولنیز موجود دی، نو د ټولنیزېدو په صورت کې د جنجال، شخړې او انارکۍ سره مخ کیږي. نو په داسې حالت کې باید تنظیم وي، د افرادو د یوې ټولنې سره په امتیازاتو کې ګډون وکړي. د دې ټولنې موخه د ټولو لپاره د آزادۍ او مساوات حق تاسیس کول دي، یعنې فرد خپل حقونه د ټولنیز قرارداد له لارې د دولت په شکل کې متجسم اجتماعي اراده ته ور کوي. په دې ډول، د متقابل قرارداد له لارې حکومتي قدرت یو بشري ادارې ته اوښتی دی چې خپل قوانین د خلکو ترمنځ د تنظیمي تړون څخه اخلي. دولت بیا حقوق او آزادۍ تنظیموي، یعنې دولت د بشري اراده په بنسټ عمل کوي نه د الهي اراده په بنسټ، چیرته چې د افرادو اراده د اجتماعي اراده ریښه او بنسټ ده.

Thus individuals are born with their natural rights i.e. their existence with their rights precedes the existence of the society, its laws, legislations and constraints. Accordingly, freedom is the foundation of human existence. Individuals are equal in these rights. None of them deprives or repeals the rights of others. Since the individual is a non-social entity in terms of origin and nature, he is subjected to quarrel, conflict and chaos in the event of socialization. So there must be an organization in such a situation by making concessions with a community of individuals. This community's objective is to establish the right to freedom and equality for all i.e. the individual concedes his rights to the collective will, embodied by the state through social contract. In this way, through mutual contract, the ruling authority became a human institution that derives its legislations from the regulatory agreement between the people. The state then regulates the rights and freedoms, i.e. the state executes upon the basis of human will and not upon the basis of divine will, where the will of individuals is the root and basis of collective will.