دفردیت‌پالنه (individualism) د ‌individual کلمې څخه اخیستل شوې ده. د دې کلمې اصل لاتیني کلمه individuum ده، چې معنا یې نه ویشل کیدونکی وجود دی. په لویدیځ کې دې کلمې دا فلسفي مفهوم لري: دفردیت مفهوم په یو نه ویشل کیدونکي وجود، یعنې انسان، باندې تطبیقیږي، په هغو ممتازو ځانګړتیاوو کې چې انسان د فکر کولو، انتخاب کولو او عمل کولو د ازادۍ څخه برخمن کوي. دا هغه نظریه ده چې وایي فرد د ټولو واقعیتونو څخه لوړ دی او ذاتي ارزښت یې ترټولو زیات دی. دا اصطلاح د ټوټالیټاریزم او اجتماعیت (collectivism) په مقابل کې هم کارول کیږي. دا یوه سیاسي لید وړاندې کوي چې فرد او د فرد ابتکار ته لومړیتوب ورکوي، او د دولت رول کموي، یا حتی یې انکار کوي. همدارنګه دا یو ټولنیز لید هم وړاندې کوي چې د ټولنې پر ځای د فرد حقونو ته تمرکز کوي، او دولت او ټولنیز ادارې د فرد تابع کوي او د هغه ګټې ساتي. د دفردیت مفهوم د لویدیځ د انسان د مبارزې حقیقت را ښکاره کوي، هغه مبارزه چې د روښانتیا (Enlightenment) او عصري دورې څخه مخکې د ټوټالیټري او ظالمانه رژیمونو پر وړاندې وه. دا د لویدیځ نوی نړیوال لید څرګندوي، چې د سیاسي، اقتصادي او ټولنیز ابعادو لرونکی دی، او په هغه کې افراد د کایناتو د بادارانو او مرکز ګرځي، او د کایناتو د شتون کنټرول کوي. هر فرد د خپل ژوند طریقې او چلند د ټاکلو ازادي لري، ځکه هغه هغه موجود دی چې د دولت، ټولنې او اجتماع له موجوداتو مخکې دی. فرد د طبیعي حقونو سره زیږي چې باید یې خوند واخلي. له دې امله، افراد د دولت هدف دي، چې د دوی حقونه ساتي او ازادي یې ژغوري. دفردیت د ټولنې هدف هم دی، یعنې داسې ټولنه چې پکې ټولنه فرد ته خدمت کوي، نه دا چې فرد ټولنې ته خدمت وکړي.

The word individualism is derived from the word individual. Its origin is the Latin word individuum, which means an indivisible entity. In the West, this meaning in the philosophical sense, as the concept of individualism is applied on an entity that is indivisible, the human being, in the human's distinguished characteristics as one who enjoys independence to think, choose and act. It is the theory that asserts that an individual is superior to all forms of reality, with the greatest intrinsic worth. The term individualism is also used in contrast to totalitarianism and collectivism. It provides the political vision that lends preeminence to the individual and individual initiative, reducing, or even denying, the role of the state. It also provides the societal vision that focuses on the rights of the individual, as opposed to the community, whilst making the role of the state and societal institutions subservient to the individual and ensuring his interests. The concept of individualism encapsulates the reality of the struggle of the Western man against totalitarian and despotic regimes, before Enlightenment and modernity. It symbolizes the new Western universal view, with political, economic and social dimensions, in which individuals become both masters and the center of the universe, controlling the existence of the universe. Every individual has the freedom to choose his way of life and behavior, as he is the entity that precedes the entities of the state, community and society. The individual is born with natural rights which he must enjoy. Accordingly, individuals are the objective of the state, which preserves their rights and protects their freedom (liberty). Individualism is also the objective of society, where it is a society where the community serves the individual, and not where the individual serves the community.

د انفرادیت (individualism) د مفہوم حقیقت دا دی چې دا د سیکولرازم څخه سرچینه اخلي. دا مفہوم هغه وخت راپیدا شو کله چې لویدیځ انسان د کلیسا او پاچاهانو له واک څخه خپل ځان خلاص کړ، هغه واک چې د هغه ټول دنیوي چارې او عملونه د آخرت سره وصل کول. د دې نظام په دننه کې هغه ځان ځورېدلی او ظلم شوی احساسوه، د ژوند کې د هغه ارادې او حقونه ماتېدلي وو. په هغه دوره کې د هغه شخصیت د ټولنې د دودونو او عقیدو له مخې جوړېده. کله چې هغه دې واک څخه خپل ځان خلاص کړ، د آخرت سره د هغه اړیکه پرې شوه. بیا هغه خپله ټوله پاملرنه دنیوي چارو ته واړوله. نو هغه د دې نړۍ څخه بهر نه، بلکې په دې نړۍ کې ژوند کول پیل کړل، لکه څنګه چې وایي. بلکې هغه د دې نړۍ ښکلی شو. د انسان مرکزیت او حاکمیت د طبیعي حقونو په نظریه کې تینګ شو. دا نظریه ټینګار کوي چې انسان خپل حقونه د خپلې طبیعت څخه اخلي، پداسې حال کې چې ټولنه دغه حقونه هغه ته نه ورکوي. دغه حقونه د هغه لپاره ثابت دي. دا عمومي، بنسټیز، نه منل کیدونکي او نه لغوه کیدونکي دي.

The reality of the concept of individualism is that it emanates from secularism. The concept arose when the Western man rid himself of the authority of the Church and kings, that connected all of his worldly affairs and actions to the Hereafter. Within the system, he felt coerced and oppressed, with his will and rights within life, crushed. In that era, his identity was shaped according to the traditions and beliefs of the society. When he rid himself of this authority, his connection with the Hereafter was severed. He then turned his full attention towards worldly affairs. So he started living in this world and not outside of this world, as they say. Instead, he became master of this world. The centrality and sovereignty of the individual was reinforced by the theory of natural rights. This theory asserts that the individual has his rights derived from his nature, whilst the society does not grant him such rights. These rights are fixed for him. They are universal, fundamental, inalienable and cannot be repealed.

اس طرح افراد اپنے فطری حقوق کے ساتھ پیدا ہوتے ہیں، یعنی ان کا وجود اپنے حقوق سمیت معاشرے، اس کے قوانین، قانون سازی اور پابندیوں کے وجود سے پہلے ہے۔ اسی بنا پر آزادی انسانی وجود کی بنیاد ہے۔ افراد ان حقوق میں برابر ہیں۔ ان میں سے کوئی دوسروں کے حقوق کو سلب یا منسوخ نہیں کرتا۔ چونکہ فرد اپنی اصل اور فطرت کے اعتبار سے غیر اجتماعی وجود ہے، اس لیے میل جول کی صورت میں وہ جھگڑے، تصادم اور انتشار کا شکار ہو جاتا ہے۔ لہٰذا ایسی صورتحال میں افراد کی ایک جماعت کے ساتھ رعایتیں کرتے ہوئے کوئی تنظیم ہونی چاہیے۔ اس جماعت کا مقصد سب کے لیے آزادی اور مساوات کے حق کو قائم کرنا ہے، یعنی فرد عمرانی معاہدے کے ذریعے اپنے حقوق کو اجتماعی ارادے کے سپرد کر دیتا ہے، جس کی نمائندگی ریاست کرتی ہے۔ یوں باہمی معاہدے کے ذریعے حکمران اقتدار ایک انسانی ادارہ بن جاتا ہے، جو اپنی قانون سازی لوگوں کے درمیان طے شدہ ضابطے کے معاہدے سے اخذ کرتا ہے۔ پھر ریاست حقوق اور آزادیوں کو منظم کرتی ہے، یعنی ریاست انسانی ارادے کی بنیاد پر کام کرتی ہے نہ کہ الٰہی ارادے کی بنیاد پر، جہاں افراد کا ارادہ ہی اجتماعی ارادے کی جڑ اور بنیاد ہے۔

Thus individuals are born with their natural rights i.e. their existence with their rights precedes the existence of the society, its laws, legislations and constraints. Accordingly, freedom is the foundation of human existence. Individuals are equal in these rights. None of them deprives or repeals the rights of others. Since the individual is a non-social entity in terms of origin and nature, he is subjected to quarrel, conflict and chaos in the event of socialization. So there must be an organization in such a situation by making concessions with a community of individuals. This community's objective is to establish the right to freedom and equality for all i.e. the individual concedes his rights to the collective will, embodied by the state through social contract. In this way, through mutual contract, the ruling authority becomes a human institution that derives its legislations from the regulatory agreement between the people. The state then regulates the rights and freedoms, i.e. the state executes upon the basis of human will and not upon the basis of divine will, where the will of individuals is the root and basis of collective will.

د لويديځ مفکرانو په وينا، انفراديت د لويديځې تمدن له اصلي ستنو څخه دی. امريکايي سياسي عالم چارلز الن مري خپل کتاب «انساني لاسته راوړنې: د هنرونو او علومو کې د برترۍ لټون، د ۸۰۰ ق.م. تر ۱۹۵۰ پورې» کې وايي: «هدف او خپلواکي د اروپايي تمدن د ټاکونکي کلتوري ځانګړتيا، يعنې انفراديت سره تړلي دي.» له همدې امله سرمايه‌داري د انفرادي نظريې په توګه تشريح کيږي. دا نظريه ټولنه د افرادو يوه ټولګه ګڼي. سرمايه‌داري ټولنې ته يوازې دويم درجه اهميت ورکوي، پداسې حال کې چې د افرادو لوري ته ګرځيدلې ده. په همدې اساس، سرمايه‌داري مکلفه ده چې انفرادي آزاديو ته تضمين ورکړي. نو د عقيدې آزادي هغه څه دي چې دا نظام يې مقدس ګڼي. د اقتصادي مالکيت آزادي هم مقدسه ده او د همدې نظريې له مخې نبايي محدوده شي. دولت يوازې د آزاديو د تضمين لپاره محدودونې کوي. دولت دا محدودونې د اردو د ځواک او سخت قوانينو په مرسته عملي کوي. په هرصورت، دولت يوازې د يوې موخې د ترلاسه کولو وسيله ده، نه دا چې پخپله موخه وي. حاکميت په پای کې افرادو ته تعلق لري، نه دولت ته.

According to the Western thinkers, individualism is amongst the defining pillars of the Western civilization. In his book, Human Accomplishment: The Pursuit of Excellence In the Arts and Sciences, 800 B.C. to 1950, American political scientist Charles Alan Murray states, “Purpose and autonomy are intertwined with the defining cultural characteristic of European civilization, individualism.” Thus capitalism is described as an individualistic ideology. The ideology views that society is a collection of individuals. Capitalism views society only as a secondary consideration, whilst being orientated towards individuals. Accordingly, capitalism is obliged to ensure individual freedoms. Hence, freedom of belief is within what it sanctifies. Freedom of economic ownership is also sacred and must not be restricted, according to its philosophy. The state makes restrictions only to ensure freedoms. The state executes these restrictions with the power of the army and strict laws. Nevertheless, the state is only a means to an end, not an end in itself. Sovereignty ultimately belongs to individuals and not to the state.

سرمایه‌داري يو باطل فلسفه ده، ځکه چې د انسان، ټولنې او حقونو په اړه د هغې تصور باطل دی. د دې بطلان دلایل ډېر دي، له جملې څخه:

Capitalism is an invalid philosophy in its perception about man, society and the concept of rights. The evidence for its invalidity are many, including:

پہلی بات: تھامس ہابز نے اپنی کتاب "لیویاتھن" میں وہ فطری حقوق بیان کیے جن پر فردیت پسندی کا فلسفہ قائم ہے، ان کے الفاظ یہ ہیں: "فطرت کا حق، جسے مصنفین عام طور پر jus naturale کہتے ہیں، وہ آزادی ہے جو ہر انسان کو حاصل ہے کہ وہ اپنی طاقت کو، جیسا وہ چاہے، اپنی فطرت کی حفاظت کے لیے استعمال کرے؛ یعنی اپنی جان کی حفاظت کے لیے، اور نتیجتاً ہر وہ کام کرنے کی آزادی جسے وہ اپنی رائے اور عقل کے مطابق اس مقصد کے لیے سب سے موزوں ذریعہ سمجھے۔" امانوئل کانٹ نے اپنی کتاب "تنقید عقلِ عملی" میں فرد کی انفرادی حیثیت کی برتری بیان کرتے ہوئے کہا: "صرف وہ کام، جو انسان لذت سے بے پروا ہو کر، مکمل آزادی کے ساتھ اور اُن چیزوں سے آزاد ہو کر کرتا ہے جنہیں فطرت اس کے لیے منفعل طور پر مہیا کر سکتی تھی، ہی اس کی زندگی کو، بطور ایک شخص کے وجود کے، مطلق قدر و قیمت عطا کرتے ہیں۔"

Firstly: In Leviathan, Thomas Hobbes defined the natural rights upon which the philosophy of individualism is built, by saying, “The right of nature, which writers commonly call jus naturale, is the liberty each man hath to use his own power as he will himself for the preservation of his own nature; that is to say, of his own life; and consequently, of doing anything which, in his own judgement and reason, he shall conceive to be the aptest means thereunto.” In the book, Critique of Practical Reason, Immanuel Kant spoke of the preeminence of the individual as a person, by saying, “Only by what one does heedless of enjoyment, in complete freedom and independently of what nature could passively procure for him, does he give to his life, as the existence of a person, an absolute worth.”.

دوی دا څه مراد لري چې انسان په یوه ځانګړې فطرت زیږیږي. همدا فطرت، چې په هغې باندې انسان زیږیږي یا پیدا کیږي، د هغه د چلند او سلوک قانون دی. پدې معنا چې دا فطرت پخپله ثابت اصولو، یعنې حقونو څخه عبارت دی. نظریه داسې ده چې فرد طبیعي حقوق لري. دا طبیعي حقوق د سیاست څخه مخکې یا د قرارداد څخه مخکې حقوق دي، لکه څنګه چې وایي. دا فطرت باید داسې حقوق جوړ کړي چې د ټولنې، د هغې د نظامونو، قوانینو او تقنینونو څخه مخکې وي، د "طبیعي حالت" د نظر پر بنسټ. طبیعي حالت هغه مجازي او تصوري حالت دی چې د ځینو فیلسوفانو، لکه توماس هابز، جان لاک او نورو په ذهنونو کې دی. دا هیڅ حقیقت نه لري، ځکه چې په اټکلونو، فرضیو او تصوراتو ولاړ دی. د مطالعې موضوع په لومړي انسان پورې اړه نه لري، چې حقیقت یې په ذهنونو کې تصور شوی دی. همدارنګه د تاریخ څخه مخکې یا د تمدن څخه مخکې انسانانو پورې هم اړه نه لري. بلکه د هغو انسانانو پورې اړه لري چې په دې کې ملموس او محسوس دي، یا د افرادو په توګه او یا د یوې ټولنیزې ډلې په توګه.

What they intended by this is that man is born with a specific nature. It is this nature, upon which he is born or he is found, that is his law of conduct and behavior. This means that this nature is by itself of fixed principles i.e. rights. The theory is that the individual possesses natural rights. These natural rights are pre-political rights or pre- contractual rights, as they say. This nature is supposed to constitute rights that precede the society with its systems, laws and legislations, based on the idea of state of nature. State of nature is the virtual and imaginary state in the minds of some philosophers such as Thomas Hobbes, John Locke and others. It has no reality as it is based on speculations, assumptions and perceptions. The focus of study is not related to the first human being, whose reality is imagined in their minds. It is not related to prehistoric or pre-civilized humans either. Instead it is related to human beings in terms of being tangible and sensed, both as individuals or as a collective community.

په دې ترتیب سره موږ ته د یو انسان د مطالعې او د هغه په اړه د قضاوت کولو لپاره دا ضروري نه ده چې د هغه د حقیقت فرض کړو. بلکې باید له موجود واقعیت څخه پیل وکړو او د غائب په اړه د شاهد پر بنسټ قیاس وکړو، نه دا چې برعکس وکړو. هغه انساني طبیعت چې دوی یې بحث کوي، هغه څه دي چې په انسان کې پیدا شوي یا موندل کیږي. د یو انسان جوهر د هغه د عملونو او چلند په کتلو سره مطالعه کیدای شي. د انسان د عملونو په کتلو سره په هغه کې حیاتي انرژي لیدل کیدای شي. دا د ژوند انرژي طبیعي احساسات لري چې انسان ته هغو ته د ځواب ویلو لپاره هڅه ورکوي. دا هڅه داسې احساسات او حسونه پیدا کوي چې پوره کول ورته اړین وي. د دغو احساساتو او حسونو په منځ کې هغه دي چې پوره کول حتمي دي. که دوی پوره نشي، انسان به مړ شي، ځکه دوی د حیاتي انرژي د شتون سره تړلي دي، د انسانانو د وجود له پلوه. بیا داسې احساسات او حسونه شته چې پوره کول ورته په کار دي، خو حتمي حس نه پیدا کوي. که انسان دا پوره نکړي، هغه به بې ارامه شي، خو ژوندی به پاتې شي. دا ځکه چې دوی د انرژي د اړتیاوو سره تړلي دي، خو د انرژي د شتون سره نه. په دې اساس، د ژوند انرژي دوه ډوله ده: یو ډول حتمي پوره کول غواړي او دې ته عضوي اړتیاوې وايي، لکه لوږه، تندي او د طبیعي ضرورتونو پوره کول. بل ډول پوره کول غواړي خو حتمي نه، او دې ته غرایز وایي. غرایز درې دي: ۱) د ژوندي پاتې کیدو غریزه، چې څرګندونې یې ویره، د ملکیت مینه، د واک مینه او نور هغه څه دي چې د انسانانو د ژوند لپاره کار کوي. ۲) د نسل د دوام غریزه، چې څرګندونې یې جنسي تمایلات، مورینه، پلرینه او نور هغه څه دي چې د انساني نوع د شتون لپاره کار کوي. ۳) د تقدیس غریزه، چې څرګندونې یې د کمښت، ناتوانۍ، اړتیا او درناوي احساسات دي. دا په زړه کې د هغه ترټولو لوی درناوی دی چې د نورو په منځ کې یو شی ته ورکول کیږي او انسان ته هڅه ورکوي چې خپل جوهر، وجود او د هغه ستر ستونزه، هغه پوښتنې چې موږ له کومه راغلي یو، ولټوي. موږ به چیرته لاړ شو؟ ولې داسې ده؟

So we do not need to assume the reality of a human in order to study him and then to make a judgment upon him. Instead, we must proceed from the existing reality to make analogy upon the absent, with what is witnessed. Not the other way around. The nature of humans which they discuss is what is created or found within humans. The essence of a man can be studied by looking at his actions and behaviors. When looking at the actions of a man, one can observe within him vital energy. This life energy has natural sensations that motivate man to satiate them. This motivation creates feelings and sensations that require to satiation. Amongst those feelings and sensations are those that mandate satiation. If they are not satiated, man will die because they are related to the existence of vital energy, in terms of the existence of humans. Then there are feelings and sensations that require satiation, but they do not mandate sensation. If a man does not satiate these, he will be agitated but he will remain alive. This is because they are related to the needs of the vital energy, but not the existence of the energy. Accordingly, life energy is of two kinds: one kind requires mandatory satiation and are called organic needs such as hunger, thirst and relieving the call of nature. The other kind requires satiation but not mandatorily and are called instincts. There are three instincts: 1) Survival instinct whose manifestations are fear, love to own, love to dominate and others that serve for the survival of humans. 2) Procreation instinct, whose manifestations are sexual inclinations, motherhood, fatherhood and others that serve for the existence of human species. 3) Sanctification instinct, whose manifestations are the feelings of deficiency, incapability, need and reverence. It is the ultimate respect in the heart for something amongst others that motivate man to search for his essence, existence and his greatest problem represented by the crucial questions, where are we from? Where shall we go? Why is it so?

دا د انسان فطرت ده. دا باید په پام کې وساتل شي چې کله یو سړی د خپلو اړتیاوو یا غریزو د پوره کولو لپاره په پرله پسې ډول حرکت کوي، دا کار یوازې د عقلي پوهې پر بنسټ کوي، او همدا خبره د انسان او حیوان ترمنځ توپیر راولي، ځکه چې دا یوازې یو غریزوي عکس‌العمل نه دی. له همدې امله انسان د دې چلند لپاره دوه مفهومونه ته اړتیا لري: یو مفهوم د یوې شیې په اړه، په دې اړه چې دا غوښتنه پوره کوي که نه، او بل مفهوم د ژوند په اړه، په دې اړه چې دا شی د پوره کولو لپاره جایز دی که ناجایز. د ژوند په اړه مفهومونه د شیانو له ماهیت یا د انسان له ماهیت نه نه اخیستل کیږي. بلکې دا بهرني امور دي چې د غوره شوو کړنو د نظر او معیار سره تړلي دي. په بل عبارت، دا د هغه نظام سره تړلي دي چې د هغه عقیدې څخه راڅرګندیږي، کومه چې د یو فرد یا ټولنې لپاره حقوق او مکلفیتونه ټاکي.

This is the nature of humans. It is to be noted that when a man rushes to satiate his needs or instincts, he only does that based on the rational comprehension, distinguished from animals in that it is not a merely an instinctive reaction. Thus a man needs two concepts for the behavior: The concept about a thing in terms whether it satiates or does not satiate, and the concept about life in terms of whether the thing is permissible to satiate with or not. Concepts about life are not derived from the essence of things and not from the essence of humans. Instead they are external matters connected to the viewpoint and criterion of adopted actions. In other words, they are connected to the system emerging from the creed that defines rights and obligations for a man as an individual or community.

دا ډول حقوق چې د انسان سره له زېږېدو څخه موجود وي، شتون نه لري. ځکه حقوق د هغو ټولنیزو او کلتوري مفهومونو په واسطه ټاکل کېږي چې افراد يې غوره کوي. تمدنونه د هغو مفهومونو او نظامونو له مخې يو له بل سره توپير لري چې دوی يې غوره کوي، او د دې ځکه منل کېږي چې تر کومه بريده د انساني فطرت سره سمون لري. د مثال په توګه، د منځنيو پيړيو اروپايي تمدن د راهبيت او د سرکوب د مفهوم په غوره کولو سره د انساني فطرت سره ټکر کوي. همدارنګه، د عصري اروپايي تمدن د فحاشۍ د مفهوم په غوره کولو او د همجنس بازۍ د تائيد له امله د انساني فطرت سره ټکر کوي. په څرګنده، د اسلامي تمدن د فطرت سره سمون دا دی چې دی د تنظيم او د غوښتنو د پوره کولو مفهوم غوره کوي، پرته له دې چې هغه سرکوب کړي يا بې مهاره يې پرېږدي. اسلام غريزه او د هغې پوره کول منې، او په ورته وخت کې د غريزې د څرګندېدو تنظيم کوي، پرته له دې چې هغه بې مهاره کړي.

There are no such thing as natural rights that exist within a person from birth. This is because rights are determined by the civilizational and cultural concepts, adopted by the individuals. Civilizations are distinct with regards to all that they adopt in terms of concepts and systems, whose validity is measured according to the extent of their agreement with the human nature (fitra). For example, Medieval European civilization contradicts human nature by adopting the idea of monasticism and repression. Likewise, Modern European Civilization contradicts human nature by its adoption of the idea of pornography and approving homosexuality. As for the Islamic civilization, it agrees with human nature by adopting the concept of organization and satiation, without repressing it or unleashing it to excess. Islam acknowledges the instinct and its satiation, whilst also organizing the manifestation of the instinct without unleashing it.

دوهم: له هغه وخته چې انسان د ټولنې کې ژوند کوي، په مدني حالت کې ژوند کوي، لکه څنګه چې وایي، نو هغه په طبیعي حالت کې نه دی. حقیقت دا دی چې هغه یو ټولنیز موجود دی چې د ټولنې او دولت دننه یو داسې نظام ته تابع دی چې د هغه حقوق او مسؤلیتونه ټاکي. او هغه ادعا چې انسان د طبیعي حالت څخه مدني حالت ته اړوي، د مدني ټولنې کې متمدن کیږي، د یو ټولنیز قرارداد له لارې چې انفرادي طبیعي حقوق ضمانت کوي، دا هم په نظري او عملي لحاظ سره باطله ده. هغه ادعا چې د فرد اراده د ټولنې بنسټ او مخکښ ده، او له همدې امله انفرادیت باید د ټولنې د افرادو د یوې ټولګې په توګه په پام کې ونیول شي، چې په کې نظام د افرادو ارزښتونه ټاکي نه د ټولنې، دا هم په نظري او عملي لحاظ سره باطله ده. د ټولنې حقیقت دا دی چې دا د خلکو یوه ټولګه ده چې دایمي اړيکې لري. نو افراد حتی په میلیونونو کې هم کیدای شي د یوې ډلې د جوړولو لپاره سره راټول شي. دا د افرادو ټولګه ده چې یوه ډله جوړوي. که د دوی ترمنځ دایمي اړيکې شتون ولري، نو دوی ټولنه کیږي. که دایمي اړیکې نه وي، نو دوی یوازې یوه ډله پاتې کیږي. دوی یوازې هغه وخت ټولنه جوړولی شي چې د دوی ترمنځ دایمي اړيکې شتون ولري.

Secondly: Since when man is known to live in a society, living in a civil state, as they say, he is not in a natural state. The reality is that he is a social being subjected to a system within the society and state that defines his rights and obligations. As for the claim that man turns from the state of nature into a civil state, civilized in a civil society, through a social contract that guarantees individualized natural rights, it is invalid both theoretically and practically. As for the claim that the individual’s will is the basis and precursor of community and so individuality must be preserved by looking at society as a collection of individuals, in which the system establishes the values of individuals and not the community, this is also invalid both theoretically and practically. The reality of society is that it is a collection of people with permanent relationships. Thus, individuals can come together even in millions to form a group. It is the collection of individuals that forms into a group. If there exist permanent relationships between them, then they become society. If there are no permanent relationships, between them, then they remain a group alone. They can form a society only when there are permanent relationships between them.

هغه شی چې یوه ډله خلک د یوې ټولنې په توګه جوړوي، د هغوی ترمنځ د دوامداره اړیکو («علاقات») شتون دی. دا اړیکې د هغوی د ګټو (مصالح) په پایله کې رامنځته کیږي، ځکه خلک یو بل ته اړتیا لري ترڅو خپلې ډیرې او بیلابیلې ګټې پوره کړي. نو ګټې د اړیکو د رامنځته کولو انګیزه ده، او که ګټې نه وي، اړیکې به هم نه وي. په هرصورت، دغه ګټې یوازې په دې حیث چې ګټې دي، د انسان د ګټو په اړه د هغه د مفهوم له امله یا رښتیني کیږي یا خرابیږي. ځکه مفاهیم د افکارو معنیې دي، نو افکار ګټې ټاکي. له همدې امله د افکارو شتون او د هغوی یووالی په یوه ملت کې، د هغوی ترمنځ اړیکې رامنځته کوي.

What makes a group of people form a society is the existence of permanent relationships ('alaaqaat) between them. These relationships emerge as a consequence of their interests (maSaalaH) because people need one another to fulfill their many, varied interests. Thus, interests are the motive for establishing relationships and if there are no interests, there will be no relationships. However, such interests are only real or corrupted, in terms of their nature as being interests, by the concept of man about the interests. Since concepts are the meanings of thoughts, thoughts determine the interests. Thus the existence of thoughts and their unification amongst a people, generates their relationships.

چونکه باید احساسات (مشاعر) هم د فکرونو سره یوځای وي، لکه خوښي، خوند، غصه او نور، نو همدا رنگه دا احساسات هم باید د ګټې سره په هماهنګۍ کې یو ځای شي. مګر حتا فکرونه او احساسات دواړه هم د دې لپاره کافي نه دي چې اړیکه په دوامداره توګه پیدا کړي. باید یو سیستم وي چې دغه ګټه پرې تنظیم کړي، ترڅو دا اړیکه په دوامداره بنسټ شتون ولري. په دې اساس، باید په یوه ولس کې د فکرونو، احساساتو او سیستمونو وحدت (وحده) تر لاسه شي، ترڅو د دوی ترمنځ اړیکې رامنځته شي. که دا درې څیزونه د دوی ترمنځ یو ځای نه وي، نو اړیکې به هم نه وي. له همدې امله ټولنه یو ولس دی او د دوی ترمنځ د فکرونو، احساساتو او سیستمونو وحدت دی. ټولنه هغسې نده لکه چې سرمایه داران یې ادعا کوي. دا یوازې د افرادو یوه ډله نده چې هر فرد د خپلې شخصي ګټې د ترلاسه کولو لپاره کار کوي. د دوی په نظر، ټولنه د افرادو د ارادو د ټولو مجموعې یوه ضمني پایله ده.

Since there must be emotions (mashaa'ir) in addition to thoughts, such as joy, pleasure, anger and others, such emotions must also be unified in harmony with the interest. Yet, even both thoughts and emotions are not sufficient to generate the relationship permanently. There must be a system to treat this interest, so that this relationship exists on a permanent basis. Accordingly, unification (waHdah) of thoughts, emotions and systems must be achieved amongst a people, in order to establish relationships between them. If there is no unification of these three matters amongst them, then there will be no relationships. Thus society is a people and the unification of thoughts, emotions and systems amongst them. Society is not as the capitalists claim. It is not merely a group of individuals in which each individual works to achieve his personal interest. According to them, society is a byproduct of the aggregate of the wills of individuals.

مغربي نظریات چې ټولنې په اړه دي، هغه د ټولنې تعریف چې د یوه ښکاره او موجود واقعیت په توګه دی، نه دی بدل کړی. بلکې یوازې د ټولنې دنده د دوی په منځ کې بدله شوې ده، ځکه چې د اړیکو مفهوم یو ځانګړی رنګ ورکړل شوی. انفرادیت (individualism) د فرد د لومړیتوب څخه عبارت دی، د افرادو د حقونو او ازادیو په تمرکز سره. دا د هغې بڼې پر بنسټ ده چې افراد خپلواک وجودونه دي، له ټولنې څخه جلا. په مغربي نظر کې، د ټولنیز ژوند هیڅ شی نه دی پرته له دې چې د افرادو د شخصي پریکړو او ګټورو انتخابونو مسئله وي، چېرې چې اړیکې او رابطې د افرادو د ګټو د خوښولو لپاره شرط شوي دي. په دې ډول سرمایه دارانه ټولنه هغه ټولنه ده چې په ګټه (فایده) ولاړې اړیکو سره جوړه شوې، د ګټې له مخې اداره کېږي، او په پایله کې انزوا، درونګرایي، خودغرضي، بې پروایي، د همکارۍ نشتوالی، ناکاره کورنۍ اړیکې او د ټولنې په ټوله کې د کورنیو ارزښتونو له منځه تلل رامینځته کوي.

Western views about society did not in fact change the definition of society as an evident, existing reality. Instead, it is only the function of society that has changed amongst them, as the concept of relationships was painted with a particular hue. Individualism constitutes preeminence of the individual, with a focus on the rights and freedoms of the individuals. This is upon the characterization of individuals being independent beings, separated from the community. In the Western view, societal life is nothing but an issue of individual decisions and utilitarian choices, in which connections and relations are conditioned to please the interests of individuals. Thus capitalist society is a society formed with relationships based on the interest, governed by utility (benefit), thereby resulting in isolation, introversion, selfishness, indifference, lack of cooperation and dysfunctional family relationships and the loss of family values within the society at large.

دې ته په ځواب کې په لویدیځ کې هم د انفرادیت انتقاد زیات شو، او د ټولنیزښت او همبستګۍ د بیاژوندي کولو غوښتنې راڅرګندې شوې، چې د افرادو لپاره د ارزښتونو په توګه وړاندې کېږي.

This in turn led to growing criticism of individualism even in the West and the emergence of calls to revive collectivism and solidarity, as values for individuals.

مضافاً به دې، لوېديځ دولتونه پخپله د ډېرو اقتصادي، سیاسي او ټولنیزو چارو په مداخلې پیل کړی دی، او د ټولنې د توازن د رامنځته کولو په بهانه یې انفرادیت محدود کړی دی. دا د عامه ګټو د شتون یوه منل ده، چې د شخصي او انفرادي ګټو په پرتله ورته لومړیتوب ورکول کېږي، تر دې چې رژیمونه د تولیتاریه رژیمونو ته ورته کېدل پیل شول.

Moreover, the Western states themselves have actually begun to interfere in many of the economic, political and social matters, restricting individualism on the pretext of creating a balance in the society. It is a recognition of the existence of public interests, preferred over the private, individualistic interests, until the regimes began to resemble totalitarian regimes.

دریم: د فردیت فلسفه داسې تصور کوي چې فرد په دوامداره او پرله پسې هڅه کې وي چې خپل ځان، خپله خپلواکي او د ځان د مالکیت او پرېکړې حقونه وساتي، او دا ویره لري چې د زور په واسطه پرې تپل شوي اجتماعي هویت کې وښویږي. له همدې امله د سرمایه‌دارۍ په ټولنه کې افراد جلا شوي واحدونه یا انفرادي وجودونه دي، چې یو له بل سره سیالي کوي. نو هر جلا فرد په زور یا عمل سره د بل دښمن وي، یعنې فردیت د فرد او ټولنې ترمنځ د شخړې شتون فرضوي. په لویدیځ نظر کې انسان باید له دوو لارو یوه وټاکي. لومړۍ لاره فردیت دی، چې په کې فرد لوړ ارزښت لري او دا ورکوي چې خپل اوس او راتلونکی د خپل خوښې او ارادې له مخې جوړ کړي. دوهمه لاره اجتماعیت دی، چې په کې یوه ډله لوړ ارزښت لري، نه افراد، او دا به په حتمي او خپلکاري ډول د ټولنې خوښه او اراده، د یو معیار پر بنسټ، جوړه کړي، لکه څنګه چې ځینې ایډیالوژیکي مذهبونه، لکه سوسیالیزم، ادعا کوي.

Thirdly: The philosophy of individualism perceives that an individual is in a persistent and continuous effort to preserve himself, his independence and rights to own and decide by himself, with a fear of dissolving into a collective identity imposed on him by coercion. Thus individuals in capitalist society are separated entities or individual beings, who compete with one another. So each separated individual is an enemy to another by force or action, which means individualism supposes the existence of conflict between the individual and the community. In the Western view man has to choose one of the two options. The first option is individualism in which he is of supreme value, allowing him to formulate his present and future, according to his desire and will. The second option is collectivism in which a group is of supreme value, instead of individuals, which would inevitably and automatically shape, based on the criterion, the desire and will of the community, as claimed by some ideological doctrines, such as socialism.

تر دې چې فردیت (Individualism) فلسفې کې فرد د ټولنې څخه مخکې ګڼل کیږي، نو فرد باید غالب شي، د لومړیتوب مستحق وي او ترټولو لوړ ارزښت ولري. دا تګلاره یوازې په یوه ټولنه کې د تصادم حالت ساتي، چې د افرادو او پراخې ټولنې ترمنځ دوام کوي.

However, since an individual takes precedence over a community, according to the philosophy of Individualism, one is more deserving to prevail, be first in preference and be of supreme value, this only maintains the state of conflict in a society, which continues to exist between the individuals and the wider community.

انفرادیت پسندی نه د چارو په ټاکلو کې کومه ګټه لري او نه داسې تنظیم شوې ده چې د یو انسان لپاره، د یوې ټولنې د یوې برخې په توګه، خوښي او آرامي یقینی کړي. برعکس، دا یو فریق د بل په مقابل کې ودروي او ټولنه د شخړې په اور کې سوځوي. حقیقت دا دی چې د یوې ټولنې د خلکو سره د یو فرد اړیکې، د انفرادي حیثیت له مخې، په داسې ډول باید تنظیم شې چې د تمایلاتو او ارادو ترمنځ هماهنګي، یووالی، نه-شخړه او نه-تضاد یقینی شي، ځکه چې نور یې شخړې، ټوټې کیدو او تجزیې ته رسوي. له همدې امله ټولنه باید د برخو لرونکې یوه بشپړه ټولګه وګڼل شي، او فرد باید د دې ټولنې یوه برخه وګڼل شي چې له ټولې ټولنې څخه نه شي جلا کیدای. په دې سره، د یو فرد د ټولنې د یوې برخې په توګه ماهیت دا معنا نلري چې هغه د چرخ د یوې ساده سپوک په څیر وي. بلکې دا معنا لري چې هغه د بشپړ وجود یوه مهمه برخه ده، لکه د بدن یوه برخه لاس. اسلام د ټولنې په اړه همداسې نظر لري، پدې کې د افرادو او ټولنې ترمنځ اړیکې هم شاملې دي. له همدې امله اسلام دا فرد د ټولنې د یوې برخې په توګه ساتي، نه داسې جلا فرد په توګه چې له ټولنې څخه بیل وي، او دا د ټولنې د ساتنې لامل کیږي. په ورته وخت کې اسلام ټولنه داسې بشپړ وجود نه ګڼي چې برخې ونلري، بلکې داسې بشپړ وجود ګڼي چې له افرادو څخه جوړ شوی دی، او دا په خپل وار سره د دغو افرادو د ساتنې لامل کیږي. دا اسلامي نظر یوازینی نظر دی چې په ټولنه کې د سولې، آرامۍ، مینې او مرستې د رامنځته کیدو تضمین کوي. نعمان بن بشیر روایت کوي چې د الله رسول ﷺ وفرمایل:

Individualism does neither the affairs, nor are they organized to ensure happiness and contentment for a man, by being an individual as part of a community. Instead, it pits one party over another and keeps the society burning in the fires of conflict. The fact is that the relationships of an individual with the community of a society i.e. people, with the characterization of being individuals, whilst being part of a community, must be organized to ensure harmony, coherence, non-conflict and non-contradiction between desires and wills, which will lead to conflict, rupture and disintegration. So the community must be viewed as a whole having parts, whilst the individual must be viewed as a part of this community, inseparable from the community at large. However, the nature of an individual being a part of a community does not mean that it is a part is like a mere spoke in a wheel. Instead it means a significant part of the whole, like a hand being a part of the body. Such is the Islamic view about the society, including the relation of individuals with the community. Accordingly, Islam takes care of this individual as a part of a community and not as an individual separate from the community, which leads to the preservation of community. At the same time, Islam takes care of the community, not as a whole without having parts, but as a whole composed of parts who are individuals, which in turn leads to the preservation of those individuals as parts. This Islamic view is the only view that ensures the establishment of peace, tranquility, affection and compassion in society. Nu’man bin Bashir reported that the Messenger of Allah (saw) said.

مسلمان د یوه انسان د بدن په څیر دي؛ که سترګه درده کړي، ټول بدن درد کوي، او که سر درد کړي، ټول بدن درد کوي.» [روایت شوی مسلم په خپل صحیح کې]

Muslims are like one body of a person; if the eye is sore, the whole body aches, and if the head aches, the whole body aches.” [Narrated by Muslim in his Sahih],