القراءة (جمع: قراءات) مشتقة من الفعل قَرَأَ بمعنى «قرأ، تلا»، ومنها أيضاً اشتُقّ لفظ القرآن. وهي اسم مصدر بمعنى التلاوة. وفي الاصطلاح تُطلق على التلاوة الشفهية للقرآن الكريم، وكذلك على ضبط النص المكتوب بما يوافق هذه التلاوة الشفهية.

Al-qira'a (pl. qiraa'at) is derived from the word qara'a, 'reading, reciting'; from which also the word Qur'an is derived. It is a verbal noun, meaning recitation. In technical language it describes the oral recitation of the Qur'an as well as the punctuation of the written text, which corresponds to the oral recitation.

مثالونه:

Examples:

مودودي [Introduction to the Study of the Qur’an, Delhi, 1971, p.21.] په ډیر قانع کوونکي ډول د قراءتونو د منل شوي اختلاف صحیح مفهوم بیان کړی دی. هغه لیکي چې په الفاتحه (1: 3) کې: قراءتونه "مَلِكِ" او "مَالِكِ" دواړه د الله تعالی یوه صفت بیانوي، او د قیامت د ورځې "پاچا" او "مالک" ترمنځ هیڅ تناقض نشته، بلکې "دا دوه قراءتونه د آیت معنا نور هم روښانه کوي".