Kalkınma çalışmalarının neredeyse tamamında demokrasi, ister ekonomik ister teknolojik ve bilimsel ilerleme olsun, ilerlemenin bir ön koşulu olarak kabul edilir. Dünyaca ünlü ekonomist Mancur Olson (Maryland Üniversitesi), ödül kazanan kitabı ‘Güç ve Refah’ta (2000) demokrasilerin genellikle diğer yönetim biçimlerine kıyasla gelişip ilerlediğini ortaya koymuştur. Olson, anarşi altında yalnızca çalma ve yok etme teşvikinin bulunduğunu, bir diktatörün ise belirli bir ekonomik başarıyı teşvik etme yönünde bir saik taşıdığını, çünkü bu başarıdan pay alacak kadar uzun süre iktidarda kalacağını bekleyeceğini savunmuştur. Demokrasilerde ise vatandaşların ve mülkün korunmasının, liderlerin sandık başında görevden alınabilmesi nedeniyle daha büyük refaha yol açtığını gözlemlemiştir. Olson, demokrasiye geçişte medeniyetin tohumlarını görmüş; bu geçişin refahın önünü açtığını, refahın da iyi yönetim için teşvikleri güçlendirerek yönetimi nüfusun istekleriyle daha yakından uyumlu hale getirdiğini ileri sürmüştür.

In almost all studies of development, democracy is considered a prerequisite for progress, be it economic or technological and scientific advancement. Mancur Olsen (University of Maryland) the world renowned economist presented in his award winning book ‘Power and Prosperity’ (2000) that democracies generally develop and progress relative to other systems of governance. Olson argued that under anarchy there is an incentive only to steal and destroy, whilst a dictator has an incentive to encourage a degree of economic success, since he will expect to be in power long enough to take a share of it. In democracies he observes that the protection of one’s citizens and property leads to greater prosperity as leaders could be removed at the ballot box. Olson saw in the move to democracy the seeds of civilization, paving the way for prosperity, which improves incentives for good government by more closely aligning it with the wishes of the population.

Başka araştırmalar, demokrasiyi hatta ekonomik başarının bir ön koşulu haline getirmiştir. Illinois Üniversitesi'nden siyaset bilimi uzmanı Evan Rodrik, "demokrasinin 'meta kurum' olarak diğer kurumların inşasına yardımcı olduğunu ve demokrasinin başarı için tek uygun kurumsal koşul olduğunu" savunmuştur. (2) Demokrasinin evrensel olarak kabul görmüş bir tanımı olmamasına rağmen, demokrasinin herhangi bir tanımında bulunması gereken iki ilke vardır. Birincisi, toplumun tüm üyelerinin iktidara eşit erişimi olması; ikincisi ise tüm üyelerin evrensel olarak tanınan özgürlük ve hak ve özgürlüklerden yararlanmasıdır.

Other research has even made democracy a precondition for economic success. Evan Rodrik political science expert at the University of Illinois argued that “democracy as the ‘meta institution’ helps build other institutions and democracy is the only appropriate institutional conditionally for success.” (2) Even though there is no universally accepted definition of democracy there are two principles that any definition of democracy is required to have. The first principle is that all members of the society have equal access to power and the second that all members enjoy universally recognised freedoms and liberties.

Kendini demokrasi adına dünyanın dört bir yanında müdahalede bulunmaya devam eden ve bu görüşü savunmayı sürdüren ülkelere bakmak bile, böyle bir savın hiçbir dayanağı olmadığını gösterir. Nitekim gelişmiş dünyanın büyük bölümü, demokratik olmayan politikalar sayesinde kalkınmıştır ve demokrasinin yokluğunun kalkınmaya yardımcı olduğunu savunan görüşler de vardır. Batı'da oy hakkı ilk tanıtıldığında, bu hak yalnızca az sayıdaki toprak ve mülk sahibi erkeklerle sınırlıydı; oy sayısı ise mülk, eğitim düzeyi ve yaşa göre belirlenen bir ölçeğe göre eşitsiz biçimde dağıtılıyordu. Amerika Birleşik Devletleri'nde siyah erkeklere oy hakkı, sivil haklar hareketinin ardından ancak 1965 tarihli Oy Hakkı Yasası ile tanındı. Anayasa'nın on beşinci değişikliğiyle 1870'te oy kullanma izni verilmiş olsa da, bu değişiklik kimseye ırk ve renk gerekçesiyle oy hakkını reddetmeyi yasaklıyordu; buna rağmen Güney eyaletleri, merkezi hükümetin de desteğiyle, seçim vergisi ve mülkiyet koşulları uygulanarak oy hakkından yoksun bırakıldı.

A cursory glance at the nations who continue to advocate such a view and who continue to intervene around the world in the name of democracy illustrates that such an argument holds no weight. In fact much of the developed world developed through antidemocratic polices and there is an argument that the absence of democracy aids development. When voting was first introduced in the West it was confined to a very small minority of land and property-owning men with an unequal number of votes apportioned according to a scale based on property, educational achievement and age. In the US, black males were only given voting rights in the Voting Rights Act of 1965 after the civil rights movement. Although they were permitted to vote in 1870 by the fifteenth amendment to the constitution which would not deny vote to anyone on account of race and colour, Southern sates were disfranchised through the use of poll tax and property conditions by central government.

1830'da Fransa yalnızca 30 yaşın üzerinde olan ve doğrudan vergi olarak 300 frank ödeyen kişilere oy hakkı tanıyordu; bu, 32 milyonluk nüfusun yaklaşık %0,02'si demekti. 1848'de erkek oy hakkı evrensel hale geldi ve kadınlara oy hakkı tanıyan Fransa, ancak İkinci Dünya Savaşı sırasında, sanayileşmesinden epey sonra bu adımı attı. Japonya, askeri zirvesine ulaştıktan sonra evrensel oy hakkına kavuştu ve bu bile, iktidarı eski rejimden uzaklaştırmak amacıyla ABD'nin dayattığı bir koşuldu. ABD, 1952'de Japonya'ya tam oy haklarını uygun gördü, ancak kendi vatandaşlarına aynı hakları tanımak için 13 yıl daha gerektiğini düşündü! 1800'de, İngiltere'nin sömürge üstünlüğünün zirvesi sayılan dönemde, İngiltere nüfusunun yalnızca %3'ünün oy hakkı vardı. Yalnızca, ortaçağda oluşturulmuş bir dizi yama gibi bölgelerde geniş arazilere sahip seçmenler Avam Kamarası'na üye seçebiliyordu. Bu sistem, toprağa sahip olmayan tüccarları, imalatçıları ve nitelikli işçileri oy hakkından mahrum bırakıyordu. Yüzyıllar önce refah içinde olan bölgeler Parlamento'da fazla temsil edilirken, birçok yeni kentsel merkez hiç temsil edilmiyordu. Bazı parlamento koltukları fiilen bireylerin mülkiyetindeydi. 1867'ye gelindiğinde nüfusun %13'ü oy kullanabiliyordu. Erkeklerle kadınların eşit oy haklarına kavuşması ise 1928'e kadar sürdü (bir başka 61 yıl). Demokrasi kesinlikle kalkınmadan sonra geldi ve İngiltere'nin yükselişinde hiçbir rol oynamadı.