Sömürgeci uluslar, gittikleri her yere fayda getirdiklerine dair görüşlerini sürdürmektedir. Afrika'da sömürgeci zihniyetten etkilenen tarihçiler, altyapı ve eğitimin gelişimi gibi sömürgeciliğin sözde olumlu yönlerini anlatma eğilimindedir. Sömürgecilerin işlediği ırkçılık, sömürü ve soykırım ise üzeri örtülerek geçiştirilmeye devam etmektedir. Sömürgeciler, Afrika'nın ve diğer sömürge halklarının Avrupalıların yardımı olmadan hayatta kalamayacağını düşünmektedir.

The Colonial nations continue to hold the view that they brought benefits wherever they went. In Africa, historians affected by the colonial mentality tend to describe the so called positive aspects of colonialism such as the development of infrastructure and education. The racism, exploitation, and, genocide committed by the colonialists continues to be glossed over. Colonialists view that Africa as well as other colonised people were incapable of surviving without the help of the Europeans.

Afrika'nın devasa kaynakları ve zengin madenleri birçok Batılı ulusu kıtayı sömürgeleştirmeye çekti. Avrupa uluslar ganimet için birbirleriyle yarıştılar. Bu nedenle Avrupa'nın Afrika'nın sömürgeleştirilmesi konusundaki rekabetinin şiddetinin, insanları köleleştirmek ve kıtanın doğal zenginliğini çalmak amacıyla sömürü yapmak için olduğundan şüphe edilmemelidir. Demokrasinin ve Batı değerlerinin yayılması ise neredeyse hiç yoktu.

The immense resources and rich minerals in Africa attracted many Western nations to colonise the continent. European nations competed with each other over the spoils. Hence there should be no doubt that the severity of competition between Europe over the colonisation of Africa was in order to exploit the people for slavery and steal the continents natural wealth. The propagation of democracy and Western values hardly existed.

Avrupa ulusları, ordularını kullanarak Afrika'nın geniş bölgelerini doğrudan sömürge altına aldı. Bugünkü Burundi, Ruanda, Tanzanya ve Namibya'nın bazı kısımları Almanya tarafından yönetildi. İtalya, Eritre ve Somali'nin bazı bölgelerini paylaştı. İspanya, Batı Afrika'da bir dayanak noktası kurdu. Portekizliler Angola, Mozambik ve diğer daha küçük bölgeleri elinde tuttu. Belçika, Kongo'yu acımasızca yönetti. İngiltere ise Doğu Afrika boyunca ve bugünkü Sudan, Gana, Zambiya, Zimbabve, Malavi ve Nijerya'da mandalar oluşturdu. Fransa, Senegal ve Fildişi Sahili de dahil olmak üzere Batı Afrika'daki bir düzine ülkede, ayrıca Çad, Madagaskar ve Komorlar'da yerleşti.

European nations directly colonised whole swathes of Africa using their armies. Parts of what are now Burundi, Rwanda, Tanzania, and Namibia were ruled by Germany. Italy carved up parts of Eritrea and Somalia. Spain established a foothold in Western Africa. The Portuguese held onto Angola, Mozambique, and other smaller territories. Belgium brutally ruled over the Congo and Britain created its mandates throughout East Africa and in what is today Sudan, Ghana, Zambia, Zimbabwe, Malawi and Nigeria. France set itself up in a dozen West African nations, including Senegal and the Ivory Coast, as well as in Chad, Madagascar and the Comoros.

Yüz yıllardır Afrika, Avrupalılara malları satabilecekleri açık pazarlar sağladı. Daha da önemlisi, Afrika Avrupalılara pamuk, kauçuk, çay ve kalay gibi ucuz veya çoğu durumda bedava hammaddeler ve tabii ki köle ticareti yoluyla bedava insan emeği sağladı. Bütün bunlar, Avrupalı sömürgecilerin "yerliler" arasındaki varlığını yatıştırmaya yardımcı olmak için engellenmeyen misyonerlik faaliyetleriyle desteklendi. Kıta, Batılı uluslar arasındaki rekabet yüzünden kanlı askeri çatışmalarla sarsıldı. Bu mücadele, çeşitli devletlerin diktatörleri desteklemesine, darbe girişimlerinde bulunmasına ve sadakat karşılığında kredi vermesine yol açtı. Bu tür rekabet, kıtanın borçlarının 370 milyar doları aşmasına neden oldu; bu rakam, tüm kıtanın toplam milli gelirinin %65'ini oluşturuyor.

For decades, Africa provided them with open markets for goods. More importantly Africa also supplied the Europeans with cheap or in many cases free raw materials such as cotton, rubber, tea, and tin and of course free human labour through the slave trade. All of this was aided by unhindered missionary efforts to help pacify the presence of European colonisers among the ‘natives.’ The continent was afflicted with bloody military disputes because of the competition between the Western nations. The struggle resulted in various states supporting dictators, carrying out coup d’états and giving loans for loyalty. Such competition has resulted in the continents debts surpassing $370 billion, which represent 65% of the total national income of the entire continent.

Bu mücadele ve rekabet, Afrika'ya dünyadaki tüm kara mayınlarının yüzde 25'ine denk gelen 30 milyondan fazla kara mayını döşenmesine bile yol açmıştır.

Such struggle and competition has even resulted in more than 30 million land mines being planted in Africa, which is 25% of all land mines planted in the entire world.

Afrika'yı sömürgeleştirirken Avrupalı emperyal güçler büyük bir toprak paylaşımına giriştiler; her biri, iddiasının başka güçler tarafından elinden alınmamasını sağlamak için sınırlar çizdi. Bölgeleri diğer sömürge güçlerinin topraklarından ayırmak için çizilen bu sınırlar, birbiriyle bağlantılı siyasi grupları birbirinden koparma, ya da geleneksel düşmanları arada hiçbir tampon bölge olmadan yan yana yaşamaya zorlama sonucunu doğurdu. Afrika'nın paylaşılmasından önce Kongo Nehri doğal coğrafi sınırdı ve nehrin iki yakasında da aynı dili ve kültürü paylaşan gruplar yaşıyordu. Nehir boyunca topraklar Belçika ile Fransız işgalciler arasında bölününce bu gruplar birbirinden yalıtıldı. Sahra'da ya da Sahra altı Afrika'da yaşayan ve yüzyıllardır kıta genelinde ticaret yapan halklar, yalnızca Avrupa haritalarında var olan sınırları geçmek zorunda kaldı. Yerlilerin yönetilmesi ve sömürge üstünlüğünün sürdürülmesi için bir dizi politika uygulandı. Rodezya (bugünkü Zimbabve) ve Güney Afrika gibi büyük Avrupalı yerleşim bölgelerinde, Avrupalılara sayılarının çok ötesinde siyasi güç vermek amacıyla ikinci sınıf vatandaşlık sistemleri kuruldu. Kongo'da ise yerli nüfus insanlık dışı muameleye maruz bırakıldı ve neredeyse köleliğe yakın bir statüye indirgendi.

In colonising Africa the European imperial powers engaged in a major territorial scramble, creating borders ensuring their claim was not usurped by other powers. This insistence of drawing borders around territories to isolate them from those of other colonial powers had the effect of separating otherwise contiguous political groups, or forcing traditional enemies to live side by side with no buffer between them. Prior to the scramble for Africa the Congo River was the natural geographic boundary, there were groups living on both sides that shared a language and culture. The division of the land between Belgium and French occupiers along the river isolated these groups from each other. Those who lived in Saharan or Sub-Saharan Africa and traded across the continent for centuries found themselves crossing borders that existed only on European maps. In managing the natives and ensuring continued colonial supremacy a number of policies were carried out. Places that had substantial European settlements, such as Rhodesia (now Zimbabwe) and South Africa, systems of second-class citizenship were set up in order to give Europeans political power far in excess of their numbers. In the Congo the native population was submitted to inhumane treatment and a near slavery status.

Avrupalılar, daha önce hiç var olmamış yerlerde etnik bölünmeler yaratarak yerel güç dengesini bile değiştirdiler. Bugünkü Ruanda ve Burundi'de, Alman sömürgecilerin 19. yüzyılda bölgenin kontrolünü ele geçirdiği sırada Hutu ve Tutsi adlı iki etnik grup, tek bir kültürde birleşmişti. Yüzyıllar boyunca süregelen iç içe yaşam, evlilikler ve kültürel uygulamaların kaynaşması sayesinde, görünür bir kültürel ayrımın izleri çoktan silinmişti; dolayısıyla bu iki grup artık etnik açıdan birbirinden ayrılmıyordu.

Europeans even altered the local balance of power by creating ethnic divisions where there had never been any. In what is now Rwanda and Burundi, two ethnic groups the Hutus and Tutsis had merged into one culture by the time German colonists had taken control of the region in the 19th century. They were no longer divided by ethnicity since intermingling, intermarriage, and merging of cultural practices over the centuries had long since erased visible signs of a culture divide.

Ancak Belçika, bölgenin kontrolünü ele aldığında ırk temelli bir ayrımcılık politikası uyguladı; çünkü ırka dayalı ayrımcılık o dönemin Avrupa kültürünün ayrılmaz bir parçasıydı. Hutu terimi başlangıçta batıdan bugünkü Ruanda ve Burundi'ye göç eden, tarıma dayalı, Bantu dilleri konuşan halkları ifade ediyordu; Tutsi terimi ise daha sonra bölgeye göç eden, kuzeydoğudaki sığır yetiştiricisi halkları ifade ediyordu. Bu terimler bir kişinin ekonomik sınıfını tanımlıyordu: yaklaşık 10 ve daha fazla sığıra sahip olanlar Tutsi sayılıyor, daha azına sahip olanlar ise soy geçmişleri ne olursa olsun Hutu sayılıyordu. Belçikalılar, daha açık ten, uzun boy ve dar burun gibi özellikleri daha ideal Hamitik özellikler olarak gören ve bu özellikleri atalarına göre Tutsi'ye en yakın olan insanlara ait sayan ırkçı bir sistem getirdi; bu kişilere sömürge halkları arasında güç verdiler.

However, Belgium instituted a policy of racial segregation upon taking control of the region, as racially based segregation was a fixture of the European culture of the time. The term Hutu originally referred to the agricultural-based Bantu-speaking peoples that moved into present day Rwanda and Burundi from the West, and the term Tutsi referred to North-eastern cattle-based peoples that migrated into the region later. The terms described a person's economic class; individuals who owned roughly 10 or more cattle were considered Tutsi, and those with fewer were considered Hutu, regardless of ancestral history. The Belgians introduced a racist system, whereby features such as fairer skin, ample height, and narrow noses were seen as more ideally Hamitic, and belonged to those people closest to Tutsi in ancestry; they were then given power amongst the colonised peoples.

Bazı yerlilerin yüksek makamlara gelmiş olmasına rağmen, neredeyse tüm durumlarda bu, Avrupalıların yetenekli bireyleri istihdam etmekten ziyade kabileler arasında sürtüşme yaratmak için izlediği bir stratejiydi. Vincent Khapoya, Afrika'yı kalkındırdıklarına dair Avrupalı iddiaları değerlendirdiği kitabında bunu şöyle özetlemiştir: "Belçika sömürge yönetimi, Zaire'den [Belçika Kongo'su] Belçika'ya büyük miktarda servet transferine yol açtı. Afrikalılar yalnızca sınırlı bir eğitim aldılar; bu eğitim onlara İncil'i okumayı, misyonerlerin emirlerini verimli bir şekilde yerine getirmeyi ve en iyi ihtimalle sömürge bürokrasisinde katip olarak görev yapmayı sağlıyordu."

Although some of the natives made high office, in almost all cases this was a strategy by the Europeans to cause friction between tribes rather then recruit skilled individuals. Vincent Khapoya outlined this in his book which assessed European claims of developing Africa: ‘Belgian colonial rule saw massive transfers of wealth from Zaire [the Belgian Congo] to Belgium. Africans received only limited education, which would allow them to read the Bible, take orders efficiently from the missionaries, and function, at best, as clerks in the colonial bureaucracy.

Khapoya, Avrupa'nın Afrika'nın kalkınmasına katkısına dair efsaneyi de açıklar: "Tüm sömürge güçleri durumun ekonomisine önemli ölçüde ilgi gösterdi. Bunlar arasında şunlar vardı: toprak edinimi, zorla çalıştırma, gıda ürünlerinin ihmal edilmesi pahasına nakit ürünlerin tanıtılması, sömürge öncesi zamanların Afrika içi ticaret düzenlerinin durdurulması, Hindistan'dan işçi getirilmesi vb. ve Afrika'nın Avrupa sanayisi için bir hammadde kaynağı olarak sürdürülmesi, dolayısıyla sanayileşmesine izin verilmeyecek bir kıta olarak tutulması."

Khapoya also explains the myth of European contribution to Africa’s development: ‘all colonial powers exercised significant attention to the economics of the situation. This included: acquisition of land, enforced labour, introduction of cash crops, even to the neglect of food crops, halting interAfrican trading patterns of pre-colonial times, introduction of labourers from India, etc. and the continuation of Africa as a source of raw materials for European industry, therefore a continent not to be industrialised.

Afrika bugün de Avrupalı sömürgecilerin politikalarının yarattığı yaralarla kanamaya devam ediyor. 19. yüzyılda İngiltere'nin baskın güç olduğu yerde, 21. yüzyılda onların yerini basitçe ABD almış durumda.

Africa continues today to bleed from the policies of the European colonialists. Where Britain was the dominant force in the 19th century they have simply been replaced by the US in the 21st century.

1960'lardan bu yana kıtadan sömürgecilerin çekilmesi, sömürgeciliğin doğrudan denetimden diktatörler, silahlar, krediler ve ekonomik hegemonya yoluyla denetime dönüşmesinden başka bir şeye yol açmadı. Afrika'da istikrarsızlığa yol açan şey sömürgecilerin ayrılması değil, yaklaşık 200 yıl boyunca süren müdahaleleridir; bu müdahaleler, kıtanın kaynaklarına duyulan açgözlülük yüzünden Afrika'nın kanamaya devam etmesine neden oldu.

The departure of the colonialists from the continent since the 1960’s has merely seen colonialism change from direct control to control through dictators, arms, loans and economic hegemony. It is not the departure of the colonists that has caused instability in Africa; it is the interference of the colonialists for nearly 200 years that has caused Africa to continue bleeding due to the thirst for the continents resources.