"Küreselleşme" kelimesinin ilk kez kullanıldığı dönem, 1990'ların ortalarında büyük Amerikan şirketlerinin faaliyetlerini tanımlamak içindi. Soğuk Savaş'ın sona ermesi ABD'yi bir ikilemle karşı karşıya bıraktı; SSCB ile yarışan silahlanma, finans çevrelerinin ABD'ye para akıtmasına yol açtı ve bu da doların değerlenmesine neden oldu. Bu durum, Amerikan çok uluslu şirketlerinin mallarını ihraç etmelerini neredeyse imkânsız hale getirdi. Amerikan şirketleri, ürünlerini yurt içinde üretmenin bu kadar maliyetli olduğu bir ortamda, yurt dışında rekabetçi bir konumu sürdürmenin kendileri için çok pahalı olduğunu gördü.

The first time the word globalisation was used was in describing the activities of the large American companies during the mid-1990s. The end of the cold war put the US in a conundrum; the arms race with the USSR resulted in financial circles pouring money into the US resulting in an expensive dollar which in turn made the climate for US multi-nationals to export their goods virtually impossible. US Companies found it too expensive to maintain a competitive position overseas when it was costing them so much making the products at home.

Bu nedenle daha ucuz yabancı pazarlar bulunmak zorunda kalındı. Ucuz işgücünden yararlanarak, çok az işçi yasası bulunan ve açıkça istismarın yaşandığı yabancı bir ülkede üretim tesisleri kurmaya "küreselleşme" adı verildi.

Hence cheaper foreign markets had to be found. The setting up of production facilities in a foreign country making use of the cheap labour, with very little labour laws and outright abuse was termed globalisation.

Rusya ve Sovyetler Birliği'nin dağılmasından geriye kalanlar, küreselleşme uygulamasına tabi tutulan ilk ülke oldu. 1990'da komünizmin çöküşü ve Sovyetler Birliği'nin parçalanması, kapitalist kurumların büyük ve merkeziyetçi bir ekonomiyi piyasa odaklı bir ekonomiye dönüştürmesi için harika bir fırsat sundu. IMF ve Dünya Bankası'nın birçok kalkınma programını uygulamasıyla birlikte Rusya'ya toplam 129 milyar dolar aktarıldı. Rus ekonomisi yabancı yatırıma açıldı ve sanayi yabancılara satıldı; bu da ülkeyi dünya fiyatlarındaki dalgalanmalara karşı savunmasız bıraktı. 1997'de Rusya'ya olan güvenin kaybolması sonucunda spekülatörler paralarını çekmeye başladı ve Rusya, liberalleşmenin sermaye akışlarında hiçbir kısıtlamanın olmamasını gerektirmesi nedeniyle kendini savunamadı. Kriz, yoksulluğu 2 milyondan 60 milyona çıkardı; bu, %3000'lik bir artış demekti. UNICEF, bunun yılda 500.000 "ek" ölüme yol açtığını belirtti. Rusya, küreselleşmenin krizin ulaştığı zirve noktasına doğrudan izin verdiğinin açık bir örneğidir.

The first nation to be given the globalisation treatment was Russia and what was left of it after the collapse of the USSR. The fall of communism in 1990 and the break-up of the Soviet Union represented a wonderful opportunity for capitalist institutes to transform a huge centralist economy to one that was market orientated. A total of $129 billion poured into Russia with the IMF and the World Bank implementing a number of its development schemes. The Russian economy was opened to foreign investment and industry was sold to foreigners leaving the country vulnerable to swings in world prices. In 1997, due to a loss on confidence in Russia, speculators began to withdraw their money and Russia was unable to defend itself as liberalisation required there to be no restrictions on capital flows. The crisis raised poverty from 2 million to 60 million, a 3000% increase. UNICEF noted that this resulted in 500,000 ‘extra’ deaths per year. Russia is a clear example that globalisation directly allowed the crisis to reach the peak it did.

Bugünkü küreselleşme, gerçekte, serbest ticaret anlamına gelen çeşitli politikaları savunan bir süper güçtür ve bu, tarih boyunca görülen merkantilist süreçlerin bir devamıdır. ABD, 1776'da İngiliz sömürge yönetiminden koptu; İmparatorluk Britanya'nın politikalarındaki adaletsizliği ve sertliği fark etmişti. Ancak bugün ABD bu rolü üstlenmiş ve İngilizlerin bir zamanlar başkalarına yaptığı şeyleri yapmaktadır. 1812 Savaşı'ndan, İngiliz merkantilist ticaret uygulamalarını yenilgiye uğratmak amacıyla yapılan bu savaştan kısa bir süre sonra, ABD devlet adamı Henry Clay, bir İngiliz liderden alıntı yaparak Birleşik Devletler'in savunma kabiliyeti geliştirmesinin gerekliliğine dikkat çekti: "Uluslar, [bizim] kadar iyi biliyorlardı ki 'serbest ticaret' derken kastettiğimiz şey, sahip olduğumuz büyük avantaj sayesinde imalat ürünlerimiz için tüm pazarlarının tekelini ele geçirmek ve hepsinin asla imalatçı ulusa dönüşmesini engellemekten başka bir şey değildi."25

Globalisation today in reality is the superpower pushing for various policies that imply free trade which is in fact a continuation of mercantilist processes seen throughout history. The US broke away from British colonial rule in 1776, recognising the unfairness and harshness in Imperial Britain’s policies. However, the US has now taken on that role and is doing the same things that the British once did to others. Shortly after the War of 1812 that was fought to defeat British mercantilist trade practices, US statesman Henry Clay pointed to the necessity of the United States developing a defensive capability by quoting a British leader, ‘Nations knew, as well as [ourselves], what we meant by “free trade” was nothing more nor less than, by means of the great advantage we enjoyed, to get a monopoly of all their markets for our manufactures, and to prevent them, one and all, from ever becoming manufacturing nations.’25

Özellikle Reagan ve Thatcher dönemi, küreselleşme adı altında serbest ticaretin dünyanın hemen hemen her yerine yayılmasına tanık oldu. Devlete ait olan her şey neredeyse şeytanlaştırıldı, kamuya ait olan her şeyin özelleştirilmesi teşvik edildi ve gerektiğinde bunun için askeri müdahaleye başvuruldu.

The Reagan and Thatcher era in particular, saw free trade pushed to most parts of the globe under the guise of globalisation. Almost demonising anything that was state owned, and encouraging the privatisation of anything that was owned by the public, using military intervention if needed.

Yapısal uyum politikaları, yoksul ülkelerin ekonomilerini açmak için uygulandı; böylece zengin ülkelerdeki büyük işletmeler birçok kaynağa ucuza sahip olabilir veya erişebilirdi.

Structural adjustment policies were used to open up economies of poorer countries so that big businesses from the rich countries could own or access many resources cheaply.

Küreselleşmenin başarısızlık gibi bir geçmişi var. Yoksulluk üzerine belki de bugüne kadarki en kapsamlı çalışma olan "Küreselleşme Karnesi 1980-2000"de, Mark Weisbrot, Dean Baker ve Ekonomi ve Politika Araştırmaları Merkezi'ndeki diğer araştırmacılar, küreselleşme döneminde (1980-2000) ekonomik büyüme ile yaşam beklentisi, çocuk ölüm oranı, eğitim düzeyi ve okuryazarlıkta görülen iyileşme oranlarının, 1960-1980 yıllarına kıyasla gerilediğini belgelemişlerdir. 1960-1980 yılları arasında birçok ülke, yerli sanayilerini beslemek ve rekabetçi hale gelmelerini sağlamak amacıyla ekonomilerini uluslararası piyasadan yalıtmaya yönelik korumacı politikalar sürdürmüştür. ABD'nin ekonomik refahının inşa edildiği politikalar da bunlardır.

Globalisation has a track record of failure. In perhaps the most comprehensive study of poverty to date, Scorecard on Globalization 1980-2000, Mark Weisbrot, Dean Baker and other researchers at the Centre for Economic and Policy Research documented that economic growth and rates of improvement in life expectancy, child mortality, education levels and literacy all have declined in the era of globalization (1980-2000) compared to the years 1960-1980. From 1960-1980 many countries maintained protectionist policies to insulate their economies from the international market to nurture their domestic industries and allow them to become competitive. Those policies are the same ones on which US economic prosperity was built.