Modern araştırmalar, insan popülasyonlarının genetik yapısı üzerine yapılan incelemelerin, yaklaşık 15.000 yıl önce dünya nüfusunun 15 milyon olduğunu (bugünkü Hindistan'ın Delhi kentinin nüfusu) gösterdiğini öne sürmektedir. İsa (a.s.) zamanına, yani 2000 yıldan fazla bir süre önce, dünya nüfusu 250 milyona çıkmıştı (bugünkü Endonezya'nın nüfusuna yaklaşık olarak eşitti). 18. yüzyılda sanayi devriminin arifesinde dünya nüfusu üç katına çıkarak yaklaşık 700 milyona ulaşmıştı (bugünkü Avrupa'nın nüfusuna neredeyse eşit). Bunu izleyen iki yüzyılda küresel nüfus yıllık %6 oranında artarak 1950 yılında 2,5 milyara ulaştı ve sonraki 50 yılda %18 oranında hızla artarak 21. yüzyılın arifesinde 6 milyara çıktı. Büyüme oranları yavaşlamakta olsa da, bir demografik felaket yaşanmazsa, dünya nüfusunun 2050 yılına kadar 9 milyara ulaşması bekleniyor. Dünya nüfusu, Eylül 2008 itibarıyla 6,72 milyar.

Modern research on the genetic structure of human populations suggests that nearly 15,000 years ago the world population was 15 million (the present population of Delhi, India). The population by the time of Jesus (Isa) over 2000 years ago had increased to 250 million (about the same as present day Indonesia). On the eve of the industrial revolution in the 18th century world population had tripled to about 700 million (nearly the size of current day Europe). In the two centuries that followed, the global population increased at an annual rate of 6% reaching 2.5 billion by 1950 and more than doubled in the next 50 years at a rate of 18% to reach 6 billion on the eve of the 21st century. Although growth rates are slowing, barring some demographic catastrophe the world population should reach 9 billion by 2050. The current population of the world stands as of September 2008 at 6.72 billion.

Son bir yüzyıl boyunca nüfus artış hızı, dünyanın felaketin eşiğinde durmasının temel nedeni olarak nitelendirilmiştir; büyüyen bu nüfusu beslemek için gıdamızın tükenmekte olduğu ileri sürülmektedir. Aşırı nüfus savunucuları, dünya nüfusundaki büyük artışın yoksulluğun, çevre tahribatının ve toplumsal huzursuzluğun sorumlusu olduğunu ve nüfus artmaya devam ettiği sürece üçüncü dünyada ekonomik kalkınmanın mümkün olmadığını savunmaktadır. Bunun sonucu olarak uluslararası kuruluşlar ve hükümetler, üçüncü dünyada nüfus artış hızını azaltmak amacıyla çok sayıda program geliştirmiş ve uygulamaya koymuştur.

The rate of population growth over the last century has been labelled as the underlying cause of the world standing on the brink of disaster; it is argued we are running out of food to sustain such a growing population. It is argued by the proponents of overpopulation that the huge growth in world population is responsible for poverty, environmental destruction and social unrest and that economic development in the third world is impossible as long as populations continue to grow. As a result international agencies and governments have developed and implemented numerous programmes in the third world to curtail the rate of population growth.

Bu iddia edilen aşırı nüfusun, aşırı olduğunu nitelendirebilmesi için bir şeyle ilişkili olması gerekir. Bu şey kaynak kullanımıdır. Küresel dengesizliklere yol açan kaynak tüketimi, nüfus büyüklüklerine bağlanmaktadır.

This alleged overpopulation has to be in relation to something to qualify it being over. That something is the use of resources. The resources being consumed leading to global imbalances are attributed to population sizes.

Ancak nüfus artışının etkileri ile ilgili tüm varsayımlar incelendiğinde, nüfus artışının bugün dünyanın birçok sorununa hiçbir zaman katkıda bulunmadığı ortaya çıkmaktadır. Açıkça görülen şey ise, dünya nüfusunun artmasını dünyanın olası felaketinin nedeni olarak göstermede belirgin bir siyasi gündem bulunduğudur. Bu gündemin amacı, gerçek nedeni yaşam tarzlarından, yaşam biçimlerinden, tüketimciliğin sürdürülemezliğinden, yoksulluktan ve üçüncü dünyanın açık istismarından uzaklaştırmak; böylece Batı dünyasının üçüncü dünya sayesinde geçinmeye devam edebilmesini sağlamaktır.

However, when all assumptions on the effects of population growth are scrutinised population increase in no way has ever contributed to the many ills of the world today and what becomes clear is that there is a clear political agenda in attributing the increasing global population as the cause of the worlds potential disaster. This agenda is to shift the real cause away from the lifestyles, living patterns, un-sustainability of consumerism, poverty and blatant abuse of the third world in order that the Western world can live off the third world.

Gelişmiş dünya da çok ciddi bir ikilemle karşı karşıyadır; Japonya, Rusya, Almanya, İsviçre ve Doğu Avrupa'nın büyük bölümü, doğum sayısındaki büyük düşüş nedeniyle nüfus azalması yaşamaktadır.

The developed world also faces a very serious conundrum; Japan, Russia, Germany, Switzerland and much of Eastern Europe are experiencing population decline, due to a huge reduction in births.

Batı dünyasının geri kalanı da göç olmasaydı nüfus gerilemesi yaşıyor olurdu. Batı'da nüfus sayıları üçüncü dünya ve Müslüman ülkelere kıyasla gerilerken, bu tür ülkeler sayıca üstünlüklerine dayanarak sözde uluslararası kuruluşlarda daha fazla söz hakkı ve uluslararası organlarda temsil talep etme meşru hakkına sahip olacaklardır. Aşırı nüfus sorunu, nüfusu artan ülkeleri kötülemek ve aynı zamanda kendi gelecekteki etki kaybını korumak için çok işe yarar bir araç. Bu durum Türkiye'nin AB üyeliği konusunda açıkça görülebilir; AB'ye katıldığında yaklaşık 70 milyon nüfusuyla Türkiye, Avrupa Parlamentosu'nda ikinci en fazla Avrupa Parlamentosu üyesine sahip olacaktır. Ayrıca demografik projeksiyonlar, Türkiye'nin 2020 yılına kadar koltuk sayısında Almanya'yı geçeceğini gösteriyor. Türkiye'nin üyeliği, AB'nin geleceğe yönelik yönü üzerinde, genişleme planlarının çetrefilli meselesi de dahil olmak üzere, geniş kapsamlı sonuçlar doğuracaktır; Fransa'dan Valéry Giscard d'Estaing de Türkiye'nin kabulüne bu gerekçelerle karşı çıkmıştır. D'Estaing, bunun Fas'ın da katılım talebine yol açacağını öne sürmüştür.

The rest of the Western world would also have declining populations were it not for immigration. As population numbers decline in the West relative to the third world and Muslim nations, such countries will have a legitimate right based upon their numbers to demand greater say in so called international institutes and representation on international bodies. The issue of overpopulation is a very useful tool to vilify nations with rising populations and at the same time protecting its potential loss of future influence. This can be seen clearly with Turkish EU accession; upon joining the EU, Turkey's almost 70 million inhabitants would bestow it the second largest number of MEP’s in the European Parliament. In addition, demographic projections indicate Turkey would surpass Germany in the number of seats by 2020. Turkey's membership would have wide ranging consequences for the future direction of the EU including the thorny issue of future enlargement plans, grounds by which Valéry Giscard d'Estaing of France has opposed Turkey's admission.5 D’Estaing has suggested that it would lead to demands for accession by Morocco.

İngiltere'nin dünyada sanayileşen ilk ülke olmasının nedeni konusunda bir fikir birliği bulunmamakla birlikte, nedenlerinin genel olarak potansiyel olarak sekiz faktör olduğu kabul edilmektedir; bunlardan biri nüfus artışıdır. 1707'de İskoçya ile birliğin ardından İngiliz nüfusu 6,5 milyondu; bir asır sonra bu sayı iki katına çıkarak 16 milyonun epey üzerine ulaşmıştı. Daha da önemlisi, bu artışın büyük bölümü 1750'den sonra, İngiliz tarihinin en büyük nüfus patlamalarından birinde gerçekleşmişti. Bu artış kritikti, çünkü potansiyel işgücünü ve emtia tüketicilerini artırmıştı.