Son otuz yılda Kapitalizm uluslararası kalkınma sahnesinde hâkim konuma geldi. Ekonomik kalkınmayı tamamen tekeline almış ve formülünü dünyaya dayatmıştır. Çin, Güney Kore, Tayvan, Singapur ve Hong Kong'un oluşturduğu Asya kaplan ekonomileri, liberalizmi benimseyip ilerleyen başarılı ülkeler olarak düzenli biçimde gösterilmektedir. Dünya Bankası ile birlikte Uluslararası Para Fonu, sanayileşmenin ve liberal ekonomik fikirlerin yayılmasının geleneksel ekonomileri ve toplumları dönüştüreceğini ilan etmiştir. Bu etkilerin, yoksul ülkeleri Sanayi Devrimi sırasında Batılı sanayileşmiş ülkelerin yaşadığına benzer bir kalkınma yoluna sokacağı savunulmuştur.

The last three decades have seen Capitalism dominate the international development scene. It has completely monopolised economic development and enforced its formula upon the world. The Asian tiger economies of China, South Korea, Taiwan, Singapore and Hong Kong are shown regularly as successful nations who adopted liberalism and progressed. The IMF alongside the World Bank proclaimed industrialisation and the diffusion of liberal economic ideas would transform traditional economies and societies. These influences would place poor countries on a path of development similar to that experienced by Western industrialised nations during the Industrial Revolution.

Bugün dünya nüfusunun çoğunluğu için yoksulluk içinde yaşamak bir hâl hâline gelmiştir. Dünyada üç milyar insan günde iki dolardan az bir parayla geçinmektedir; ayrıca 1,3 milyar insan günde bir dolardan az bir parayla yaşamaktadır.

Today poverty is the state for the majority of the world’s people. Three billion people in the world live on fewer than two dollars a day; another 1.3 billion people live on less than one dollar a day.

1,3 milyar insanın temiz suya erişimi yok; üç milyar insanın sanitasyona erişimi yok ve iki milyar insanın elektriğe erişimi yok. Liberalizm, aslında dünyadaki servet uçurumlarının ve dünya insanlarının çoğunluğunun yaşadığı yoksulluğun nedeni olmuştur. Liberalizm, Batı dünyasının geri kalan dünyayı sömürmesine yol açmıştır. Liberalizm yoksulluğun azaltılmasına hiçbir şekilde yardımcı olmamış, aksine ona katkıda bulunmuştur; dolayısıyla üçüncü dünyada liberal ekonomik politikaların sürdürülmesi, yoksulların daha da yoksullaşmasına yol açacaktır.

1.3 billion have no access to clean water; three billion have no access to sanitation and two billion have no access to electricity. Liberalism has actually been the cause of the wealth disparities in the world and the poverty the majority of the world’s people face. Liberalism has resulted in the Western world feeding off the remainder of the world. Liberalism has in no way helped alleviate poverty, it actually contributed to it, and hence any continuation of liberal economic policies in the third world will result in the poor getting even poorer.

Liberalizm, Batı'da devasa servet uçurumlarının oluşmasına bile yol açmıştır; bunu yalnızca ABD ve Birleşik Krallık'a bakarak görmek mümkündür. Örneğin Birleşik Krallık, 2005 yılında 2,2 trilyon sterlinlik servet (GSYİH) üretmiştir; bu, bir önceki yıla göre bir artıştır ve liberal iktisatçılara göre bu, insanların daha fazla servete sahip olduğu, daha fazla harcayabildiği ve dolayısıyla mutlu olmaları gerektiği anlamına gelir. Ancak en zengin yüzde 60'ın...

Liberalism has even created huge wealth disparities in the West and this can be seen by looking at just the US and the UK. The UK for example generated wealth (GDP) of £2.2 trillion in 2005, this was an increase from the previous year which for liberal economists means people have more wealth, have more to spend thus they must be happy. However, if we look at how much the 60

million nüfusu olan Birleşik Krallık bu üretilen servetin bu kadarını elde etti; HM Revenue and Customs'ın 2005 istatistikleri, en zengin %10'un ulusal servetin %50'sinden fazlasına sahip olduğunu ve İngiliz nüfusunun %40'ının bu servetin yalnızca %5'ini paylaştığını göstermektedir. Bunun sonucunda nüfusun çoğunluğu yaşam tarzlarını finanse etmek için borçlanmaya başvurmuş ve İngiltere'deki tüketici borcu bu yüzden gerçek ekonominin de üzerinde olan 1,3 trilyon sterlinin üzerine çıkmıştır. ABD'nin durumu ise daha da kötüdür; ABD yılda 13 trilyon dolar servet üretebilir, ancak ulusal borç 8,5 trilyon dolardır. Bu, ABD vatandaşlarının yaşam tarzlarını ekonominin ürettiği 13 trilyon dolarla değil, borçlanılan parayla finanse ettikleri anlamına gelir. 2005 yılında yayımlanan bir Harvard raporunda, nüfusun %10'unun servetin %71'ine sahip olduğu ve en üstteki %1'in %40'ını kontrol ettiği hesaplanmıştır. Öte yandan, en alttaki %40, ulusal servetin %1'inden azına sahiptir.

million population of the UK received of this generated wealth, 2005 statistics from HM Revenue and Customs show that the richest 10% have more then 50% of the nation’s wealth and that 40% of the British population shared in only 5% of this wealth. This has resulted in the majority of the population resorting to borrowing to fund their lifestyles and this is why UK consumer debt is more than £1.3 trillion, more than the actual economy. The US situation is even worse; the US may generate $13 trillion a year in wealth but national debt is $8.5 trillion. This means US citizens are funding their lifestyles by borrowed money rather than the $13 trillion the economy generated. In a 2005 Harvard report it was calculated that 10% of the population owned 71% of the wealth, and the top 1% controlled 40%. On the other hand, the bottom 40% owned less than 1% of the nation's wealth.

Bu nedenle liberalizm, yüzyılı aşkın süredir serbest piyasalar altında yaşayan gelişmiş dünyada bile devasa bir servet eşitsizliği yaratmıştır.

Hence liberalism has created an enormous wealth disparity even in the developed world who have lived under free markets for over a century.

Batı dünyasının kendisi, bugün savunduğu politikalarla tam tersi politikalar izleyerek gelişti. Cambridge Üniversitesi'nden Profesör Ha Joon Chang, çığır açan "Merdiveni Tekmelemek" (Kicking Away the Ladder, 2003) adlı eserinde, sanayileşmiş her ülkenin gelişimini belgeleyerek, neredeyse her durumda korumacı politikaların gelişme stratejisinin temel bir parçası olduğunu göstermiştir. Bu öyküden ortaya çıkan gelişme süreci, karşılaştırmalı üstünlükten en üst düzeye çıkarmak değil, hesaplanmış piyasa bozulmaları yoluyla karşılaştırmalı üstünlüğü yüksek değerli mallara kaydırmaktır. Birleşik Krallık ve Amerika Birleşik Devletleri örneğinde, bu piyasa bozulmaları başlangıçta sömürgecilik ve köleliğin biçiminde ortaya çıkmıştır. Ancak piyasa bozulmaları bugün de ABD'de tarım ve çelik sübvansiyonları olarak sürmekte, bunun yanı sıra, esasen bu sektörler için bir sübvansiyon işlevi gören devasa hükümet harcamalarından biyoteknoloji ve savunmaya kadar uzanan destekler de bunlara eklenmektedir.

The Western world themselves developed with policies completely opposite to what they are propagating today. In his groundbreaking work, Kicking Away the Ladder (2003), Professor Ha Joon Chang of Cambridge University documented the development of every industrialised country, showing that protectionist policies were a fundamental part of development strategy in almost every case. The process of development that emerges from this story is not maximizing comparative advantage but rather shifting comparative advantage to high value goods through calculated market distortions. In the case of the UK and the United States, those market distortions originally came in the form of colonialism and slavery. But market distortions continue in the US today in the form of agriculture and steel subsidies, not to mention the tremendous government spending on biotechnology and defence, which largely serves as a subsidy for those sectors.

Bu nedenle liberalizm üçüncü dünyada kalkınmanın çözümü değil, engelidir. Üçüncü dünyadaki yoksulluğun doğrudan nedenidir.

Hence liberalism is the obstacle for development in the third world not the solution. It is the direct cause of poverty for the third world.