1948'de kurulmasından bu yana İsrail'in askeri gücünün gerçekliği, yenilmezlik gibi efsanevi bir hava ile örtülmüştür. İlginç olan şudur ki, bu tür efsaneler İsrail tarafından aktif olarak dile getirilmemiş, aksine hain Müslüman yöneticilerin eylemleriyle canlandırılmıştır.

Since its formation in 1948, the reality of Israel’s military strength has been shrouded by a mythical aura of invincibility. Interestingly such myths have not been actively expressed by Israel, but have been given life by the actions of the treacherous Muslim rulers.

İsrail'in 1948, 1956, 1967 ve 1973 yıllarında bölgedeki Müslümanlara karşı yürüttüğü savaşlardaki performansı, uzun süredir İsrail'in askeri üstünlüğünün bir kanıtı olarak görülmüştür. Bu görünürdeki üstünlük ve Müslüman topraklarını ele geçirmesi ışığında, Arap devletleri için İsrail ile doğrudan askeri çatışmanın uygulanabilir bir yol olmadığı, bu nedenle müzakerelere girmenin zorunlu hale geldiği ileri sürülmektedir. Böyle bir adımın doğrudan sonucu, barış süreci gibi planlar aracılığıyla İsrail'in egemenliğinin kabul edilmesi olmuştur.

Israel’s performance in the wars of 1948, 1956, 1967 and 1973 against the Muslims in the region has long been seen as confirmation of Israel’s military superiority. In light of this apparent superiority and its seizure of Muslim lands, it is argued that direct military conflict with Israel is not a viable course of action for the Arab states, creating the necessity of entering into negotiations. The direct consequence of such a move has been the acceptance of Israel’s sovereignty through plans such as the peace process.

İsrail'in iddia edilen askeri gücünü değerlendirirken şu soruyu akılda tutmak gerekir: Bu efsanenin inşa edilmesi hangi amaca hizmet ediyor?

In reviewing Israel’s supposed military might one must keep in mind: What purpose does the construction of this myth serve?

1948 savaşı İsrail devletinin kurulmasına yol açtı. Yüzeyde, 40 milyon Arabın yalnızca 600.000 Yahudinin savaş gücüne karşı koyamaması anlaşılması güç görünüyor. Filistin davasını savunanların eylemlerini daha yakından incelediğimizde ise, bu eylemlerin doğrudan İsrail'in kuruluşuna yol açtığı görülmektedir.

The war of 1948 led to the establishment of the state of Israel. On the surface it’s difficult to understand how 40 million Arabs could not match the fighting strength of just 600,000 Jews. A closer study of the defenders of the Palestinian cause shows how their actions in fact led directly to the establishment of Israel.

Filistin davasının başlıca temsilcileri Transjordan Kralı Abdullah, Mısır Kralı Faruk ve Filistin Müftüsü idi; bunların tümü, İngilizlerin sürekli manipülasyonuna maruz kalan son derece zayıf yöneticilerdi. Kral Abdullah'ın kendisini Filistin davasının savunucusu olarak göstermesi bir cepheydi. Onun ve İsrail'in ilk Başbakanı Ben Gurion'un ...

The primary representatives of the Palestinian cause were King Abdullah of Transjordan, King Farook of Egypt and the Mufti of Palestine, all of them were extremely weak rulers subject to constant manipulation by the British. King Abdullah’s portrayal of himself as a defender of the Palestinian cause was a façade. It was known that he and Ben Gurion (Israel’s first Prime Minister)

Hep İstanbul'da birlikte öğrenciydik ve gizli toplantılarda Abdullah, Arap nüfusun yaşadığı Filistin topraklarının Ürdün denetimine verilmesi karşılığında İsrail'in kurulmasını kabul etmeyi teklif etmişti.

were students together in Istanbul and that in clandestine meetings Abdullah had offered to accept the establishment of Israel in return for Jordanian control of the Arab populated parts of Palestine.

Kral Abdullah'ın emrinde, 4.500 askerden oluşan, son derece eğitimli bir birlik olan Arap Lejyonu vardı; komutanlığını ise İngiliz General John Glubb yapıyordu. Glubb anılarında, İngilizlerden Yahudi denetimindeki bölgelere girmemesi yönünde katı emirler aldığını anlatmıştır.21 Mısır da, Başbakan Nakraşi Paşa'nın mevcut askeri birlikleri kullanmak yerine, o yılın Ocak ayında yeni örgütlenmiş bir gönüllü ordusu göndermesiyle İsrail'e yönelik saldırıyı daha da zayıflatmıştır. Ürdün de Irak birliklerinin topraklarından geçişini geciktirmiş, böylece İsrail'e yönelik herhangi bir saldırıyı engellemiştir. Savaştan önce Ürdün ordusunu coşturmak için getirilen kör bir imamın, "Ey ordu, keşke sizler bizim olsaydınız" (Arap Lejyonu'nun İngiliz olduğuna gönderme yaparak) sözleriyle Abdullah'ı mahcup etmesi de bundandır.

King Abdullah had the Arab Legion at his disposal, a highly trained unit of 4,500 men, with General John Glubb an Englishman as its commanding officer. Glubb in his memoirs recounted that he was under strict orders from the British, not to enter areas under Jewish control.21 Egypt further weakened the attack against Israel when Nakrashi Pasha, the Prime Minister, initially did not use existing military units but sent an army of volunteers that had only been organised in January of that year. Jordan also delayed the passage of Iraqi troops across its territory thus thwarting any attack on Israel. This is why a blind Imam brought to rouse the Jordanian army prior to the battle embarrassed Abdullah when he said: “O army I wish you were ours” (referring to the Arab Legion being British).

Bu çatışma hiçbir zaman Filistin'in özgürlüğü için bir savaş olmadı; aksine, stratejik açıdan önemli Süveyş Kanalı'nın kontrolü için Amerika ile Birleşik Krallık arasındaki bir mücadeleydi.

This conflict was never a war for the liberation of Palestine but rather a struggle between America and Britain for control over the strategically important Suez Canal.

ABD, Orta Doğu'da nüfuz kazanmak istiyorsa Mısır'ı kritik bir müttefik olarak görüyordu. CIA aracılığıyla, 1952'de bir darbeyle İngiliz yanlısı Kral Faruk'u devirmeye yöneldi ve yönetime Cemal Abdül Nasır'ın önderlik edeceği Özgür Subaylar'ı getirdi. CIA, 1951'de bir proje üzerinde çalıştı.

The US saw Egypt as a critical ally if America was to gain influence in the Middle East. Through the CIA, she moved to depose the Pro-British King Farook in a coup in 1952, bringing into power the Free Officers who were to be led by Gamal Abdul-Nasser. The CIA worked on a project in 1951

“The Search for a Moslem Billy Graham.” Mike Copeland, the CIA operative, published classified information in his memoirs in 1989, ‘The Game Player,’ about the CIA-backed coup d’état that ousted the British puppet King Farook. Copeland, who activated the project, explains that ‘the CIA needed a charismatic leader who would be able to divert the growing anti-American hostility that was building up in the area.’ He explains that both the CIA and Nasser were in agreement on Israel. For Nasser, talk of war with Israel was irrelevant. Much more of a priority was the British occupation of the Suez Canal Zone. Nasser’s enemy was Britain.

known as “The Search for a Moslem Billy Graham.” Mike Copeland the CIA operative, published classified information in his memoirs in 1989, ‘The Game Player,’ about the CIA backed coup d’etat that ousted the British puppet King Farook. Copeland, who activated the project, explains that ‘the CIA needed a charismatic leader who would be able to divert the growing anti-American hostility that was building up in the area.’ He explains both the CIA and Nasser were in agreement on Israel. For Nasser talk of war with Israel was irrelevant. Much more of a priority was British occupation of the Suez Canal Zone. Nasser’s enemy was Britain.

1956'da Nasır, Amerikan talebi doğrultusunda Süveyş Kanalı'nı millileştirdi. İngiltere'nin tepkisi, Fransa'yı ve İsrail'i bu mücadeleye çekmek oldu. Bu durumu tarihçi Corelli Barnett, 'The Collapse of British Power' adlı kitabında Süveyş konusunu ele alırken şöyle özetler: 'Fransa, Mısır'ın Cezayir isyancılarına yardım etmesi nedeniyle Nasır'a düşmandı ve tarihsel nedenlerle kanala bağlıydı. Sonuçta kanalı bir Fransız inşa etmişti. İsrail ise Filistinli fedai saldırıları ve Mısır'ın Tiran Boğazı'nı ablukaya alması nedeniyle zaten Nasır'a bir darbe indirmek istiyordu.'

Bu savaş, bölge üzerindeki kontrol için süregelen Anglo-Amerikan çatışmasında bir başka bölümdü.

This war was again another episode in the Anglo-American conflict for control of the region.

Britain had been surpassed as the region's dominant force 11 years earlier, but still retained some influence through its agents in Jordan, Syria and Israel. In an attempt to weaken Nasser, Britain sought to lure Israel to drag Egypt into a war whereby Israel would seize territory and use it as a bargaining tool in any future peace settlement; a means through which to achieve the security which the Israelis so desperately sought. On 5th June 1967 Israel launched a pre-emptive strike destroying 60% of Egypt's grounded air force and 66% of Syrian and Jordanian combat aircraft.

Britain had been surpassed as the region's dominant force 11 years earlier, but still retained some influence through its agents in Jordan, Syria and Israel. In an attempt to weaken Nasser, Britain sought to lure Israel to drag Egypt into a war whereby Israel would seize territory and use it as a bargaining tool in any future peace settlement; a means through which to achieve the security which the Israelis so desperately sought. On 5th June 1967 Israel launched a pre-emptive strike destroying 60% of Egypt's grounded air force and 66% of Syrian and Jordanian combat aircraft.

İsrailliler, Batı Şeria'yı ve Doğu Kudüs'ü Ürdün kontrolünden aldı. Kral Hüseyin, savaştan önce birliklerini ana çatışmanın yaşandığı bölgelerden farklı alanlara konuşlandırmıştı. 48 saat içinde İsrailliler Batı Şeria'nın başlıca kentlerini ele geçirdi. Benzer şekilde, İsrailliler savaşın altıncı gününde stratejik açıdan önemli olan Golan Tepeleri'ni de ele geçirdi. Golan Tepeleri'ni işgal eden Suriye birlikleri, tepelerin kendi birliklerinin fiilen işgalinde olmasına rağmen İsrail'in bu tepeleri ele geçirdiği haberini kendi devlet radyolarından öğrendi. İsrail ayrıca Sharm el-Sheikh'i ele geçirerek Tiran Boğazı'ndaki su yolunu güvence altına alıp Amerika'nın Nasır'a bir darbe vurmasını sağladı. Nasır rejimini zayıflatma hedefi gerçekleşti ve bu yolla dolaylı olarak bölgedeki İngiliz çıkarlarına hizmet edildi. İsrail daha fazla toprak ele geçirerek, toprak karşılığı barış müzakerelerinde bir pazarlık kozu olarak kullanabildi; bugün de müzakereler için 1948 durumu yerine hâlâ bu durum temel alınmaktadır. Birleşmiş Milletler, 1947'de Birleşmiş Milletler Taksim Planı'nı oluşturdu; bu plan topraklarının %57'sini İsrail'e verdi ve Filistin, eski topraklarının %42'sine indirgendi. 1967 Savaşı'nda ise İsrail'in işgali, tarihi Filistin'in %78'ine varan toprak kazanımlarıyla daha da arttı.

The Israelis seized the West Bank and east Jerusalem from Jordanian control. King Hussein, prior to the battle, had positioned his troops in different areas from where the main battle was taking place. In a matter of 48 hours the Israelis seized the major West Bank towns. In a similar manner the Israelis seized the strategically important Golan Heights on the 6th day of the war. The Syrian troops occupying the Golan Heights heard news of Israel’s capture of the heights through their own State radio despite the Syrian troops clearly occupying them. Israel also dealt America’s Nasser a blow by capturing Sharm al Sheikh and securing the waterway of the Straits of Tiran. The objective of weakening the regime of Nasser was achieved, thus indirectly aiding British interests within the region. Israel was able to seize more land and use it as a bargaining asset in any land for peace negotiations, which today is still used as a basis for negotiations rather then the status of 1948. The United Nations established the UN Partition plan in 1947, which gave 57% of territory to Israel with Palestine becoming 42% of its former self. In the 1967 war Israeli occupation increased further with its territorial gains of up to 78% of historic Palestine.

1973 Ekim Savaşı'nı incelemek, Mısır ve Suriye'nin İsrail'e karşı başlattığı bu savaşın sınırlı amaçlarla yürütüldüğünü ve Filistin'in kurtuluşunu hiçbir zaman kapsamadığını göstermektedir. Bu amaçlar Golan Tepeleri'nin kurtarılmasını bile içermiyordu; Golan, Suriye ile İsrail arasında yapılacak bir barış anlaşmasının parçası olarak geri verilmek üzere planlanmıştı. Amaç, askeri darbelere açık ülkelerde yeni sayılabilecek liderler olan Enver Sedat ve Hafız Esad'ın konumlarını sağlamlaştırmaktı. Özellikle Sedat, karizmatik lider Nasır'ın yerine geçmiş olması nedeniyle savunmasız durumdaydı.

An examination of the October 1973 war launched by Egypt and Syria against Israel shows that the aims were limited and never included the liberation of Palestine. The aims never even included the liberation of the Golan Heights which were designed to be restored as part of a peace treaty between Syria and Israel. The aims were to solidify the positions of Anwar Sadat and Hafez al-Assad who were relatively new leaders in countries prone to military coups. Sadat in particular was vulnerable given the fact that he had succeeded the charismatic Nasser.

Muhammed Heikal, 1957'den 1974'e kadar Al Ahram'ın saygın editörü olmuş ve savaşa tanıklık etmiştir. "The Road to Ramadhan" adlı kitabında, Sedat'ın savaş öncesindeki ruh halini aktararak, Enver Sedat'ın altta yatan niyetlerinin kapsamını açıklamıştır. Heikal, Sedat'ın generallerinden Muhammed Fevzi'nin sözünü aktarır; Fevzi, savaşa hazırlanan bir samurayın uzun ve kısa olmak üzere iki kılıç çekmesine benzetme yapmıştır. Fevzi, bu savaşın kısa kılıç gibi olacağını, belirli saiklerle sınırlı bir savaş anlamına geldiğini söylemiştir.

Mohammed Heikal the respected editor of Al Ahram from 1957 – 1974, who witnessed the war, explained the extent of Anwar Sadat’s underlying motives in his book ‘The Road to Ramadhan’ where he cites Sadat’s mood in the run up to the war. Heikal quotes one of Sadat’s generals, Mohammed Fouwzi who gave the analogy of a samurai drawing two swords - a long one and short one in preparation for battle. Fouwzi said that this battle would be a case of the short sword, signifying a limited battle for certain motives.

Anwar Sedat, İsrail ile uzun süren bir kurtuluş savaşı yapmayı hiçbir zaman amaçlamadı. Bu nedenle savaşta kazanan bir konumdayken İsrail ile barış aradı. Savaşın ilk 24 saatinde Mısır, Süveyş Kanalı'nın doğusundaki, çok övülen İsrail Bar-Lev savunma hatlarını yalnızca 68 kayıp vererek yardı. Bu sırada 2 Suriye tümeni ve 500 tank Golan Tepeleri'ne akın ederek 1967'de ele geçirilen toprakların bir kısmını geri aldı. İki günlük çatışmada İsrail 49 uçak ve 500 tank kaybetti. Bütün bunların ortasında Sedat, ABD Dışişleri Bakanı Henry Kissinger'a bir mesaj gönderdi; bu mesajda savaşın amacının "Orta Doğu'da kısmi çözümler değil, barışın sağlanması" olduğunu söyledi. Mesajda ayrıca İsrail'in işgal ettiği tüm topraklardan çekilmesi halinde Mısır'ın, BM ya da tarafsız bir himaye altında düzenlenecek bir barış konferansına katılmaya hazır olduğu belirtiliyordu. Dolayısıyla büyük bir stratejik üstünlüğe sahip olmasına rağmen Sedat, bu kadar erken bir aşamada müzakereye yatkındı. Sedat'ın ilk üstünlüğünü sonuna kadar kullanmaktan kaçınması ve ikinci Sina taarruzunu başlatmadaki gecikmesi, İsrail'in ABD'nin yardımıyla seferberlik yapmasına ve kaybettiği toprakları geri almaya başlamasına olanak tanıdı. Düşmanlıklar 25 Ekim 1974'te resmen sona erdi.