"Kaplan" ekonomisi terimi, 1960'lar ve 1970'lerde hızlı büyüme ve sanayileşme yaşayan Güney Kore, Singapur, Hong Kong ve Tayvan'ı tanımlamak için ortaya atılmıştır. Dört Kaplan, Çin ve Japonya gibi diğer Asya ekonomileriyle bir dizi özellik paylaşmakta ve ihracata dayalı bir ekonomi olarak bugün "Asyalı" olarak görülen, ekonomik kalkınmaya özgü bir yaklaşımın öncülüğünü yapmıştır. Bu ülke ve bölgeler, sanayileşmiş Batı'ya ihraç edilecek mallar geliştirmeye odaklanmış, iç tüketim ise hükümet politikaları aracılığıyla caydırılmıştır.

The ‘tiger’ economy was a term coined to describe South Korea, Singapore, Hong Kong, and Taiwan who underwent rapid growth and industrialisation in the 1960’s and 1970’s. The four Tigers share a range of characteristics with other Asian economies, such as China and Japan, and pioneered what has come to be seen as a particularly “Asian” approach to economic development, that of an export driven economy. These countries and territories focused on developing goods for export to the industrialised West and domestic consumption was discouraged through government policies.

Bu ulusların kalkınmasına daha yakından bakıldığında, bu kalkınmanın büyük ölçüde merkezî olarak yönlendirilen, kalkınmaya ulaşmak için büyük devlet sübvansiyonları ve korumacı politikalarla desteklenen bir süreç olduğu görülmektedir.

A closer look at the development of such nations shows their development was a largely centrally driven affair with huge government subsidies and protectionist policies to achieve development.

1965'te bağımsızlığını kazandığında Singapur, fiziksel kaynak yetersizliği ve küçük bir iç pazarla karşı karşıyaydı. Buna karşılık Singapur Hükümeti, 1968'de Ekonomik Kalkınma Kurulu'nu kurdu ve bu kurul, Singapur'un imalat sektörünü teşvik etmek amacıyla ulusal ekonomik stratejilerin oluşturulduğu bir yapı oldu. Singapur yönetimi, büyük ölçekli bir kamu konut programını uygulayarak işsizliği azalttı ve yaşam standardını yükseltti. Bunun yanında, iş dostu, yabancı yatırım yanlısı ve ihracata yönelik bir ekonomi politikası benimsedi ve bunu devlet eliyle yönlendirilen, stratejik devlet mülkiyetindeki şirketlere yapılan yatırımlarla birleştirdi. Devlet müdahalesi, Singapur ekonomisini yüksek teknoloji elektroniği, kimya ve hizmet sektörlerine doğru yönlendirmede doğrudan bir rol oynadı. Singapur Hükümeti, ekonomiyi Temasek bağlantılı şirketler (TLC'ler) aracılığıyla yönetti. Bunlar, egemen servet fonları gibi faaliyet gösteren şirketlerdir. TLC'ler özellikle imalat sanayisinde kuruldu, ticari kuruluşlar olarak faaliyet gösterdi ve GSYİH'nın yüzde 60'ını oluşturdu.

Upon independence in 1965, Singapore was faced with a lack of physical resources and a small domestic market. In response, the Singapore Government set up the Economic Development Board in 1968 where national economic strategies were formulated to promote Singapore’s manufacturing sector. The Singaporean administration curbed unemployment and raised the standard of living through the implementation of a large-scale public housing programme, alongside the adoption of a pro-business, pro-foreign investment, export-oriented economic policy combined with state-directed investments in strategic government-owned corporations. State intervention played a direct role in steering the Singapore economy towards high end electronics, chemicals and service industry. The Singapore government directed the economy through Temasek-linked companies (TLCs). These are companies which act as sovereign wealth funds. TLCs were established particularly in manufacturing, operating as commercial entities and accounted for 60% of GDP.

Tayvan'ın kalkınması, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Kuomintang rejiminin (Tayvan'ın ilk yöneticileri) küçük adaların ekonomisini geliştirmek amacıyla çeşitli ekonomik planlar ve politikalar oluşturmasıyla başladı. Yeni bir para politikası uygulandı ve buna ek olarak ABD'den gelen büyük yardımlar ekonominin hızlı gelişmesine katkı sağladı. Hükümet, ithal ikamesi politikasıyla ekonomiye doğrudan müdahale etti; tarım sektöründen elde edilen gelirleri endüstri sektörüne destek olarak kullandı, tarımsal ürün ihracatını yabancı para kazanmak ve böylece endüstriyel makineleri ithal etmek için değerlendirerek endüstri sektörünün gelişmesini sağladı. Hükümet, yerli sanayiyi korumak amacıyla gümrük vergilerini artırdı, döviz kurunu kontrol etti ve ithalatı kısıtladı. 1960'lara gelindiğinde Tayvan'ın ithal ikamesi sanayisi, iç pazarın doygunluğa ulaşması sorunuyla karşılaştı ve bunun sonucunda Tayvan'ın ekonomik politikası ihracatın genişletilmesi yönünde değişti. Başbakan Chiang Ching-kuo'nun 10 büyük inşaat projesi ve Asya'nın ilk ihraç işleme bölgesinin kurulması sayesinde Tayvan'da ağır sanayinin gelişmesinin temelleri atıldı.

Taiwanese development began after World War 2 when the Kuomintang regime (first leaders of Taiwan) established several economic plans and policies to develop the small islands economy. A new currency policy was initiated and in addition huge aid from the US aided the rapid development of the economy. The government directly intervened in the economy with an import substitution policy, taking what was obtained by the agriculture sector to give support to the industrial sector, trading agricultural product exports for foreign currency to import industrial machinery, thus developing the industrial sector. The government raised tariffs, controlled foreign exchange and restricted imports in order to protect domestic industry. By the 1960s, Taiwan's import exchange industry was faced with the problem of saturating the domestic market and consequently, the economic policy of Taiwan changed to pursue export expansion. Through the premier Chiang Ching-kuo's 10 major construction projects and the establishment of Asia’s first export processing zone the basis was laid for heavy industrial development in Taiwan.

Güney Kore de benzer bir merkezi hükümet müdahalesi stratejisi izledi. 1961'de, köklü bir değişimi kısa sürede yönlendirebilecek kapasiteye ve kaynaklara yalnızca merkezi hükümetin sahip olduğu, serbest piyasanın ise bu kapasiteden yoksun olduğu düşüncesiyle, birçok beş yıllık planın ilki merkezi hükümet tarafından başlatıldı. Ekonomi, chaebol olarak bilinen büyük özel holdinglerin egemenliğindeyken, demir, çelik, kamu hizmetleri, iletişim, gübre, kimya ve diğer ağır sanayi alanlarında faaliyet gösteren önemli sayıda kamu kuruluşu tarafından da desteklendi. Hükümet, kredi kontrolü, gayriresmi baskı ve ikna yöntemleri ile geleneksel parasal ve mali politikaları kullanarak, özel sanayiyi bir dizi ihracat ve üretim hedefi aracılığıyla yönlendirdi.

South Korea pursued a similar strategy of central government intervention. In 1961 the first of many 5 year plans were initiated by central government, as only it rather than the free market had the capacity or resources to direct such drastic change in a short time. The economy was dominated by a group of large private conglomerates, known as chaebol, and was also supported by a significant number of public corporations in areas such as iron, steel, utilities, communications, fertilisers, chemicals, and other heavy industries. The government guided private industry through a series of export and production targets utilising the control of credit, informal means of pressure and persuasion, and traditional monetary and fiscal policies.

1965 yılına gelindiğinde merkezi hükümet, bankaları kamulaştırarak ve tarımsal kooperatif hareketini tarım bankasıyla birleştirerek iş dünyası üzerindeki denetimini genişletti. Hükümetin tüm kurumsal krediler üzerindeki doğrudan kontrolü, iş dünyası üzerindeki hakimiyetini daha da artırdı. 1961'de kurulan ve bir devlet bakanı yardımcısının başkanlığını yaptığı Ekonomik Planlama Kurulu, kaynakları tahsis ediyor, kredi akışını yönlendiriyor ve Güney Kore'nin tüm ekonomik planlarını hazırlıyordu.

Central government by 1965 extended its control over business by nationalising banks and merging the agricultural cooperative movement with the agricultural bank. The government’s direct control over all institutional credit further extended its command over the business community. The Economic Planning Board created in 1961, headed by a deputy prime minister allocated resources, directed the flow of credit, and formulated all of South Korea's economic plans.

Asya kaplanları, önemli bir rol oynayan ve gelişmelerinin omurgası olarak görülen, büyük ölçüde hükümet müdahalesiyle gelişti. Tayvan, Singapur ve Hong Kong de benzer stratejileri izledi; bu da açıkça göstermektedir ki kalkınmak için ortodoks kapitalizm izlenmemiş, aksine hükümet müdahalesi Asya kaplanlarını bugün bulundukları konuma taşımıştır. Kaplan ekonomileri temelde, ihracatın itici güç olduğu tüketim ekonomileridir.

The Asian tigers developed with large aspects of government intervention, which played an important role and is seen as the backbone to their progress. Taiwan, Singapore and Hong Kong followed similar strategies and this clearly shows orthodox capitalism was not followed in order to develop but rather government intervention has steered the Asian tigers into the positions they are in today. The tiger economies are fundamentally consumer economies where exports are the driving engine.