Dünya genelinde birçok insan, altmış yaşında olan, yüzyıllarca zulme uğramış bir halk tarafından kurulan ve dünyanın en gelişmiş ordularından birine sahip olan bir ülkeye, İsrail'e hayranlıkla bakıyor. İsrail, kuruluşundan bu yana, nüfusu küçük bir ada ülkesinin nüfusu kadar olmasına rağmen, komşu ülkelerini dört savaşta yenmeyi başardı. Bu tür gerçekler, birçok kişinin İsrail'in dünya çapında ipleri elinde tuttuğuna, hatta ABD'nin dış politikasını bile kontrol ettiğine inanmasına yol açtı. Araştırılması gereken şey, kimin kimi kontrol ettiği ve bunun ne ölçüde olduğudur.

Many people around the world look in awe towards Israel, a nation only 60 years old, built by a people who were persecuted for centuries and have one of the most advanced militaries in the world. Israel has managed, from its inception, to defeat its neighbouring nations in four wars, even though its population is that of a small island. It is such realities that have led to many believing it is Israel that pulls the strings around the world even controlling US foreign policy. What needs to be explored is who controls who and to what extent?

ABD ile İsrail arasındaki yakın ilişki, neredeyse otuz beş buçuk yıldır ABD dış politikasının en dikkat çekici özelliklerinden biri olmuştur. Washington'ın İsrail'e her yıl gönderdiği 3 milyar dolarlık askeri ve ekonomik yardım, Kongre'de nadiren sorgulanmaktadır; yaygın insan hakları ihlallerinde bulunan hükümetlere yapılan ABD yardımına normalde karşı çıkan liberaller bile, genel olarak dış yardıma karşı olan muhafazakârlar bile bu konuda sessiz kalmaktadır. Batılı ülkelerin neredeyse tamamı, İsrail'in barış ve güvenlik içinde var olma hakkına ABD ile birlikte güçlü destek vermektedir. İsrail'in devam eden uluslararası hukuk ihlalleri ve ilgili kaygılar dile getirildiğinde ise ABD, Birleşmiş Milletler'de ve diğer uluslararası platformlarda sıklıkla İsrail'in yanında yalnız kalmaktadır.

The close relationship between the US and Israel has been one of the most salient features in US foreign policy for nearly three and a half decades. The $3 billion in military and economic aid sent annually to Israel by Washington is rarely questioned in Congress, even by liberals who normally challenge US aid to governments that engage in widespread violations of human rights, or by conservatives who usually oppose foreign aid in general. Virtually all Western countries share the United States strong support for Israel’s right to exist in peace and security. The US often stands alone with Israel at the United Nations and other international forums when objections are raised over ongoing Israeli violations of international law and related concerns.

Dünya Savaşı'ndan sonra Amerika Birleşik Devletleri, Körfez petrolünün faydalarını tattığında Orta Doğu'ya ilgi göstermeye başladı; artık yalnız kalamayacağına karar verip bölgede manevralar yapmaya koyuldu. 1944'te Dışişleri Bakanlığı Arap Yarımadası'nı şöyle tanımladı: "Dünya tarihinin en büyük malzeme ödülü ve muazzam bir stratejik güç kaynağı." Birleşik Devletler, bölgenin petrol arzını kontrol etmenin dünyayı kontrol etmek için bir kaldıraç olduğunun farkındaydı. Sovyetler Birliği'nin çevrelenmesi politikasının etkili planlayıcısı George Kennan, 1949'da şöyle demişti: "Amerika petrolü kontrol ederse, Almanya ve Japonya gibi rakiplerin gelecekteki olası eylemleri üzerinde veto gücüne sahip olur." Orta Doğu'nun potansiyelinin farkına varan ABD, bölgeyi kontrol etmek için birden fazla plan ve strateji ortaya koydu.

The US took an interest in the Middle East after World War 2 when it tasted the benefits of Gulf oil and decided that it could no longer remain isolated and began manoeuvring in the region. In 1944 the State Department described the Arabian Peninsula as constituting: ‘A stupendous source of strategic power and the greatest material prize in the world’s history.’ The United States was aware that control of the region’s oil supply was a lever to control the world. As George Kennan, the influential planner of the containment of the Soviet Union put it in 1949: ‘If the US controlled the oil, it would have veto power over the potential actions in the future of rivals like Germany and Japan’ Realising the potential of the Middle East, the US set forward multiple plans and strategies to control the region.

Yahudi bir yurdun kurulması, 1906'da İngiltere Başbakanı Henry Bannerman tarafından şöyle bir gerekçeyle öne sürülmüştü: ‘Açıkta ve gizlide bulunan zengin kaynaklarla dolu geniş topraklara hükmeden insanlar (Müslümanlar) vardır. Dünya yollarının kesişim noktalarına egemendirler. Toprakları insanlık medeniyetlerinin ve dinlerinin beşiğiydi. Bu insanların tek bir inancı, tek bir dili, tek bir tarihi ve aynı özlemleri vardır. Hiçbir doğal engel bu insanları birbirinden ayıramaz... Eğer bu ulus tek bir devlet altında birleşirse, dünyanın kaderini eline alır ve Avrupa'yı dünyanın geri kalanından ayırırdı. Bu hususları ciddiye alarak, bu ulusun kalbine yabancı bir unsur yerleştirilmelidir; böylece kanatlarının birleşmesi engellenir ve güçlerini bitmeyen savaşlarda tüketmek zorunda kalır. Bu unsur aynı zamanda Batı'nın arzu ettiği hedeflere ulaşması için bir sıçrama tahtası görevi de görebilir.’

The establishment of a Jewish homeland had been proposed by British Prime Minister Henry Bannerman in 1906: ‘There are people (the Muslims) who control spacious territories teeming with manifest and hidden resources. They dominate the intersections of world routes. Their lands were the cradles of human civilizations and religions. These people have one faith, one language, one history and the same aspirations. No natural barriers can isolate these people from one another ... if, per chance, this nation were to be unified into one state; it would then take the fate of the world into its hands and would separate Europe from the rest of the world. Taking these considerations seriously, a foreign body should be planted in the heart of this nation to prevent the convergence of its wings in such a way that it could exhaust its powers in never-ending wars. It could also serve as a springboard for the West to gain its coveted objects.

İsrail, Müslüman dünyanın ortasına yerleştirilerek İngiliz çıkarını gerçekleştirmek üzere kuruldu; ancak İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra İngiltere'nin zayıflaması, ABD'nin bölgeyi yeniden düzenlemesine yol açtı.

Israel was created on the basis of fulfilling a British interest by being placed in the middle of the Muslim world; however British weakness after World War 2 led to the US reorganising the region.

ABD, Eretz Israel (daha büyük bir İsrail) hayalleriyle kurulmuş olmasına rağmen, belirlenmiş ve güvenli sınırlar içinde bir İsrail'e baktı. İki ülke arasındaki ilk fark buydu. İsrail'in tutumu ise çok açıktır, çünkü başından beri sınırlarını belirlemeyi reddetmiştir. Bu durum, İsrail'in ABD'nin bir sömürgesi olmadığını ve iki taraf arasında çatışan çıkarların bulunduğunu gözler önüne sermiştir.

The US looked towards Israel, within defined and secure boundaries, even though it was established with dreams of Eretz Israel (a greater Israel). This was the first difference between the US and Israel. The position of Israel is very clear since it has refused to define its borders from the very beginning. This exposed the fact that Israel was not a colony of the US and there were conflicting interests between the two.

Zionist hareketinin kurulmasından bu yana Yahudiler, bölge üzerinde ekonomik ve siyasi hâkimiyet kurmayı hedeflemektedir. Amerika, Avrupa etkisinin yerini Yahudi etkisinin almasını fikrini reddetmekte, aynı zamanda gücü başka herhangi bir ülkeyle paylaşma düşüncesini de reddetmektedir. Amerika, İsrail'i korumaya, güvenliğini garanti altına almaya ve orada yaşayan Yahudilere refah içinde bir yaşam standardı sağlamaya kararlıdır. Ancak İsrail'in kendisiyle etkiyi paylaşmasına izin vermeyi reddetmektedir. İsrail'in genişlemesini ve bölgedeki etkisinin yayılmasını önlemek amacıyla Amerikan politikası, İsrail'i bölgenin geri kalanından yalıtmaya ve onun rolünü sınırlandırarak Filistin meselesinin ve Orta Doğu meselesinin çözümü arayışındaki payını en aza indirmeye dayanmıştır. ABD politikası, bir çevreleme aracı olarak işlev görecek bir Filistin devletinin kurulması etrafında şekillenmektedir; bunun için bir dizi uluslararası garanti oluşturulmakta ve İsrail ile komşu Arap ülkeleri - Ürdün, Suriye, Mısır ve gelecekteki Filistin Devleti - arasındaki sınırlar boyunca çok uluslu güçlerin konuşlandırılması hedeflenmektedir. Amerikan politikası ayrıca Kudüs'ün uluslararasılaştırılması yönünde çalışmaya dayanmaktadır; Amerika, bu uluslararasılaştırmayı Hristiyanları memnun edecek ve Birleşmiş Milletler'in varlığı aracılığıyla güçlü bir Amerikan varlığını garanti edecek, Kudüs'ün hassas krizine bir çözüm olarak görmektedir.

Ever since the establishment of the Zionist movement, the Jews have been aiming to achieve economic and political domination over the region. America rejects the idea of substituting European influence with Jewish influence, and she also rejects the idea of sharing power with any other country. America is committed to protecting Israel, guaranteeing her security and securing a prosperous standard of living for the Jews living there. However, she refuses to allow Israel to share the influence with her. In order to prevent Israeli expansion and the spread of Israeli influence in the region, American policy has been based on isolating Israel from the rest of the region in an attempt to curtail her and minimise her role in the quest to solve the Palestinian issue and the Middle Eastern issue. US policy is centred around establishing a Palestinian state to act as an instrument of containment; by establishing a host of international guarantees and by bringing multinational forces to be deployed along the borders between Israel and the neighbouring Arab countries - Jordan, Syria, Egypt and the future Palestinian State. The American policy has also been based on working towards the internationalisation of Jerusalem, as America sees this internationalisation as a solution to the sensitive crisis of Jerusalem that would please the Christians and guarantee a strong American presence through the presence of the United Nations.

Amerika Birleşik Devletleri ve İsrail'in dış politikalarını bugünkü noktaya getiren pek çok etken bulunmaktadır:

There are a whole host of factors which has led the US and Israeli foreign policies to reach the extent they have today:

- ABD vatandaşlarının birçoğu İsrail ile duygusal bir bağ paylaşmaktadır; özellikle birçok liberal, ve özellikle savaş sonrası kuşağa mensup, hükümette ve medyada liderlik konumundaki kişiler arasında. Birçok Amerikalı, İsrail'in tarihsel mücadelesiyle, iç demokrasisiyle, nispeten yüksek yaşam standardıyla ve yüzyıllarca diaspora içinde yaşamış ezilen bir azınlık grubu için bir sığınak olma rolüyle özdeşleşmektedir.

- Many US citizens share a sentimental attachment with Israel especially many liberals - particularly among the post-war generation in leadership positions in government and the media. Many Americans identify with Israel’s historical struggle, internal democracy, relatively high standard of living and its role as a sanctuary for an oppressed minority group that spent centuries in diaspora.

Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Hristiyan Sağ, on milyonlarca takipçisi ve Cumhuriyetçi Parti'nin önemli bir destek tabanı olarak, tarihsel olarak İsrail'e ve diğer sağcı İsrailli liderlere büyük medya ve siyasi ağırlığını ortaya koymuştur. Yahudilerin Kutsal Topraklar'da toplanmasını Mesih'in ikinci gelişinin habercisi olarak gören bir teolojiye kısmen dayanan bu görüşe göre, İsrailliler ile Filistinliler arasındaki mücadele, onların gözünde, İsrailoğulları ile Filistliler arasındaki mücadelenin bir devamıdır ve Tanrı'nın toprakları yalnızca İsrail'e ait kıldığına inanılmaktadır.

- The Christian Right in the US, with tens of millions of followers and a major base of support for the Republican Party, historically has thrown its immense media and political clout in support of Israel and other right-wing Israeli leaders. Based in part on a theology that sees the ingathering of Jews to the Holy Land as a precursor for the second coming of Christ, the battle between Israelis and Palestinians is, in their eyes, simply a continuation of the battle between the Israelites and the Philistines, with God having deemed that the land belongs to Israel alone.

- Ana akım ve muhafazakâr Yahudi kuruluşları, İsrail hükümetini desteklemek amacıyla önemli miktarda lobicilik kaynağı, Yahudi toplumundan mali katkılar ve haber medyası ile diğer kamusal tartışma mecraları üzerinde vatandaş baskısı seferber etti. İsrail yanlısı lobinin rolü, İsrail'in çıkarlarına uygun bir iklim yaratmak ve ABD politikasını yumuşatmak isteyenler arasında, giderek artan sayıda ilerici Yahudi de dahil olmak üzere, bir korkutma iklimi oluşturmaya yardımcı olmaktır.

- Mainstream and conservative Jewish organisations have mobilised considerable lobbying resources, financial contributions from the Jewish community, and citizen pressure on the news media and other forums of public discourse in support of the Israeli government. The role of the pro-Israel lobby is to create a climate in line with Israeli interests and help in the creation of a climate of intimidation among those who seek to moderate US policy, including growing numbers of progressive Jews.

- Silah sanayisi, kongre seçim kampanyalarına ve lobicilik faaliyetlerine, AIPAC'tan (Amerikan İsrail Kamu İşleri Komitesi) ve diğer İsrail yanlısı grupların toplamından beş kat daha fazla para aktarmaktadır. Ancak bu sanayinin, İsrail'e ve Amerika Birleşik Devletleri'nin Orta Doğu'daki diğer müttefiklerine yapılan büyük çaplı silah sevkiyatlarını desteklemekte önemli bir çıkarı vardır. Bir kongre üyesinin, örneğin 60 milyon dolarlık bir silah anlaşmasına Endonezya'ya yapılan satışa itiraz etmesi, 2 milyar dolarlık İsrail silahlarına itiraz etmesinden çok daha kolaydır; özellikle de birçok kongre seçim bölgesinde bu tür askeri donanımı üreten fabrikaların bulunduğu düşünüldüğünde. İsrail, bir devlet kurmayı ve ardından kaynaklarını seferber ederek uzun vadeli hedeflerinin birçoğuna ulaşmayı başarmıştır. Ancak Batı'nın desteği olmadan İsrail'in bugünkü konumuna nasıl ulaşabileceğini düşünmek mümkün değildir. Yine de İsrail, Tanrı'nın kendisine vaat ettiği topraklardan oluşan, sabit sınırları olan bir devlet kurma nihai hedefinde başarısız olmuştur ve bunun tek bir nedeni vardır: böyle bir hedef Amerika Birleşik Devletleri'nin çıkarlarına uygun değildir.

- The arms industry, contributes five times more money to congressional campaigns and lobbying efforts than AIPAC (American Israel Public Affairs Committee) and other proIsrael groups combined. The industry however does have a considerable stake in supporting massive arms shipments to Israel and other Middle Eastern allies of the United States. It is far easier for a member of Congress to challenge a $60 million arms deal to Indonesia, for example, than the $2 billion of arms to Israel, particularly when so many congressional districts include factories that produce such military hardware. Israel has successfully managed to build a state and then mobilise its resources to achieve many of its long term aims. However, without Western support it is impossible to see how Israel could reach the position it is in today. Israel has however failed in its ultimate aim of establishing a state with fixed borders encompassing the lands it was supposedly promised by God and this is due only to one reason – such an aim is not in the interests of the US.

ABD, İsrail'in tanımlı sınırlarını bir Filistin devletiyle birlikte belirleme planları yapıyor. İsrail tarihinin büyük bölümünde iktidarda olan Likud Partisi, yerleşim birimleri inşa ederek ve Müslümanları sürgün ederek sınırları tek taraflı olarak belirlemeye çalıştı. Bununla birlikte İsrail, herhangi bir nihai çözüm için hâlâ ABD'ye ihtiyaç duyuyor ve bu nedenlerle ABD'de ve dünya basınında elverişli bir sonuç elde etmek amacıyla lobicilik faaliyetleri düzenledi. Erets İsrail'e ulaşma çabası, İsrail'deki İşçi Partisi'nin kalıcı ve tanımlı sınırlar için toprak vermeye inanmasıyla karmaşık bir hal alıyor. Parti, bunun ihtiyaç duyduğu güvenlik için ödenmeye değer bir bedel olduğuna inanıyor.

The US plans defined Israeli borders alongside a Palestinian state. The Likud party which has been the party of power for most of Israel’s history attempted to unilaterally define the borders by building settlements and expelling Muslims. However, Israel still needs the US for any final settlement and for these reasons it has organised lobbying in the US and the world’s media in order to achieve a favourable outcome. The endeavour to achieve Eratz Israel is complicated by the fact that the Labour party in Israel believes in giving up land for permanent defined borders. It believes this is a price worth paying for the security it needs.

Dolayısıyla İsrail, ABD'yi kontrol etmemekte, ancak ABD politikası üzerinde çok etkili olmayı başarmıştır. ABD, Orta Doğu'yu düzenlemektedir. Yön veren odur ve birçok konuda ABD ile İsrail'in politikası aynıdır. Ancak bu, ABD'nin İsrail uğruna kendi çıkarlarından vazgeçtiği şeklinde görülmemelidir. ABD'nin İsrail hükümetine verdiği destek, dünyanın başka yerlerindeki müttefiklerine verdiği destek gibi, nesnel güvenlik ihtiyaçlarından ya da ülkeye yönelik güçlü bir ahlaki bağlılıktan kaynaklanmamaktadır. Aksine, diğer yerlerde olduğu gibi, ABD dış politikası esas olarak kendi algıladığı stratejik çıkarlarını ilerletme güdüsüyle şekillenmektedir.

Hence Israel does not control the US but has been very efficient in influencing US policy. The US is organising the Middle East. It is the one that dictates, and on many issues the US and Israel have the same policy, however this should not been seen as the US abandoning its interests for Israel. US support for the Israeli government, like US support for its allies elsewhere in the world, is not motivated by objective security needs or a strong moral commitment to the country. Rather, as elsewhere, US foreign policy is motivated primarily to advance its own perceived strategic interests.