Dubai, İslam dünyası için bir ekonomik başarı öyküsü ve yeni bir ekonomik kalkınma modeli olarak öne çıkarıldı. 46 milyar dolarlık ekonomisiyle Dubai, nispeten kısa bir sürede yenilikçi gayrimenkul projeleri ve spor etkinlikleriyle dünya çapında dikkat çekti. Birçok ekonomist, Dubai'nin petrolden uzaklaşan çeşitlendirmesinin onu, bölge için yeni bir kalkınma formülü ve belirgin biçimde İslami bir ekonomik kalkınma yaklaşımı sunan bir gelişim yoluna koyduğunu vurguladı.

Dubai has been heralded as an economic success story and a new model for economic development for the Muslim world. Dubai with its $46 billion economy has attracted world-wide attention through innovative real estate projects and sports events in a relatively short period of time. Many economists have emphasized that Dubai’s diversification away from oil has placed it upon a path of development which presents a new formula for economic development for the region and a distinctly Islamic approach to economic development.

Persiyah Körfezi Savaşı'ndan sonraki petrol gelirleri, Dubai'yi serbest ticaret ve turizme odaklanmaya teşvik etti. Cebel Ali serbest bölgesinin başarısı, şehrin bu modeli çoğaltarak Dubai İnternet Şehri, Dubai Medya Şehri ve Dubai Deniz Şehri gibi yeni serbest bölge kümeleri geliştirmesine olanak sağladı. Dünyanın en yüksek bağımsız oteli olan Burj Al Arab'ın inşası ve yeni konut projelerinin yaratılması, Dubai'nin turizm amacıyla pazarlanmasında kullanıldı. 2002'den bu yana şehir, The Palm Islands, The World Islands ve Burj Dubai gibi projelerle Dubai'nin silüetini yeniden oluşturmaya yönelik özel gayrimenkul yatırımlarında artış görmüştür. Özünde, Dubai'nin başarısının ölçüsü, gökdelenler ve geniş alışveriş merkezleri gibi projeler üzerine kurulmuştur.

Oil revenues after the Persian Gulf War encouraged Dubai to focus on free trade and tourism. The success of the Jebel Ali free zone allowed the city to replicate its model to develop clusters of new free zones, including Dubai Internet City, Dubai Media City and Dubai Maritime City. The constructions of Burj Al Arab, the world’s tallest freestanding hotel, as well as the creation of new residential developments, were used to market Dubai for purposes of tourism. Since 2002, the city has seen an increase in private real estate investment in recreating Dubai’s skyline with such projects as The Palm Islands, The World Islands and Burj Dubai. In essence the measure of success of Dubai has been on developments such as skyscrapers and vast shopping malls.

Bu nedenle Dubai, son 20 yılda kaydettiği olağanüstü gelişmeyle İslam dünyası içinde eşsizdir. Bugün, göz kamaştırıcı yüksek binalar ve benzersiz projelerle sergilenen büyük bir zenginliğe sahip modern bir şehirdir. Yalnızca İslam ülkelerinden gelen Müslümanların değil, dünyanın dört bir yanından her türden insanın büyük sayılarda yöneldiği bir şehirdir. Dubai, herkes için Doğu tadı taşıyan bir Batı yaşam tarzı sunar. Yerli nüfus azınlıktadır; Dubai nüfusunun yüzde 85'ini gurbetçiler oluşturmaktadır. Birçok kişi için bu bir başarı hikâyesi sayılabilir, çünkü Dubai dünyayı kendi küçük adasına çekmeyi başarmıştır. Ancak bu görünürdeki başarının içinde ekonomik kalkınma efsanesi yatmaktadır.

Due to this, Dubai is unique amongst the Muslim world in that it has witnessed phenomenal development over the last 20 years. It is today a modern city, with much wealth on display in the form of tall buildings and unique developments. It is a city that not only Muslims from Islamic countries head towards in large numbers, but people of all kinds from all over the world. Dubai offers a western lifestyle with an Eastern flavour for all. The native population is a minority, 85% of Dubai’s population is composed of expatriates. For many this would be considered a success story as Dubai has attracted the world to its tiny island, but in this apparent success lays the myth of economic development.

Dubai'ye çok miktarda petrol bahşedilmiştir; bu petrolün gelirleri, bir zamanlar küçük bir balıkçı köyü olan yerin modern bir şehre dönüşmesini sağlamıştır. Son yıllarda Dubai, ekonomisini turizm ve hizmet sektörlerine yöneltmeye de başlamıştır. Bu durum, Dubai'nin yalnızca Orta Doğu'nun değil, dünyanın da bir turizm merkezi haline gelmesine yol açmıştır. Ayrıca şehir, Londra ve New York gibi şehirlerle rekabet edebilecek bir finans merkezi olmayı hedeflemektedir.

Dubai has been blessed with a vast amount of oil, the revenues of which have allowed a modern city to develop out of a once small fishing village. In recent years Dubai has also taken to orienting its economy towards the tourism and service sectors. This has led to Dubai becoming a hub of tourism in not only the Middle East but the world. It is also aspiring to become a financial centre to rival the likes of London and New York.

Dubai'nin sorunu, diğerlerinin takip edeceği bir model olması değil, eşsiz bir gelişme örneği olmasıdır. Öyle bir biçimde gelişmiştir ki, aslında bir ekonomik balon içinde varlığını sürdürmektedir.

The problem with Dubai is that it’s not a model for others to follow, but a unique case of development. It has developed in such a manner that it is in fact existing in an economic bubble.

Dubai'nin büyümesinin itici gücü büyük ölçüde petrol zenginliği olmuş, bunu yabancı işçilerin yönettiği şirketler izlemiştir. Ticaret merkezi olma konumu da ona zenginlik getirmiştir. Bunun sorunu ise petrolün sınırsız olmaması ve şimdiden tükenmekte olmasıdır. Hizmet sektörünün gelişmesine katkı sağlayan nitelikli işçilerin çoğu denizaşırı ülkelerden gelmektedir; Dubai'nin nüfusunun şu anda yalnızca çok küçük bir kısmı yerli Arap sayılmaktadır.

The driving force behind Dubai’s growth has been largely its oil wealth, followed by companies that are run by foreign workers. Its position as a trading hub has also brought it wealth. The problem with this is that the oil is not unlimited, and is already running out. The skilled workers that are helping to develop the service sector are mostly from overseas, with only a tiny part of Dubai’s population now considered to be native Arabs.

Bu etkenler, Dubai'nin gerçek bir ekonomik kalkınmanın örneği olmadığını göstermektedir. Şehir, sınırlı doğal kaynakları yalnızca istismar etmiş ve ekonomisini yürütmek için yurt dışından az beceri ve bilgi aktarımıyla yetenek ithal etmiştir. Buna ek olarak, Dubai'de yaşayan insanların satın aldığı imal edilmiş hiçbir ürün üretilmemektedir. Kendi tükettiği ürünleri geliştirecek altyapıya ya da doğal kaynaklara sahip olmadığı için kendi kendine yeterli olmayan bir ülkedir.

These factors show why Dubai is not an example of true economic development. It has merely exploited limited natural resources and has been importing talent from abroad with little skills and knowledge transfer to drive its economy. This is coupled with the fact that Dubai does not produce any manufactured products that the people in the city buy. It is a nation that is not self-sufficient, as it does not have the infrastructure or natural resources in place to develop the products it consumes.

Bu büyümesi, esas olarak yabancı uyrukluların ve şirketlerin fiilen vergi muafiyetli bir bölge hâline gelmesinin doğrudan bir sonucudur. Bu şirketler ülkedeki insanlara iş ve gelir sağlarken, halka herhangi bir teknik beceri aktarmamaktadır. Gayrimenkul fiyatları ise büyük ölçüde fiyatların yükselmeye devam edeceği ve mülkün daha sonra satılarak kâr elde edilebileceği yönündeki spekülasyon nedeniyle yükselmektedir.

Its growth has been a direct result of it becoming an essentially tax free zone for foreign nationals and companies. These companies, whilst providing jobs and income to people in the country, are not transferring any technical skills to the people. Its real estate prices are rising in large part due to speculation that the prices will continue to rise, and a profit can be made from selling the property on.

Dubai, kendisini hizmet temelli bir ekonomi olarak modellemiştir; burada hükümet, dünya şirketlerinin faaliyet gösterebilmesi için altyapı, iletişim, lüks daireler, parklar, perakende mağazaları ve turizm gibi gerekli tüm hizmetleri sağlamaktadır. Bu tür bir kalkınmanın sorunu, şirketlerin mutlaka tek bir konumdan faaliyet göstermek zorunda olmamasıdır; gerektiğinde yer değiştirebilirler ve her türlü istikrarsızlık genellikle bu sonuca yol açar. Böyle bir gelişim, ülkeyi Dubai'den sürekli çalışmak isteyen yabancılara bağımlı hale getirmektedir. Orta Doğu'nun dünyanın en istikrarsız bölgesi olması ve savaş ihtimalleri göz önüne alındığında, bu durum şirketlerin herhangi bir zamanda ayrılmasına yol açabilir.

Dubai has modelled itself as a service based economy where the government will provide all the necessary services such as infrastructure, communications, flash apartments, parks, retail outlets and tourism for the worlds companies to operate from. The problem with this type of development is companies do not necessarily need to operate from only one location, they can move around if needed and any instability will usually lead to this. Such a development makes the nation reliant on foreigners to continually want to work from Dubai. With the Middle East being the most unstable region in the world and prospects of war this could lead to a departure of such companies at any time.

Bu nedenler, Dubai'nin çölde bir serap olmaktan öteye geçmediğini gösteriyor. Büyümesi ve ayakta kalması, yabancı kuruluşların yetenek ve uzmanlığına bağlıdır. Geleceğini garanti altına almanın tek yolu, bankacılık ve finans gibi uzmanlık hizmetleri ile turizmi sunmaktır. Bu sektörler büyük ölçüde yabancıların iyi niyetine ve güvenine dayandığından, bu güçler bir gün çekilmeye karar verirse Dubai ekonomik çöküşe karşı savunmasız kalır. Bunun çeşitli nedenleri olabilir. Bölgesel bir savaş, Dubai'yi çalışanlar için güvensiz bir yer haline getirebilir ve ticaret yolları da kesilebilir. Konut fiyatları çökebilir ve şu anda şehre akan gayrimenkul yatırımları şehirden hızla çıkabilir.

These reasons show why Dubai is nothing more than a mirage in the desert. Its growth and survival are dependent upon the talent and expertise of foreign entities. It can only offer specialist services such as banking and finance as a means to guarantee its future, along with tourism. As these sectors rely heavily on the goodwill and confidence of foreigners, Dubai is vulnerable to economic collapse if ever these powers decide to pull out. This could be caused for a variety of reasons. A regional war could render Dubai an unsafe place for workers, with trade routes also being cut off. Housing prices would collapse and money that is currently pouring into real estate would rush out of the city.

Bu durum aşırı bir senaryo gibi görünse de Orta Doğu'nun siyasi gerçekliği göz önüne alındığında hiç de olası olmayan bir senaryo değildir. Bu refah sürerken bile bunun bedeli İslami değerlerin zayıflamasıdır; çünkü ekonomiyi canlandırmak için batılı işgücünü çekmek amacıyla alkol ve diğer kötü alışkanlıklara izin verilmektedir.

Though this may appear an extreme scenario, it is not an unlikely one given the political reality of the Middle East. Even while this prosperity continues, it comes at a cost in the dilution of Islamic values since alcohol and other vices are permitted in order to attract a western workforce to drive the economy.

Dubai'yi taklit etmeye çalışan herkes için temel sınırlama, bölgede yalnızca bir turizm ve finans merkezinin olabileceğidir. Tanım gereği, aynı yerde iki merkez olamaz. Bu noktayı açıklamak için iki bölgesel havayolu örneği yeterlidir. Emirates, Dubai'den işleyen bir havayoludur; Etihad ise Abu Dhabi'den çalışır. Emirates kendini bir marka olarak kabul ettirmeyi başarmış ve bölgeye seyahat eden insanlar arasında popülerdir. Etihad ise bunun aksine zorluk çekmektedir, çünkü birbirine bu kadar yakın iki havayolunun her ikisini de Emirates kadar popüler kılacak yeterli yolcu trafiği yoktur.

The limitation upon anyone trying to emulate Dubai is that there can only be one hub of tourism and finance in the region. By definition, there cannot be two hubs in one place. The example of two regional airlines is sufficient to explain this point. Emirates are an airline that runs out of Dubai, whilst Etihad runs from Abu Dhabi. Emirates have managed to establish itself as a brand and are popular with people travelling to the region. Etihad on the other hand struggles, as there simply is not enough traffic to make two airlines so close to each both as popular as Emirates.

Sanayi sonrası bir dünyada, büyük bir hizmet sektörüne sahip olmak 21. yüzyıl ekonomisi için bir ön koşul sayılmaktadır. Hem ABD'nin hem de Birleşik Krallık'ın hizmet sektörleri ekonominin %70'inden fazlasını oluşturmaktadır. Ancak Dubai'nin yanı sıra Müslüman dünya hiçbir zaman sanayileşme sürecinden geçmemiştir; dolayısıyla hizmet temelli ekonomilere dönüşmek sürdürülebilir bir model değildir ve bugün bir üretim tabanına, güçlü ordulara ve devlet destekli tarım sektörlerine sahip bağımsız ekonomiler haline gelmek için Batılı dünyanın izlediği yolla tamamen çelişmektedir. Tıpkı kredi krizi gibi, Dubai modeli de patlamayı bekleyen şişen bir balondur.

In a post-industrial world having a large service sector is considered a prerequisite for the 21st century economy, both the US and the UK have service sectors that make-up more then 70% of the economy. However, Dubai as well as the Muslim world never went through industrialisation, thus becoming service based economies is not a sustainable model and is in complete contradiction to the path the Western world took to become independent economies, which today have a manufacturing base, large militaries and state funded agricultural sectors. Like the credit crunch the Dubai model is an inflating bubble waiting to burst.