«ما باید از برتری تمدن خود آگاه باشیم، نظامی که رفاه، احترام به حقوق بشر و - در تقابل با کشورهای اسلامی - احترام به حقوق دینی و سیاسی را تضمین کرده است، نظامی که ارزش آن درک تنوع و تسامح است...» — سیلویو برلوسکونی پاسخ دیرهنگام دولت‌های غربی در تعهد کمک به قربانیان فاجعه سونامی، هم از سوی غربی‌ها و هم از سوی قربانیان مورد نکوهش قرار گرفت.

"We must be aware of the superiority of our civilisation, a system that has guaranteed well-being, respect for human rights and - in contrast with Islamic countries - respect for religious and political rights, a system that has as its value understanding of diversity and tolerance...” -- Silvio Berlusconi he belated response from western governments in pledging aid to the victims of the tsunami disaster was frowned upon by westerners and victims alike.

آغازین تعهد آمریکا مبلغ ۳۵ میلیون دلار بود که یکی از سناتورهای آمریکایی آن را معادل مقداری توصیف کرد که ارتش آمریکا در عراق پیش از صبحانه مصرف می‌کرد. سرانجام کمک‌ها به ۳۵۰ میلیون دلار افزایش یافت، اما این افزایش تأثیر چندانی در کاهش موج فزاینده انتقادها از دولت بوش نداشت.

America's initial pledge of $35 million was described by a US senator as equivalent to what the American military consumed in Iraq before breakfast. Eventually, the aid was increased to $350 million, but did little to stem the growing tide of criticism directed at the Bush administration.

در بریتانیا نیز دولت به خاطر تعهد مبلغ ناچیزی به صندوق امدادی مورد سرزنش قرار گرفت. دولت که احساس خفت می‌کرد، شتاب کرد تا با کمک عمومی مردم بریتانیا به مبلغ ۹۰ میلیون پوند برابری کند.

In Britain too, the government was censured for pledging a meagre amount to the relief fund. Sensing humiliation the government hastened to match the British public's donation of £90 million.

این همان حکومت‌هایی‌اند که هرگز از موعظه کردن درباره برابری و حقوق بشر به دیگر جهانیان خسته نمی‌شوند و کمیسیون‌های حقوق بشر تأسیس می‌کنند، اما هنگامی که فرصت پرورش این آرمان‌ها در برخی از فقیرترین کشورهای جهان فراهم می‌شود، ناگهان دچار فراموشی می‌گردند.

These are the very same governments that never tire of preaching equality, human rights to the rest of the world, and setting up human rights commissions, but when given the opportunity to foster these ideals in some of the poorest countries of the world they are suddenly overcome with amnesia.

شکست دولت‌های غربی در پاسخ شایسته به این فاجعه در آسیا، کاری از سوی خدا نیست، بلکه نتیجه‌ی ایدئولوژی سرمایه‌داری است که در توزیع کمک‌ها، مادی‌گرایی را به‌جای انسان‌دوستی عامل تعیین‌کننده قرار می‌دهد. برای نمونه، ایالات متحده را در نظر بگیرید:

The failure of Western governments to respond adequately to the catastrophe in Asia is not an act of God, but is the result of the capitalist ideology that makes materialism as opposed to humanitarianism the discerning factor in the disbursement of aid. Take the US for example:

تقریباً ۰٫۱ درصد از تولید ناخالص ملی ایالات متحده هر ساله به کمک‌های خارجی اختصاص می‌یابد. میزان کمک‌هایی که دیگر کشورهای غربی ارائه می‌دهند کمی بهتر است، اما همچنان بسیار کمتر از آن چیزی است که برای بازگرداندن مناطق آسیب‌دیده از بلایا به حدی از وضعیت عادی لازم است.

approximately 0.1 percent of U.S. gross national product annually goes towards foreign aid. The amount of aid offered by other western countries is slightly better, but still way below what is needed to return the disaster stricken areas back to some degree of normality.

در تضاد آشکار با این، غرب مبالغ هنگفتی را صرف بهره‌کشی از منابع گرانبهای جهان می‌کند، بازارهای تازه‌ای برای شرکت‌های خود ایجاد می‌کند و کشورهای در حال توسعه را به نهادهای مالی غربی وابسته می‌سازد. در ژوئن ۲۰۰۴، هزینهٔ جنگ آمریکا در عراق و افغانستان به ۱۵۱ میلیارد دلار رسید و پیش‌بینی می‌شود که در سال ۲۰۰۵ از مرز ۲۰۰ میلیارد دلار بگذرد. نابرابری در هزینه‌کرد میان کمک و جنگ ناشی از ایدئولوژی سرمایه‌داری است که دولت‌های غربی را به سوی اولویت دادن به مادی‌گرایی بر هر چیز دیگر سوق می‌دهد.

In marked contrast, the West spends vast amounts on exploiting the world's precious resources, creating new markets for their companies and tying developing countries to western financial institutions. In June 2004, America's cost of waging war in Iraq and Afghanistan reached $151 Billion and is expected to surpass $200 billion mark in 2005. The inequality in spending between aid and war is due to the capitalist ideology that drives western governments to prioritise materialism above anything else.

از نظر آنان، تقدس جان انسان و احترام به همنوعان در مرتبهای بسیار پایینتر از پیگیری سود قرار دارد. برای نمونه، از آغاز جنگ عراق، بنا بر برآورد مجله پزشکی لنست، حدود صد هزار غیرنظامی عراقی کشته شدهاند. این بدان معناست که دولت آمریکا به ازای هر غیرنظامی عراقی کشته شده، به طور میانگین یک میلیون و پانصد هزار دلار به پنتاگون میپردازد تا میادین نفتی عراق را تأمین کند. از سوی دیگر، دولت آمریکا که مشتاق است برچسب «خسیس» به آن نخورد، برای حدود یک میلیون قربانی آوارهشده، سی و پنج دلار برای هر نفر کمک بشردوستانه تعهد کرده است.

In their view, the sanctity of human life and respect for fellow human beings comes a poor second to the pursuit of profit. For instance, since the beginning of the war in Iraq, an estimated 100,000 Iraqi civilians have been killed according to the Lancet medical journal. This means that the US government is paying the Pentagon on average $ 1.5 million per Iraqi civilian killed in order to secure the oil fields of Iraq. On the other hand, the US government eager to avoid the label 'stingy' has pledged $ 35 per person in humanitarian assistance to the million or so displaced victims.

هنوز کسانی هستند که به بزرگی سخاوت غرب در مقایسه با سایر کشورها می‌بالند. آنان به عنوان شاهد، کمک عظیمی را که دولت‌های غربی به صندوق امداد سونامی کرده‌اند و آمادگی‌شان برای اعمال توقف پرداخت بدهی‌ها را مطرح می‌کنند.

Still there are some who boast about the size of the west's generosity in comparison to other countries. As evidence they cite the huge contribution made to the tsunami relief fund by western governments and their willingness to impose a moratorium on debt relief.

اما مهربانی غرب سابقهٔ بدنامی دارد که به شکلی تلخ به خود بازمی‌گردد و در میان دریافت‌کنندگان کمک، طعمی تلخ بر جای می‌گذارد. قربانیان زلزلهٔ بم در ایران هنوز در فقر شدید زندگی می‌کنند، زیرا تنها ۱۷ میلیون دلار از کمک ۱ میلیارد دلاری‌ای که این‌همه درباره‌اش تبلیغ شد، تحویل داده شد. افغان‌ها که بمباران‌های ائتلاف آنان را ویران کرده، هنوز ۴۰٪ از مبلغ ۵ ...4

However, West’ s kindness has a notorious history of rebounding and leaving a bitter taste amongst the receipts of aid. Victims of the Bam earthquake in Iran are still living in abject poverty because only $ 17 million of the muchpublicised $ 1 billion aid was delivered. Afghans, ravaged by coalition bombs are yet to receive 40% of the $ 5.4

...ملیارد دلار کمک وعده داده شده به آنها. در سال ۲۰۰۲، بوش اعلام کرد که کشورهای آفریقایی تا ۵ میلیارد دلار در سال کمک توسعه‌ای دریافت خواهند کرد. دو سال بعد، و حتی یک دلار هم توزیع نشده است. همچنین شواهد فراوانی وجود دارد که کمک داده شده به مالدیو مشروط به ادامه روند دموکراتیزه شدن بوده است.

billion in aid promised to them. Back in 2002, Bush declared that African countries would receive up to $5 billion a year in development assistancev. Two years on, and not a single dollar has been dispersed. There is also overwhelming evidence that aid given to Maldives was attached with the condition that democratisation process should continue.

به همین ترتیب، توقف پرداخت بدهی‌ها که قرار است در تاریخی بعدتر از سر گرفته شود، کمک چندانی به کاهش وضعیت اقتصادی بد کشورهای منطقه نخواهد کرد. این کشورها زیر کوهی از بدهی قرار دارند و ناچارند سختگیری‌های صندوق بین‌المللی پول را تحمل کنند که در بیشتر موارد بهبود اقتصادی را معکوس می‌کند. برای نمونه، کل بدهی خارجی اندونزی حدود ۱۵۰ میلیارد دلار است؛ به تعلیق درآوردن پرداخت ۳٫۱ میلیارد دلار اصل پول و ۱٫۳ میلیارد دلار بهره، آن‌چنان که برخی کشورهای اروپایی پیشنهاد کرده‌اند، اندونزی را از فقر بیرون نخواهد آورد و به قربانیان سونامی نیز کمکی نخواهد کرد.

Similarly, freezing debt repayments only to be resumed at a later date will do little to alleviate the economic plight of the countries in the region. These countries are saddled with mountains of debt and are forced to endure tough IMF measures which in most cases reverse the economic recovery. For instance, Indonesia's overall external debt is about $ 150 billion; suspending the payment of $ 3.1bn in principal and $ 1.3bn billion in interest payments as suggested by some European countries will not lift Indonesia out of poverty or help the tsunami victims.

اگر غرب در کمک به اندونزی و دیگر کشورها جدی است، باید بدهی‌ها را یکسره ببخشد و شروط صندوق بین‌المللی پول را که بر اقتصاد این کشورها تحمیل شده لغو کند. این کار به اندونزی امکان می‌دهد که از نظر اقتصادی خودکفا شود و کمتر به کمک‌های خارجی وابسته باشد. این راهبرد نه تنها به مردم اندونزی کمک می‌کند که روی پای خود بایستند، بلکه به آنان کمک می‌کند تا برای سونامی‌های آینده به شکلی مؤثر آماده شوند. اما دولت‌های غربی هرگز برابری اقتصادی میان خود و جهان در حال توسعه را تحمل نخواهند کرد، زیرا این امر به سودهای شرکت‌های بزرگ آسیب می‌زند و چنگ آنان را بر منابع ارزشمند شل می‌کند.

If the West is serious about assisting Indonesia and other countries, then it should retire the debt altogether and cancel the IMF conditions imposed on its economy. This will enable Indonesia to become economically self-sufficient and less reliant on external aid. This strategy will not only help the Indonesia people stand on their feet, but also help them prepare effectively for future tsunamis. But western governments will never tolerate economic parity between themselves and the developing world, as it hurts cooperate profits and loosens their grip on valuable resources.

مادی‌گرایی و جستجوی بی‌پایان منابع، دولت‌های غربی را از فرصتی دیگر برای جلب دل‌ها و ذهن‌های مردم مسلمان محروم کرده است؛ مردمی که از جنگ آمریکا علیه تروریسم به ستوه آمده‌اند.

Materialism and the constant quest for resources have allowed western governments to squander another opportunity to win the hearts and minds of the Muslim people reeling from America's war on terrorism.

اگر وابستگیِ غرب به سرمایه‌داری آن را از مهربانی تهی و نسبت به جانِ انسان بی‌پروا کرده است، همین حکم را می‌توان درباره فرمانروایانِ جهانِ مسلمانان نیز صادق دانست. آنان به‌جای آنکه از فاجعه‌ای که در آسیا رخ داده بهره بگیرند تا به برادران مسلمانِ خود یاری رسانند و دل‌ها و ذهن‌های قربانیانِ غیرمسلمان را به دست آورند، نخستین اولویتشان حفظ منافع اقتصادیِ قدرت‌های غربی است و سپس تاج و تخت خودشان.

But if the west's adherence to capitalism has made it devoid of compassion and insolent of human life then thesame can be said for the rulers of the Muslim world. Instead of taking advantage of the catastrophe in Asia to help their fellow Muslims and win the hearts and minds of the non- Muslim victims, their first priority is to protect the economic interests of western powers followed by their own thrones.

عربستان سعودی را در نظر بگیرید. پس از حوادث ۱۱ سپتامبر، این کشور کمپین رسانه‌ای چندمیلیون دلاری‌ای در ایالات متحده راه انداخت تا تصویر عمومی خاندان سلطنتی را بهبود بخشد. در مقابل، واکنش آن به بحران سونامی کم‌رنگ باقی ماند و نشان می‌دهد که تا چه اندازه شیفته‌ی سرمایه‌داری شده‌اند.

Take Saudi-Arabia. After the events of September 11, it launched a multi-million dollar media campaign in the US to improve the public image of the royal family. In comparison, its response to tsunami crisis remains low-key and underscores how enamoured they have become with capitalism.

آنچه امروز جهان به آن نیاز دارد، ایدئولوژی و دولتی است که همواره درگیر تأمین منابع و حفاظت از بازارهای خود نباشد، هنگامی که با مردمی روبه‌رو می‌شود که از بلایای طبیعی سخت آسیب دیده‌اند، بلکه بتواند با همدلی و احترام به حیات انسان، با قربانیان چنین فجایعی روبه‌رو شود.

What the world needs today is an ideology and a state that is not forever preoccupied with securing resources and protecting its markets when faced with people deeply distressed by natural disasters. But is able to face up to victims of such catastrophes with compassion and respect for human life.

تنها خلافت می‌تواند دل‌ها و ذهن‌های مسلمانان و غیرمسلمانانی را که گرفتار مصیبت شده‌اند به دست آورد. هنگامی که دشمنان سرسخت اسلام، قریش، دچار قحطی شدند، نه روم و نه ایران به یاری آنان نشتافتند، بلکه دولت نوپای اسلامی در مدینه به رهبری رسول خدا ﷺ بود که کمک‌رسانی کرد و دل‌های آنان را به دست آورد. در سال ۶۵۰ میلادی، در دوران خلافت عمر (رض)، مدینه به سبب قحطی ویران شد و این مسلمانان مصر بودند که کمکی بی‌سابقه فرستادند. افزون بر ارسال کمک از راه زمین، کانالی به طول شصت‌ونه مایل حفر شد تا رود نیل را به دریای سرخ متصل کند، به‌طوری که کشتی‌هایی انباشته از مقادیر عظیمی خوراک بتوانند به جده، بندرگاه مدینه، برسند. کل این طرح در شش ماه به پایان رسید و کمبود غذای مدینه برای همیشه برطرف شد.

Only the Caliphate can win the hearts and minds of both Muslims and non-Muslims who have been afflicted with calamity. When the sworn enemies of Islam, the Quraiysh were stricken with famine, it was not the Romans or the Persians that rushed to their rescue, but the infant Islamic state in Madina under the leadership of the Messenger of Allah (SAW) that provided relief and won their hearts. In 650, during the reign of the Caliphate of Umar (RA), Madina was devastated by famine and it was the Muslims of Egypt that sent forth aid the likes of which was not seen before. In addition to sending aid over land, a sixty-nine mile canal was dug to connect the River Nile to the Red Sea, so that ships laden with vast quantities of food could reach Jeddah the port for Madina. The whole project was completed in six months and Medina's food shortages were permanently solved.

۱۵ ژانویه ۲۰۰۵

Jan 15, 2005