«همانند دوران منتهی به جنگ جهانی اول، ائتلاف‌ها و بلوک‌های منطقه‌ای می‌توانند برای به چالش کشیدن برتری آمریکا شکل بگیرند. اگر یکی از این نهادها بتواند به‌اندازهٔ کافی سریع قدرت خود را تثبیت کند، ممکن است جهانی دوقطبی تازه پدید آید. احتمالاً چین، ائتلافی پان‌عربی، یا اتحادیهٔ اروپای یکپارچه (EU) می‌توانند به این ابرقدرت جدید بدل شوند.» — رابرت دِیِسو تنها شش سال از زمان ریاست‌جمهوری بوش گذشته است، و قرن بیست‌ویکم که بسیار مورد علاقه بود و متعلق به آمریکا به نظر می‌رسید، در شرف پایانی ناگهانی است. برتری آمریکا در چهار گوشهٔ جهان از سوی دوستان و دشمنان به چالش کشیده می‌شود.

“Much like the time leading up to World War I, coalitions and regional blocs could form to contest American supremacy. If one of these entities could consolidate its power quickly enough, a new bipolar world could emerge. Potentially, China, a pan-Arab coalition, or a unified European Union (EU) could become this new superpower.” -- Robert DeYeso Barely six years have elapsed since President Bush took office and the much coveted 21st century belongs to America is about to come to an abrupt end. America’ s pre-eminence in four corners of the world is being challenged by friends and foes alike.

در حیاط خلوت خود آمریکا، یعنی آمریکای لاتین، هوگو چاوز، رئیس‌جمهور ونزوئلا، پیشاپیش یک جنبش در جهت تضعیف منافع آمریکا در سراسر این منطقه قرار گرفته است. او توانسته است حمایت رهبران کوبا، بولیوی و اکوادور را برای پیشبرد هدفش جلب کند. آنان با هم، با آغاز کارزاری برای بازپس‌گیری میدان‌های نفت و گاز از شرکت‌های غربی و قرار دادن مستقیم آن‌ها تحت کنترل دولت، سلطه آمریکا را به چالش کشیده‌اند.

In America’ s own backyard— Latin America— Venezuelan President Hugo Chávez is spearheading a crusade to undermine US interests across the region. He has successfully garnered the support of the leaders of Cuba, Bolivia and Ecuador to propagate his cause. Together they have challenged American supremacy by embarking on a campaign to reclaim oil and gas fields from western companies and put them directly under state control.

در آن سوی اقیانوس اطلس، اروپایی که از جنگ عراق آسیب دیده و به برنامهٔ یک‌جانبه‌گرایانهٔ دولت بوش عمیقاً خصومت می‌ورزد، در بهترین حالت تنها کمکی اسمی ارائه کرده است.

Across the Atlantic, Europe smitten by the Iraq war and deeply hostile to the unilateralist agenda of the Bush administration has at best offered nominal assistance.

بلکه، هرگاه فرصتی پیش آمد، اروپاییان—به ویژه فرانسویان، آلمانیها و بریتانیاییها—بیشتر همچون دشمن رفتار کردهاند تا متحدان آمریکا. سرسختی فرانسه در لبنان، امتناع اروپا از اعزام نیروهای قابل توجه به عراق و افغانستان، دخالت بریتانیا در فلسطین، و خصومت فرانسه و بریتانیا با توافقی برای دارفور، جایگاه آمریکا در جهان را لطمه زده و مشروعیت آن را فرسوده کرده است.

Rather, given the opportunity the Europeans—notably the French, the Germans and the British have behaved more as foes than American allies. French intransigence in Lebanon, Europe’ s refusal to commit significant troops to Iraq and Afghanistan, Britain’ s interference in Palestine, and French and British hostility towards a Darfur settlement have damaged America’ s standing in the world and eroded her legitimacy.

روسیه و چین که پس از حدود بیست سال قدرت آمریکا تضعیف شده بودند، دوباره بیدار شده‌اند تا در برابر انقلاب‌هایی که با الهام از آمریکا آسیای مرکزی را فرا گرفته‌اند، ایستادگی کنند. ازبکستان به حوزه نفوذ مسکو بازگشته است، قرقیزستان و بلاروس خیزش‌های حمایت‌شده از سوی آمریکا را با موفقیت خنثی کردند؛ آمریکا نتوانست دستاوردهای سیاسی خود در اوکراین را تثبیت کند، و گرجستان با واکنش شدید روسیه نسبت به پیوندهایش با واشنگتن روبه‌رو شد.

Russia and China subdued by twenty or so years of American power have reawakened to counter American inspired revolutions sweeping Central Asia. Uzbekistan returned to Moscow’ s sphere of influence, Kyrgyzstan and Belarus successfully thwarted US backed uprisings; America failed to press home the political gains made in Ukraine, and Georgia witnessed a severe backlash from Russia over its ties with Washington.

علاوه بر این، قرقیزستان و تاجیکستان، کشورهای کوچک سازمان همکاری شانگهای (SCO)، آنقدر جسور شده‌اند که خواستار خروج پایگاه‌های آمریکایی شوند. دستاوردهای آمریکا در این منطقه تقریباً به هیچ تبدیل می‌شود.

Furthermore, Kyrgyzstan and Tajikistan the minnow states of the Shanghai Cooperation Organization (SCO) have become emboldened enough to demand withdrawal of American bases. America’ s gains in this region almost stand to naught.

بدتر از آن این است که جنگ علیه تروریسم ناخواسته روابط چین با روسیه را تحکیم کرده است—و با این کار سال‌ها برنامه‌ریزی راهبردی آمریکا برای جدا نگه داشتن این دو دشمن سابق از یکدیگر را خنثی کرده است. اتحاد چین و روسیه که با رشد اقتصادی و آرزوی مشترک برای دیدن جهانی دوقطبی احیا شده، پنجه‌های خود را در سراسر جهان گسترانده و به منافع آمریکا آسیب می‌زند.

Worse still is that the war on terror has inadvertently solidified China’ s relationship with Russia—undoing years of American strategic planning to keep the two erstwhile enemies apart. The China-Russian alliance reinvigorated with economic growth and a common desire to see a bipolar world has spread its tentacles across the globe harming US interests.

روسیه که از تهدیدهای آمریکا هراسی ندارد، ونزوئلا و ایران را به سلاح‌های مدرن مجهز می‌کند.xxv شرکت‌های انرژی چینی در مناطقی قرارداد نفتی امضا می‌کنند که سنتاً قلمرو غول‌های نفتی آمریکا بوده است.xxvi در خاورمیانه، هم روسیه و هم چین به موضع آمریکا درباره ایران اعتراض شدیدی کرده‌اند. در شبه‌جزیره کره، حمایت بی‌قید و شرط پکن از پیونگ‌یانگ، ناتوانی واشنگتن در جلوگیری از هسته‌ای شدن کره شمالی را آشکار کرده است.

Russia unfazed by American threats is equipping Venezuela and Iran with modern weaponryxxv. Chinese energy companies are signing oil deals in places that have traditionally been the preserve of American oil giantsxxvi. In the Middle East, both Russian and China have taken strong objection to America’ s position over Iran. On the Korean peninsula, Beijing’ s unfettered support for Pyongyang has exposed Washington’ s inability to prevent North Korea from becoming nuclear.

در سراسر جهان مسلمان، اعتبار آمریکا به پایین‌ترین سطح تاریخی خود سقوط کرده است. شدت مقاومت در عراق و افغانستان کمر ارتش آمریکا را شکسته و پرزیدنت بوش را ناچار کرده است از برنامه‌های خود برای گسترش دموکراسی دست بکشد. بوش که نتوانسته آمریکا را از عراق و افغانستان بیرون بکشد، ناگزیر به «دکترین ترومن» بازگشته و از خودکامگی‌های سکولار مانند سوریه، ایران و پاکستان یاری طلبیده است. سیاست‌های شوم دولت بوش، به‌جای آنکه جهان مسلمان را به تصویر آمریکا بازسازی کند، این منطقه را اسلامی‌تر کرده، توده‌های مسلمان را از خواب معنوی‌شان بیدار و سیاسی ساخته، و روشنفکران مسلمان را به نیرویی قدرتمند از اسلام سیاسی بدل کرده است. در یک جمله، درباره شش سال گذشته باید گفت که آمریکا در حال شتاب بخشیدن به زایش خلافت است.

Throughout the Muslim world America’ s credibility has plummeted to an all-time low. The ferocity of the resistance in Iraq and Afghanistan has broken the back of the US army and forced President Bush to abandon his plans to advance democracy. Bush unable to extricate America from Iraq and Afghanistan has had to revert to the ‘Truman Doctrine’ and seek the help of secular autocracies like Syria, Iran and Pakistan. Instead of reshaping the Muslim world in America’ s image, the nefarious policies of the Bush administration has Islamised the region, politicized the Muslim masses to awaken from their spiritual slumber and galvanized the Muslim intelligentsia into a powerful force or political Islam— to sum up the last six years— it is suffice to say that America is precipitating the birth of the Caliphate.

پس از دو دهه تسلط بر امور جهان، آمریکا خود را در اختیار دوستان و دشمنانش می‌بیند. گراهام فولر، معاون پیشین شورای ملی اطلاعات، وضعیت دشوار آمریکا را درست توصیف کرده است، آنجا که در آخرین شماره نشریهٔ National Interest نوشت: «کشورهای گوناگون مجموعه‌ای متنوع از راهبردها و تاکتیک‌ها را به کار گرفته‌اند که هدفشان ضعیف کردن، منحرف ساختن، تغییر دادن، پیچیده کردن، محدود کردن، به تأخیر انداختن یا مسدود کردن برنامهٔ بوش است؛ از طریق مرگ با هزار زخم کوچک.» پس وقتی آمریکا از جایگاه تنها ابرقدرت جهان سقوط کند، چه می‌شود؟ اروپا آنقدر دچار اختلاف است که نمی‌تواند رهبری کشورهای پیشرو را بر عهده گیرد. روسیه هنوز قدرت اقتصادی خود را به سرمایهٔ سیاسی تبدیل نکرده تا خود را در جایگاه برترین قدرت قرار دهد. هم چین و هم هند فاقد اراده‌ی سیاسی و تجربهٔ لازم برای اثرگذاری بر سیاست جهانی‌اند. تا آیندهٔ قابل پیش‌بینی، هر دو کشور در حوزه‌های نفوذ خود محدود خواهند ماند.

After two decades of dominating world affairs, America finds itself at the mercy of her friends and enemies. Graham Fuller, former vice chairman of the National Intelligence Council, described America’ s predicament correctly when he wrote in the latest issue of the National Interest, “diverse countries have deployed a multiplicity of strategies and tactics designed to weaken, divert, alter, complicate, limit, delay or block the Bush agenda through death by a thousand cuts.” So what happens after America has fallen from its perch as the world’ s sole super power? Europe is too divided to take up the mantle of the leading state. Russia has yet to translate her economic strength into political capital to position herself as the pre-eminent power. Both China and India lack the political will and the experience to affect world politics. For the foreseeable future, both countries will be confined to their respective spheres of influence.

کشوری که بخواهد جایگزین آمریکا شود باید جمعیتی عظیم، منابعی فراوان، ایدئولوژیی جهانشمول و اراده‌ی سیاسی برای موفقیت داشته باشد. آشکارترین نامزد، جهان اسلام تحت خلافت است که بوش بارها درباره‌ی آن سخن گفته است.

The country that wishes to supplant America must possess a huge population, abundant resources, a universal ideology and the political will to succeed. The most obvious candidate is the Muslim world under the Caliphate, which Bush has often spoken about.

۴ دسامبر ۲۰۰۶

December 4, 2006