«آنان که می‌توانند آزادی اساسی خود را برای به دست آوردن امنیتی اندک و موقتی واگذارند، نه شایستهٔ آزادی‌اند و نه شایستهٔ امنیت.» — بنجامین فرانکلین در تاریخ ۸ مارس ۲۰۰۵، پرزیدنت جورج بوش با استناد به پیشرفت‌ها در افغانستان، عراق و فلسطین گفت که دموکراسی در سراسر خاورمیانه در حال گسترش است و «حکومت‌های اقتدارگرا آخرین نفس‌های یک گذشتهٔ بی‌اعتبار هستند». دولت بوش و حامیان آن، رویدادهای خاورمیانه را دستاویزی قرار داده‌اند تا ارزیابی‌ای خوش‌بینانه از اصلاحات دموکراتیک و جایگاه آمریکا در این منطقه ارائه دهند.

“Those that can give up essential liberty to obtain a little temporary safety deserve neither liberty nor safety.” -- Benjamin Franklin On the 8th of March 2005, President George Bush citing progress in Afghanistan, Iraq and Palestine said that democracy was beginning to spread across the Middle East and that “the authoritarian rule is the last gasp of a discredited past.” The Bush administration and its supporters have seized upon the events in the Middle East to give an upbeat assessment of democratic reform and America’ s standing in the region.

برخی حتی تا آنجا پیش رفته‌اند که آن را با فروپاشی پرده آهنین مقایسه می‌کنند، در حالی که دیگرانی به اثبات درستی سیاست خارجی بوش از زمان حملات ۱۱ سپتامبر اشاره می‌کنند.

Some have even gone far as making comparisons with the fall of the iron curtain, while others are pointing to a vindication of Bush’ s foreign policy since 9/11.

اما در پس این لفاظی‌ها، چشم‌انداز بوش برای صادر کردن دموکراسی به خاوره میانه و دیگر نقاط جهان، بسیار کمتر از همان معیار دموکراسی‌ای است که آمریکا به‌طور معمول برای رد کردن نتایج انتخابات، سرزنش مستبدان و هشدار دادن به دولت‌ها به کار می‌گیرد.

However, behind the rhetoric, Bush’ s vision of exporting democracy to the Middle East and other parts of the world falls way short of the very same democracy standard America routinely employs to dismiss election results, castigate despots, and put states on notice.

یکی از اصول محوری دموکراسی این است که مردم در فضایی بی‌طرفانه، به دور از ارعاب محلی و مداخله خارجی، نمایندگان مشروع خود را برگزینند. بوش در اعمال این معیار بر اوکراین و، اخیراً، بر لبنان شتاب به خرج داد.

A central tenet of democracy requires people to choose legitimate representation in an environment that is impartial, free from local intimidation and foreign intervention. Bush was quick to apply this standard to Ukraine and more recently to Lebanon.

در مورد اوکراین، بوش این معیار را نقض کرد، زیرا شواهدی پدیدار شد که نشان می‌داد سفارت آمریکا مسئول پیشبرد «انقلاب نارنجی» یوشچنکو بوده است.

In the case of Ukraine, Bush contravened this standard, as evidence emerged that the US embassy was responsible for spearheading Yushchenko’ s “Orange Revolution”.

در لبنان، حمایت آشکار و تحریک‌آمیز واشنگتن از «انقلاب سرو» و این خواسته‌اش که انتخابات آینده تنها در صورتی می‌تواند منصفانه و آزاد باشد که لبنان به‌طور کامل از اشغال سوری رها شود، بوی ریاکاری می‌دهد.

In Lebanon, Washington’ s open incitement and support for the “Cedar Revolution” and its demand that forthcoming elections cannot be fair and free, unless Lebanon is completely free of Syrian occupation stinks of hypocrisy.

آیا انتخابات در افغانستان، عراق و فلسطین زیر اشغال آمریکا و اسرائیل برگزار نشد؟ آیا نامزدها توسط آمریکا غربال نشدند؟ آیا فضای پیش از انتخابات و روز برگزاری آن سرشار از ناامنی و ترس نبود؟ آیا نتایج انتخابات دستکاری نشد و روند انتخابات ساختگی و مدیریت‌شده نبود؟ روشن است که پاسخ به همه این پرسش‌ها «بله»ی قاطع است. از این رو، انتخابات در این کشورها را تنها می‌توان ناعادلانه، نامشروع و بر مردم تحمیل‌شده توصیف کرد.

Were not the elections in Afghanistan, Iraq and Palestine held under American and Israeli occupation? Were not the candidates vetted by America? Was not the atmosphere prior to and on the day of the elections one of insecurity and fear? Were not the election results manipulated and the electoral process staged and managed? Clearly the answer to all of these questions is a defiant “yes”. Hence the elections in these countries can only be described as unfair, illegal and imposed on the people.

اما بر اساس معیار دموکراسی بوش، انتخابات مشکوک در افغانستان، عراق و فلسطین موفقیتی چشمگیر تلقی شد. حتی با معیارهای کشورهای جهان سوم، چنین انتخاباتی باطل اعلام می‌شد.

But according to Bush’ s democracy yardstick the dodgy elections in Afghanistan, Iraq and Palestine were a resounding success. Even by third world standards such elections would have been declared null and void.

به همین ترتیب، بوش نتوانسته است پاکستان، مصر و عربستان سعودی را بر اساس معیار دموکراسی مورد ارزیابی قرار دهد.

Likewise, Bush has failed to evaluate Pakistan, Egypt and Saudi Arabia against his benchmark for democracy.

همه‌پرسی ساختگی مشرف در سال ۲۰۰۲، انتخابات ریاست‌جمهوری نمایشی پیش‌روی مبارک، و انتخابات شهرداری‌های عربستان سعودی که زنان را از شرکت در آن محروم می‌کند، را تنها می‌توان کیفرخواستی علیه دموکراسی دانست.

Musharraf’ s sham referendum in 2002, Mubarak’ s upcoming presidential façade and the Saudi municipal elections, which bars women from participating, can only be regarded as an indictment against democracy.

بوش به جای آن که این دولت‌ها را به خاطر براندازی دموکراسی مجازات کند، آن‌ها را با میلیاردها دلار کمک مالی پاداش داده و در دفاع از ایشان انتقادهای ملایم و کم‌رنگی مطرح کرده است. این موضوع به‌ویژه پس از سخنرانی تحلیف بوش آشکار شد.

Rather than punishing these states for subverting democracy, Bush has rewarded them with billions of dollars in aid and offered muted criticisms in their defence. This was particularly evident, after Bush’ s inauguration address.

وزارت خارجه آمریکا شتابزده کوشید به حاکمان مصر، پاکستان و عربستان سعودی اطمینان دهد که آنان هدف سخنرانی او نبوده‌اند.

The US State department scuttled to assure the rulers of Egypt, Pakistan and Saudi Arabia that they were not targets of his speech.

ازجمله مفارقات این است که ایران، که نسبت به مصر و عربستان سعودی روی هم رفته دموکراتیک‌تر است، هدف تغییر رژیم قرار گرفته است. با این حال، آمریکا بیشتر نگران تأمین ذخایر عظیم نفت و گاز ایران است تا پرورش دموکراسی در این کشور. در سال ۱۹۵۳، آمریکا که نگران ملی شدن نفت ایران بود، نخست‌وزیر منتخب آن زمان، دکتر محمد مصدق، را برکنار کرد و به جای او شاه را گماشت؛ شاهی که حکومتی مطلقه داشت.

Ironically, Iran, which is comparatively more democratic than Egypt and Saudi Arabia put together, has been earmarked for regime change. However, America is more concerned about securing Iran’ s huge oil and gas reserves than about nurturing democracy in Iran. In 1953, America worried about the nationalisation of Iranian oil removed the then elected Prime Minister, Dr. Mohammad Mossadegh and replaced him with the Shah – an absolute monarchist.

امریکا کی دعوؤں کی یہ عادت کہ وہ جمہوریت اور آزادی پھیلانے کے بڑے بڑے دعوے کرے، جبکہ ساتھ ساتھ جابر حکومتوں کی پشت پناہی بھی کرے، ایک بدنام تاریخ رکھتی ہے۔ 12 مارچ 1947ء کو صدر ٹرومین نے کہا: "امریکا کی خارجہ پالیسی کے بنیادی مقاصد میں سے ایک یہ ہے کہ ایسے حالات پیدا کیے جائیں جن میں ہم اور دوسری قومیں جبر سے آزاد ایک طرزِ زندگی طے کر سکیں... آزاد قوموں پر براہِ راست یا بالواسطہ جارحیت کے ذریعے مسلط کی گئی مطلق العنان حکومتیں بین الاقوامی امن کی بنیادوں کو کمزور کرتی ہیں، اور اس طرح امریکا کی سلامتی کو بھی۔" vii اس کے بعد امریکا "ٹرومین ڈاکٹرین" سے مسلح ہو کر پورے عالمِ اسلام میں جمہوریت اور آزادی کو سبوتاژ کرنے میں لگ گیا، اور اس کے بدلے میں اپنی کثیر القومی کمپنیوں کے لیے وسائل کا استحصال اور اپنے سٹریٹیجک مفادات کا تحفظ کرتا رہا۔ اس نے ہر طرح کی سیکولر آمریتوں، بادشاہتوں اور شیخوں کی حکومتوں کی حمایت کر کے یہ کام کیا۔

America‘s obsession with making bold claims about spreading democracy and liberty, while simultaneously propping up despotic regimes has a notorious history. On March 12 1947, President Truman said, “One of the primary objectives of the foreign policy of the United States is the creation of conditions in which we and other nations will be able to work out a way of life free from coercion…totalitarian regimes imposed on free peoples, by direct or indirect aggression, undermine the foundations of international peace and hence the security of the United States.” vii Henceforth, America armed with the “Truman Doctrine” proceeded to sabotage democracy and freedom throughout the Muslim world in return for exploiting resources for her multinational corporations and safeguarding her strategic interests. America did this by supporting all manners of secular autocracies, monarchies and sheikhdoms.

دیدگاه بوش درباره‌ی جهان مسلمانِ دموکراتیک، همان دکترین ترومن است. در هر دو، صدور دموکراسی و آزادی، و همچنین حمایت از دیکتاتوری‌ها، کاملاً تابع منافع شرکت‌های آمریکایی است.

Bush’ s vision for a democratic Muslim world is the same as the Truman Doctrine. In both, the exporting of democracy and liberty, as well as the support for dictatorships is totally subservient to American corporate interests.

امریکا تنہا نہیں ہے جو اپنے کارپوریٹ مفادات کو مغربی اقدار کے لباس میں پیش کرتا ہے۔ دیگر مغربی طاقتیں، خاص طور پر برطانیہ، فرانس اور یورپی یونین، ان اقدار کو پامال کرنے میں امریکا کے ساتھ مقابلہ کرتی ہیں۔ انیسویں صدی میں غلامی کا خاتمہ اور بیسویں صدی میں نوآبادیات کو آزادی دینے کی کوشش صرف اس وجہ سے تھی کہ بڑی طاقتیں اپنے قیمتی وسائل پر قبضہ برقرار رکھنے کے لیے آپس میں رقابت رکھتی تھیں۔ مغربی اقدار کو برآمد کرنا ان کی سب سے کم فکر تھی۔

America is not alone in promoting its corporate interests dressed up in western values. Other western powers most notably Britain, France and the EU compete with the US in trouncing these values. The banishment of slavery in the 19th century and drive to grant independence to colonies in the 20th century were solely motivated by rivalry between great powers to hold onto their precious resources. Exporting western values was the least of their concerns.

امروزه، میان اتحادیه اروپا و آمریکا بر سر منابع جهان اسلام، به‌ویژه ذخایر انرژی آن، رقابتی تلخ جریان دارد. بوش، زیر پوشش آزادی و دموکراسی، در پی برکنار کردن آن رژیم‌هایی است که یا طرفدار اروپا هستند یا برای راهنمایی و کمک به اروپا چشم دوخته‌اند. نزاع اتحادیه اروپا و آمریکا بر سر نفت و گاز را می‌توان در کشورهای مسلمان‌نشینی چون سودان، مراکش (مسئله صحرای غربی)، عراق، افغانستان، ایران، لیبی و شیخ‌نشین‌های خلیج فارس مشاهده کرد.

Today, there is a bitter struggle between the EU and America over the resources of the Muslim world, in particular its energy reserves. Bush under the cover of freedom and democracy is seeking to remove those regimes that are either pro-European or look towards Europe for guidance and assistance. The EU-US conflict over oil and gas can be found in Muslim countries like Sudan, Morocco (Western Sahara issue), Iraq, Afghanistan, Iran, Libya, and the Gulf sheikhdoms.

آن اقلیتی از مسلمانان که هنوز مفتون ارزش‌های غربی هستند باید دریابند که قدرت‌های غربی نه به آزادی جهان اسلام علاقه‌مندند و نه به اعطای آزادی و دموکراسی به مسلمانان.

Those minority of Muslims who are still enchanted by western values need to realise that the western powers are not interested in the liberation of the Muslim world. Nor are they interested in granting Muslims freedom and democracy.

این مسلمانان باید نگاهی گذرا به امور داخلی کشورهای غربی بیندازند تا به سرعت دریابند که ارزش‌های غربی تنها یک افسانه‌اند. قوانین ضدتروریسم در بریتانیا، قانون میهن‌پرستی در ایالات متحده، بازداشت نامحدود مسلمانان در گوانتانامو و بلمارش (بریتانیا) و تحقیر زندانیان مسلمان در ابوغریب، بگرام و بصره، به‌روشنی ارزش‌های آنان را خوار می‌شمارد.

These Muslims should take a quick look at the domestic affairs of western countries and they will quickly learn that western values are only a myth. The anti-terror laws in Britain, the Patriot Act in the US, the indefinite detention of Muslims in Guantanamo and Belmarsh (UK) and the humiliation of Muslim prisoners in Abu Ghraib, Bagram and Basra clearly belittle their values.

در مورد غربی‌ها، آن‌ها باید به‌طور جدی به این موضوع توجه کنند که دولت‌هایشان چگونه از «جنگ علیه تروریسم» به‌عنوان بهانه‌ای برای وضع قوانین سختگیرانه و استبدادی استفاده می‌کنند، قوانینی که جوامع لیبرال آنان را به جوامعی توتالیتر تبدیل می‌کند.

As for westerners, they need to take a serious look at how their governments are using the war on terrorism as an excuse to enact draconian laws that are transforming their liberal societies into totalitarian ones.

اقداماتی از قبیل حبس بدون محاکمه، بازداشت شهروندان، شکنجه خارج از چارچوب قضایی، تمرکز قدرت در دست قوه مجریه، مشاوران دولتی غیرمنتخب، وزیرانی که بر قوه قضاییه تسلط می‌یابند، محدودیت‌های بیشتر بر مطبوعات، اخبار از پیش بسته‌بندی‌شده، سرکوب اطلاعات و تجاوز به حریم خصوصی افراد، درست به قلب دموکراسی‌های لیبرال ضربه می‌زند.

Measures such as imprisonment without trial, internment of citizens, extra judicial torture, concentration of power in the hands of the executive, unelected government advisors, ministers over-ruling the judiciary, greater press restrictions, pre-packaged news stories, suppression of information and intrusion into personal privacy strike at the very heart of liberal democracies.

چقدر زود آمریکا و اروپا خود را به دژی از توتالیتاریسم تبدیل می‌کنند، بستگی دارد به اینکه آمریکایی‌ها و اروپایی‌ها آزادی و دموکراسی را بالاتر از امنیت ارزش می‌دهند یا نه.

How soon America and Europe transform themselves into a fortress of totalitarianism depends upon whether Americans and Europeans value liberty and democracy above safety.

۱۷ مارس ۲۰۰۵

March 17, 2005