«جامعه جرم را آماده می‌کند؛ مجرم آن را انجام می‌دهد.» — هنری توماس باکل کشته‌شدن پ‌سی شارون بشنیوسکی در برادفورد، بریتانیا[xvi]، برخی را به این خواسته واداشت که نیروی پلیس بریتانیا مسلح شود، و برخی دیگر خواستار قوانین سخت‌گیرانه‌تر برای مهار جرایم مسلحانه شدند. تام مک‌گی، رئیس انجمن پلیس یورکشایر غربی، در برنامه «امروز» رادیو ۴ بی‌بی‌سی سخن گفت و خواستار بازاندیشی در مورد مسلح‌کردن معمول افسران شد.

“Society prepares the crime; the criminal commits it.” -- Henry Thomas Buckle The killing of Pc Sharon Beshenivsky in Bradfordxvi, Briton spurred some to call for the arming of the British police force, while others demanded stiffer laws in curbing gun crime. Speaking on BBC Radio 4's Today programme, Tom McGhie the chairman of the West Yorkshire Police Federation called for a rethink on routinely arming officers.

بر اساس گزارش وزارت کشور، تعداد جرایم مرتبط با سلاح‌های گرم در انگلستان و ولز از سال ۱۹۹۷ هر ساله افزایش یافته است. حوادث مربوط به سلاح گرم که توسط پلیس ثبت شده، در طی هشت سال تقریباً سه برابر شده است. این در حالی است که دولت تلاش کرده بود جرایم خشونت‌آمیز با استفاده از سلاح گرم را مهار کند. در سال ۲۰۰۳، دیوید بلانکت، که در آن زمان وزیر کشور بود، مجموعه‌ای از اقدامات را معرفی کرد که شامل یک عفو جدید برای سلاح‌ها، مجازات پنج سال حبس برای داشتن غیرقانونی سلاح گرم و حمایت بیشتر از شاهدانی بود که در پرونده‌های جرایم مسلحانه شهادت می‌دهند. این اقدامات در واکنش به قتل وحشیانه دو دختر جوان در بیرمنگهام صورت گرفت. این ابتکارات تأثیر چندانی در مبارزه با جرایم خشونت‌آمیز یا رسیدگی به ریشه آن نداشتند.

The number of offences involving firearms in England and Wales has been increasing each year since 1997, according to the Home Office. Firearms incidents recorded by the police have nearly trebled in eight years. This is despite the government's efforts to curb violent crime involving guns. In 2003, the then Home Secretary David Blunkett introduced a host of measures which included a new gun amnesty, a five year prison sentence for illegal possession of firearms and greater protection to witnesses who testify in gun crime cases. The measures were in response to the brutal killing of two young girls in Birmingham. The initiatives did little to combat violent crime or address its root cause.

در چند ماه گذشته، مردم بریتانیا شاهد شمار زیادی از جنایات پرسروصدا شامل قتل، چاقوکشی، ربودن کودکان، تجاوز و سرقت بوده‌اند. هر کسی که تلویزیون تماشا کند یا رادیو گوش دهد، به‌سادگی متوجه می‌شود که بخش قابل توجهی از این جنایات با سلاح گرم انجام نشده‌اند. حوادث بی‌شماری وجود دارد که در آن‌ها چاقو وسیله اصلی ارتکاب جرایم خشونت‌آمیز بوده است، با این حال وزیران، سیاستمداران، مددکاران اجتماعی و افسران پلیس همچنان کنترل اسلحه را به‌عنوان راهی برای کاهش جرایم خشونت‌آمیز در کانون توجه قرار می‌دهند.

Over the past few months the British public has witnessed a large number of high profile crimes involving murders, stabbings, child abductions, rapes and robberies. Anyone turning on the television or listening to the radio will not fail to notice that a fair proportion of these crimes do not involve the use of firearms. There are countless incidents, where knives are the primary means of perpetrating violent crime and still ministers, politicians, social workers, and police officers choose to focus on gun control as a means of reducing violent crime.

این رویکرد واکنشی در مقابله با جرم تنها به جرایم خشونت‌آمیز محدود نمی‌شود، بلکه همه اشکال جرم را دربرمی‌گیرد. به‌جای حل مشکل، رویکرد کنونی به افزایش جرم، قوانین اضافی، فشار بیشتر بر نظام زندان‌ها که از جمعیت بیش از حد رنج می‌برد، بار سنگین‌تر بر دستگاه قضایی، نیروی پلیسی دلسرد، جامعه‌ای آسیب‌پذیر و هزینه‌ای هنگفت از منابع منجر می‌شود که تخمین زده می‌شود حدود ۶۰ میلیارد پوند باشد.

This reactionary approach towards tackling crime is not only limited to violent offences, but extends to all forms of crime. Instead of solving the problem the current approach leads to more crime, extra legislation and further strain on the over populated prison system as well as a greater burden on the judiciary, a demoralised police force, a vulnerable public and a huge drain on resources estimated to be in the region of £60 billion.

همین روند را می‌توان در سایر جوامع غربی نیز مشاهده کرد.

A similar trend can be found in all other Western societies.

در این جوامع، مردم به این امر تن داده‌اند که جرم و جنایت رو به افزایش است و کار چندانی برای کاهش آن نمی‌توان کرد. لازم نیست که وضع چنین باشد. بلکه ریشهٔ مسئله، برداشت نادرست جوامع غربی از جرم و علل آن است؛ و همین امر باعث شده است که دولت‌های غربی راه‌حل‌هایی ناکارآمد برای مبارزه با جرم به کار ببرند.

In these societies the public is resigned to accept that crime is on the increase and very little can be done to reduce it. This does not need to be the case. Rather, what lies at the heart of the issue is the incorrect understanding in Western societies of crime and its causes; this has led to Western governments implementing ineffective solutions to combat crime.

حتی شدت قانون هم مردم را از ارتکاب جرم بازنمی‌دارد. از این رو، سال‌های زیادی است که دولت‌های غربی تلاش می‌کنند تعداد رو به افزایش کودک‌آزاران، متجاوزان، معتادان به مواد مخدر، راننده‌های هرزه‌گرد، سارقان، کلاهبرداران و امثال آن‌ها را کاهش دهند - صرف‌نظر از اینکه چند قانون وضع کنند یا چقدر وقت و پول صرف کار پلیسی کنند. هدف سرمایه‌داری در زندگی، نگرش عمومی نسبت به پیشگیری از جرم را به شدت تحت تأثیر قرار داده است. مردم در جوامع سرمایه‌داری بیشتر نگران حفظ توانایی خود برای دنبال کردن لذت‌های حسی هستند، تا جایی که اگر مداخله‌ای برای کمک به دیگران در بهره‌مندی از حق لذت‌جویی‌شان با دشواری یا خطر همراه باشد، دخالت نمی‌کنند.

Even the severity of the law does not deter people from committing crime. Thus for many years, Western governments have struggled to reduce the growing number of paedophiles, rapists, drug addicts, joy riders, burglars, fraudsters and the like - no matter how many laws they enact or how much time and money they spend on policing. The capitalist goal in life has greatly affected the public's attitude towards preventing crime. The public in capitalist societies are more concerned about preserving their ability to pursue sensual pleasure to the extent that they would not intervene to help other people enjoy their right to pursue pleasure, particularly if such intervention was associated with difficulty or danger.

تا زمانی که چیزی تهدیدی برای تلاش جمعی آنها برای لذت‌جویی نباشد، مردم به ندرت برای جلوگیری از جرایمی که در برابر چشمانشان رخ می‌دهد دخالت می‌کنند. این طرز تفکر، مردم جوامع غربی را نسبت به جرم بی‌تفاوت ساخته و در نتیجه به تبهکاران اجازه داده است که در میان آنان رشد و نمو کنند.

Unless it is something that threatens their collective pursuit of enjoyment, the public rarely intervenes to stop crimes committed in front of them. This mindset has moulded the public in Western societies to become apathetic towards crime, thereby allowing criminals to thrive amongst them.

برای مثال، اگر دزدی از مغازه‌ای در یک مرکز خرید شلوغ فرار کند، اکثر خریداران در تعقیب او تردید خواهند کرد. اگر گروهی از مردم به فردی در اتوبوس حمله کنند، بیشتر مردم در صندلی‌های خود ساکت خواهند ماند. اگر یک بازنشسته در خیابان مورد سرقت با تهدید قرار گیرد، بیشتر مردم از کنار آن بی‌تفاوت خواهند گذشت.

For instance if a thief ran out of a shop in a crowded shopping centre, the majority of the shoppers would be hesitant to give chase. If a group of people were attacking an individual on the bus, most people would remain quiet in their seats. If a pensioner was being mugged in the street, most people will ignore it.

همچنین هدفِ سرمایه‌داری در زندگی، توانِ دولت‌های سرمایه‌داری در مبارزه با جرم را تضعیف کرده است. زیرا نقشِ دولت‌های غربی این است که قوانین وضع کنند و سیاست‌هایی را اجرا کنند که به افراد امکان می‌دهد به بالاترین سطحِ بهره‌مندی حسی دست یابند. بسیار پیش می‌آید که سودبرِ واقعیِ این امور، اقلیتی اندک از مردمانی‌اند که می‌توانند بر دولت‌ها اثر بگذارند.

The capitalist goal in life has also undermined the ability of capitalist states to fight crime. This is because the role of Western governments is to pass laws and implement policies which enable individuals to realise their optimal level of sensual fulfilment. All too often, the true benefactors are a small minority of people who are able to influence governments.

آنها قوانینی تصویب می‌کنند که حق آنان را در دنبال کردن لذت، به قیمت اکثریت قریب به اتفاق مردم، تضمین می‌کند. در مقابل، این اکثریت احساس می‌کنند که این قوانین به‌ناحق حق آنان را برای دنبال کردن هدف سرمایه‌داری محدود می‌کند، و از این رو بسیاری به نقض قانون روی می‌آورند. برای نمونه، اکثریت مردم بریتانیا از سلاح گرم بیزارند، اما درک نمی‌کنند که چرا دولت بارها هیچ اقدامی علیه شرکت‌های رسانه‌ای که خشونت مسلحانه را از طریق فیلم، موسیقی، کتاب و بازی‌های ویدیویی به‌عنوان سریع‌ترین راه رسیدن به خوشبختی جلوه می‌دهند، انجام نداده است. به همین ترتیب در آمریکا، خواست عمومی برای ممنوعیت فروش اسلحه با سکوت دولت روبه‌رو می‌شود. در هر دو مورد، دولت‌ها بیشتر به این امر علاقه‌مندند که به سران رسانه‌ها و شرکت‌های اسلحه‌سازی اجازه دهند سود خود را به بیشترین میزان برسانند، به قیمت منافع عموم مردم.

They pass laws that protect their right to pursue enjoyment at the expense of the vast majority of the people. In turn, this vast majority feel that these laws unfairly impinge on their right to pursue the capitalist goal and hence many resort to breaking the law. For instance, the majority of the British public abhors firearms, but fails to understand why the government has repeatedly taken no action against the media companies that glorify gun violence as the quickest way of attaining happiness through films, music, books and video games. Equally in America, the public's demand to ban the selling of guns is met with government silence. In both cases governments are more interested in allowing the media moguls and gun companies to maximise profits at the cost of the public.

همین استدلال درباره بازسازی مناطق محروم شهرهای بزرگ نیز صدق می‌کند؛ مناطقی که دولت‌ها و سرمایه‌داران ثروتمند عمداً آن‌ها را نادیده می‌گیرند، زیرا سودآور تلقی نمی‌شوند. بدیهی است که مردم ساکن چنین مناطقی به جرم و جنایت روی می‌آورند. حتی مجازات مجرمان نیز بر پایه هدف سرمایه‌داری استوار است؛ به جای طراحی مجازاتی که مجرمان بالقوه در جامعه را بازدارد، مجازات‌ها صرفاً برای محدود کردن پی‌گیری لذت‌ها توسط مجرم محکوم‌شده وجود دارند. برای نمونه، میلیونر «جفری آرcher» توانست با وجود گذراندن حکم حبس، به زندگی پرتجمل خود ادامه دهد. بنابراین، در همه سطوح رفتار انسانی، هدف سرمایه‌داری در زندگی، نیروی محرکه اصلی جرم و جنایت در جوامع غربی است.

The same argument applies to the redevelopment of deprived inner city areas, which governments and wealthy capitalists intentionally ignore as they are deemed to be commercially unprofitable. Understandably, people living in such areas will resort to crime. Even the punishment of criminals is based upon the capitalist goal; instead of designing punishments to deter potential criminals in society, punishments exist merely to restrict the convicted criminal's pursuit of pleasure. For example the millionaire Geoffrey Archer was able to follow his lavish lifestyle, even though he is serving a custodial sentence. Therefore, at all levels of human behaviour the capitalist goal in life is the main driving force behind crime in Western societies.

از سوی دیگر، اسلام جامعه‌ای پدید می‌آورد که در آن جرم قاعده نیست، بلکه استثناست. این به آن دلیل است که هدف اسلام در زندگی، جلب خشنودی الله (سبحانه و تعالی) است. مسلمان از راه طلب خشنودی الله (سبحانه و تعالی) به سعادت می‌رسد.

On the other hand, Islam produces a society where crime is not the norm but an exception. This is because the Islamic goal in life is about seeking the pleasure of Allah (SWT). It is through seeking the pleasure of Allah (SWT) that a Muslim attains happiness.

بنابراین مسلمانان در انجام کارهای بزرگ یا کوچک بسیار محتاط هستند، زیرا می‌دانند که در آخرت به خاطر آن‌ها بازخواست خواهند شد. سرانجام این کارها یا بهشت خواهد بود یا آتش جهنم، که با میزان پایبندی مسلمان به فرمان‌ها و نهی‌های الله (سبحانه و تعالی) در این زندگی تعیین می‌شود. این باور در مسلمانان حس قوی تقوا (ترس از الله (سبحانه و تعالی))، مسئولیت‌پذیری نسبت به دیگران و فرمانبرداری از قوانین و مرجعیت اسلامی را پدید می‌آورد. در سطح فردی، این امر به بازدارنده‌ای بسیار قدرتمند در برابر جرم تبدیل می‌شود، زیرا فرد همواره از پیامدهای اعمال خود آگاه است. الله (سبحانه و تعالی)

Therefore Muslims are extremely careful when undertaking actions, large or small because they know that in the hereafter they will be held accountable for them. The outcome of which will be either paradise or hellfire determined by the Muslim's compliance to Allah (SWT)'s commands and prohibitions in this life. This belief instils in Muslims a strong sense of Taqwa (fear of Allah (SWT)), responsibility towards others and obedience to Islamic laws and authority. At an individual level this becomes a very powerful deterrent against crime, as one is constantly aware of the consequences of one's actions. Allah (SWT)

... و ما از رگ گردن به او نزدیک‌تریم} [ق ۱۶]. این خودکنترلی به این معناست که برخلاف کشورهای سرمایه‌داری، دولت اسلامی آینده نیازی نخواهد داشت منابع عظیمی را صرف مبارزه با جرم کند، از شمار زیادی فناوری‌های نظارتی برای دستگیری مجرمان استفاده کند یا نیروی پلیس گسترده‌ای را به پیشگیری از جرم اختصاص دهد.

reminds us in the Quran: "And We are nearer to him than his jugular vein". [TMQ 50:16] The manifestation of this self policing would mean that unlike capitalist countries, the future Islamic state will not need to spend huge resources in fighting crime, use large numbers of surveillance techniques to catch criminals or employ a large police force dedicated to crime prevention.

به همین ترتیب، اشتیاق جامعه اسلامی برای جلب خشنودی الله (سبحانه و تعالی) موجب پدید آمدن ذهنیتی جمعی در میان عموم مردم می‌شود که در آن حفظ جامعه و قوانین اسلامی، مهم‌تر از منافع شخصی فرد شمرده می‌شود. این به آن دلیل است که برای مسلمانان، تجاوز از فرمان‌ها و نهی‌های الله (سبحانه و تعالی) توسط خطاکاران، گناهی است که باید جلوی آن گرفته شود. اسلام مسلمانان را موظف کرده است که به معروف (کار نیک) امر کنند و از منکر (کار بد) نهی نمایند. پیامبر ﷺ در حدیثی که ابوسعید خدری روایت کرده فرمود:

Similarly, the Islamic society's yearning to seek the pleasure of Allah (SWT) will produce a collective mentality amongst the public where the preservation of society and Islamic laws will be regarded as more important than one's own interest. This is because for Muslims, the transgression of the commands and prohibitions of Allah (SWT) by offenders is a sin that must be stopped. Islam has obliged Muslims to enjoin Mar'uf (good) and forbid Munkar (evil). The Prophet (SAW) said in a Hadith narrated by Abu Sa'id al Khudri:

هر کس منکری را ببیند، باید آن را با دستش تغییر دهد، و اگر نتوانست، با زبانش، و اگر نتوانست، با قلبش؛ و این ضعیف‌ترین مراتب ایمان است. [مسلم] در مورد شهروندان غیرمسلمان، این عدالت اسلام است که انگیزه‌ی پیشگیری از جرم خواهد بود.

"Whosoever sees a Munkar (an evil or wrong) let him change it by his hand, if he could not let it be by his tongue. If he could not let it be by his heart, and this is the weakest of Iman". [Muslim] In the case of non-Muslim citizens it will be the justice of Islam that will be the motivating factor for crime prevention.

این کار افکار عمومی را برمی‌انگیزد تا به بازدارنده‌ای مؤثر در برابر جرم تبدیل شود.

This will galvanise public opinion to become an effective deterrent against crime.

اما همیشه گروه کوچکی وجود خواهد داشت که قوانینی را که اسلام مقرر کرده نقض می‌کنند. برای ایشان، اسلام نظام کیفری جامعی وضع کرده که دولت آن را اجرا می‌کند. کیفرهای اسلامی برای محدود ساختن مجرم نیست، بلکه برای بازداشتن دیگران از ارتکاب جرم است. برای نمونه، دربارهٔ دزد، الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید: {و دزد مرد و دزد زن، دستشان را ببرید؛ این پاداش کارهایی است که انجام داده‌اند، و عقوبتی بازدارنده از سوی الله. و الله شکست‌ناپذیر و حکیم است.} [TMQ 5:38] در اسلام، فرد از طریق تقوای خود، و عموم مردم از طریق نگرانی‌شان برای حفظ جامعه و دولت، همگی در کنار هم عمل می‌کنند تا اجرای قوانین تضمین شود و جرم به حداقل برسد. تاریخ اسلام گواه این واقعیت است. برای نمونه، هنگامی که امام مالک به قضاوت مدینه منصوب شد، تقریباً یک سال صبر کرد تا نخستین پروندهٔ خود را رسیدگی کند. همچنین سوابق دادگاه‌هایی که در شهرهای بزرگ دولت اسلامی وجود داشتند نشان می‌دهد که پرونده‌هایی که دادگاه‌ها رسیدگی می‌کردند عمدتاً مسائل اجتماعی همچون طلاق، ارث و اختلافات مربوط به تجارت بودند. تعداد پرونده‌های مربوط به قتل، سرقت مسلحانه، تجاوز و مانند آن، به هیچ‌وجه با آمار موجود در جوامع غربی امروز قابل مقایسه نبود.

However, there will always be a minority that would violate the laws imposed by Islam. For them Islam has laid down a comprehensive punishment system which is administered by the state. The punishments in Islam are not intended to restrict the offender, but are meant to dissuade others from carrying out crime. For instance concerning the thief, Allah (SWT) says: "As to the thief, male or female, cut off his or her hand. It is the reward of their own deeds, an exemplary punishment from Allah. Allah is All Mighty, All Wise." [TMQ 5:38] In Islam the individual through his Taqwa, the public through their concern about the preservation of society and the state all act in unison to ensure that laws are implemented and that crime is minimised. Islamic history bears testimony to this fact. For example, when Imam Malik was appointed the judge of Madinah, he had to wait almost a year before he presided over his first case. Also the records of the courts that existed in the main cities in the Islamic State show that the types of cases dealt by courts were primarily social issues like divorce, inheritance and business related disputes. The number of cases involving murders, muggings, rapes and the like were nowhere near the figures that occur in Western societies today.

۲۰ نوامبر ۲۰۰۵

November 20, 2005