«غرب نه با برتری ایده‌ها، ارزش‌ها یا دینش، بلکه با برتری‌اش در به‌کارگیری خشونت سازمان‌یافته، جهان را فتح کرد. غربی‌ها اغلب این واقعیت را فراموش می‌کنند، اما غیرغربی‌ها هرگز آن را فراموش نمی‌کنند.» — ساموئل پی. هانتینگتون در جریان سفر خود به اروپا، جورج بوش به میزبانان اروپایی‌اش تأکید کرد که گسترش آزادی و دموکراسی تنها راه شکست تروریسم در خاورمیانه و در کل جهان مسلمان است. سخنان او یادآور اصلی آشنا از ریاست‌جمهوری‌اش است: پیروزی آزادی بر تروریسم.

“The West won the world not by the superiority of its ideas or values or religion but rather by its superiority in applying organized violence. Westerners often forget this fact, non-Westerners never do.” -- Samuel P. Huntington During his visit to Europe, George Bush emphasised to his European hosts that spreading freedom and democracy was the only way of defeating terrorism in the Middle East and the wider Muslim world. His remarks echo a familiar tenet of his presidency - freedom triumphing over terrorism.

اما دولت بوش، با تعبیر این مبارزه به عنوان آزادی در برابر تروریسم، از پاسخ دادن به برخی پرسش‌های مهم طفره رفته است، از جمله: تروریسم چیست؟ و تروریست‌ها چه کسانی هستند؟

But, by coining the struggle as freedom versus terrorism, the Bush administration has avoided answering some pertinent questions like - What is terrorism? Who are the terrorists?

در نگاه بوش و هم‌فکرانش، نومحافظه‌کاران، دشمن چه کسی است؟

Who is the enemy in the eyes of Bush and his acolytes the neo-conservatives?

کمیسیون ۹/۱۱ (که به هیچ وجه اولین نبود) تأکید کرد که عبارت «جنگ علیه تروریسم» گمراه‌کننده است و پیشنهاد داد که نام آن تغییر کند تا تأکید ایدئولوژیک بیشتری علیه اسلام داشته باشد. در اکتبر ۲۰۰۱، ژنرال وسلی کلارک از ایالات متحده گفت که جنگ آمریکا علیه تروریسم «جنگی بر سر اسلام» بود که اسلام را به عنوان نیرویی «صلح‌آمیز یا ستیزه‌جو» در جامعه تعریف می‌کرد.xxvii با این حال، دیگرانی استدلال کرده‌اند که این جنگ باید به‌درستی «جنگ علیه اسلام سیاسی» نامیده شود.

The 9/11 Commission (by no means the first) stressed that the term war on terrorism was misleading and recommended that it should be renamed to place greater ideological emphasis against Islam. In October 2001 US General Wesley Clark, said that the US war against terrorism "was a war over Islam" that would define Islam "as either a peaceful or militant" force in societyxxvii. Yet others have argued that it should be appropriately labelled war against political Islam.

با وجود هر اختلافی که در میان نخبگان سیاسی آمریکا بر سر نامگذاری این جنگ وجود دارد، در میان مردم عادی آمریکا کمتر اختلافی دیده می‌شود. به لطف رسانه‌های بزرگ شرکتی که اسلام‌هراس را ترویج می‌کنند، بیشتر آمریکایی‌ها، صرف‌نظر از گرایش سیاسی‌شان، جنگ علیه تروریسم را مبارزه با اسلام می‌دانند.

Whatever differences exist amongst America’ s political elite over the naming of the war there are few to be found amongst ordinary Americans. Thanks to the Islamophobic corporate media, most Americans irrespective of their political orientation view the war on terror as a fight against Islam.

همین فضا در اروپا نیز وجود دارد. نبودِ جسارت در طبقهٔ سیاسی اروپا برای رویارویی با بوش در این مسائل، همراه با رسانه‌های اسلام‌هراس، مردم عادی اروپا را به این باور رسانده است که دشمن جدیدشان اسلام و مسلمانانی است که در میان آنان زندگی می‌کنند.

The same milieu exits in Europe. The lack of boldness on part of Europe’ s political class to confront Bush on these questions together with the Islamophobic media has convinced ordinary Europeans that their new enemy is Islam and Muslims who live in their midst.

قبل از یازدهم سپتامبر، مسلمانان مدت‌ها بر این باور بودند که مداخلهٔ آمریکا در سرزمین‌هایشان بخشی از مبارزهٔ مداوم میان اسلام و غرب است. پیامدهای یازدهم سپتامبر تنها این باور را تقویت کرد. امروز اکثریت قاطع مسلمانان بی‌هیچ تردیدی معتقدند که جنگ با تروریسم، جنگی علیه اسلام و مسلمانان است.

Before 9/11 Muslims long held the view that American intervention in their lands is part of the ongoing struggle between Islam and the West. The aftermath of 9/11 only served to reinforce this view. Today an overwhelming majority of Muslims believe unequivocally that the war on terrorism is a war against Islam and Muslims.

بنابراین، در پس نمایش ظاهری مبارزه با تروریسم از سوی بوش، برخورد میان اسلام و غرب به واقع در جریان است. این نبرد در چند سطح دنبال می‌شود. مهم‌ترین آنها نبرد ایدئولوژیک است. پیروز این میدان است که تعیین خواهد کرد آینده از آن اسلام است یا لیبرالیسم سکولار غربی.

Hence, behind Bush’ s charade of fighting terrorism the clash between Islam and the West is well and truly under way. This struggle is being fought at several levels. The most important of all is the ideological struggle. The winner of this battle will decide whether the future belongs to Islam or Western secular liberalism.

حالا این پرسش مطرح می‌شود که چه کسی در نبرد اندیشه‌ها پیروز است؟ پاسخ این است که غرب مدت‌ها پیش در جنگ ایدئولوژیک با اسلام شکست خورده است. این به دلایل زیر است:

So the question that now arises is who is winning the battle of ideas? The answer is that the West lost the ideological war against Islam long ago. This is due to the following reasons:

۱. غرب طی دویست سال گذشته با اندیشه‌های اسلامی مبارزه کرده است، به این امید که مسلمانان را از اسلام بازدارد. این کارزار با خاورشناسانی آغاز شد که اسلام را مطالعه کردند و به باورها و احکام آن حمله بردند.

1. The West has spent the last two hundred years combating Islamic thoughts in the hope of dissuading Muslims from Islam. This campaign began with the orientalists who studied Islam and attacked its beliefs and rules.

برای نمونه، آنان به الوهیت قرآن، جهاد، چندهمسری، نظام کیفری اسلامی و خلافت حمله کردند. اما با وجود این تلاش سازمان‌یافته برای دور کردن مسلمانان از اسلام، غرب با یک اسلام زنده‌شونده روبه‌رو است، هم در داخل و هم در خارج. در غرب، اسلام در میان مهاجران و نیز در میان جامعه بومی، سریع‌ترین رشد را در میان ادیان دارد.

For instance they attacked the divinity of the Quran, jihad, polygamy, the Islamic punishment system and the Caliphate. But despite this organised effort to alienate Muslims from Islam, the West is facing a resurgent Islam both at home and abroad. In the West, Islam is the fastest growing religion both amongst immigrants and the indigenous community.

بین سال‌های ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۸، جمعیت مسلمانان در اروپا بیش از ۱۰۰ درصد افزایش یافت و به ۱۴ میلیون نفر رسید (تقریباً ۲

Between 1989 and 1998 the Islamic population in Europe grew by over 100 percent, to 14 million (approximately 2

percent of the population)، بر اساس آمار سازمان ملل متحد.xxviii «در طی ۲۰ سال آینده، شمار مسلمانان نومسلمانِ بریتانیایی برابر یا بیشتر از جامعه مهاجرِ مسلمانی خواهد شد که این آیین را به اینجا آورد»، این را رز کندریک، نویسندهٔ یک راهنمای درسی دربارهٔ قرآنxxix، می‌گوید. آمریکا نیز از این پدیده در امان نیست. یکی از کارشناسان تخمین می‌زند که هر سال ۲۵٬۰۰۰ نفر در آمریکا مسلمان می‌شوند؛ برخی از روحانیون می‌گویند که از یازدهم سپتامبر، نرخ گرایش به اسلام را چهار برابر شده دیده‌اند.xxx

percent of the population), according to United Nations statistics.xxviii "Within the next 20 years the number of British converts will equal or overtake the immigrant Muslim community that brought the faith here", says Rose Kendrick the author of a textbook guide to the Koranxxix. America is not immune from this phenomenon. One expert estimates that 25,000 people a year become Muslims in the US; some clerics say they have seen conversion rates quadruple since Sept. 11xxx.

علاوه بر آمارهای گرویدن، نگرش مسلمانانی که در غرب زندگی می‌کنند نسبت به لیبرالیسم سکولار نیز به همان اندازه تأسف‌بار است. یک نظرسنجی اخیر از شرکت ICM که نگرش مسلمانان در بریتانیا را بررسی کرد، نتایج زیر را منتشر کرد: ۸۱٪ آزادی بیان را وسیله‌ای برای توهین به اسلام می‌دانند، ۶۱٪ از شریعت حمایت می‌کنند، ۸۸٪ خواستار حضور اسلام در مدارس هستند، و ۶۰٪ فکر نمی‌کنند نیازی به ادغام شدن داشته باشند.

Conversion figures aside, the attitudes of Muslims living in the West towards secular liberalism is equally damning. A recent ICM poll surveying Muslim attitudes in Britain published the following results: 81% view freedom of speech as a means of insulting Islam, 61% support the Sharia, 88% want Islam in schools, and 60% do not think they need to integrate.

اگر این دیدگاه مسلمانان در یکی از دژهای اصلی روشنگری باشد، آنگاه تنها می‌توان حدس زد که موضع جهان مسلمان نسبت به ارزش‌های سکولار و لیبرال چگونه است. کافی است بگوییم که غرب نتوانسته است توده‌های مسلمان را قانع کند که فرهنگ غربی از اسلام برتر است.

If this is the outlook of Muslims in one of the main citadels of enlightenment then one can only guess the stance of Muslim world towards secular liberal values. Suffice to say that the West has failed to convince the Muslim masses that Western culture is better than Islam.

۲. در گذشته، غرب خدمات مصلحان متجدد مانند رفاعہ الطهطاوی (۱۸۰۱-۱۸۷۳)، جمال الدین الأفغانی (۱۸۳۸-۱۸۹۷)، محمد عبده (۱۸۴۹-۱۹۰۵)، طہ حسین (۱۸۸۹-۱۹۷۳)، رشید رضا (۱۸۶۵-۱۹۳۵) و سید احمد خان (۱۸۱۷-۱۸۹۸) را به کار گرفت تا پیشگامان کارزار آن در معرفی فرهنگ غربی تحت پوشش اسلام باشند. تأثیر این اصلاح‌گران نه‌تنها خنثی شده، بلکه معکوس نیز گشته است.

2. In the past the West employed the services of modernists such as Rifa’a At-Tahtawi (1801-1873), Jamal Ad-Din Al- Afghani (1838-1897), Muhammad Abduh (1849-1905), Taha Hussein (1889,1973), Rashid Rida (1865-1935) and Syed Ahmad Khan (1817-1898) to spear head their campaign of introducing Western culture under the guise of Islam. The impact of these reformists has not only been nullified but also reversed.

امروزه مدرنیست‌ها خود را در وضعیتی پرخطر می‌یابند.

Today’ s modernists find themselves in a precarious situation.

آنان از سوی مسلمانان مورد نفرت قرار گرفته‌اند و ابزارهایی از امپریالیسم فرهنگی تلقی می‌شوند که به دستور غرب برای بدنام کردن اسلام به کار گرفته می‌شوند.

They are despised by Muslims and are seen as instruments of the cultural imperialism undertaking the West’ s bidding to defame Islam.

در نگاه غربی‌ها، آنان بیش از حد اسلامی تلقی می‌شوند و دیگر مسئولیت بازداشتن مسلمانان از اسلام به ایشان سپرده نمی‌شود. تصمیم آمریکا برای لغو ویزای طارق رمضان و واکنش خشمگینانه رسانه‌ها به سفر القرضاوی به بریتانیا، بیانگر بی‌اعتمادی غرب به مدرنیست‌ها است. به‌طور کلی، آنان بی‌اعتبار شده‌اند و در نبرد اندیشه‌ها میان غرب و اسلام بی‌ربط گشته‌اند.

In Western eyes they are viewed as being too Islamic and are no longer entrusted with the responsibility of turning Muslims away from Islam. America’ s decision to revoke Tariq Ramadan’ s visa and the media outrage at Al- Qardawi’ s visit to the UK epitomises the West’ s mistrust of modernists. On the whole they are discredited and have become irrelevant in the battle of ideas between the West and Islam.

3. بزرگترین ضربه‌ای که غرب بر جهان اسلام وارد کرد، در تاریخ ۳ مارس ۱۹۲۴ رخ داد، زمانی که بریتانیا از طریق دست‌نشانده‌اش مصطفی کمال، خلافت را نابود کرد. لرد کرزن در مجلس عوام گفت: «موضوع اصلی این است که ترکیه نابود شده و هرگز دوباره برنخواهد خاست، زیرا ما قدرت معنوی آن را از میان برده‌ایم:

3. The biggest blow dealt by the West against the Islamic world came on March 3rd, 1924, when Britain through her stooge Mustafa Kamal destroyed the Caliphate. Lord Curzon speaking in the House of Commons said, "The point at issue is that Turkey has been destroyed and shall never rise again, because we have destroyed her spiritual power:

خلافت و اسلام. پس از آن، قدرت‌های اروپایی سرزمین‌های اسلامی را میان خود تقسیم کردند و حکومت مستقیم استعماری را بر مردم مسلمان برقرار ساختند.

the Caliphate and Islam.“ Subsequently, the European powers carved up the Islamic lands between them, establishing direct colonial rule over the Muslim people.

برای نخستین بار، توده‌های مسلمان در معرض راه‌حل‌های غربی قرار گرفتند؛ از راه‌حل‌های اقتصادی‌ای که ثروت آنان را غارت می‌کرد، تا نظام آموزشی‌ای که ایشان را از تاریخشان جدا می‌ساخت، اسلام را به مجموعه‌ای صرف از آیین‌ها و مناسک فروکاست، و به آنان آموخت که چگونه مانند غربیان بیندیشند.

The Muslim masses for the first time were exposed to Western solutions ranging from economic solutions which plundered their wealth to an educational syllabus which disconnected them from their history, reduced Islam to a mere set of rituals and taught them how to think like Westerners.

علاوه بر این، اسلام از زندگی دنیوی کنار زده شد و به جای آن حکومتی سکولار جایگزین گردید. سپس غرب به کشورهای مسلمانی که خود ساخته بود، استقلالی صوری اعطا کرد و خدمتگزاران وفادار خود را برگزید تا منافع غرب را حفظ کنند و از جانب آن بر مردم مسلمان حکومت کنند.

Moreover, Islam was effaced from temporal life only to be replaced by a secular rule. Later the West granted pseudo independence to the Muslim countries they had invented and appointed loyal servants to safeguard Western interests and to rule over Muslim people on their behalf.

اگر غرب گمان می‌کرد که هشت سال تحت سلطهٔ سکولاریسم کافی خواهد بود تا توده‌های مسلمان را از اسلام سیاسی بازدارد، سخت در اشتباه بود. شدت و جهت احیای اسلامی امروز توجه رهبران غربی را به خود جلب کرده است. ولادیمیر پوتین، تونی بلر و دونالد رامسفلد در سال ۲۰۰۴ به زنجیرهٔ بلند رهبران غربی پیوستند که از خطرات بازگشت خلافت هشدار می‌دادند. کیسینجر این موضوع را به‌خوبی جمع‌بندی کرد و گفت: «…آنچه ما در ایالات متحده تروریسم می‌نامیم، در واقع قیام اسلام رادیکال علیه جهان سکولار و جهان دموکراتیک است، به‌منظور بازبرقراری نوعی خلافت xxxi».

If the West had thought that eight years of subjugation to secularism would have been enough to deter the Muslim masses from political Islam then they were gravely mistaken. The ferocity and direction of today’ s Islamic revival has seized the attention of Western leaders. Vladimir Putin, Tony Blair and Donald Rumsfeld have joined a long chorus of Western leaders in 2004 warning about the dangers of a resurgent Caliphate. This was aptly summed up by Kissinger who said,”…what we call terrorism in the United States, but which is really the uprising of radical Islam against the secular world, and against the democratic world, on behalf of re-establishing a sort of Caliphate xxxi”.

۴. در ایدئولوژی سکولاریسم یک نقص ذاتی وجود دارد که موجب شده جهان مسلمان آن را طبق انتظار رد کند. دلیل این امر آن است که سکولاریسم اصرار دارد نقش اسلام در جامعه را تنها به عبادت شخصی محدود کند. تصمیمات سیاسی دربارهٔ اداره جامعه به خود انسان‌ها واگذار می‌شود. این امر مستقیماً با اعتقاد مسلمانان در تضاد است، زیرا آنان سیاست را بخشی جدایی‌ناپذیر از اسلام می‌دانند؛ یعنی برای مسلمانان، اسلام همان سیاست است. برنارد لوئیس ارزیابی مشابهی ارائه داده و گفته است: «نبودن سکولاریسم بومی در اسلام و رد گسترده یک سکولاریسم وارداتی که از الگوی مسیحی الهام گرفته، را می‌توان به تفاوت‌های عمیق در باور و تجربه میان این دو فرهنگ دینی نسبت داد» [xxxii].

4. There is an inherent flaw in the ideology of secularism, which has led to its predictable rejection by the Muslim world. This is because secularism insists on restricting the role of Islam in society to personal worship only. Political decisions about running the society are left to human beings. This directly contradicts the doctrine of Muslims, which considers politics an indivisible part of Islam i.e. to Muslims Islam is politics. Bernard Lewis gave a similar assessment and said, “The absence of native secularism in Islam and the wide spread rejection of an imported secularism inspired by Christian example, may be attributed to certain profound differences of belief and experience in the two religious cultures xxxii”.

علاوه بر این، سکولاریسم همواره خلأ معنوی به جا می‌گذارد، به‌ویژه هنگامی که انسان‌ها با مشکلاتی روبه‌رو می‌شوند که از حل آن‌ها ناتوان‌اند. جدا کردن خدا از امور دنیوی همین احساس را تشدید می‌کند. همین ضعف فکری است که به رشد چشمگیر اسلام سیاسی تحت حکومت‌های استبدادی سکولار، که بخش بزرگی از جهان اسلام را فرا گرفته‌اند، کمک کرده است.

Furthermore, secularism always leaves a spiritual void, especially when human beings are confronted by problems, which they are unable to solve. Separating God from temporal matters only accentuates this feeling. It is this intellectual weakness that has contributed to the dramatic rise of political Islam under the secular autocratic rule, which pervades much of the Muslim world.

غرب باید از ناتوانی کمونیسم در بازداشتن مسلمانان از اسلام عبرت بگیرد. کمونیسم که ایدئولوژی‌ای بسیار ژرف‌تر از سکولاریسم است، نیز نتوانست توده‌های مسلمان را به مادی‌گرایی و قوانین ساختهٔ بشر متقاعد کند.

The West should take heed from the inability of communism to dissuade Muslims from Islam. Communism a far deeper ideology than secularism also failed to convince the Muslim masses of materialism and man-made laws.

۵. دوگانگیِ غرب در ترویجِ ارزش‌های غربی در سراسرِ جهانِ مسلمانان، اعتبارِ آن را به شدت تضعیف کرده است. به‌ویژه پس از یازدهِ سپتامبر، که معیارهای دوگانهٔ غربی به اوجِ تازه‌ای رسید. این ماجرای ابوغُریب بود که حدِّ واقعیِ ریاکاری و کینه‌ورزیِ غرب نسبت به مسلمانان را آشکار ساخت.

5. The duplicity of the West in promoting Western values across the Muslim world has greatly undermined its credibility. Especially, after September 11, when Western doubles standards reached new heights. It was the episode of Abu Ghraib that revealed the true extent of the Western hypocrisy and hatred towards Muslims.

غربی اندیشه‌هایی چون آزادی، دموکراسی و حقوق بشر، نه توسط مسلمانان، بلکه توسط آمریکا، همان مدافع ادعایی آزادی، ضربه‌ای ویرانگر خوردند. حتی حاکمان دست‌نشانده در جهان اسلام نیز درمانده شدند و نتوانستند آمریکا را از جنایات شرم‌آور و هولناکی که مرتکب شده بود، حفاظت کنند.

Western ideas such as freedom, democracy, human rights were given a devastating blow not by Muslims, but by America the so-called defender of liberty. Even the agent rulers in the Muslim world were left gasping and could not shield America from the evil crimes she had committed.

در یک ضربه، آمریکا با دست خود جایگاهش در جهان اسلام را برای همیشه آسیب زد و همان اندیشه‌هایی را که سنگ بنای تمدن غربی به شمار می‌روند، به شدت تضعیف کرد. تا جایی که بسیاری از غیرمسلمانان اعتبار این اندیشه‌ها و نقش فریبکارانه‌ای را که دولت‌هایشان در خارج از کشور ایفا کرده‌اند، زیر سؤال می‌برند.

In one swoop, America by its own handiwork had permanently damaged its standing in the Muslim world and had gravely weakened the very ideas that represent the cornerstone of Western civilisation. So much so, that many non-Muslims are questioning the validity of these ideas and the deceitful role played by their governments abroad.

بنابراین، برای نخستین بار، دولت‌های غربی با این چالش روبه‌رو شده‌اند که به شهروندان خود بقبولانند چرا این ارزش‌ها در داخل کشورشان باید محدود شوند، در حالی که این ارزش‌ها به زور بر جهان مسلمان تحمیل می‌شوند. شاید غربی‌ها باید در سخنان اسکار وایلد تسلّی بجویند، آنجا که گفت: «دموکراسی به سادگی یعنی کوبیدن مردم توسط مردم برای مردم.» این‌ها از جمله دلایلی است که به رد فرهنگ غربی و فلسفه لیبرال سکولار از سوی جهان مسلمان کمک کرده است.

Hence for the very first time, Western governments are faced with the challenge of convincing their own citizens why these values have to be curbed at home, while they are forcibly thrust upon the Muslim world. Perhaps Westerners should seek solace in the words of Oscar Wilde who said, “Democracy means simply the bludgeoning of the people by the people for the people.” These are some of the reasons, which have contributed to the Muslim world’ s rejection of Western culture and its secular liberal philosophy.

واقعیت تلخی که امروزه پیش روی دولت‌های غربی قرار دارد این است که امت مسلمان در نبرد اندیشه‌ها پیروز شده است. فصل مبارزه ایدئولوژیک میان امت مسلمان و غرب کم‌وبیش بسته شده است. اما فصل مبارزه سیاسی میان امت و غرب هنوز باز است، هرچند برای مدتی محدود. این به آن دلیل است که غرب و کارگزاران آن دیگر هیچ مشروعیت سیاسی‌ای در جهان اسلام ندارند. این کارگزاران تنها به دلیل حمایت سرسختانه قدرت‌های غربی است که هنوز بر سر کار مانده‌اند.

The stark reality facing Western governments today is that the Muslim Ummah has won the battle of ideas. The chapter of ideological struggle between the Muslim Ummah and the West is more or less closed. But the chapter of political struggle between the Ummah and the West is still open- albeit for limited period. This is because the West and their surrogates have no political legitimacy left in the Muslim world. These surrogates only survive because of dogged support from Western powers.

بنابراین غرب و دست‌نشاندگانش به‌تنهایی در تحمیل ارزش‌های غربی بر امت ایستاده‌اند. در حالی که امت استوار ایستاده، فرهنگ غربی را رد می‌کند و خواستار بازگشت یک دولت جهانی اسلامی است. این دو موضع با یکدیگر سازگار نیستند و قطبی‌شدن دیدگاه‌ها میان حکومت‌ها و مردمشان نمی‌تواند به‌طور نامحدود ادامه یابد.

Therefore the West and their puppets stand alone in coercing the Ummah to accept Western values. While the Ummah stands firm rejecting Western culture and calling for the return of a global Islamic state. The two positions are irreconcilable and polarisation in viewpoints between the regimes and its people cannot continue indefinitely.

بی‌تردید فقط زمان می‌برد تا مسلمانان نظم سکولاری را که به ناحق بر آنان تحمیل شده است، سرنگون کنند.

It is only a matter of time before Muslims overthrow the secular order, which has been unjustly imposed upon them.

با احساس شکست جانشینان غرب در مهار اسلام سیاسی، غرب تحت پوشش مبارزه با تروریسم کوشیده است سرزمین‌های مسلمانان را دوباره اشغال کند، در تلاشی ناامیدانه برای تقویت ارزش‌هایش و حفظ منافع مادی‌اش.

Sensing the failure of its surrogates to contain political Islam, the West under the pretext of fighting terrorism has sought to re-occupy the Muslim lands in a desperate bid to reinforce its values and to safeguard its material interests.

غربکا مسلم دنیا کے ساتھ رویہ ایک ناکام استاد جیسا ہے۔ ایک ناکام استاد وہ شخص ہے جو اپنے شاگردوں کو مارتا رہتا ہے، اس بے سود امید پر کہ انہیں اسکول کی اقدار سے سرشار کر دے گا۔ اس کے بجائے استاد نہ صرف جماعت پر اپنا قابو کھو دیتا ہے بلکہ اس ادارے کو بھی گرا دیتا ہے جس کی حفاظت کے لیے وہ کھڑا ہے۔

West’ s behaviour towards the Muslim world can be likened to that of a failed schoolteacher. A failed schoolteacher is a person who continues to beat his pupils in the vain hope of imbuing them with the values of the school. Instead, the teacher not only loses control of the class but also brings down the very establishment he is trying to protect.

حقیقتاً غربی‌ها از اسلام‌گرایان کمتر باید بترسند و بیشتر از دولت‌های خودشان بترسند، که به نام آزادی و دموکراسی، آرام اما مداوم، به پایه‌های بنیادین تمدنشان دست‌اندازی می‌کنند.

Indeed Westerners have got far less to fear from the Islamists and more to fear from their own governments who in the name of freedom and democracy are slowly but surely ebbing away at the very foundations of their civilisation.

۱ مارس ۲۰۰۵

March 1, 2005