“۶۵٪ می‌خواهند همه کشورهای اسلامی را در یک دولت اسلامی یا خلافت واحد متحد کنند.” — WorldPublicOpinion.org چندی پیش، پرزیدنت بوش طرح «ابتکار خاورمیانه بزرگ» خود را، که بسیار مورد علاقه‌اش بود، به‌عنوان بخشی از جنگ جهانی‌اش علیه تروریسم اعلام کرد. هدف این طرح حفظ نظم سکولار موجود در سراسر منطقه از طریق ترویج آزادی و دموکراسی بود. اما در جوامع امروز خاورمیانه، ابتکار بوش دقیقاً عکس این نتیجه را داده است. اسلام‌گرایان در سراسر منطقه در انتخابات اخیر دستاوردهایی بی‌سابقه نشان داده‌اند و اکنون چالشی مستقیم برای دیکتاتوری‌ها و پادشاهی‌هایی ایجاد کرده‌اند که زیر حمایت آمریکا رشد می‌کنند.

“65% want to unify all Islamic counties into a single Islamic state or Caliphate.” -- WorldPublicOpinion.org Not so long ago, President Bush announced his much coveted Greater Middle East Initiative as part of his global war on terrorism. The aim of the plan was to preserve the existing secular order across the region through the promotion of freedom and democracy. But in today’ s Middle Eastern societies, Bush’ s initiative is having just the opposite effect. Islamists throughout the region have shown unprecedented gains in recent elections and now pose a direct challenge to the dictatorships and monarchies that thrive under American patronage.

در انتخابات پارلمانی مصر در سال ۲۰۰۵، اخوان المسلمین ۲۰٪ از کرسی‌ها را به دست آورد. اگر رژیم مبارک در دور دوم و سوم رأی‌گیری به ارعاب متوسل نشده بود، این رقم بسیار بیشتر می‌بود. اما با وجود تاکتیک‌های وحشیانه رژیم برای سرکوب اسلام‌گرایان، اخوان المسلمین با شعار «اسلام راه‌حل است» به کار گرفت و در جلب حمایت بیشتر رأی‌دهندگان مصری از رقبای سکولار پیشی گرفت. در انتخابات پارلمانی عراق در سال ۲۰۰۵، احزاب مذهبی بخش عمده آرای عراقی را به دست آوردند. از ۲۷۵ کرسی شورای نمایندگان، ائتلاف متحد عراق به رهبری شیعیان ۱۲۸ کرسی را به دست آورد. این ائتلاف شامل حزب الدعوة به رهبری نخست‌وزیر ابراهیم الجعفری و المجلس الأعلى للثورة الإسلامية در عراق به رهبری عبدالعزیز الحکیم است. این ائتلاف ۱۰ رأی کمتر از اکثریت مطلق داشت. جریان‌های بنیادگرای سنی جبهه التوافق عراق ۴۴ کرسی و اسلام‌گرایان کرد ۵ کرسی را به دست آوردند.

During Egypt’ s parliamentary elections in 2005, the Muslim Brotherhood secured 20%xxii of the seats. Had not Mubarak’ s regime resorted to intimidation in the second and third rounds of the balloting, the figure would have been much higher. But despite the regimes brutal tactics to suppress the Islamists, the Muslim Brotherhood employed the slogan ‘Islam is the solution’ and outperformed secular rivals in garnering greater support amongst Egypt’ s electorate. In the Iraqi parliamentary elections of 2005, the religious parties took the bulk of the Iraqi votes. Of 275 seats in the Council of Representatives, the Shia dominated United Iraqi Alliance won 128 seats. The alliance includes the Dawa Party led by Prime Minister Ibrahim al-Jaafari and the Supreme Council for the Islamic Revolution in Iraq, led by Abdul Aziz al-Hakim. The alliance fell 10 votes short of an absolute majority. The Sunni fundamentalists of the Iraqi Accord Front secured 44 seats, while Kurdish Islamists took 5

سیٹوں پر۔ اگر امریکہ اور اس کے حامی براہِ راست انتخابی عمل میں مداخلت نہ کرتے، تو اسلام پسندوں کے ووٹوں کی قوت سیکولر عناصر کو مکمل طور پر حاشیے پر دھکیل چکی ہوتی۔ بہرحال، عراقی مجلسِ نمائندگان پر ایسے نمائندے غالب رہیں گے جن کا مذہبی رجحان مضبوط ہے اور جن سے توقع ہے کہ وہ ان پالیسیوں کو مسترد کریں گے جنہیں وہ کھلم کھلا سیکولر سمجھتے ہیں۔ ۲۵ جنوری ۲۰۰۶ کو ہونے والے فلسطینی انتخابات کے نتائج غالباً مصر اور عراق کے انتخابی نتائج کی پیروی کریں گے۔

seats. Had not America and her surrogates interfered directly in the electoral process, the strength of the Islamists’ vote would have completely marginalized the secularists. In any case, the Iraqi Council of Representatives will be dominated by representatives who have a strong religious disposition and are expected to throw out policies which they deem to be overtly secular. The outcome of the Palestinian election scheduled for January 25 2006 will probably mimic the election results of Egypt and Iraq.

نظرسنجی‌کنندگان از هم‌اکنون پیش‌بینی می‌کنند که حماس، که به شدت ضد اسرائیلی است و نابودی آن را سوگند یاد کرده، عملکرد قوی‌ای خواهد داشت.

Already pollsters are predicting a strong showing for Hamas which is avidly anti-Israeli and has vowed its destruction.

پیش‌بینی می‌شود حماس با معرفی ۶۲ نامزد، بیش از یک‌سوم ۱۳۲ کرسی شورای قانون‌گذاری فلسطین را به دست آورد. تهدیدهای اسرائیل برای جلوگیری از شرکت این سازمان در انتخابات و مخالفت آمریکا با مواضع تندروانه آن، محبوبیت این گروه را افزایش داده است. به جز فتح، احزاب غیردینی دیگر نمی‌توانند چالشی مؤثر در برابر نفوذ روزافزون حماس و دیگر گروه‌های اسلامگرا ایجاد کنند. فتح که درگیر اختلافات درونی است و به‌طور گسترده فاسد تلقی می‌شود، بازنده اصلی این انتخابات خواهد بود.

Hamas fielding 62 candidates is projected to take more than a third of the 132 seats available in the Palestinian Legislative Council. Threats from Israel to preclude the organisation from contesting the election and America’ s dislike of its hard-line stance have boosted the group’ s popularity. Apart from Fatah, the other secular party’ s cannot mount an effective challenge to the growing influence of Hamas and other Islamists. Fatah reeling from internal schisms and widely viewed as being corrupt will be the main looser.

این الگو که اسلام‌گرایان در انتخابات از سکولارها پیشی می‌گیرند، در سایر نقاط جهان عرب نیز تکرار می‌شود. برای نمونه، در انتخابات شوراهای شهر عربستان سعودی در سال گذشته، اسلام‌گرایان شش کرسی از هفت کرسی ریاض را به دست آوردند و در انتخابات جده و مکه پیروز بی‌چون‌وچرا شدند. نامزدهای حمایت‌شده از سوی اسلام‌گرایان اهل سنت نیز کنترل شوراهای شهر در تعدادی از شهرهای استان شرقی را به دست گرفتند. در انتخابات پارلمانی یمن در سال ۲۰۰۳، «تجمع اصلاح یمن» (الإصلاح)، ترکیبی از عناصر اسلام‌گرا و قبیله‌ای، ۴۶ کرسی از ۳۰۱ کرسی را به دست آورد و اکنون اپوزیسیون را تشکیل می‌دهد. در همان سال، اسلام‌گرایان با هم‌پیمانی یکدیگر ۱۷ کرسی از ۵۰ کرسی مجلس کویت را به دست آوردند و در آنجا بلوک غالب ایدئولوژیک را تشکیل می‌دهند. در اردن، بحرین و مراکش نیز اسلام‌گرایان دستاوردهایی داشته‌اند که اغلب به زیان سکولارها بوده است.[xxiii]

The pattern of Islamists outshining secularists in elections is being repeated elsewhere in the Arab world. For instance in the Saudi municipal elections last year, Islamists won 6 of the 7 seats in Riyadh and swept the elections in Jeddah and Makkah. Candidates backed by Sunni Islamists also won control of the municipal councils in a number of towns in the Eastern Province. In the 2003 parliamentary election in Yemen, the Yemeni Reform Group (Islah), a combination of Islamist and tribal elements, won 46 of the 301 seats and now forms the opposition. That year, Islamists combined to win 17 of the 50 seats in the Kuwaiti parliament, where they form the dominant ideological bloc. In Jordan, Bahrain and Morocco too, Islamists have made gains often at the expense of secularistsxxiii.

حضور فراگیر اسلامگرایان و افول سریع سکولارها، چشمانداز سیاسی جهان عرب را دگرگون کرده است. نشانههای اولیه حاکی از آن است که این دگرگونی دائمی خواهد بود. بر اساس نظرسنجی سال ۲۰۰۴ مؤسسه بینالمللی زوگبی و کرسی سادات، از میان پاسخدهندگان در اردن، عربستان سعودی و امارات متحده عربی، کسانی گفتند که روحانیان باید نقش بیشتری در نظامهای سیاسی آنان ایفا کنند.

The ubiquitous presence of Islamists and the rapid decline of the secularists have altered the political landscape of the Arab world. Early indications suggest that this transformation is going to be permanent. According to the 2004 Zogby International-Sadat Chair poll, of those surveyed in Jordan, Saudi Arabia, and the UAE said the clergy should play a greater role in their political systems.

پنجاه درصد از مردم مصر که در نظرسنجی شرکت کردند، گفتند که روحانیون نباید نظام سیاسی را تعیین کنند، اما تا ۴۷ درصد از آنان از نقش بیشتر روحانیون حمایت کردند. بنابراین روند سیاسی روشن است؛ هرچه جهان عرب دموکratic‌تر شود، احتمال اینکه اسلام‌گرایان به قدرت برسند بیشتر می‌شود.xxiv

Fifty percent of Egyptians polled said the clerics should not dictate the political system, but as many as 47 percent supported a greater role for them. So the political trend is clear; more democratic the Arab world gets, the more likely it is that Islamists will come to powerxxiv.

نه تنها تلاش بوش برای دموکراسی‌سازی در خاورمیانه اسلام سیاسی را تقویت کرده است، بلکه نتوانسته است جریان اسلام شبه‌نظامی را که هر روز خشونت‌بارتر می‌شود، متوقف کند.

Not only has Bush’ s democracy drive in the Middle East strengthened political Islam it has also failed to stymie the tide of militant Islam which grows more violent by the day.

در آوریل ۲۰۰۵، وزارت خارجهٔ آمریکا تصمیم گرفت انتشار گزارش سالانهٔ خود دربارهٔ تروریسم بین‌المللی را متوقف کند، پس از آن‌که مرکز اصلی مبارزه با تروریسم دولت به این نتیجه رسید که در سال ۲۰۰۴ حملات تروریستی بیشتری نسبت به هر سال دیگری از سال ۱۹۸۵ — نخستین سالی که این گزارش آن را پوشش می‌داد — رخ داده است. قربانی دیگر این اقدام، نبرد دل‌ها و اذهان بوده است. بر اساس نظرسنجی زاگبی در سال ۲۰۰۵ دربارهٔ نگرش اعراب به آمریکا، ۶۳٪ مردم اردن، ۸۵٪ مردم مصر، ۸۹٪ مردم عربستان سعودی، ۶۶٪ مردم لبنان و ۶۹٪ مردم امارات متحدهٔ عربی نگاه مطلوبی به آمریکا نداشتند.

In April 2005, the US State Department decided to stop publishing an annual report on international terrorism after the government's top terrorism centre concluded that there were more terrorist attacks in 2004 than in any year since 1985, the first year the publication covered. Another casualty of this initiative has been the battle of hearts and minds. According to the 2005 Zogby poll on Arab attitudes towards America, 63% of Jordanians, 85 % of Egyptians, 89% of Saudis, 66% of Lebanese, and 69% of the people in UAE had an unfavourable opinion of America.

شکست طرح بوش برای پیشبرد دموکراسی در خاورمیانه از نظر سیاست‌گذاران در کشور خودش پنهان نمانده است. میان حامیان بوش و منتقدان این طرح اختلافی تلخ درگرفته است. مخالفان این طرح استدلال می‌کنند که بوش برای منزوی کردن اسلام‌گرایان و ترویج میانه‌روها، در چارچوب تلاش برای دموکراسی در خاورمیانه، کافی عمل نمی‌کند. آنان همچنین معتقدند که اسلام‌گرایان، به‌ویژه کسانی که با صراحت ضدآمریکایی‌اند، قابل اعتماد نیستند و باید از آزمون دموکراسی کنار گذاشته شوند. دیدگاه آنان بر این اندیشه استوار است که امتناع جهان مسلمان از پذیرش ارزش‌های غربی ریشه در ایدئولوژی اسلام دارد. به عقیده ایشان، متون اسلامی باید پیش از آنکه جهان عرب از سوی غرب پذیرفته شود، اساساً دگرگون شوند.

The collapse of Bush’ s plan to advance democracy in the Middle East has not escaped the attention of policy makers back home. A bitter dispute has broken out between supporters of Bush and the critics of his plan. The opponents of his plan argue that Bush is not doing enough to isolate the Islamists and promote the moderates as part of the democracy push in the Middle East. They also maintain that Islamists, especially those that are vociferously anti- American cannot be trusted and must be excluded from the democracy experiment. Their view is based on the idea that the refusal of the Muslim world to accept western values lies with the ideology of Islam. In their opinion the Islamic texts have to fundamentally change before the Arab world can be accepted by the West.

از سوی دیگر، طرفداران رویکردی عمل‌گرایانه‌تر دارند. آنان بر این باورند که با جذب اسلام‌گرایان در روند دموکراتیک، می‌توان جهان عرب را به منطقه‌ای تبدیل کرد که ارزش‌های غربی را می‌پذیرد، به‌طور چشمگیری کمتر ضدآمریکایی است و هژمونی آمریکا را با رضایت می‌پذیرد. پایه این باور این فرض است که با بیرون نگه داشتن اسلام‌گرایان از روند دموکراتیک، تنها کینه و خشونت علیه غرب پرورش می‌یابد. آنان ترکیه را الگوی ایده‌آل برای جهان عرب می‌دانند. یکی از طرفداران اصلی این دیدگاه، محافظه‌کار نواکانسرواتیو مارک گرشت است که اخیراً در مقاله‌ای با عنوان «دموکراسی‌های متدین» استدلال کرده که خودفرمانی در جهان مسلمان مؤلفه‌ای دینی خواهد داشت و غرب نباید از این پدیده هراسی داشته باشد.

The supporters on the other hand advocate a more pragmatic approach. They believe that by co-opting Islamists in the democratic process, the Arab world can be moulded into a region that accepts western values, is substantially less anti-American and willingly accepts American hegemony. Their belief rests on the premise that by keeping Islamists out of the democratic process will only breed resentment and violence against the West. They cite Turkey as the ideal model for the Arab world to follow. A major proponent of this view is the neoconservative Marc Gerecht who recently argued in an article entitled ‘Devout Democracies’ that self rule in the Muslim world will have a religious component and the West should not be afraid of this phenomena.

هر یک از این دو دیدگاه که بر هدایت تجربهٔ دموکراسی‌سازی آمریکا در خاورمیانه چیره شود، تأثیر ناچیزی بر مهار خیزش اسلام سیاسی خواهد داشت. زیرا مردم خاورمیانه هرگز حمایت بی‌دریغ آمریکا از اسرائیل، پشتیبانی بی‌چون‌وچرای او از دیکتاتوری‌های وحشیانهٔ عرب، بهره‌کشی او از منابع طبیعی آنان، تحمیل راه‌حل‌ها و ارزش‌های سرمایه‌داری از سوی او، و تلاش مصمّمانهٔ او برای جنگ با مردم عراق و دیگر مسلمانان را فراموش نخواهند کرد و نخواهند بخشید.

Whichever of the two views succeeds in guiding America’ s democracy experiment in the Middle East, it will have a negligible impact on curbing the rise of political Islam. This is because the people of the Middle East will never forget or forgive America’ s unstinting support for Israel, her unflinching support for the brutal Arab dictatorships, her exploitation of their natural resources, her imposition of capitalist solutions and values, and her determined efforts to wage wars against the people of Iraq and other Muslims.

این واقعیت‌های دردناک برای همیشه در ذهن اعراب نقش بسته‌اند و پیوسته مردم عرب را برمی‌انگیزند که آرامش خود را در اسلام سیاسی جستجو کنند.

These painful realities are permanently etched on the minds of the Arabs and continuously urge the Arab populace to seek solace in political Islam.

خاورمیانه قلب جهان اسلام است و اکنون در آن، اسلام سیاسی با شور و حرارت می‌تپد؛ اسلامی که ناگزیر به بازگشت خلافت خواهد انجامید. ترویج دموکراسی یا پرهیز از اجرای آن، جایگزین کردن متون اسلامی با تفاسیر سکولار، منزوی ساختن اسلام‌گرایان و تشویق میانه‌روها، و براندازی رژیم‌ها و جایگزین کردن آن‌ها با نیروهای نیابتیِ مطیعِ آمریکا، هیچ‌کدام نتیجه را تغییر نخواهد داد. روابط گذشته‌ی آمریکا با اعراب، سرنوشت او را با اعراب امروز رقم زده است. اکنون زمان آن رسیده که سیاست‌گذاران آمریکایی به آینده بیندیشند: آمریکا چه نوع روابطی با خلافت می‌خواهد؟

The Middle East is the heart of the Islamic world and right now it is pulsating with political Islam that will inevitably lead to the re-emergence of the Caliphate. Promoting democracy or eschewing its implementation, substituting Islamic texts with secular interpretations, isolating Islamists and encouraging moderates, destroying regimes and replacing them with compliant US surrogates is not going to change the outcome. America’ s past relations with the Arabs has sealed her fate with the present Arabs. The time has come for US policy makers to think about the future – what type of relations does the US want with the Caliphate?

۲۳ ژانویهٔ ۲۰۰۶

January 23, 2006