«سازمان ملل متحد حتی در بنیاد و حتی در انگیزه‌هایش ناقص است؛ دست‌کم برای کسانی که می‌توانند از پشت پرده و اعلامیه‌های دروغین عشق و صلح از سوی ثروتمندان، قدرتمندان، توطئه‌گران و ترساندن‌گرانی که تنها می‌خواهند همواره بر دیگران کنترل داشته باشند، را ببینند.» — رون مک‌انتی وسواس برخی کشورهای مسلمان بر این‌که کدام کشورها باید در شورای امنیت گسترش‌یافته سازمان ملل کرسی داشته باشند، نادرست است. به جای آن، تمرکز باید بر اصلاحات پیشنهادی و معنای آن برای جهان اسلام باشد.

“The United Nations system is flawed even in its foundation, and even in its motives, to those who can see through the veil and false declarations of love and peace from wealthy, powerful, conniving fear mongers who only want to always be in control over others.” -- Ron McEntee he obsession of some Muslim countries on which countries should occupy a seat in the expanded UN Security Council is misdirected. Instead the focus should be on the proposed reforms and what it means for the Muslim world.

علاوه بر طرح گسترش شورای امنیت، اصلاحات جدید از به‌کارگیری حملات پیشگیرانه حمایت می‌کنند و تعریفی باز و بدون محدودیت از تروریسم را در بر می‌گیرند. این پیشنهادها قرار است امسال در مجمع عمومی مورد بحث و بررسی قرار گیرند، اما تاکنون گفت‌وگوها عمدتاً حول گسترش شورای امنیت متمرکز بوده است.

Besides the plan to expand the Security Council, the new reforms advocate the use of pre-emptive strikes and include an open-ended definition on terrorism. The proposals are meant to be debated by the General Assembly later this year, but so far the discussions have revolved around the expansion of the Security Council.

شامل کردن حملات پیشگیرانه و تعریف ناروشن از تروریسم، به قدرت‌های غربی امکان می‌دهد که اقدامات تنبیهی علیه کشورهای مسلمان را که منافعشان را تهدید می‌کنند، از نظر حقوقی موجه جلوه دهند. لازم نیست تهدید واقعی باشد، کافی است که درک شود. این کار سلطه غرب بر سرزمین‌های مسلمانان را در چارچوب حقوق بین‌الملل حفظ خواهد کرد.

The inclusion of pre-emptive strikes and a loose definition on terrorism will enable western powers to legally justify punitive actions against Muslim countries that pose a threat to their interests. The threat does not have to be real, only perceived. This will preserve the West’ s domination over Muslims lands within the ambit of international law.

از زمان تأسیس آن در سال ۱۹۴۵، سازمان ملل به‌ویژه توسط آمریکا، که یکی از قدرت‌های بزرگ است، برای تحکیم سلطه‌اش در سراسر جهان به کار گرفته شده است. هیچ ملتی بیش از امت مسلمان از دست سازمان ملل رنج نبرده است. غرب از سازمان ملل برای تقسیم سرزمین‌های مسلمانان استفاده کرد؛ از جمله جدا شدن بنگلادش از پاکستان، تجزیه بوسنی و تقسیم اندونزی.

Since its inception in 1945, the UN has been used by the great powers especially America to cement their hegemony all over the world. No people have suffered more at the hands of the UN then the Muslim Ummah. The West used the UN to carve up Muslim land such as the separation of Bangladesh from Pakistan, dismemberment of Bosnia and the division of Indonesia.

علاوه بر این، غرب از سازمان ملل برای فرو کردن خنجری عمیق در قلب امت استفاده کرده است، با ایجاد اسرائیل و حمایت از موجودیت آن از طریق صدور قطعنامه‌هایی به نفع آن.

Furthermore, the UN has been used by the West to plunge a dagger deep into the heart of the Ummah by creating Israel and supporting its existence by issuing resolutions in her favour.

سازمان ملل نیز نقش اساسی‌ای در جدا کردن مسلمانان از یکدیگر ایفا کرده است، با تحمیل تحریم بر عراق، لیبی، سودان، ایران و افغانستان. غرب همچنین از سازمان ملل برای توجیه تهاجم به سومالی و اشغال عراق و افغانستان استفاده کرده است.

The UN has also played the instrumental role in isolating Muslims from each other by imposing sanctions on Iraq, Libya, Sudan, Iran and Afghanistan. The UN has also been used by the West to justify the invasion of Somalia, and the occupation of Iraq and Afghanistan.

با توجه به کارنامه جنایتبار سازمان ملل علیه جهان اسلام، برنامههای خصمانهٔ آن برای آینده و ناتوانی‌اش در مهار هegemony آمریکا، باورکردنی نیست که چرا حاکمان جهان اسلام بی‌چون‌وچرا تسلیم سازمان ملل می‌شوند و آن را این‌چنین بزرگ می‌دارند.

Given the UN’ s criminal record against the Muslim world, its hostile plans for the future and its inability to restrain American hegemony, it beggars belief why the rulers of the Muslim world blindly submit to the UN and hold it in such great esteem.

هر حاکم عاقل و دارای حداقلی از فهم سلیم باید تاکنون دریافته باشد که قطع روابط با سازمان ملل، شانس بهتری برای مبارزه با استعمار غربی به آنها می‌دهد.

Any sane ruler with a modicum of common sense should have realized by now that severing ties with the UN would give them a better chance of fighting western imperialism.

وگرنه آنان به همان سرنوشتی دچار خواهند شد که صدام حسین دچارش شد؛ کسی که قطعنامه‌های سازمان ملل را حرف به حرف اجرا کرد و همین امر به نابودی عراق انجامید.

Or else they will meet the same fate as Saddam Hussein who followed UN resolutions to the letter and caused the destruction of Iraq.

امروزه، طعنهٔ تلخ آن است که در حالی که فرمانروایان جهان مسلمان به سازمان ملل وفاداری خود را اعلام می‌کنند، آمریکا محدودیت‌های سازمان ملل در مبارزه با اسلام را درک کرده و همچنان می‌خواهد راهی یکجانبه در پیش گیرد تا بیداری اسلامی در سراسر جهان را سرکوب کند.

Today, the bitter irony is that while the rulers of the Muslim world pledge their loyalty to the UN, America realizes UN’ s limitations to fight Islam and still wants to pursue a unilateralist course to subdue the global Islamic revival.

تنها منبعِ حفاظت در برابر تجاوزِ قدرت‌های غربی و ابزارهای تروریستی آن‌ها، مانند سازمان ملل، در ظهورِ یک دولتِ اسلامیِ قدرتمند نهفته است. در حقیقت، پیشروی خلافتِ عثمانی به سوی اروپا بود که کشورهای اروپایی را به امضای معاهده‌ی وستفالی ترغیب کرد و حقوق بین‌الملل متولد شد.

The only source of protection from the aggression of Western powers and their instruments of terrorism such as the UN lie in the emergence of a powerful Islamic State. In actual fact it was the Ottoman Caliphate’ s march towards Europe that encouraged European nations to conclude the Treaty of Westphalia and international law was born.

خلافت عثمانی در برابر حقوق بین‌الملل چنان استوار ایستاد که برای سال‌های متمادی توانست کشورهای متخاصم را وادار کند که بر اساس شرایط آن پیمان‌های صلح را امضا کنند، بی‌آنکه منابع امت را تسلیم کند یا ارزش‌های اسلامی را به خطر اندازد.

The Ottoman Caliphate stood firm against international law with such resoluteness that for many years it was able to demand warring countries to sign up to peace treaties on its terms and without surrendering the Ummah’ s resources or compromising Islamic values.

۱۵ جولای ۲۰۰۵

July 15, 2005