«اگر هر دینی شانس حکومت بر انگلستان، بلکه اروپا را در یکصد سال آینده داشته باشد، آن دین شاید اسلام باشد» — جورج برنارد شاو سیاستمداران اروپایی شروع کرده‌اند به‌طور علنی درباره ورود ترکیه به اتحادیه اروپا تردید ابراز کنند. کارل‌هاینز گراسر، وزیر امور مالی اتریش، گفت که عضویت ترکیه «تقاضاهای بیش از حد از اروپا خواهد داشت». میگل آنخل موراتینوس، وزیر امور خارجه اسپانیا، دو هفته پیش، پس از همه‌پرسی‌های فرانسه و هلند، پذیرفت که این دو رد «بی‌شک» بر گسترش بیشتر برنامه‌ها «تأثیر خواهد گذاشت». نظرسنجی‌ها در فرانسه و هلند نشان داد که مخالفت با عضویت ترکیه یکی از دلایل کلیدی رأی‌دهندگانی بود که با قانون اساسی اتحادیه اروپا مخالفت کردند.

“If any religion had the chance of ruling over England, nay Europe within the next hundred years, it could be Islam” --George Bernard Shaw uropean politicians have started to raise doubts in public about Turkey’ s entry with the EU. Austrian Finance Minister Karl-Heinz Grasser said that Turkish membership “would make excessive demands of Europe.” Spanish Foreign Minister Miguel Angel Moratinos acknowledged two weeks ago, after the French and Dutch referendums, that “without a doubt” the two rejections were “going to affect” further expansion plans. Polls in France and the Netherlands showed that opposition to Turkey’ s membership was one of the key reasons voters gave for opposing the EU constitution.

آخرین تحولات، ادعای عبدالله گل در دسامبر گذشته را زیر سؤال می‌برد، مبنی بر این‌که تصمیم اتحادیه اروپا برای گسترش مذاکرات عضویت با ترکیه به ثبات این کشور مسلمان کمک می‌کند و جایگاه تازه‌ای در اروپا و جهان اسلام به آن می‌بخشد. بر این اساس، رابطه اتحادیه اروپا با ترکیه دیگر مبتنی بر آن نیست که ترکیه اصلاحات گسترده سیاسی و اقتصادی انجام دهد.

The latest developments pour cold water on Abdullah Gul‘s claim last December that the European Union's decision to extend membership talks with Turkey contributes to the Muslim country's stability and gives it a new position in Europe and the Islamic world. Thus European Union’ s relationship with Turkey no longer rests on Turkey undergoing extensive political and economic reforms.

بلکه روابط آینده میان این دو، با دو عامل اساسی تعیین خواهد شد.

Rather future relations between the two will be decided by two major factors.

اولین مورد «برخورد تمدن‌ها» است که برای سیاستمداران و همچنین مردم اروپا و ترکیه کاملاً آشکار است که این برخورد اجتناب‌ناپذیر و در جریان است. والری ژیسکار دستن، رئیس‌جمهور پیشین فرانسه، یک‌بار گفت که ورود ترکیه، به‌عنوان یک قدرت اسلامی و عمدتاً آسیایی، به معنای «پایان اروپا» خواهد بود. امروز سخنان ژیسکار نه‌تنها از سوی سیاستمداران دیگر اروپایی تکرار می‌شود، بلکه در میان مردم بریتانیا، فرانسه، آلمان و چند کشور دیگر نیز به‌طور گسترده مورد پذیرش قرار گرفته است. احساس عمیقی از اسلام‌هراسی این منطقه را فراگرفته و خاطرات گذشته از خلافت عثمانی را که بر امور اروپا تسلط داشت، دوباره زنده کرده است. در مقابل، مسلمانان ترکیه نیز با پیوستن به اتحادیه اروپا مخالفند. آنان می‌ترسند که هویت اسلامی‌شان از ایشان گرفته شود و ناچار به پذیرش ارزش‌های غربی شوند. برای نمونه، انتقاد اتحادیه اروپا از طرح ترکیه برای جرم‌انگاری زنا، به‌سرعت از سوی آنکارا لغو شد. این امر خشم بسیاری از ترک‌ها را برانگیخت و تنها اضطراب آنان را از اینکه اروپا عمداً به ارزش‌های اسلامی حمله می‌کند، افزایش داد.

The first is the ‘clash of civilisations’ and is pretty obvious to politicians as well as the peoples of both Europe and Turkey that this clash is inevitable and ongoing. Valery Giscard d'Estaing, the former French president once said that the entry of Turkey, as an Islamic and mostly Asian power, would spell "the end of Europe". Today Giscard’ s remarks are not only echoed by fellow European politicians, but are widely shared amongst the populations of Britain, France, Germany and several other countries. There is a deep sense of Islamophobia, which has swept the region and rekindled past memories of the Ottoman Caliphate dominating the affairs of Europe. Equally, the Muslims of Turkey are opposed to joining the EU. They fear that they will be stripped of their Islamic identity and forced to adopt western values. For example EU’ s chastisement over Turkey’ s plan to outlaw adultery was quickly reversed by Ankara. This angered many Turks and only heightened their anxiety that Europe was intentionally targeting Islamic values.

این امر تا حدی از فضای ترس برخاسته از جنگ آمریکا علیه اسلام ناشی می‌شود و تا حدی به دلیل کشمکش‌های چندین قرنه میان مسیحیت و اسلام است. این قطبی‌شدن در نگرش‌ها تا زمانی که تفاوت‌های ایدئولوژیک میان این دو فرهنگ مورد بحث و گفتگو قرار نگیرد و به توافق نرسد، غیرممکن است که بر آن غلبه کرد. ادامه دادن بدون چنین گفتگویی به شکست خواهد انجامید، صرف‌نظر از اینکه در دستیابی به اهداف سیاسی و اقتصادی‌ای که اتحادیه اروپا تعیین کرده است چه پیشرفتی حاصل شود.

This in part is born out of the climate of fear produced by America’ s war on Islam and in part is due to the centuries old conflict between Christendom and Islam. This polarization in attitudes is impossible to overcome, unless the ideological differences between the two cultures are debated and settled. To proceed in the absence of such a dialogue will result in failure, no matter what progress is made towards achieving the political and economic goals set out by the EU.

دوم اینکه اروپا در پذیرش و جای دادن جمعیت‌های مسلمان خودش ناکام مانده است؛ پس با این وضع، چه شانسی وجود دارد که بتواند ورود و ادغام ۷۰ میلیون ترک را با موفقیت مدیریت کند؟ به عنوان نمونه، بریتانیا را در نظر بگیرید. مسلمانان محروم‌ترین گروه قومی از نظر اجتماعی هستند. در اکتبر ۲۰۰۴ روزنامه گاردین گزارش داد: «مسلمانان بالاترین نرخ بیکاری، بدترین وضعیت بهداشتی، بیشترین میزان معلولیت و کمترین مدارک تحصیلی را دارند. در بیشتر جنبه‌ها، زنان مسلمان وضعیت بدتری نسبت به مردان مسلمان داشتند.» [vi] وضعیت مسلمانان در فرانسه و آلمان بسیار بدتر است. ممنوعیت حجاب، بازجویی‌های تصادفی از جوانان مسلمان و دریغ کردن شهروندی، از جمله برجسته‌ترین اقدامات تبعیض‌آمیزی است که علیه مسلمانان انجام می‌شود.

The second is that Europe has failed to accommodate its own Muslim populations, so what are the odds that it can successfully manage the inclusion of 70 million Turks. Take the example of Britain. Muslims are the most socially deprived ethnic group. In October 2004 the Guardian newspaper reported: ’Muslims had the highest rate of unemployment, the poorest health, the most disability and fewest educational qualifications. In most respects Muslim women fared worse than Muslim men did.’ vi Muslims in France and Germany fair much worse. The banning of the hijab, the random interrogation of young Muslims and the withholding of citizenship are at the forefront of discriminatory acts carried out against Muslims.

افزون بر این، بی‌میلی قدرت‌های اروپایی به مداخله و حمایت از مسلمانان بوسنی و کوزوو، نگرش اروپا نسبت به مسلمانانی را که در سواحل آن زندگی می‌کنند آشکار می‌سازد. در ذهنیت اروپایی، نمونه‌های یادشده تنها این تصور را تقویت می‌کنند که مسلمانان و اسلام با سکولاریسم ناسازگارند.

Add to this, the reluctance of the European powers to intervene and protect Muslims of Bosnia and Kosovo underscores Europe’ s attitude towards Muslims living on its shores. In European minds, the above examples only reinforce the idea that Muslims and Islam are incompatible with secularism.

شکفت‌انگیز است که این درگیری کنونی میان اسلام و غرب و ستم‌هایی که اروپاییان نسبت به مسلمانان ساکن در کشورهای خود روا می‌دارند، از چشم رهبران ترکیه پنهان مانده باشد. اگر گل در پی آن است که ترکیه در جهان اسلام موقعیتی تازه داشته باشد، کمترین کاری که می‌تواند بکند این است که در برابر ستم اروپا بر مسلمانانش ایستادگی کند. این امر می‌تواند با درخواست ترکیه برای بهبود چشمگیر وضعیت مسلمانان، به‌عنوان پیش‌شرط هرگونه گفت‌وگو میان ترکیه و اتحادیه اروپا، محقق شود. چنین اقدام جسورانه‌ای، جایگاه ترکیه در جهان اسلام را به‌شدت بالا خواهد برد. پس از آن، گل باید عمیقاً در گذشته ترکیه تأمل کند تا دریابد که ترکیه‌ی امروز چگونه می‌تواند در اروپا موقعیتی تازه بیابد. او به‌زودی درخواهد یافت که تنها در اسلام و زیر سایه‌ی خلافت بود که ترکیه در میان ملت‌های جهان جایگاهی برتر داشت. در آن روزگار، اروپاییان ستم‌دیده آرزوی عدالت خلافت را داشتند و مشتاق بودند که بخشی از آن شوند. آیا مردم قسطنطنیه از سلطان محمد نخواستند که ایشان را از ستم قسطنطین رهایی بخشد؟

It is hard to believe that the current clash between Islam and the West and the injustices committed by Europeans towards their own Muslim populace has escaped the notice of Turkish leaders. If Gul is serious about Turkey occupying a new position in the Muslim world then the very least he can do is to stand firm against Europe’ s oppression of its Muslim populace. This can be achieved by Turkey demanding a significant improvement in their circumstances as a precursor to any talks between Turkey and the EU. Such a bold gesture would dramatically increase Turkey’ s standing in the Muslim world. Thereafter, Gul should dwell profoundly on Turkey’ s past in order to discover how the present Turkey can occupy a new position in Europe. He would quickly conclude that only in Islam and under the shade of the Caliphate did Turkey occupy a pre-eminent position amongst the nations of the world. Back then, the oppressed Europeans used to yearn for the justice of the Caliphate and longed to become a part of it. Did not the people of Constantinople implore Sultan Mohammed to liberate them from the tyranny of Constantine?

۱۴ ژوئن ۲۰۰۵

June 14, 2005