«هرگز در تاریخ، هیچ رئیس‌جمهور ایالات متحده—و واقعاً منظورم هر دو رئیس‌جمهور بوش است—با هیچ قدرت خارجی دیگری چنین رابطه‌ی نزدیکی نداشته است... ما با عربستان سعودی پیمانی داشتیم، در رابطه‌ای که به ۴۰ سال پیش بازمی‌گردد...

“Never before in history has a president of the United States— and I'm really referring to both President Bushes—has had such a close relationship with another foreign power... we had a pact with Saudi Arabia in a relationship that's gone back 40 years...

«ما نفت را به دست می‌آوریم، به آنان اسلحه می‌فروشیم، و بخشی از آن پیمان این بود که به آنچه واقعاً در عربستان سعودی می‌گذشت دقیق نگاه نکنیم.» — کریگ آنگار در ۲۵ آوریل ۲۰۰۵، ولیعهد عبدالله از جورج بوش دیدار کرد تا درباره‌ی شماری از مسائل، از روند صلح خاورمیانه تا مبارزه با تروریسم، گفتگو کند. با این حال، محور دیدار عبدالله این بود که طرحی تازه برای افزایش تولید نفت عربستان به رئیس‌جمهور بوش ارائه دهد؛ طرحی که تا حدی به کاهش فشار بر بهای نفت خام کمک می‌کرد.

we get oil, we sell them weapons, and part of the pact was we didn't look too closely at what was really going on in Saudi Arabia.” -- Craig Ugnar n April 25 2005, Crown Prince Abdullah visited George Bush to discuss a number of issues ranging from the Middle East peace process to fighting terrorism. However, the centrepiece of Abdullah’ s visit was to present President Bush with a fresh proposal to boost Saudi oil production that would go some way towards easing pressure on the price of crude oil.

این دیدار با دقت برنامه‌ریزی شده بود تا همزمان با اعلام راهبرد انرژی جدید بوش انجام شود؛ راهبردی برای مقابله با نگرانی‌های رو به رشد شرکت‌های نفتی و آمریکایی‌های عادی که سیاست نفتی دولت را ناکارآمد و زیان‌بار برای اقتصاد آمریکا می‌دانستند.

The visit was carefully scripted to coincide with Bush’ s announcement of a new energy strategy to counter growing concerns amongst oil companies and ordinary Americans that the administration’ s oil policy was faltering and hurting the US economy.

انتقادات شرکت‌های نفتی به دلیل نبود پیشرفت در تأمین نفت عراق شدت گرفته است. با وجود اختصاص ۱6

Criticism from oil companies has been fuelled by the lack of progress made in securing Iraq’ s oil. Despite devoting $1.6

میلیارد دلار کمک کنگره برای توسعه زیرساخت‌های نفتی عراق، با این حال تولید عراق هنوز ۲۵ درصد پایین‌تر از سطوح اوایل سال ۲۰۰۳ است، یعنی پیش از حمله آمریکا برای سرنگونی صدام حسین. شورش مردمی عراق جریان نفت را به قطره‌ای ناچیز کاهش داده است. خرابکاری در خط لوله‌ای که به ترکیه می‌رود، صادرات از میدان‌های شمالی، در اطراف کرکوک، را محدود کرده و خشونت تلاش‌ها برای نوسازی میدان‌های بزرگ‌تر جنوبی را با مشکل روبه‌رو ساخته است. نتیجه این است که عراق ماه گذشته ۱.۴۳ میلیون بشکه نفت خام صادر کرد، که نسبت به ماه مارس ۳۰ هزار بشکه کمتر است. این رقم حتی به نزدیکی ۴ میلیون بشکه‌ای که برخی تحلیلگران پس از جنگ پیش‌بینی کرده بودند هم نمی‌رسد.

billion of Congressional aid to develop Iraqi oil infrastructure, Iraq is still producing 25 percent lower than levels in early 2003, before the U.S. invasion to topple Saddam Hussein. The popular Iraqi insurgency has reduced the flow of oil to a trickle. The sabotage of a pipeline to Turkey has restricted exports from Iraq's northern fields, around Kirkuk, and violence has hampered efforts to modernize the larger southern fields. The result is that Iraq exported 1.43 million barrels of crude oil last month, down 30,000 barrels from March. This is nowhere near the 4 million barrels forecasted by some analysts in the aftermath of the war.

علاوه بر این، مدیران نفتی آمریکا از دست نومحافظه‌کاران دلخور شده‌اند، زیرا آنان را مقصر می‌دانند که با خصوصی‌سازی صنعت نفت عراق، به‌جای ملی‌سازی مجدد آن، به شورش دامن زده‌اند. طرح ملی‌سازی نفت عراق که از سوی صنعت نفت آمریکا مطرح شده بود، در آخرین لحظه با طرحی از سوی نومحافظه‌کاران جایگزین شد که هدفش خصوصی‌سازی نفت عراق و نابودی اوپک بود.

In addition, US oil executives have been further aggrieved by the neo-conservatives whom they blame for encouraging the insurgency through the privatization of Iraq’ s oil industry as opposed to its re-nationalization. The plan to nationalize Iraqi oil, which was put forward by the US oil industry, was superseded at the last minute by a neoconservative plan to privatize Iraq’ s oil and destroy OPEC.

در پی هرج‌ومرج پس از دوران صدام، شرکت‌های نفتی آمریکایی از بهره‌برداری از میادین نفتی عراق بازداشته شدند و این امر تلاش‌هایشان برای افزایش عرضه نفت عراق را با مانع مواجه ساخت.

In the ensuing chaos of the post Saddam era, the US oil companies were prevented from exploiting Iraq’ s oil fields thereby hindering their efforts to increase Iraqi oil supply.

عدم موفقیت در کار با میدان‌های نفتی عراق ضربه‌ی بزرگی به شرکت‌های نفتی آمریکایی بود. بر اساس گزارش وزارت انرژی ایالات متحده، هزینه‌ی به‌بهره‌برداری رساندن تولید جدید در عراق از کم‌هزینه‌ترین‌ها در جهان است. تاکنون تنها ۱۵ میدان از میان ۷۴ میدان آن توسعه یافته است؛ ذخایر شناخته‌شده ۱۱۲ میلیارد بشکه است، اما برخی پیش‌بینی می‌کنند که ممکن است از ۳۰۰ میلیارد بشکه نیز فراتر رود. با نرخ بازیافت ۵۰

Failure to work with Iraq’ s oil fields was a huge blow to American oil companies. According to the United States Department of Energy the costs of bringing new production on line in Iraq are among the lowest in the world. As of yet only 15 of its 74 fields have been developed; known reserves are 112 billion barrels, but some predict it may turn out to exceed 300 billion barrels. With recovery rates of 50

...و با ذخایر ۲۵۰ میلیارد بشکه‌ای، نفت عراق می‌تواند بیش از ۳ تریلیون دلار ارزش داشته باشد.

per cent and reserves of 250 billion barrels, Iraqi oil could be worth more than $3 trillion.

در صحنه داخلی، مصرف‌کنندگان مجبور شده‌اند با افزایش سرسام‌آور قیمت بنزین در پمپ‌ها کنار بیایند و بخش زیادی از مشکلات انرژی آمریکا را به گردن بوش انداخته‌اند. یک نظرسنجی اخیر مشترک آسوشیتدپرس و AOL نشان داد که مردم عملکرد رئیس‌جمهور در مدیریت مشکلات انرژی را ضعیف ارزیابی می‌کنند، به‌طوری که ۶۲ درصد از او ناراضی بوده‌اند. دموکرات‌ها از این رتبه‌های پایین محبوبیت بهره گرفته‌اند تا این نکته را برجسته کنند که دولت بوش تقریباً هیچ اقدام مؤثری برای نجات مردم گرفتار از قیمت‌های بالای نفت انجام نداده است. سناتور جان کری گفت: «پنج سال بعد، و آمریکایی‌هایی که زیر فشار قیمت‌های رکوردشکنِ بنزین هستند، هنوز در انتظارند که رئیس‌جمهور به وعده‌اش برای فشار سیاسی بر اوپک عمل کند.»

On the domestic front, consumers have had to put up with soaring gas prices at the pump and blame Bush for much of America’ s energy woes. A recent Associated Press-AOL poll found the public giving the president low marks for his handling of energy problems, with 62 percent saying they disapproved. The democrats have seized on the poor approval ratings to drive home the point that the Bush administration has done next to nothing to rescue the beleaguered public from high oil prices. “Five years later, and Americans suffering under record-high gas prices are still waiting to see the president keep his promise to jawbone OPEC,”ix said Senator John Kerry.

دولت بوش که با موج فزاینده انتقادها روبه‌رو شده، در پاسخ، نومحافظه‌کاران تأثیرگذاری چون ولفووitz و بولتون را از تصمیم‌گیری در سیاست به اجرای سیاست منتقل کرده است. این دولت همچنین از سعودی‌ها خواسته است طرحی ارائه دهند که ظرفیت تولید نفت آنان را به‌طور چشمگیری افزایش دهد. طرحی که وزیر نفت عربستان سعودی، علی النعیمی، پیش از سفر عبدالله به تگزاس تشریح کرد، پیشنهاد می‌کند ۵۰ میلیارد دلار طی یک دوره پنج‌ساله هزینه شود تا ظرفیت تولید عربستان تا سال ۲۰۰۹ از سقف کنونی ۱۱ میلیون بشکه در روز به ۱۲٫۵ میلیون بشکه در روز برسد. در صورت لزوم، عربستان سعودی می‌گوید در نهایت ظرفیتی تا ۱۵ میلیون بشکه در روز توسعه خواهد داد. استیون هدلی، مشاور امنیت ملی آمریکا، این طرح سعودی را یک پیشرفت بزرگ توصیف کرد. او گفت: «آنچه واقعاً ارائه شد، طرحی برای افزایش تولید از طریق سرمایه‌گذاری قابل توجه بود — حدود ۵۰ میلیارد دلار در طول زمان. بنابراین این یک ابتکار بزرگ است که آنان آغاز کرده‌اند.» با وجود این سرمایه‌گذاری عظیم برای کمک به اقتصاد آمریکا، سعودی‌ها همچنین قصد دارند با دعوت از شرکت‌های انرژی آمریکایی به سرمایه‌گذاری در بخش‌های دیگر انرژی عربستان سعودی، فرصت بزرگی به آنان بدهند. شاهزاده عبدالله در سخنرانی خطاب به جمعی از تجار آمریکایی که توسط شورای تجاری سعودی-آمریکایی (SABC) در هتل فیرمونت برگزار شده بود، از قصد خود برای میزبانی از یک کنفرانس نشست انرژی بین‌المللی (IEF) در پایان سه‌ماهه آخر سال ۲۰۰۵ خبر داد. او گفت: «ما از شما دعوت می‌کنیم که همکاری با ما را در بخش‌های معدن و گاز ادامه دهید که فرصت‌های سرمایه‌گذاری متعددی ارائه می‌دهند. فرصت‌های بسیاری وجود دارد و به خواست خدا موفقیت تضمین شده است. می‌توانید سرمایه‌گذاری مستقیم را انتخاب کنید یا پروژه‌های مشترک تأسیس کنید.» ولیعهد عبدالله همچنین قصد دارد با پیشنهاد تسهیل قوانین حمایت‌کننده از اقتصاد نوپای عربستان سعودی، برای تجار آمریکایی آسان‌تر کند که ثروت را از کشور خارج کنند. هنگام سخن گفتن درباره‌ی اصلاحات اقتصادی، عبدالله گفت: «ما قانون مالیاتی روشن و انعطاف‌پذیری را به تصویب رسانده‌ایم، بازار مالی را بازسازی کرده‌ایم تا با استانداردهای بین‌المللی هم‌خوانی داشته باشد، و روند خصوصی‌سازی را تسریع کرده‌ایم.» روشن است که آمریکایی‌ها سودبرندگان واقعی طرح عبدالله خواهند بود. نخست، سعودی‌ها ۵۰ میلیارد دلار هزینه خواهند کرد تا تولید نفت خام را افزایش دهند، تنها برای آن‌که بازار جهانی نفت را سرریز کنند و قیمت آن کاهش یابد. این امر سود سعودی را به شدت کاهش می‌دهد و به اقتصاد کشور آسیب جدی می‌زند. از سوی دیگر، نفت خام ارزان برای اقتصاد آمریکا که اکنون زیر فشار قیمت‌های بالای نفت است، مایه‌ی آسایشی بزرگ خواهد بود.

The Bush administration faced with the growing tide of criticism has responded by removing influential neoconservatives like Wolfowitz and Bolton away from policy making to policy execution. The administration has also asked the Saudi’ s to come up with a plan that dramatically increases its oil production capacity. The plan outlined by Saudi Oil Minister Ali Naimi before Abdullah’ s visit to Texas, proposes to spend $50 billion over a five–year period to increase Saudi production capacity to 12.5 million barrels per day by 2009 from the current 11 million limit. If necessary, Saudi Arabia says it will eventually develop a capacity of 15 million barrels a day. US National Security Adviser Stephen Hadley described the Saudi plan as a major breakthrough. He said, “What really came was a plan for increasing production through substantial investment — to the tune of about $50 billion over time. So it's a major initiative that they've undertaken."x Notwithstanding this huge investment to supplement America’ s economy, the Saudi’ s also plan to give US energy companies a huge bonanza by inviting them to invest in Saudi Arabia’ s other energy sectors. Addressing an audience of American businessmen organized by the Saudi-American Business Council (SABC) at the Fairmont Hotel, Prince Abdullah announced his intention to host a conference of the International Energy Forum (IEF) in the last quarter of 2005. He said, “We invite you to continue to cooperate with us in the mining and gas sectors which offer a number of investment opportunities. There are many opportunities and success is guaranteed, God willing. You can choose direct investment or establish joint projects.” Crown Prince Abdullah also plans to make it easier for American businessmen to take wealth out of the country by proposing to relax the laws protecting the fledging Saudi economy. Speaking about the economic reforms, Abdullah said, “We have enacted a clear and flexible taxation law, reorganized the financial market so that it matches international standards and have expedited the privatization process.” Clearly the Americans will be the real beneficiaries of Abdullah’ s plan. Firstly, the Saudi’ s will spend $50 billion to increase the production of crude oil only to flood the international oil market and have its price reduced. This will sharply diminish Saudi profits and significantly damage the country’ s economy. On the other hand, cheap crude oil will be a godsend to the American economy, which at present is reeling from high oil prices.

دوم، سعودی‌ها میلیاردها دلار به شرکت‌های نفتی آمریکایی خواهند پرداخت تا کارهای لازم برای افزایش ظرفیت تولید نفت را انجام دهند. این کار نه به انتقال فناوری منجر خواهد شد و نه مشاغل کافی ایجاد خواهد کرد تا آمار رو به افزایش بیکاری در عربستان سعودی را کاهش دهد. هم‌اکنون نرخ بیکاری ۲۰٪ است (رقم واقعی ممکن است تا ۳۰٪ هم برسد). اما این رقم می‌تواند حتی بیشتر شود، با توجه به اینکه جمعیت عربستان سعودی تا سال ۲۰۲۰ از ۲۰ میلیون به ۴۰ میلیون نفر دو برابر خواهد شد. از این رو، چشم‌انداز یافتن شغل برای سعودی‌ها در آینده نزدیک بسیار تیره به نظر می‌رسد.

Secondly, the Saudi’ s will be paying American oil companies billions of dollars to carry out the necessary work to increase the capacity of oil production. It will neither result in transfer of technology nor create sufficient jobs to lessen Saudi Arabia’ s burgeoning unemployment figures. At present, the unemployment rate is at 20% (the real figure could be as high as 30%). But this figure could increase even further, given that the Saudi population is going to double from 20 million to 40 million by 2020. Hence the outlook for Saudi’ s seeking employment in the near future looks extremely bleak.

ثالثاً، فإن حملة الخصخصة مقرونةً بقوانين ضريبية فضفاضة سوف تفضي إلى امتلاك أمريكيين لبعض الأصول الحيوية في المملكة العربية السعودية، مثل شركة الاتصالات السعودية. يضاف إلى ذلك أن الشركات متعددة الجنسيات الأمريكية، تحت ذريعة توفير خدمات عامة أفضل، ستفرض أسعاراً أعلى وتجني أرباحاً ضخمة، لن يُعاد استثمار إلا القليل جداً منها في الاقتصاد السعودي. وسيُعاد معظمها إلى الولايات المتحدة، بينما سينتهي جزء منها في الحسابات الأجنبية لبعض أمراء آل سعود.

Thirdly, the privatization drive coupled with loose taxation laws will result in American ownership of some of Saudi Arabia’ s vital assets like the Saudi Telecom Company. In addition, under the pretext of providing better public services, the American multinationals will charge higher prices and generate huge profits, very little of which will be ploughed back into the Saudi economy. Most of it will be repatriated back to the US, whilst some of it will end up in the foreign accounts of Saudi princes.

چهارم، اگرچه تجارت دوجانبه میان عربستان سعودی و آمریکا از رقم ناچیز ۱۶۰ میلیون دلار در سال ۱۹۷۰ به ۲۶ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۴ افزایش یافته است، مردم سعودی در این مدت روز به روز فقیرتر شده‌اند. در سال ۱۹۹۹، تولید ناخالص داخلی سرانه کمتر از سال ۱۹۶۵ بود، یعنی پیش از افزایش چشمگیر قیمت نفت. بنابراین، عبدالله با دعوت از آمریکایی‌ها برای سرمایه‌گذاری در دیگر منابع انرژی، آینده مردم سعودی را به بردگی آمریکا می‌فروشد.

Fourthly, though the bilateral trade between Saudi Arabia and the US has increased from a measly sum of $160 million in 1970 to $26 billion in 2004, the Saudi people during this period have become increasingly poor. In 1999, the per capita GDP was less than it was in 1965, before the massive rise in oil prices. So by inviting the Americans to invest in other energy reserves, Abdullah is signing away the future of the Saudi people to American slavery.

بی‌شک، دولت بوش طرح عبدالله را پذیرفت و آن را بخشی از راهبرد انرژی تازه‌احیاشده‌اش قرار داد. این راهبرد شامل تبدیل پایگاه‌های نظامی به پالایشگاه‌های نفت، بررسی راه‌های بهره‌برداری از ذخایر نفتی ایالات متحده و کاوش در سوخت‌های پاک‌تر است.

Not surprisingly, the Bush administration embraced Abdullah’ s plan and included it, as part of their revitalized energy strategy. This consists of turning military bases into oil refineries, exploring ways of tapping US oil reserves and exploring cleaner fuels.

بنابراین، هنگامی که بوش سیاست انرژی احیاشده خود را رونمایی کرد، موفق شد قیمت نفت خام را پایین بیاورد. این امر دلیل سفر عبدالله به تگزاس را توضیح می‌دهد و مشاور امنیت ملی، استفن هدلی، آن را تأیید کرد و گفت: «مشکل بازار نفت اکنون این تصور است که ظرفیت کافی وجود ندارد.» او گفت، اطمینانی که می‌توان به بازار در مورد عرضه موجود داد، باید «فشار رو به پایینی بر قیمت وارد کند». بیانیه هدلی همچنین به ماهیت ناپایدار این اطمینان اشاره دارد. بسیار به توانایی دولت بوش در غلبه بر مقاومت محیط‌زیست‌گرایان و دیگر گروه‌های فشار بستگی دارد که با حفاری برای نفت در مناطقی مانند آلاسکا و همچنین تبدیل پایگاه‌های نظامی موجود به پالایشگاه‌های نفت مخالف‌اند.

Therefore, when Bush unveiled his rejuvenated energy policy, he succeeded in pushing down the price of crude oil. This explains the reason behind Abdullah’ s visit to Texas and was confirmed by National Security Adviser Stephen Headley who said, "The problem in the oil market now is a perception that there is inadequate capacity." Reassurance that can be given to the market on available supply, he said, should "have a downward pressure on the price." Hadley’ s statement also alludes to the fickle nature of this reassurance. Much is dependent upon the Bush administration’ s ability to overcome resistance from environmentalists and other pressure groups who are opposed to the drilling for oil in places like Alaska and also to the conversion of existing military bases into oil refineries.

از این نظر، راهبرد انرژی بوش راهبردی تدافعی است.

In this respect, Bush’ s energy strategy is a defensive one.

پس از شکست در عراق، دولت آمریکا ناچار شده است به دنبال راه‌هایی برای افزایش تولید نفت داخلی این کشور باشد.

Having failed in Iraq, the administration has been forced into exploring ways to boost the domestic output of US oil.

با نزدیک شدن زمستان و افزایش حداکثری تولید نفت توسط اوپک، در کاخ سفید تلاشی شتابان آغاز شده است تا راه‌هایی برای جلوگیری از بحران بعدی پیدا شود.

With winter approaching and OPEC pumping oil to its maximum, the race is on in the White House to find ways to stymie the next crisis.

با این حال، وضعیت کنونی آمریکا فرصتی ایدهآل برای آن است که سعودیها مردمشان را از سلطه آمریکا رها کنند. اگر خاندان آلسعود در این امر صادق بودند، میتوانستند راهبردهای متعددی به کار گیرند تا وابستگیشان به ایالات متحده را قطع کنند.

However, America’ s current predicament presents an ideal opportunity for the Saudi’ s to free their people from American hegemony. Had the House of Saud been sincere about this, they could have employed number of strategies to sever their dependency on the US.

عربستان سعودی می‌توانست عرضهٔ نفت خام را قطع کند، آن را از دلار جدا کند و به پولی مانند یورو یا یوان (ارز چین) بفروشد. این کار جهان را وادار می‌کرد که برای خرید نفت، به سرعت دلار بفروشد و ارز مورد نظر عربستان را به دست آورد. چنین حرکتی همچنین قدرت‌هایی مانند اروپا و به‌ویژه چین را، کشوری که اختلافات شدیدی با آمریکا دارد، وادار می‌کرد تا در برابر هر اقدام آمریکا علیه عربستان سعودی موضع بگیرند.

The Saudi’ s could have cut the supply of crude oil, decoupled it from the dollar and sold it in currency like the Euro or the Yuan (Chinese currency). This would force the world to quickly sell the dollar in return for the Saudi’ s preferred currency of exchange. A move like this would also force powers like Europe and especially China, a country that has sharp differences with the US to counter any US manoeuvres against Saudi Arabia.

سعودی‌ها همچنین می‌توانند بخشی از نفت خود را در ازای فناوری و صنایع سنگین مبادله کنند؛ و از این راه وابستگی به کارگران خارجی را کاهش دهند و مشاغل تازه‌ای ایجاد کنند. به این ترتیب، سعودی‌ها می‌توانند اقتصاد خود را به سوی مسیری از خودکفایی و رفاه اقتصادی هدایت کنند.

The Saudi’ s could also barter some of their oil in exchange for technology and heavy industry thereby reducing dependency on foreign workers and creating new jobs. In this way the Saudi’ s could steer their economy towards a path of self–sufficiency and economic prosperity.

بعید است که عبدالله و خاندان سعود چنین ایده‌های رادیکالی را برگزینند، زیرا موجودیت آنان به حمایت انگلیس و آمریکا وابسته است.

It is very unlikely that Abdullah and the House of Saud would opt for such radical ideas, as their very existence depends upon Anglo-American support.

این اندیشه‌ها تنها در محیطی می‌توانند دنبال شوند که از نوکران آنگلو-آمریکایی که رژیم سعودی را در اختیار دارند آزاد باشد. فقط خلافت می‌تواند محیطی فراهم کند که در آن سعودی‌ها بتوانند از استقلال سیاسی و حاکمیت اقتصادی برخوردار شوند، به دور از کنترل بیگانگان.

These ideas can only be pursued in an environment that is free from Anglo-American surrogates who dominate the Saudi regime. Only the Caliphate can produce an environment where the Saudi’ s can enjoy political independence and economic sovereignty free from foreign control.

۱۰ مه ۲۰۰۵

May 10, 2005