«آنها دربارهٔ بازگرداندن چیزی صحبت می‌کنند که می‌توان آن را خلافت قرن هفتم نامید. این همان جهانی است که حدود ۱۲۰۰ یا ۱۳۰۰ سال پیش سازمان‌دهی شده بود؛ زمانی که اسلام یا مردمان مسلمان بر همه چیز حکم می‌راندند، از پرتغال و اسپانیا در غرب، در سراسر مدیترانه تا شمال آفریقا، تمام شمال آفریقا، خاورمیانه، تا بالکان، جمهوری‌های آسیای مرکزی، جنوب روسیه، بخش بزرگی از هند، و تا اندونزی امروزی. از یک نظر، از بالی و جاکارتا در یک سو تا مادرید در سوی دیگر.» — معاون پیشین رئیس‌جمهور آمریکا، چنی در دسامبر ۲۰۰۴، شورای اطلاعات ملی سازمان سیا پیش‌بینی کرد که در سال ۲۰۲۰ یک خلافت جدید بر صحنهٔ جهانی ظاهر خواهد شد. این یافته‌ها در گزارشی ۱۲۳ صفحه‌ای با عنوان «ترسیم آیندهٔ جهانی» منتشر شد. هدف این گزارش آماده‌سازی دولت بعدی بوش برای چالش‌های پیش رو از طریق پیش‌بینی روندهای کنونی‌ای بود که ممکن است منافع ایالات متحده را تهدید کنند. این گزارش به رئیس‌جمهور آمریکا، اعضای کنگره، اعضای کابینه و مقامات کلیدی درگیر در سیاست‌گذاری ارائه می‌شود.

“They talk about wanting to re-establish what you could refer to as the Seventh Century Caliphate. This was the world as it was organized 1,200, 1,300 years, in effect, when Islam or Islamic people controlled everything from Portugal and Spain in the West; all through the Mediterranean to North Africa; all of North Africa; the Middle East; up into the Balkans; the Central Asian republics; the southern tip of Russia; a good swath of India; and on around to modern day Indonesia. In one sense from Bali and Jakarta on one end, to Madrid on the other." -- Former US Vice President Cheney In December 2004, The National Intelligence Council of the CIA predicted that in the year 2020 a new Caliphate would emerge on the world stage. The findings were published in a 123-page report titled “Mapping the Global Future”. The aim of the report is to prepare the next Bush administration for challenges that lie ahead by projecting current trends that may pose a threat to US interest. The report is presented to the US president, members of Congress, cabinet members and key officials involved in policymaking.

جالب توجه این گزارش این است که سرشار از ارجاعات به اسلام سیاسی و چالش‌های گوناگونی است که در آینده‌ای قابل پیش‌بینی برای منافع ایالات متحده ایجاد می‌کند. حتی یک سناریوی تخیلی نیز در آن آمده است که ظهور دولت خلافت در سال ۲۰۲۰ و تأثیر آن بر اوضاع بین‌المللی را ترسیم می‌کند.

What is striking about the report is that it is full of references about political Islam and the various challenges it poses to US interests in the foreseeable future. There is even a fictional scenario depicting the emergence of Caliphate state in 2020 and its impact on the international situation.

با این حال، این گزارش بر فرضیاتی استوار است که اعتبار آن را در بخش‌های گوناگون، به‌ویژه بخش مربوط به خلافت، سست می‌کند. در ادامه نقدی بر برخی استدلال‌های مطرح‌شده در این سناریوی تخیلی آمده است: - گزارش مدعی است که قدرت خلافت نوین از تلاش یک جنبش جهانی اسلامی که به قدرت می‌رسد، پدید خواهد آمد. اگرچه ممکن است درست باشد که یک جنبش جهانی اسلامی بتواند نافرمانی مدنی را برانگیزد یا با کودتا خلافت را برپا کند، اما قدرت و دوام آن به چیزی کاملاً متفاوت وابسته است.

However, the report is predicated on assumptions which undermine the validity of the report in various parts, especially the section on the Caliphate. Below is a critique of some of the arguments postulated in the fictional scenario: - The report asserts that the strength of the new Caliphate will be borne out of the efforts of a global Islamic movement taking power. While it may be true that a global Islamic movement may instigate civil disobedience or initiate a coup to bring about the Caliphate, its strength and longevity is dependent upon something entirely different.

فکری باور به مجموعهٔ مشترکی از ارزش‌ها میان شهروندان یک دولت، معیار قدرت آن دولت است، نه جنبشی که آن دولت را بنیان نهاده است. اتحاد جماهیر شوروی نه به این دلیل فروپاشید که در فناوری کم‌بضاعت بود، بلکه به این دلیل فروپاشید که مردمش کمونیسم را رها کردند و حزب کمونیست در قانع کردن آنان به خلاف این، ناتوان بود.

Intellectual conviction in a common set of values amongst the citizens of a state is the measure of the state’ s strength and not the movement, which founded the state. The Soviet Union collapsed not because it was deficient in technology, but because its people abandoned communism and the communist party was powerless to convince them otherwise.

یک ارزیابی دقیق از باورهای توده‌های مسلمان نسبت به از سرگیری شیوه زندگی اسلامی از طریق برپایی مجدد خلافت، مهم‌ترین عامل در تعیین این است که آیا خلافت در قرن بیست‌ویکم موفق خواهد شد یا شکست خواهد خورد. این عامل از فناوری و منابع نیز مهم‌تر است، زیرا هر دوی این‌ها می‌توانند به‌سرعت به دست آیند، به شرطی که خلافت بتواند از خود دفاع کند و پیشرفت خود را صرفاً بر پایه ایدئولوژی اسلامی بنا نهد.

An accurate appraisal of the convictions of the Muslim masses for the resumption of the Islamic way of life through the re-establishment of the Caliphate is the single most important factor in determining whether the Caliphate will succeed or fail in the 21st century. This is more important than technology and resources, both of which can be quickly gained as long as the Caliphate is able to defend itself and base its progress exclusively on the Islamic ideology.

هرگاه جنبش‌های اسلامی تنها معیار سنجش میزان احیای اسلام در کشورهای مسلمان قرار گیرد، همواره تصویری نادرست پدیدار می‌شود. سازمان سیا تنها نهادی نیست که از این معیار نادرست بهره می‌برد. این رویه گسترده است و تحلیل‌های برخی اندیشکده‌های معتبر و نوشته‌های برخی تحلیلگران سرشناس، از جمله فرانسیس فوکویاما و ساموئل پی. هانتینگتون، را نیز آلوده کرده است.

Whenever Islamic movements are taken as the sole gauge for estimating the extent of Islamic revival in Muslim countries, a skewed picture will always emerge. The CIA is not alone in employing this false standard. The practice is wide spread and has tainted the analysis of respected think tanks and the writings of some notable commentators such as Francis Fukuyama and Samuel P. Huntington.

این نقص نتیجهٔ کینهٔ آنان نسبت به اسلام نیست، بلکه ناشی از پایبندی‌شان به فلسفهٔ فردگرایی است؛ فلسفه‌ای که درک‌شان از جامعه را مخدوش کرده و آن را به مجموعه‌ای از افراد تقلیل داده است.

This flaw is not the result of their malice towards Islam, but is due to their adherence to the philosophy of individualism, which has marred their understanding of society and reduced it to a collection of individuals.

درک صحیح از جامعه نشان می‌دهد که جامعه از افرادی تشکیل شده است که با اندیشه‌ها و احساسات مشترک به یکدیگر پیوند خورده‌اند و زیر یک نظام مشخص زندگی می‌کنند. میزان حمایت مردم از نظام حکومتی موجود یا از نظام حکومتی جایگزین را تنها از راه ارزیابی این اندیشه‌ها و احساسات مشترک می‌توان دریافت.

A proper understanding of society reveals that it is composed of individuals, which are bonded together by common thoughts and emotions, and live under a specific system. The degree of support amongst people towards the existing system of governance or for an alternative system of ruling can only be ascertained through the evaluation of these common thoughts and emotions.

تعلّقُ غرب به فردگرایی سبب شده است که نفوذ اندیشه‌ها و احساسات اسلامی در کشورهای مسلمان را به‌شدت دست‌کم بگیرد، و همچنین حمایت گسترده از احیای خلافت را نادرست برآورد کند.

The attachment to individualism has led the West to grossly underestimate the penetration of Islamic thoughts and sentiments in the Muslim countries, and also to miscalculate the wide spread support for the re-establishment of the Caliphate.

یکی دیگر از نکات مورد اختلاف در این گزارش، این ادعاست که ظهور خلافت باعث فروپاشی پیاپی رژیم‌ها در کشورهای مسلمان نخواهد شد، یعنی همان اثر دومینویی.

Another point of contention in the report is the claim that the emergence of the Caliphate will not cause the regimes in Muslim countries to collapse one after the other – the domino effect.

دوباره، این فهم از یک درک نادرست از جامعه نشأت می‌گیرد. یک مطالعه سرسری درباره جهان اسلام نشان می‌دهد که میان رژیم‌ها و مردمی که بر آنان حکومت می‌کنند، قطب‌بندی شدیدی در دیدگاه‌ها وجود دارد. پیش از فروپاشی رژیم بعث، صدام، که یک ملحد بود، سخنرانی‌هایی ایراد می‌کرد که مملو از اصطلاحات اسلامی بود. او این کار را می‌کرد، زیرا دریافته بود که مردم دیگر با بعثیسم، سکولاریسم یا عربیسم برانگیخته نمی‌شوند و تنها به اسلام واکنش نشان می‌دهند. به همین ترتیب، هنگامی که مشرف با جنگ آمریکا علیه افغانستان همراهی کرد، او ناچار شد برای توجیه موضع خود بخش‌های طولانی‌ای از سیرت رسول‌الله ﷺ را نقل کند.

Again this understanding is derived from an incorrect understanding of society. A cursory study of the Muslim world shows that there exists strong polarisation in viewpoints between the regimes and the people they govern. Before the collapse of the Baath regime, Saddam an atheist was delivering speeches laced with Islamic terms. He did this, because he realised that the people were no longer motivated by Baathism, secularism or Arabism and only responded to Islam. Similarly, when Musharraf sided with America’ s war against Afghanistan he had to quote lengthy passages from life of the Messenger (SAW) to justify his stance.

در بسیاری از نقاط جهان مسلمان، کشمکش میان حفظ نظم سکولار و جلوگیری از رسیدن اسلام سیاسی به قدرت، امری روزمره است. رژیم‌های کشورهای مسلمان، پاسبانان منافع غربی تلقی می‌شوند و در برابر اسلام موضعی خصمانه دارند. مسلمانان این رژیم‌ها را سخت منفور می‌دانند و مشتاقند که موجودیتشان را از میان بردارند. تنها دلیل بقای این رژیم‌ها، حمایت سرسختانه دولت‌های غربی از آن‌هاست.

The conflict between maintaining the secular order and preventing political Islam from assuming power is a daily occurrence in much of the Muslim world. The regimes in the Muslim world are viewed as the custodians of western interests and antagonistic towards Islam. Muslims simply loathed these regimes and are eager to extinguish their existence. The only reason these regimes survive is because of the dogged support from western governments.

امروز امت اسلامی بر آستانه‌ی دگرگونی بزرگی ایستاده است، درست همان‌گونه که کشورهای پیمان ورشو حدود ۱۸ سال پیش در چنین آستانه‌ای ایستاده بودند. پرده‌ی آهنین فرو افتاد، زیرا مردم دیدگاه خود را از کمونیسم به سرمایه‌داری تغییر داده بودند. به همین ترتیب، امت مسلمان هم کمونیسم و هم سرمایه‌داری را کنار گذاشته و منتظر ظهور خلافت است؛ خلافتی که این رژیم‌ها را با فروپاشی چشمگیری از هم خواهد پاشید و سپس در خود جذب خواهد کرد.

Today, the Islamic Ummah stands on the cusp of a monumental change, just as the Warsaw pact countries stood some 18 years ago. The iron curtain came down because people had changed their viewpoint from communism to capitalism. Likewise the Muslim Ummah has abandoned both communism and capitalism, and is waiting for the emergence of the Caliphate, which will cause these regimes to collapse in spectacular fashion, only to be absorbed by the Caliphate.

در پایان، این گزارش ادعا می‌کند که مسلمانان وسوسه‌های مادی‌گرایی غربی را بیش از حد طاقت‌فرسا می‌یابند و در نتیجه از سواحل خلافت نوین می‌گریزند. این دیدگاه آشکارا بر این تصور رایج در غرب استوار است که خلافت در تقابل کامل با نوسازی قرار دارد.

Finally the report claims that Muslims would find the temptations of western materialism too much to bear, causing them to flee the shores of the new Caliphate. This view is obviously founded on the prevalent western notion that the Caliphate is the antithesis to modernisation.

یکی دیگر از عواملی که این برداشت را در میان غربی‌ها تقویت می‌کند، مهاجرت کنونی مسلمانان از جهان اسلام به غرب است.

Another factor that enhances this perception amongst westerners is the current exodus of Muslims from the Islamic world to the west.

هیچ چیز نمی‌تواند از حقیقت دورتر باشد. نخست، خلافتی که مسلمانان می‌خواهند برپا کنند، خلافت راشده است که در اوج تمدن بشری قرار داشت. این یک واقعیت تاریخی است که بسیاری از متخصصان برجستهٔ اسلام، به‌ویژه برنارد لوئیس، آن را به رسمیت شناخته‌اند.

Nothing could be further from the truth. First, the Caliphate that Muslims want to establish is the rightly guided Caliphate, which was at the zenith of human civilisation. A historical fact widely recognised by several eminent experts on Islam- most notably Bernard Lewis.

ثانیاً، مهاجرت گسترده مسلمانان به غرب، پیامد سیاست‌های خارجی غرب در جهان اسلام است، نه به‌خاطر شیفتگی مسلمانان به ارزش‌های غربی. بیشتر مهاجران، اگر نه همه‌ی ایشان، یا مهاجران اقتصادی‌اند یا پناهجویان سیاسی که از استبداد رژیم‌هایی می‌گریزند که اغلب از سوی دولت‌های غربی حمایت می‌شوند.

Second, the mass migration of Muslims to the West is a consequence of western foreign policy ventures in the Muslim world and not because of Muslim infatuation with western values. Most migrants, if not all are either economic migrants or political asylum seekers escaping the tyranny of regimes often supported by western governments.

حتی آن دسته از مسلمانانی که در غرب سکونت گزیده‌اند، هنوز از پذیرش ارزش‌های سکولار خودداری می‌کنند، از این بیم که اسلام‌شان آلوده شود.

Even those Muslims, who have settled in the west, have yet to embrace secular values for fear of corrupting their Islam.

اقدام اخیر اروپا برای وادار کردن مسلمانان این قرارداد به پذیرش ارزش‌های غربی، گویای وسواس اروپا در سکولارکردن مسلمانان است و با تصویر کلیشه‌ای که رسانه‌های غربی ارائه می‌دهند، مبنی بر اینکه کشورهای مسلمان التماس‌کنان خواستار غربی‌شدن هستند، در تضاد است.

The recent endeavour by Europe to coerce its Muslim population to adopt western values speaks volumes for Europe’ s obsession with secularising Muslims and runs counter to the stereotyped image projected by the western media that Muslim countries are pleading to be westernised.

تنمیط مسلمانان بر پایه درکی نادرست از احساس ضدغربی استوار است که در جهان اسلام رواج دارد. در محافل غربی غالباً احساسات ضدغربی با رد کامل تمدن غرب یکی دانسته شده و به جریان بنیادگرا نسبت داده می‌شود.

The typecasting of Muslims is based on the erroneous understanding of anti-western feeling that pervades the Muslim world. Often in western circles, anti-western sentiments are equated with the total rejection of western civilisation and attributed to the fundamentalist camp.

بدتر از این، تمایل مسلمانان به داشتن کالاهای غربی، به‌عنوان اشتیاق به شیوه زندگی غربی تفسیر می‌شود. غربی‌ها اغلب کسانی را که به کالاهای غربی ابراز علاقه می‌کنند، در گروه میانه‌رو طبقه‌بندی می‌کنند.

To make matters worse, the desire amongst Muslims to own western goods are interpreted as a craving for the western way of life. Westerners often classify those who display admiration for western goods into the moderate camp.

تقسیم کردنِ مسلمانان به این دو گروه بر اساس چنین تفسیرهایی نادرست است، زیرا لحنِ ضدِ غربیِ میانِ مسلمانان، محکومِ کردنِ فرهنگِ غربی است نه کالاهای غربی. همچنین، ابرازِ تحسین برای محصولاتِ غربی، اعترافی است به کیفیتِ برترِ آن کالاها، و نه تأییدی برای پذیرشِ کلیِ فرهنگِ غربی.

To pigeonhole Muslims into the two camps based on such interpretations is wrong. This is because the anti-western rhetoric found amongst Muslims is a denunciation of western culture and not of western goods. Likewise, the expression for the admiration for western products is an acknowledgement of the superior quality of the goods and is not an affirmation for the wholesale acceptance of western culture.

برای اولین بار پس از سال‌های بسیار، جهان مسلمان دستخوش دگرگونی بنیادینی در تعیین این شده است که کدام جنبه‌های شیوه زندگی غربی را می‌توان با اسلام پذیرفت یا رد کرد. مسلمانان امروز کالاهای غربی مانند دی‌وی‌دی، آنتن‌های ماهواره‌ای و تلویزیون را تنها از آن رو می‌پذیرند که این اقلام با دیدگاه اسلامی آنان در تضاد نیستند. از سوی دیگر، مفاهیم غربی همچون آزادی، دموکراسی و فردگرایی کنار گذاشته می‌شوند، زیرا آن‌ها را مغایر با اسلام می‌دانند.

For the first time in many years, the Muslim world has undergone a radical transformation in reconciling which aspects of the western way of life can be accepted or rejected with Islam. Muslims today accept western goods such as DVDs, Satellites Dishes, and TVs only because such items do not contradict their Islamic viewpoint. On the other hand western concepts such as freedom, democracy and individualism are discarded because are deemed to contradict Islam.

در گذشته، جهان مسلمان میان دو جریان پاره‌پاره شده بود: مدرنیست‌هایی که می‌خواستند همه‌چیز را از غرب اقتباس کنند، و سنت‌گرایانی که سخت می‌کوشیدند همه جنبه‌های تمدن غربی را طرد کنند. این طرز تفکر پیشرفت را خفه کرد و به غرب امکان داد تا سلطه‌اش را بر سرزمین‌های مسلمانان مستقر سازد.

Previously, the Muslim world was torn between two factions i.e. the modernists who wanted to adopt everything from the West and the traditionalists who were keen to rebuff all aspects of western civilisation. This mentality stifled progress and allowed the West to establish their hegemony over Muslim lands.

امروزه این مسلمانان نیستند که خود را از پیشرفت انسانی و پاسخگویی به نیازهای قرن بیست‌ویکم بازمی‌دارند، بلکه این غرب است که برای سرکوب این تحولات تصمیم می‌گیرد و با همدستی حکومت‌های جهان اسلام اصرار دارد ارزش‌های خود را بر توده‌های مسلمان تحمیل کند.

Today, it is not Muslims who are holding themselves back from human advancement and meeting the demands of the 21st century, but rather it is the West that chooses to suppress these developments and insists on imposing its values upon the Muslim masses in connivance with the regimes of the Muslim world.

این طرز نگرش نه تنها به سوءتفاهم غرب نسبت به اسلام دامن زده، بلکه غرب را به برقراری رابطه‌ای نابرابر با جهان مسلمان تشویق کرده است.

This attitude has not only contributed to the West’ s misunderstanding of Islam, but has encouraged the West to define an inequitable relationship with the Muslim world.

علاوه بر این، این طرز تفکر باعث شده است که غرب از هر آنچه به اسلام مربوط است دوری گزیند. اشغال عراق و افغانستان توسط غرب، پیش از این، سوءاستفاده از مردم مسلمان، غارت سرزمین‌هایشان و تحقیر اسلام را آشکار ساخته است.

Furthermore, the mindset has prompted the West to shun everything to do with Islam. West’ s occupation of Iraq and Afghanistan has already highlighted the abuse of the Muslim people, the pillage of their land and denigration of Islam.

اگر این طرز تفکر تغییر نکند، غرب در موقعیتی متزلزل و خطرناک در دو جبهه قرار خواهد گرفت. نخست، خلافت دولتی نیرومند و پیشرو خواهد بود که پس از رهانیدن مسلمانان از سلطه سیاسی، نظامی و اقتصادی غرب، سرنوشتی نو برای امت مسلمان ترسیم خواهد کرد. غربی که بر اثر این از دست دادن ناگهانی کنترل تضعیف شده، در حفظ سلطه خود در امور جهانی دچار مشکل خواهد شد. دوم، خلافت به سرعت هم‌افزایی میان اسلام و علم را به کار خواهد گرفت و بدین ترتیب در زمینه اختراعات، فناوری‌ها و کشفیات علمی نوین از غرب پیشی خواهد گرفت.

If this attitude is not reversed then the West will find itself in a precarious position on two fronts. First, the Caliphate will be a strong, progressive state charting a new destiny for the Muslim people after liberating them from the political, military and economic hegemony of the West. The West weakened by this abrupt loss of control will struggle to maintain its dominance in world affairs. Secondly, the Caliphate will swiftly harness the synergy between Islam and science, thereby surpassing the West in terms of inventions, technologies and new scientific discoveries.

با توجه به نگرش‌های منفی غرب نسبت به همه‌چیزهای اسلامی، این غرب خود را در حال بستن درهای دانش خواهد یافت و مردمش را از پیشرفت و چالش‌های قرن بیست‌ویکم محافظت خواهد کرد.

Given the West’ s negative attitudes towards all things Islamic, it will find itself closing the doors to knowledge and shielding its people from progress and challenges of 21st century.

۲۳ ژانویه ۲۰۰۵

January 23, 2005