«آنها [ایرانیان] همچنین کمک قابل توجهی به عملیات آزادی پایدار کردند. تهران پیشنهاد داد که به هواپیماهای باربری آمریکایی اجازه دهد از پایگاه‌های هوایی شرق ایران برای کمک به عملیات در غرب افغانستان پرواز کنند. همچنین موافقت کرد که برای خلبانان آمریکایی که با چتر در خاک ایران فرود آمده بودند، ماموریت‌های جستجو و نجات انجام دهد... ایرانیان با اتحاد شمال تماس گرفتند و به آن کمک کردند تا باور کند که واشنگتن کاملاً جدی است و بنابراین اتحاد شمال باید به‌طور کامل در تلاش جنگی آمریکا شرکت کند.» — کنت پولاک در تاریخ ۲۴ شهریور ۱۳۸۷ (۱۵ سپتامبر ۲۰۰۸)، آژانس بین‌المللی انرژی اتمی گزارش داد که ایران بارها از تحقیقات سازمان ملل برای بررسی ادعاهایی مبنی بر تلاش این کشور برای ساخت سلاح هسته‌ای جلوگیری کرده است. قدرت‌های غربی بار دیگر یافته‌های این گزارش را دستاویز قرار دادند تا ایران را کشوری طرد شده و تهدیدی برای همسایگانش نشان دهند. آمریکا، فرانسه، بریتانیا و اسرائیل از احتمال اعمال مجموعه‌ای تازه از تحریم‌ها سخن گفتند تا به زعم خود، سرسختی ایران در برابر برنامه هسته‌ای صلح‌آمیزش را مجازات کنند.

“They [Iranians] also provided considerable assistance to Operation Enduring Freedom. Tehran offered to allow American transport aircraft to stage from airfields in eastern Iran to assist operations in western Afghanistan. It agreed to perform searchand- rescue missions for downed American airmen who bailed over Iran...The Iranians weighed in with the Northern Alliance and helped convince it that Washington was deadly serious and that therefore the Northern Alliance should participate fully in the American war effort.” -- Kenneth Pollack n 15 September 2008 the International Atomic Energy Agency reported that Iran had repeatedly blocked a UN investigation to probe allegations that it had tried to make nuclear weapons. The findings of the report were once again seized upon by Western powers to portray Iran as a pariah state and a menace to its neighbours. America, France, Britain and Israel have raised the spectre of a new set of sanctions to punish in their view Iran’ s intransigence over its peaceful nuclear programme.

گوردن جان‌درو، سخنگوی کاخ سفید، گفت: «ما از ایران می‌خواهیم که فعالیت‌های غنی‌سازی و بازفرآوری اورانیوم خود را متوقف کند، وگرنه با اجرای بیشتر تحریم‌های موجود شورای امنیت سازمان ملل و احتمال تحریم‌های جدید روبه‌رو خواهد شد.»xii اریک شوالیه، سخنگوی وزارت خارجه فرانسه، گفت: «ما در روزها و هفته‌های پیش رو چاره‌ای جز این نداریم که به سوی تصویب قطعنامه‌ای جدید (سازمان ملل) درباره تحریم‌های شورای امنیت کار کنیم»xiii. مارک ریگف، سخنگوی دفتر نخست‌وزیری اسرائیل، گفت: «این نشانه روشن دیگری است که رژیم ایران با سیاست فریب، با جامعه بین‌المللی بازی می‌کند. … اکنون بر عهده جامعه بین‌المللی است که فشار بر تهران را افزایش دهد.»xiv در مقابل، ایران از موضع خود دفاع کرد و ادعاهای آمریکا درباره برنامه هسته‌ای صلح‌آمیز خود را رد کرد.

White House spokesman Gordon Johndroe said, "We urge Iran to suspend its uranium enrichment and reprocessing activities or face further implementation of the existing United Nations Security Council sanctions and the possibility of new sanctions."xii French Foreign Ministry spokesman Eric Chevallier said, ”We have no other choice than to work in the days and weeks to come toward a new (UN) Security Council sanctions resolution”xiii. Israel’ s Prime Minister's Office spokesman Mark Regev said, “This is another clear signal that the Iranian regime is playing games with the international community with a policy of deception. … It is now incumbent upon the international community to ratchet up the pressure on Teheran."xiv Iran on the other hand defended its stance and rebuffed American claims about its peaceful nuclear programme.

«ما فکر نمی‌کنیم که باید یک تریبون باز وجود داشته باشد تا آمریکا هر روز ادعای تازه‌ای مطرح کند و آن را به آژانس بدهد، با این انتظار که ایران به هر ادعایی پاسخ دهد»، این را علاءالدین بروجردی، رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس، گفت.

"We do not think there should be an open forum so America can bring up a new claim every day and pass it on to the agency, expecting Iran to address any claim," said Alaeddin Borujerdi, head of parliament's national security and foreign affairs commission.

ایران کاملاً حق دارد که خشمگین باشد. هیچ شاهد ملموسی وجود ندارد که نشان دهد ایران برنامه‌ی تسلیحات هسته‌ای دارد. تعدادی از مؤسسات فکری و سازمان‌های اطلاعاتی معتبر غربی در گذشته به‌صراحت اعلام کرده‌اند که ساخت بمب هسته‌ای توسط ایران سال‌ها فاصله دارد.

Iran has every right to be angry. There is no tangible evidence that Iran has a nuclear weapons programme. A number of prestigious western think tanks and intelligence agencies in the past have unequivocally stated that Iranian nuclear bomb is many years away.

علاوه بر این، گزارش اخیر آژانس بین‌المللی انرژی اتمی تأکید می‌کند که ایران دست‌کم دو سال با داشتن اورانیوم کافی برای ساخت بمب فاصله دارد؛ و حتی در آن صورت، فرایند تسلط بر این کار دشوار و زمان‌بر است و بسیاری از ناظران پیش‌بینی می‌کنند که رسیدن به آن سال‌ها طول خواهد کشید.

Furthermore, the recent IAEA report stresses that at the very least Iran is 2 years away before it will possess enough uranium to make a bomb—even then the process is tedious to master and many observers predict it will take years.

در طول پنج سال گذشته، ماهیت پرتنش روابط ایالات متحده و ایران مسیری آشنا و از پیش تکراربه‌شده را طی کرده است، و کشمکش بر سر برنامه هسته‌ای ایران و به قدرت رسیدن احمدی‌نژاد نقشی محوری در این میان ایفا کرده است.

Over the past 5 years, the bellicose nature of U.S.-Iran relations have followed a well trodden trajectory, and the tiff over Iran’ s nuclear programme and the ascendency of Ahmadinejad has played a pivotal role.

یعنی لفاظی‌های آتشین واشنگتن و تهران، همراه با همکاری پنهانی میان این دو، سبب شده است که آمریکا حضور خود را در منطقه تثبیت کند. آرام‌سازی عراق و غرب افغانستان، ترتیبات امنیتی جدید با کشورهای خلیج فارس، و تلاش برای استقرار برنامه سپر موشکی آمریکا در اروپا، از جمله منافعی است که سیاست‌گذاران آمریکایی به دست آورده‌اند. حتی هم‌اکنون، مانورهای نیروی هوایی ایران، مسئولیت جدید سپاه پاسداران انقلاب اسلامی برای دفاع از خلیج فارس، و مانورهای نیروی دریایی آمریکا را باید در این چارچوب دید.

That is to say fiery rhetoric employed by Washington and Tehran interwoven with covert collaboration between the two, has resulted in America consolidating its presence in the region. The pacifying of Iraq and Western Afghanistan, new security arrangements with the Gulf countries, impetus behind the deployment of U.S. missile shield programme in Europe are some of the benefits accrued by U.S. policy makers. Even now, Iranian air force exercises, the Revolutionary Guards new responsibility to defend the Persian Gulf and U.S. navy manoeuvres should be viewed within this context.

به‌تدریج و در پشت پرده، نشانه‌های رو به رشدی وجود دارد که روابط ایالات متحده و ایران به سمت عادی‌سازی پیش می‌رود.

Increasingly, behind the scenes there are growing signs that U.S.-Iranian relations are heading towards normalization.

حضور ویلیام برنز در مذاکرات ژنو در ماه جولای، احتمال ایجاد یک هیئت دیplomatic آمریکا در تهران، و شعار مکرر اوباما مبنی بر تعامل با ایران، نشان‌دهنده گرم شدن روابط است.

The presence of William Burns in the Geneva talks in July, the prospects of the establishment of a U.S. diplomatic mission in Tehran and Obama’ s repeated mantra of engagement with Iran signal a warming of relations.

روز دوشنبه، پنج وزیر خارجه سابق ایالات متحده، از جمله مادلین آلبرایت، کالین پاول، وارن کریستوفر، هنری آ. کیسینجر و جیمز آ. بیکر سوم، خواستار تعامل بیشتر با ایران شدند. تنها نقطه‌ی اختلاف سیاست‌گذاران آمریکایی، پافشاری اسرائیل بر خنثی‌سازی تهدید هسته‌ای خیالی ایران است.

On Monday, five former U.S. Secretaries of State among them Madeleine Albright, Colin Powell, Warren Christopher, Henry A. Kissinger and James A. Baker III called for greater engagement with Iran. The only sticking point for American policy makers is Israel’ s insistence on neutralizing Iran’ s imagined nuclear threat.

تاکنون، آمریکا پیشنهادهای اسرائیل برای حمله به ایران را نادیده گرفته است. آمریکا نمایش قدرت هوایی اسرائیل بر فراز دریای مدیترانه را چند ماه پیش کم‌اهمیت جلوه داد و از فروش بمب‌های سنگرشکن قدرتمند GBU-29 خودداری کرده است.

Hitherto, America has snubbed Israeli advances to attack Iran. America played down Israel’ s show of air power over the Mediterranean a few months ago, and has refused to sell the powerful GBU-29 bunker-busters bombs.

با وجود این، تصمیم فروش بمب GBU-39، نسخهٔ کوچک‌تر آن، راهی است که آمریکا از طریق آن نگرانی‌های اسرائیل را برطرف می‌کند.

Nonetheless, the decision to sell GBU-39 bomb a smaller version is America’ s way of assuaging Israel’ s concerns.

با درگیر شدن دولت بوش در تب انتخابات، بعید است که ایالات متحده با ایران وارد جنگ شود. در واقع، احتمال اینکه اتفاق برعکس بیفتد بیشتر است؛ یعنی گرم شدن روابط میان ایالات متحده و ایران در دستور کار قرار دارد.

With the Bush administration embroiled in election fever, it is unlikely that the U.S. will be at war with Iran. In fact the opposite is likely to happen—warming of ties between the U.S. and Iran is on the cards.

۲۱ سپتامبر ۲۰۰۸

September 21, 2008