در تقریباً همۀ مطالعات توسعه، دموکراسی پیش‌شرطِ پیشرفت دانسته می‌شود، چه پیشرفت اقتصادی و چه پیشرفت فناورانه و علمی. مانکور اولسن (دانشگاه مریلند)، اقتصاددان سرشناس جهان، در کتاب برندۀ جایزه‌اش با عنوان «قدرت و رفاه» (۲۰۰۰) نشان داد که دموکراسی‌ها عموماً در مقایسه با دیگر نظام‌های حکومتی توسعه یافته و پیشرفت می‌کنند. اولسن استدلال کرد که در شرایط هرج‌ومرج، انگیزه‌ای جز دزدی و ویرانگری وجود ندارد، در حالی که دیکتاتور انگیزه دارد تا درجه‌ای از موفقیت اقتصادی را تشویق کند، زیرا انتظار دارد آن‌قدر در قدرت بماند که سهمی از آن را برای خود بردارد. او مشاهده کرد که در دموکراسی‌ها، حمایت از شهروندان و اموال آنان به رفاه بیشتر می‌انجامد، زیرا رهبران می‌توانند از طریق صندوق رأی برکنار شوند. اولسن در گذار به دموکراسی، بذرهای تمدن را دید که راه را برای رفاه هموار می‌کند؛ رفاهی که با همسو کردن بیشتر حکومت با خواست مردم، انگیزه‌های حکمرانی خوب را بهبود می‌بخشد.

In almost all studies of development, democracy is considered a prerequisite for progress, be it economic or technological and scientific advancement. Mancur Olsen (University of Maryland) the world renowned economist presented in his award winning book ‘Power and Prosperity’ (2000) that democracies generally develop and progress relative to other systems of governance. Olson argued that under anarchy there is an incentive only to steal and destroy, whilst a dictator has an incentive to encourage a degree of economic success, since he will expect to be in power long enough to take a share of it. In democracies he observes that the protection of one’s citizens and property leads to greater prosperity as leaders could be removed at the ballot box. Olson saw in the move to democracy the seeds of civilization, paving the way for prosperity, which improves incentives for good government by more closely aligning it with the wishes of the population.

دیگر پژوهش‌ها حتی دموکراسی را پیش‌شرط موفقیت اقتصادی دانسته‌اند. «ایون رودریک»، کارشناس علوم سیاسی در دانشگاه ایلینوی، استدلال کرده است که «دموکراسی به‌عنوان "نهاد فراگیر" به ساختن دیگر نهادها کمک می‌کند، و دموکراسی تنها نظام نهادی مناسب برای موفقیت است.» (2) با این که هیچ تعریف مورد پذیرش همگانی‌ای از دموکراسی وجود ندارد، هر تعریفی از دموکراسی ناگزیر دو اصل را داشته باشد. اصل نخست این است که همه اعضای جامعه دسترسی برابر به قدرت دارند، و اصل دوم این که همه از آزادی‌ها و حقوق به‌رسمیت‌شناخته‌شدهٔ جهانی بهره‌مندند.

Other research has even made democracy a precondition for economic success. Evan Rodrik political science expert at the University of Illinois argued that “democracy as the ‘meta institution’ helps build other institutions and democracy is the only appropriate institutional conditionally for success.” (2) Even though there is no universally accepted definition of democracy there are two principles that any definition of democracy is required to have. The first principle is that all members of the society have equal access to power and the second that all members enjoy universally recognised freedoms and liberties.

ظاهراً نگاهی گذرا به ملت‌هایی که همچنان چنین دیدگاهی را تبلیغ می‌کنند و به نام دموکراسی در سراسر جهان مداخله می‌کنند، نشان می‌دهد که چنین استدلالی وزنی ندارد. در واقع بخش بزرگی از جهان توسعه‌یافته از طریق سیاست‌های ضددموکراتیک به توسعه رسیده است، و استدلالی وجود دارد که نبودن دموکراسی به توسعه یاری می‌رساند. زمانی که رأی‌گیری نخستین بار در غرب معرفی شد، تنها به اقلیت بسیار کوچکی از مردان دارای زمین و دارایی محدود بود، و تعداد آرای نابرابری بر اساس مقیاسی مبتنی بر دارایی، تحصیلات و سن به آنان تعلق می‌گرفت. در ایالات متحده، مردان سیاه‌پوست تنها پس از جنبش حقوق مدنی و در قانون حق رأی سال ۱۹۶۵ حق رأی گرفتند. هرچند آنان در سال ۱۸۷۰ با متمم پانزدهم قانون اساسی که حق رأی را به دلیل نژاد و رنگ پوست از هیچ کس دریغ نمی‌کرد، مجاز به رأی دادن شدند، ایالت‌های جنوبی از طریق استفاده از مالیات سرانه و شرایط مالکیت دارایی توسط دولت مرکزی از حق رأی محروم شدند.

A cursory glance at the nations who continue to advocate such a view and who continue to intervene around the world in the name of democracy illustrates that such an argument holds no weight. In fact much of the developed world developed through antidemocratic polices and there is an argument that the absence of democracy aids development. When voting was first introduced in the West it was confined to a very small minority of land and property-owning men with an unequal number of votes apportioned according to a scale based on property, educational achievement and age. In the US, black males were only given voting rights in the Voting Rights Act of 1965 after the civil rights movement. Although they were permitted to vote in 1870 by the fifteenth amendment to the constitution which would not deny vote to anyone on account of race and colour, Southern sates were disfranchised through the use of poll tax and property conditions by central government.

در فرانسه تا سال ۱۸۳۰ حق رأی تنها به کسانی داده می‌شد که بالای سی سال سن داشتند و سالانه ۳۰۰ فرانک مالیات مستقیم می‌پرداختند؛ این گروه حدود ۰٫۰۲ درصد از جمعیت ۳۲ میلیون نفری کشور را تشکیل می‌دادند. در سال ۱۸۴۸ حق رأی مردان همگانی شد و تنها در جریان جنگ جهانی دوم بود که فرانسه به زنان حق رأی داد؛ یعنی مدت‌ها پس از آنکه این کشور صنعتی شده بود. ژاپن نیز پس از رسیدن به اوج قدرت نظامی به حق رأی همگانی دست یافت، و حتی آن هم شرطی بود که آمریکا بر آن تحمیل کرد تا قدرت از رژیم پیشین دور شود. آمریکا در سال ۱۹۵۲ به ژاپن حق رأی کامل داد، اما به نظر آن کشور نیاز داشت ۱۳ سال دیگر بگذرد تا همان حقوق به شهروندان خودش داده شود! در سال ۱۸۰۰، که اوج برتری استعماری بریتانیا به شمار می‌آید، تنها ۳ درصد از جمعیت بریتانیا حق رأی داشتند. فقط رأی‌دهندگانی که زمین‌های وسیعی را در اختیار داشتند می‌توانستند نمایندگان مجلس عوام را انتخاب کنند؛ نظامی که در آن حوزه‌های انتخاباتی از دوران قرون وسطا به شکل نامنظمی باقی مانده بودند. این نظام، بازرگانان، تولیدکنندگان و کارگران ماهری را که زمین نداشتند از حق رأی محروم می‌کرد. مناطقی که صدها سال پیش‌تر شکوفا بودند در پارلمان بیش از حد نماینده داشتند، در حالی که بسیاری از مراکز شهری نوظهور اصلاً نماینده‌ای نداشتند. برخی کرسی‌های پارلمانی عملاً در مالکیت افراد بود. تا سال ۱۸۶۷ حدود ۱۳ درصد از جمعیت می‌توانستند رأی دهند. و تا سال ۱۹۲۸ (شصت و یک سال بعد) طول کشید تا مردان و زنان از حقوق برابر رأی برخوردار شوند. دموکراسی بی‌شک پس از توسعه آمد و در ظهور بریتانیا نقشی نداشت.