در آستانه‌ی قرن بیست‌ویکم، ایالات متحده برترین قدرت جهان بود. با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی ده سال پیش از آن، ایالات متحده با چالش بسیار اندکی از سوی هیچ کشور دیگری روبه‌رو بود و تسلط همه‌جانبه‌ی کامل بر جهان به دست آورده تلقی می‌شد. دیگر هیچ اختلاف معناداری میان مارکسیسم و بازار آزاد وجود نداشت. به نظر می‌رسید که دموکراسی لیبرال غربی در حال تبدیل شدن به «شکل نهایی حکومت بشر» است. این وضعیت، نومحافظه‌کاران متکبر را بر آن داشت تا سیاست‌هایی را طراحی کنند که چنین وضعیتی را تا آیندگان نزدیک تضمین کند. همین فضا بود که بسیاری از ناظران را به پذیرش برتری و شکست‌ناپذیری بی‌رقیب ایالات متحده کشاند. با این حال، یک دهه بعد، واقعیت بسیار دور از این تصور بود. مشاهده‌ی دقیق توازن قدرت جهانی و سیاست خارجی ایالات متحده، نشان‌دهنده‌ی یک ایالات متحده‌ی رو به سستی است.

On the eve of the 21st century the US was the world’s foremost power. With the collapse of the Soviet Union 10 years earlier the US faced very little challenge from any other nation and was considered to have achieved full spectrum dominance. There was no longer any meaningful dispute between Marxism and the market. It looked as though Western liberal democracy was becoming ‘the final form of human government.’ This led to the arrogant Neoconservatives developing policies to ensure such a scenario continued into the foreseeable future. It was this climate that led many observers to accept unrivalled US supremacy and invincibility. However a decade on, this could not be further from the truth. An astute observation of the global balance of power and US foreign policy suggests a faltering US.