بسیاری، شکاف میان سنی و شیعه را دلیل کافی بر این می‌دانند که مفهوم امت واحد دیگر در جهان مدرن عملی نیست. در حالی که تاریخ اسلام به وحدت، همراه با چند انشعاب اندک میان مسلمانان، شناخته می‌شده است، امروزه بسیاری از مرزهای ملی به وحدت جدید تبدیل شده‌اند، و مفهوم اسلامی امت به الگویی تعلق دارد که قرن‌ها پیش وجود داشته است. چنین شکافی باعث شده است که هم مسلمانان و هم غیرمسلمانان، سکولاریسم را تنها راه برخورد با اختلافات بدانند، در حالی که برخی، فراخوان‌ها برای وحدت اسلامی و خلافت را آرمان‌گرایانه تلقی می‌کنند.

For many the Sunni and Shi’ah fracture is sufficient evidence that the concept of one Ummah is no longer practical in the modern world. Whilst Islamic history has been characterised by unity with the odd schism amongst Muslims, today many national boundaries have become the new unity, with the Islamic concept of Ummah predated to a model that existed centuries ago. Such a schism has led to both Muslims and non-Muslims to view secularism as the only way to deal with differences, whilst calls for Islamic unity and the Khilafah are perceived by some to be idealistic.

در اصل، بحث بر سر این است که اسلام با اختلافات چگونه برخورد می‌کند، و آیا وجود گروه‌ها، فرقه‌ها و ملت‌های گوناگون به این معناست که یک دولت جهانی با وحدت مسلمانان ناممکن است؟

In essence the debate is about how Islam deals with differences and does the existence of many groups, sects and nations mean a pan-global state with Muslim unity is impossible?

در فهم این موضوع باید به روشنی دانست که جهان اسلام نخستین ملتی نیست که با چنین اختلافاتی روبه‌رو شده است. ایالات متحده آمریکا در سال ۱۸۶۱ دچار جنگ داخلی شد؛ نبردی تلخ و بخشی‌گرا میان ایالات متحده آمریکا و ایالات کنفدراسیون که از یازده ایالت جنوبی تشکیل می‌شد و پس از انتخاب آبراهام لینکلن به ریاست جمهوری ایالات متحده در سال ۱۸۶۰، برای جدایی از اتحادیه تلاش کردند. بریتانیا نیز امروز با احتمال جدایی اسکاتلند و تبدیل شدن آن به کشوری مستقل تا سال ۲۰۱۳ روبه‌رو است. هیچ‌یک از این دو درگیری، بحثی درباره توانایی سکولاریسم در متحد ساختن مردم در میان نیاورد. جنگ داخلی آمریکا بخشی از تاریخ این کشور به شمار می‌رود و در مدارس آن تدریس می‌شود.

In understanding this it must be clearly understood that the Islamic world is not the first nation to have such differences. The US suffered from a Civil War in 1861 which was a bitter, sectional conflict between the United States of America and the Confederate States of America, formed of eleven southern states which moved to secede from the Union after the 1860 election of Abraham Lincoln as President of the United States. Britain today is facing the prospect of Scotland separating and becoming an independent country by 2013. Both conflicts never saw any discussion on secularism’s ability to unify people. The civil war in the US is considered a part of its history and taught in its schools.

اسلام با مردمان، آداب و رسوم، فرهنگ‌ها، زبان‌ها و مکاتب فکری گوناگون بیگانه نیست۔ با گسترش سرزمین‌های اسلامی، مردمانی با دین‌ها و آیین‌های مختلف همگی تحت حکومت اسلامی درآمدند۔ حکومت اسلامی در دوران عباسیان به سرزمین‌هایی رسید که در آن‌ها پیروان ادیان دیگر با اندیشمندان و عالمان سرزمین‌های فتح‌شده درگیر مباحثه بودند۔ همین برخورد بود که به پیدایش علوم عقلی، یعنی بررسی عقیده‌ی اسلامی، انجامید۔ این رشد نیز ناشی از نیاز به ارائه‌ی دلایل عقلی برای باور اسلامی بود۔ در نتیجه، علوم به شاخه‌هایی تقسیم شدند و علوم اسلامی نیز به همان اندازه متنوع گشتند۔

Islam is no stranger to different peoples, customs, cultures, languages and different schools of thought. As the Islamic lands expanded people of different denominations all became Islamic subjects. Islamic rule under the Abbasids reached lands where the inhabitants of other religions clashed with the thinkers and scholars in the conquered territories. It was this clash that resulted in the development of the rational sciences, i.e. the studying of the creed of Islam. The development was also due to the need for presenting the Islamic belief with rational evidences. As a result, disciplines became divided into branches and Islamic disciplines became diversified accordingly.

این دانش‌ها با مسائل بسیاری سروکار داشتند و هر بار که فتوحات گسترش می‌یافت، غنی‌تر می‌شدند. در نتیجه، بسیاری از مسلمانان در دولت به تخصص‌یابی در این دانش‌ها، علوم، مطالعه و پژوهش روی آوردند. در سرزمین‌های اسلامی، فرهنگ اسلامی چندوجهی شکل گرفت و مردم خود را وقف یادگیری آن کردند تا خلافت را سربلند سازند. هر عالمی، به هر نوع فرهنگی که تخصص داشت، و هر نویسنده‌ای، با هر رویکرد ادبی‌اش، و هر ریاضی‌دان، دانشمند یا صنعتگری، در پی این برخورد، به بحث و تبیین اسلام می‌پرداخت.

These disciplines dealt with many issues and were enriched every time the conquests expanded further. As a result many Muslims in the state began to devote themselves to the disciplines, sciences, study and research. A multi-faceted Islamic culture took shape within the Islamic lands, so the people dedicated themselves to learning it to elevate the Khilafah. Every scholar, whatever type of culture he or she specialised in, and every writer, whatever their literary approach, and every mathematician, scientist or artisan, would debate and articulate Islam due to this clash.

این امر به پیدایش گروه‌ها، فرقه‌ها و اختلاف‌نظرهای گوناگونی انجامید که تنها شمار اندکی از آن‌ها خارج از دایرهٔ اسلام شمرده شدند. با این حال، آن فرقه‌ها که به صدها عدد می‌رسیدند، به‌عنوان تفرقه‌ای میان مردم تلقی نمی‌شدند. در واقع، در دوران عباسیان، بغداد به مرکزی برای اندیشه‌های فکری و انقلابی بدل شد. اندیشمندانی از پیشینه‌ها و دانش‌های گوناگون پذیرفته می‌شدند و به آنان جایگاهی برای مناظره داده می‌شد. این امر موجب شد که جامعه درکی خالص از اسلام پیدا کند، زیرا اسلام در برابر آزمون‌های گوناگونی که بر سرش آورده می‌شد، پایداری می‌کرد. از این رو، وجود گروه‌ها و فرقه‌های متنوع، در واقع فهم اسلام را تقویت می‌کرد و نه آنکه منشأ مشکلات باشد. دلیل این امر آن بود که اختلاف‌ها در فهم منابع اسلامی بود، و آن منابع در دورانی قرار داشتند که فهرست‌بندی و تدوین می‌شدند. وجود گروه‌ها و فرقه‌های متعدد، در واقع به این روند یاری می‌رساند.

This led to the emergence of a variety of groups, sects and differences of opinion, only a handful of which were considered to have gone outside the fold of Islam. However, such sects which went into the hundreds were not considered a division amongst the people. In fact under the Abbasids, Baghdad became a centre for intellectual and revolutionary ideas. Thinkers from various backgrounds and learning were welcomed and given a platform to debate. This resulted in a pristine understanding of Islam by society as Islam was withstanding the various tests thrown at it. Hence the existence of diverse groups and sects actually strengthened the understanding of Islam rather than being a source of problems. This was because the differences were on understanding the Islamic sources, which were going through the period of being catalogued and codified. The existence of multiple groups and sects actually aided this.

امروز تفرقه در جهان مسلمانان به دو مسئله بازمی‌گردد. نخست، ضعفی است که در فهم اسلام بر مسلمانان چیره شده است، و دوم آن چیزی است که پروفسور دیوید فرومکین، متخصص تاریخ اقتصادی در دانشگاه شیکاگو، آن را خلاصه کرده است. او در کتاب خود به‌روشنی نشان می‌دهد که بخش بزرگی از وضعیت جهان مسلمانان ریشه در دوران استعمار دارد. او می‌گوید:

The division in the Muslim world today is down to two issues. The first is the weakness that overtook Muslims in understanding Islam and the second was encapsulated by Professor David Fromkin, expert on Economic History at the University of Chicago. He highlights very clearly in his book that much of the situation in the Muslim world stems from the colonial era. He says:

بخش عمدهٔ ثروت امپراتوری عثمانی قدیم اکنون به دست پیروزمندان افتاد۔ اما باید به یاد داشت که امپراتوری اسلامی قرن‌ها کوشیده بود اروپای مسیحی را فتح کند، و کارگزاران قدرت که سرنوشت آن مردمان شکست‌خورده را رقم می‌زدند، طبعاً مصمم بودند که این کشورها هرگز نتوانند سازمان یابند و دوباره منافع غرب را تهدید کنند۔ بریتانیا و فرانسه با تجربهٔ قرن‌ها سیاست مرکانتیلیستی، دولت‌های کوچک و ناپایداری پدید آوردند که فرمانروایانشان برای ماندن در قدرت به حمایت آنان نیاز داشتند۔ توسعه و تجارت این دولت‌ها تحت کنترل بود و قرار بود دیگر هرگز تهدیدی برای غرب نباشند۔ سپس این قدرت‌های بیرونی با دست‌نشاندگان خود قرارداد بستند تا منابع عرب را به ارزان‌ترین قیمت بخرند، و به این ترتیب نخبگان فئودال را فوق‌العاده ثروتمند کردند، در حالی که بیشتر شهروندان در فقر ماندند۔34

‘Massive amounts of the wealth of the old Ottoman Empire were now claimed by the victors. But one must remember that the Islamic empire had tried for centuries to conquer Christian Europe and the power brokers deciding the fate of those defeated people were naturally determined that these countries should never be able to organize and threaten Western interests again. With centuries of mercantilist experience, Britain and France created small, unstable states whose rulers needed their support to stay in power. The development and trade of these states were controlled and they were meant never again to be a threat to the West. These external powers then made contracts with their puppets to buy Arab resources cheaply, making the feudal elite enormously wealthy while leaving most citizens in poverty.’34

استعمارگران اروپایی ایجاد «دولت‌های کوچک و ناپایدار» را سیاستی حساب‌شده برای جلوگیری از اتحاد همیشگی جهان مسلمان قرار دادند. فرانسه و بریتانیا پیش از جنگ جهانی اول خاورمیانه را میان خود تقسیم کرده بودند. آنان با خطوطی که بر نقشه‌های کاغذی کشیدند، امارت ماوراء اردن، سوریه، عربستان سعودی، کویت، عراق و ایران را پدید آوردند. سپس پاکستان، هند و افغانستان ایجاد شدند که مردمانی را که قرن‌ها در کنار هم زیسته بودند از هم جدا کرد. امروز همین سیاست‌های استعماری به مشکلات متعدد و گسترده‌ای تبدیل شده‌اند. بریتانیا و فرانسه بر هر کشور حاکمانی گماشتند که مطیع هر دو بودند. خاندان سعود در واقع با بریتانیا همکاری کرد تا خلافت را نابود کند و در ازای آن رهبری حجاز به آنان واگذار شد.

Creating divisions in the Muslim world by establishing ‘small, unstable states’ was a deliberate policy by the European colonialists to ensure the Muslim world never can unite. France and Britain prior to World War 1 had already carved up the Middle East amongst themselves. They drew lines on paper maps and created Transjordan, Syria, Saudi Arabia, Kuwait, Iraq and Iran. Pakistan, India and Afghanistan were later created which separated people who had lived for hundreds of years together. It is such colonial polices which have now ballooned into multiple problems. Each nation was appointed with rulers who were subservient to both Britain and France. The Saud family actually collaborated with the British to destroy the Khilafah in return for leadership of the Hijaz.

این مرزهای مصنوعی امروزه به عدسی‌ای بدل شده‌اند که بسیاری از مسلمانان از طریق آن جهان را می‌نگرند. از این رو، مشکل جهان اسلام تا حد زیادی حاصل کاری سازمان‌یافته از سوی استعمارگران بود؛ آنان نخست مسلمانان را از نظر جغرافیایی از یکدیگر جدا کردند و سپس با ایجاد پرچم‌های ملی، روزهای استقلال ملی و سرودهای ملی اطمینان یافتند که هیچ اندیشه‌ای درباره وحدت مسلمانان پدید نیاید.

Such artificial boundaries have today become the lens through which many Muslims view the world. Hence the problem in the Muslim world to a large extent was an organised affair by the colonialists where initially they segregated Muslims physically, and then they ensured any ideas of Muslim unity would never arise by creating national flags, national independence days and national anthems.

وحدت در گذشته بر پایهٔ اسلام بنا شده بود، و همین امر سرزمین‌های اسلامی را به جوامعی آباد تبدیل کرد که همه را می‌پذیرفتند و در رشته‌های گوناگون پیشرفت می‌کردند. از این رو، غیبت اسلام، که استعمارگران برای آن تلاش می‌کردند، دلیل آن است که امروز جایی که روزگاری یک ملت در آن می‌زیست، اکنون بیش از پنجاه کشور وجود دارد.

Unity in the past was built upon Islam and it turned the Islamic lands into prosperous societies which welcomed all and excelled in various fields. Hence the absence of Islam, which is what the colonialists worked for, is the reason why over 50 nations exist where one nation once stood.

این اسلام نیست که موجب اختلافات است، بلکه نبودِ اسلام است که مشکلات را پدید می‌آورد. نمونهٔ شاخص این امر، تلاش‌های جهان غرب برای تحمیل سکولاریسم به عنوان الگوی برخورد با مسئلهٔ سنی و شیعه است. چنین رویکردی برای مردمی که درگیر این نزاع‌اند بیگانه است و به جای حل این اختلاف، آن را به حوزهٔ خصوصی می‌راند و تضمین می‌کند که در سیاست‌گذاری‌های حوزهٔ عمومی هیچ تأثیری نداشته باشد. اختلاف اصلی بر سر جانشینی پیامبر محمد ﷺ تنها در صورتی واقعاً قابل حل است که شواهد اسلامی در این باره بررسی شود؛ از این منظر، تنها اسلام می‌تواند راه‌حل باشد. کردار برخی مسلمانان در گذشته علیه خاندان پیامبر ﷺ، کارهای معاویه و تاریخ به طور کلی، منابع فقه اسلامی نیستند و از این رو نمی‌توانند نقطهٔ ارجاع باشند. نقطهٔ ارجاع در این مورد قرآن و حدیث است و طبیعتاً در این‌جا، مانند همهٔ فقه، تفسیرهای گوناگونی ممکن است پدید آید. با این حال، تفسیر فرایندی بی‌حد و مرز نیست و برای تفسیر قواعدی وجود دارد.

It is not Islam that is the cause of divisions but the absence of Islam that causes problems. A pertinent example of this is the attempts by the Western world in imposing secularism as the model to deal with the Sunni and Shi’ah problem. Such an approach is alien to the people involved in the conflict and rather than solving the conflict it is in fact placing it in the private sphere ensuring it has no influence in polices in the public sphere. The original dispute over the successor to the Prophet Muhammad وسلم وآله عليه الله صلى can in reality only be solved by assessing the Islamic evidence in this regard, from this perspective only Islam can ever be the solution. The actions of some Muslims in the past against the Prophet’s وسلم وآله عليه الله صلى family, the actions of Mu’awiyah and history generally are not sources of Islamic jurisprudence and hence cannot be the reference point. The reference point in this case would be the Qur’an and the hadith and naturally different interpretations can occur here, which is the case with all jurisprudence. However, interpretation is not a limitless process and there are rules for interpretation.

در هر ایدئولوژی‌ای اختلاف نظر درباره راه‌حل‌هایی که بر پایه اصول اعتقادی بنا شده‌اند وجود دارد. در کشورهای دموکراتیک نیز، به سبب تفاوت در تفسیر، مکاتب فکری متعددی پدید آمده‌اند.

In every ideology there exists difference of opinion on solutions built upon the creedal tenets. In democratic countries, numerous schools of thought have arisen due to differences in interpretation.

در ایالات متحده امروز دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان را داریم. در بریتانیا حزب کارگر، لیبرال دموکرات‌ها و محافظه‌کاران را داریم. در سراسر جهان غرب، نومحافظه‌کاران و همچنین آزادی‌خواهان، فابینی‌ها، طرفداران محیط زیست و دموکرات‌های مسیحی را داریم. همه آنها در شیوه‌ای که اندیشه‌های لیبرال باید خود را در آن نشان دهند با یکدیگر تفاوت دارند، اما همگی سکولاریسم را – مذهب سرمایه‌داری – به عنوان پایه خود دارند. اقتصاد نیز به همین شکل مستعد اختلاف است، با مکتب کینزی که مداخله دولت را تبلیغ می‌کند، در برابر پولی‌گرایان. سوسیالیسم نیز مکاتب فکری متعددی دارد که بر پایه آیین آن بنا شده‌اند. طرفداران سوسیالیسم بی‌عدالتی ناشی از مفهوم «آزادی مالکیت» را دیدند و به این نتیجه رسیدند که تفاوت در مالکیت خصوصی میان مردم مشکلی است که به راه‌حل نیاز دارد. یک مکتب فکری (مکتب کمونیستی)

In the US today we have Democrats and Republicans. In the UK we have Labour, Liberal Democrats and Conservatives. Across the Western world we have neoconservatives as well as libertarians, Fabians, environmentalists and Christian Democrats. All differ in the manner that liberal ideas should manifest themselves but they all have secularism – the Capitalist creed - as their basis. Economics is also prone to such difference with the Keynesian school, advocating government intervention, against the Monetarists. Socialism also had a number of schools of thought built upon their creed. Advocates of Socialism saw the injustice that resulted from the concept of ‘Freedom of Ownership’ and concluded that the difference in private ownership between people was the problem that required a solution. One school of thought (the communist school)

یک مکتب فکری، برابری عملی را در همه چیز و لغو مطلق مالکیت خصوصی را پیشنهاد می‌کرد. مکتب فکری دیگری (سوسیالیست‌های کشاورزی) تنها لغو مالکیت خصوصی بر زمین‌های کشاورزی را پیشنهاد کرد. سپس مکتب فکری سوسیالیستی سومی ظهور کرد (معروف به سوسیالیسم دولتی) که در آن مالکیت خصوصی به نام منافع عمومی به مالکیت عمومی منتقل می‌شد، یعنی ملی‌سازی در هر موقعیتی که منافع عمومی آن را ایجاب می‌کرد.

advocated practical equality in everything and absolute abolition of private property. Another school of thought (the agrarian socialists) proposed abolishing private property in agricultural land only. Then came a third socialist school of thought (known as state Socialism) where private property was transferred to public ownership in the name of public interest i.e. nationalization in every situation where public interest called for it.

بسیاری از دانشگاهیان و پژوهشگران در غرب مقالاتی درباره شکاف میان اهل سنت و شیعه ارائه کرده‌اند و آن را مبنایی برای تضعیف مفهوم امت واحده قرار داده‌اند. با این حال، چنین اقداماتی به فرایند تغییری کمک کرده است که دهه‌ها است شتاب گرفته و اکنون تازه در جهان مسلمانان به جوش آمده است.

Many academics and researchers in the West have presented papers on the Sunni-Shi’ah schism and have used it as a basis to undermine the concept of one Ummah. However, such actions have contributed to a process of change that has been gaining momentum for decades and is just coming to the boil now in the Muslim world.

ما در حال مشاهدهٔ این هستیم که امت مسلمان یکپارچه، آشکارا سرمایه‌داری و فردگرایی را در سراسر جهان رد می‌کند. حتی مسلمانان فلسطین، که خود تحت اشغال قرار دارند، در همبستگی با مسلمانان افغانستان و عراق راهپیمایی و تجمع برگزار کردند. امت احساس انزجار می‌کند هرگاه مفهوم «آزادی بیان» برای حمله به اسلام به کار گرفته می‌شود، چنان‌که در مورد کاریکاتورهایی دیده می‌شود که علیه پیامبر ﷺ در اروپا منتشر شد.

We are currently witnessing the Muslim Ummah openly rejecting Capitalism and individualism all over the world as one body. Even the Muslims in Palestine, themselves under occupation, held marches and rallies in solidarity with the Muslims of Afghanistan and Iraq. The Ummah feels revulsion when the concept of ‘freedom of expression’ is used to attack Islam, as can be seen in the case of the cartoons printed against the Prophet وسلم وآله عليه الله صلى in Europe.

امت اسلامی در سراسر جهان به روشنی دیده است که حاکمان خائن نمایندگان آن نیستند. در واقع اکنون میان حاکمان و امت شکافی روزافزون وجود دارد. با در نظر گرفتن دوره طولانی انحطاطی که امت از سر گذراند، او هرگز تا این اندازه متحد نبوده است. تنها چیزی که در بخش پایانی این پازل باقی مانده و از وحدت محافظت می‌کند، یک دولت است.

The Ummah globally has clearly seen that the traitor rulers are not representatives of her. In fact a widening gulf now exists between the rulers and the Ummah. Considering the lengthy period of decline the Ummah underwent she has never been so united. All that remains in the final part of the jigsaw which protects unity is a state.

یک حکومت که بر پایه‌ی آرمان‌هایی بنا شده که جامعه به آن‌ها باور دارد، ایجاد و حفظ وحدت را تضمین می‌کند. اصحاب با خوارج، که اندیشه‌های بیگانه را وارد اسلام کردند و می‌توانست تفرقه ایجاد کند، بسیار سخت‌گیرانه برخورد کردند. امروز بازگشت خلافت نزدیک دانسته می‌شود، و اندیشکده‌ها و کارشناسان گوناگون، از جمله اطلاعات ملی سازمان سیا، ظهور خلافت را پیش‌بینی کرده‌اند. بدون دولت، تحقق وحدت تقریباً ناممکن است. اگر حکومت مرکزی وجود نداشت، جنگ داخلی آمریکا به دو کشور در آمریکای شمالی منجر می‌شد. بدون حکومت، پیوند میان انگلستان و اسکاتلند نیز شکل نمی‌گرفت. این دولت است که مردم را به یکدیگر پیوند می‌دهد؛ بدون آن، وحدت تقریباً ناممکن است. همان‌طور که تاریخ اسلام نشان داده، اسلام قواعد دقیقی برای وحدت و یکپارچگی دارد و سابقه‌ی موفقی در گرد آوردن مردمانی با پیشینه‌های گوناگون دارد. تفرقه‌ای که امروز می‌بینیم را غرب پدید آورده و همچنان آن را تغذیه می‌کند.

A government built upon the ideals society believes in, ensures unity is created and protected. The Sahabah dealt very harshly with the Khawarij who introduced foreign ideas into Islam which would have created disunity. The return of the Khilafah is today considered well on the horizon, with various think tanks and experts including the CIA national intelligence have predicted the emergence of the Khilafah. Without a state it is virtually impossible to have unity. Without central government the US civil war would have resulted in two countries in North America. Without a government there would have been no union between England and Scotland. It is a state that brings unity amongst people. Without it unity is virtually impossible. As Islamic history has shown Islam has detailed rules for unity and integration and actually has a successful track record of uniting people from different backgrounds. The disunity we see today was created by the West and continues to be fed by them.