ناتو در سال ۱۹۹۳ به یوگسلاوی حمله کرد، و غرب این حمله را پیامد لجاجت یوگسلاوی در نپذیرفتن هیچ طرح صلح معقولی معرفی کرد؛ به‌ویژه مخالفت آن با طرح‌هایی برای استقرار یک نیروی امنیتی بین‌المللی به‌منظور اجرای طرح صلح در کوزوو. مداخله غرب و سپس کارزار بمباران ناتو همواره به‌عنوان شاهدی بر این ادعا مطرح می‌شود که «جنگ علیه تروریسم» جنگ علیه اسلام نیست، و اینکه غرب در سراسر جهان، به‌بهانه اهداف «بشردوستانه»، مداخله خواهد کرد و حتی به مسلمانان یاری خواهد رساند، همان‌گونه که ظاهراً در سال ۱۹۹۳ چنین کرد. جیمز روبین، دستیار پیشین بیل کلینتون، رئیس‌جمهور آمریکا، و سخنگوی پیشین وزارت خارجه، در سال ۲۰۰۳ از چنین دیدگاهی دفاع کرد.

The NATO attack on Yugoslavia in 1993, was presented by the West as the consequence of Yugoslavia’s stubborn refusal to settle for any reasonable peace plan - in particular its rejection of plans for an international security force to implement a peace plan in Kosovo. Intervention by the West and then the eventual bombing campaign by NATO is continually held as evidence that the current ‘war on terror’ is not a war on Islam and that the West will intervene across the world for ‘humanitarian’ purposes, even helping Muslims as they apparently did in 1993. James Rubin former assistant to President Bill Clinton and state department spokesman advocated such a view in 2003.

او گفت: «با حمله به عراق، آمریکا اعتبار اخلاقی‌ای را که طی سال‌ها در ترویج حقوق بشر، نجات مسلمانان از کشتار در کوزوو، و دیرهنگام در بوسنی، به دست آورده بود، بر باد داده است.

He said: ‘By invading Iraq, America has squandered the moral authority built up over years of promoting human rights, saving Muslims from slaughter in Kosovo, and belatedly in Bosnia.

در واقع، اهداف ژئوپلیتیکی بسیار متفاوت بود. بی‌ثباتی سیاسی در بالکان در دهه ۱۹۹۰ به‌واسطه‌ی اراده‌ی آمریکا برای کاهش نفوذ روسیه در این منطقه، افزایش وابستگی اروپا به این کشور و بخشیدن مشروعیت تازه به ناتو تشدید شد؛ ناتویی که پس از جنگ سرد، روز به روز زائد به نظر می‌رسید.

In reality however the geopolitical aims were very different. The political instability in the Balkans during the 1990’s was exacerbated by American determination to reduce Russia’s influence in the region, increase Europe’s dependency upon her and confer new legitimacy to NATO when it appeared increasingly redundant after the Cold War.

غربی قدرتیں، و بالخصوص امریکہ اور برطانیہ، یوگوسلاویہ کے ٹکڑے ہونے کے لیے کام کر رہی تھیں، جیسا کہ جنوری 1992ء میں، جنگ شروع ہونے سے پہلے، یوگوسلاویہ میں امریکہ کے اس وقت کے سفیر وارن زمرمین نے ظاہر کیا: "ہم یوگوسلاویہ کو آزاد ریاستوں میں تقسیم کرنے کا ہدف رکھتے ہیں۔"8 18 مارچ 1992ء کو یورپی یونین نے لزبن میں بوسنیائی مسلمانوں، کروٹوں اور سربوں کے درمیان ایک معاہدہ کروایا جس کے تحت سرب جمہوریہ کو تین نسلی بنیادوں پر قائم کینٹونز میں تقسیم کیا جانا تھا، جو ایک کنفیڈریشن کے طور پر کام کرتے ہوئے ایک آزاد ریاست کی حیثیت رکھتے۔ اس معاہدے کو امریکہ نے سبوتاژ کیا، اور بوسنیا کے صدر علیja عزت بیگوویچ پر زور دیا کہ وہ معاہدے سے مکر جائیں اور یکم مارچ کے ریفرنڈم کو جواز بناتے ہوئے ریاست کے اعلان کا اعلان کریں۔ مغربی یونین کے سکریٹری جنرل ہوزے کوٹیلیرو نے تصدیق کی: "منصفانہ بات یہ ہے کہ صدر علیja عزت بیگوویچ اور ان کے معاونین کو مغربی ثالثوں نے معاہدے کو ناکام بنانے اور ایک متحد بوسنیائی ریاست کے لیے لڑنے کی ترغیب دی۔" اسی سے بوسنیا کی خانہ جنگی شروع ہوئی۔

The Western powers and specifically both the US and Britain worked for the fragmentation of Yugoslavia as was revealed by the then US Ambassador to Yugoslavia Warren Zimmerman in January 1992 before the outbreak of hostilities: ‘we are aiming for a dissolution of Yugoslavia into independent states.’8 On the 18th March 1992 the EU brokered a deal in Lisbon among Bosnian Muslims, Croats and Serb communities partitioning the Serb republic into three ethnically based cantons which would act as a confederation functioning as an independent state. This agreement was sabotaged by the US which urged the Bosnian President Alija Izetbegovic to renege the deal by declaring statehood saying ‘this was justified by the referendum on March 1st.’. Jose Cutileiro, secretary general of the Western European union confirmed ‘to be fair President Alija Izethbegovic and his aids were encouraged to scupper the deal and to fight for a unitary Bosnian state by Western mediators.’ This is what caused the Bosnian civil war.

امروز ۱۱٬۰۰۰ نیروی نظامی در بوسنی، کوزوو و مقدونیه مستقر هستند که گفته می‌شود برای صلح‌اند؛ با این حال، چنین نیروهایی تضمین کرده‌اند که منافع اقتصادی آمریکا تأمین شود. لی همیلتون، نماینده سابق کنگره آمریکا، در نیویورک تایمز گفت: «ما کنترل بالکان را کاملاً در دست گرفته‌ایم. مقامات آمریکایی کارکردهای مدیریتی را بر همه کشورهای یوگسلاوی سابق اعمال می‌کنند. ما عملاً حاکم‌الاستانی (فرماندار) هستیم.» کارن تالبوت، کارشناس ژئوپلیتیک، تأیید کرد: «تصمیم آمریکا و ناتو، به هر قیمتی، برای اشغال کوزوو و تقریباً تمام یوگسلاوی، با وسوسه منابع طبیعی فراوان برانگیخته شده است. تنها کوزوو غنی‌ترین منابع معدنی کل اروپا در غرب روسیه را دارد.» نیویورک تایمز مشاهده کرد که «مجموعه گسترده معدن تریپچا که در مالکیت دولت است، ارزشمندترین دارایی غیرمنقول در بالکان است و دست‌کم ۵ میلیارد دلار ارزش دارد؛ این معدن طلا، نقره، سرب خالص، روی و کادمیوم تولید می‌کند و سالانه ده‌ها میلیون دلار سود دارد. کوزوو همچنین ۱۷ میلیارد تن ذخایر زغال‌سنگ دارد و کوزوو (مانند صربستان و آلبانی) ذخایر نفت نیز دارد.»

Today 11,000 troops are stationed in Bosnia, Kosovo and Macedonia allegedly for peace; however such troops have ensured US economic interests are secured. Former US congressman Lee Hamilton commented in the New York Times: ‘we have completely taken over the control of the Balkans. US officials exercise managing functions over all states of the former Yugoslavia. We are virtually the pro consul.’ Karen Talbot geopolitical expert confirmed ‘the determination by the U.S and NATO, at all costs, to occupy Kosovo and virtually all of Yugoslavia, is spurred on by the enticement of abundant natural resources. Kosovo alone has the richest mineral resources in all of Europe west of Russia.’ The New York Times observed that ‘the sprawling state-owned Trepca mining complex, the most valuable piece of real estate in the Balkans, is worth at least $5 billion, producing gold, silver, pure lead, zinc, cadmium, as well as tens of millions of dollars in profits annually. Kosovo also possesses 17 billion tons of coal reserves and Kosovo (like Serbia and Albania) also has oil reserves.

پرزیدنت بیل کلینتون در آن زمان ناخواسته گفت: «اگر قرار است رابطه اقتصادی قوی‌ای داشته باشیم که شامل توانایی ما برای فروش در سراسر جهان نیز بشود، اروپا باید یک شریک کلیدی باشد... موضوع کوزوو هم دقیقاً همین بود.»

President Bill Clinton at the time let slip ‘If we are going to have a strong economic relationship that includes our ability to sell around the world, Europe has got to be a key…That‘s what the Kosovo thing was all about.

از آنجا که بمباران پایان یافته است، پایگاه‌های نظامی متعدد ایالات متحده در بالکان برپا شده‌اند. یک پایگاه نظامی در کوزوو در حال ساخت است که به‌عنوان بزرگ‌ترین پایگاه خارجی ایالات متحده از زمان جنگ ویتنام توصیف می‌شود. سلطه ایالات متحده بر ناتو به این معنا بود که مداخله نیروهای ناتو در بالکان نفوذ ایالات متحده را در این منطقه تضمین می‌کرد. نسخه‌ای درز‌یافته از گزارش راهنمای برنامه‌ریزی دفاعی پنتاگون برای سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۹ توصیه می‌کند که ایالات متحده «باید بکوشد از پیدایش ترتیبات امنیتی صرفاً اروپایی جلوگیری کند، زیرا چنین ترتیباتی ناتو را تضعیف می‌کند... بنابراین، حفظ ناتو به‌عنوان ابزار اصلی دفاع و امنیت غرب، و همچنین مجرایی برای نفوذ و مشارکت ایالات متحده در امور امنیتی اروپا، از اهمیت بنیادین برخوردار است.»

Since the bombing has ended, numerous US bases in the Balkans have been set up. A military base is being built in Kosovo, described as the largest US foreign base built since the Vietnam War. US domination of NATO meant intervention by NATO forces in the Balkans would ensure US influence in the region. A leaked version of the Pentagon’s 1994-1999 Defense Planning Guidance report advises that the United States ‘must seek to prevent the emergence of European-only security arrangements which would undermine NATO...Therefore, it is of fundamental importance to preserve NATO as the primary instrument of Western defense and security, as well as the channel for US influence and participation in European security affairs.

این همه تأییدی است بر این که نفوذ روسیه، نفت دریای خزر و احیای ناتو (به منظور ادامه نفوذ آمریکا) اهداف ژئوپلیتیکی مداخله آمریکا و غرب بودند.

This all confirms that the influence of Russia, the oil in the Caspian Sea and the revitalisation of NATO (to continue US influence) were the geopolitical aims behind US and Western intervention.

زندگی هزاران انسان بی‌گناه و جان کسانی که در سربرنیتسا قتل‌عام شدند، بهایی بود که ایالات متحده برای ادامه‌ی سلطه‌ی خود می‌پرداخت.

The lives of thousands of innocent people and the lives of those slaughtered in Srebrenica were a price worth paying by the US for continued US dominance.