«اقتصاد ببر» اصطلاحی است که برای توصیف کره جنوبی، سنگاپور، هنگ‌کنگ و تایوان به کار رفت؛ کشورهایی که در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ رشد سریع و صنعتی‌شدن را تجربه کردند. این چهار «ببر» با دیگر اقتصادهای آسیایی، مانند چین و ژاپن، ویژگی‌های مشترک متعددی دارند و راهبردی را پیشگام شدند که امروز به‌عنوان رویکردی خاصاً «آسیایی» به توسعه اقتصادی شناخته می‌شود: اقتصاد صادرات‌محور. این کشورها و سرزمین‌ها بر تولید کالا برای صادرات به غرب صنعتی تمرکز کردند و از طریق سیاست‌های دولتی، مصرف داخلی تشویق نمی‌شد.

The ‘tiger’ economy was a term coined to describe South Korea, Singapore, Hong Kong, and Taiwan who underwent rapid growth and industrialisation in the 1960’s and 1970’s. The four Tigers share a range of characteristics with other Asian economies, such as China and Japan, and pioneered what has come to be seen as a particularly “Asian” approach to economic development, that of an export driven economy. These countries and territories focused on developing goods for export to the industrialised West and domestic consumption was discouraged through government policies.

بررسی دقیق‌تر توسعه این ملت‌ها نشان می‌دهد که توسعه آن‌ها تا حد زیادی امری هدایت‌شده از مرکز بود، با یارانه‌های عظیم دولتی و سیاست‌های حمایت‌گرایانه برای دستیابی به توسعه.

A closer look at the development of such nations shows their development was a largely centrally driven affair with huge government subsidies and protectionist policies to achieve development.

پس از استقلال در سال ۱۹۶۵، سنگاپور با کمبود منابع طبیعی و بازار داخلی کوچک روبه‌رو بود. در پاسخ به این وضعیت، دولت سنگاپور در سال ۱۹۶۸ هیئت توسعه اقتصادی را تأسیس کرد که در آن راهبردهای ملی اقتصادی برای ارتقای بخش تولیدی سنگاپور تدوین می‌شد. دولت سنگاپور با اجرای برنامه‌ای گسترده برای مسکن عمومی، بیکاری را مهار کرد و سطح زندگی را بالا برد؛ همچنین سیاستی اقتصادی را پیش گرفت که طرفدار کسب‌وکار و سرمایه‌گذاری خارجی بود و بر صادرات تکیه داشت، و این سیاست را با سرمایه‌گذاری‌های هدایت‌شده دولت در شرکت‌های راهبردی دولتی همراه کرد. مداخلهٔ دولت نقشی مستقیم در هدایت اقتصاد سنگاپور به سوی الکترونیک پیشرفته، مواد شیمیایی و صنایع خدماتی ایفا کرد. دولت سنگاپور اقتصاد را از طریق شرکت‌های وابسته به تماسک (TLCs) هدایت می‌کرد. این شرکت‌ها که به‌عنوان صندوق‌های ثروت حاکمیتی عمل می‌کنند، به‌ویژه در بخش تولید تأسیس شدند، به‌صورت نهادهای تجاری فعالیت می‌کردند و ۶۰ درصد تولید ناخالص داخلی را در اختیار داشتند.

Upon independence in 1965, Singapore was faced with a lack of physical resources and a small domestic market. In response, the Singapore Government set up the Economic Development Board in 1968 where national economic strategies were formulated to promote Singapore’s manufacturing sector. The Singaporean administration curbed unemployment and raised the standard of living through the implementation of a large-scale public housing programme, alongside the adoption of a pro-business, pro-foreign investment, export-oriented economic policy combined with state-directed investments in strategic government-owned corporations. State intervention played a direct role in steering the Singapore economy towards high end electronics, chemicals and service industry. The Singapore government directed the economy through Temasek-linked companies (TLCs). These are companies which act as sovereign wealth funds. TLCs were established particularly in manufacturing, operating as commercial entities and accounted for 60% of GDP.

توسعه تایوان پس از جنگ جهانی دوم آغاز شد، زمانی که رژیم کومینتانگ (نخستین رهبران تایوان) چندین برنامه و سیاست اقتصادی را برای توسعه اقتصاد این جزایر کوچک تدوین کرد. یک سیاست جدید پولی آغاز شد و علاوه بر آن، کمک‌های هنگفت ایالات متحده به رشد سریع اقتصاد یاری رساند. دولت با سیاست جایگزینی واردات مستقیماً در اقتصاد مداخله کرد؛ آنچه را که بخش کشاورزی به دست می‌آورد گرفت تا از بخش صنعت حمایت کند، و محصولات کشاورزی صادراتی را با ارز خارجی مبادله کرد تا ماشین‌آلات صنعتی وارد کند و بدین‌ترتیب بخش صنعت را توسعه داد. دولت برای حمایت از صنایع داخلی، تعرفه‌ها را افزایش داد، ارز خارجی را کنترل کرد و واردات را محدود نمود. تا دهه ۱۹۶۰، صنعت جایگزینی واردات تایوان با مشکل اشباع بازار داخلی روبه‌رو شد و در نتیجه سیاست اقتصادی تایوان به سمت گسترش صادرات تغییر یافت. از طریق ده پروژه بزرگ ساختمانی نخست‌وزیر چیانگ چینگ‌کو و تأسیس نخستین منطقه پردازش صادراتی آسیا، زمینه برای توسعه صنایع سنگین در تایوان فراهم شد.

Taiwanese development began after World War 2 when the Kuomintang regime (first leaders of Taiwan) established several economic plans and policies to develop the small islands economy. A new currency policy was initiated and in addition huge aid from the US aided the rapid development of the economy. The government directly intervened in the economy with an import substitution policy, taking what was obtained by the agriculture sector to give support to the industrial sector, trading agricultural product exports for foreign currency to import industrial machinery, thus developing the industrial sector. The government raised tariffs, controlled foreign exchange and restricted imports in order to protect domestic industry. By the 1960s, Taiwan's import exchange industry was faced with the problem of saturating the domestic market and consequently, the economic policy of Taiwan changed to pursue export expansion. Through the premier Chiang Ching-kuo's 10 major construction projects and the establishment of Asia’s first export processing zone the basis was laid for heavy industrial development in Taiwan.

کره جنوبی راهبردی مشابه با مداخلهٔ دولت مرکزی را دنبال کرد. در سال ۱۹۶۱ نخستین برنامهٔ پنج‌ساله از میان برنامه‌های متعدد، به ابتکار دولت مرکزی آغاز شد، زیرا تنها دولت، و نه بازار آزاد، توان یا منابع لازم را برای هدایت چنین تغییرات بنیادینی در مدتی کوتاه داشت. اقتصاد را گروهی از کنglomeratهای بزرگ خصوصی، معروف به «چِیبُل»، در دست داشت و شمار قابل توجهی از شرکت‌های عمومی در حوزه‌هایی چون آهن، فولاد، خدمات شهری، ارتباطات، کودهای شیمیایی، مواد شیمیایی و سایر صنایع سنگین نیز از آن پشتیبانی می‌کردند. دولت با بهره‌گیری از کنترل اعتبارات، شیوه‌های غیررسمی فشار و ترغیب، و سیاست‌های پولی و مالی سنتی، صنعت خصوصی را از طریق مجموعه‌ای از اهداف صادراتی و تولیدی هدایت می‌کرد.

South Korea pursued a similar strategy of central government intervention. In 1961 the first of many 5 year plans were initiated by central government, as only it rather than the free market had the capacity or resources to direct such drastic change in a short time. The economy was dominated by a group of large private conglomerates, known as chaebol, and was also supported by a significant number of public corporations in areas such as iron, steel, utilities, communications, fertilisers, chemicals, and other heavy industries. The government guided private industry through a series of export and production targets utilising the control of credit, informal means of pressure and persuasion, and traditional monetary and fiscal policies.

تا سال ۱۹۶۵، دولت مرکزی با ملی‌کردن بانک‌ها و ادغام جنبش تعاونی‌های کشاورزی با بانک کشاورزی، کنترل خود را بر تجارت گسترش داد. کنترل مستقیم دولت بر تمام اعتبارات نهادی، فرمان آن را بر جامعهٔ تجاری بیشتر کرد. هیئت برنامه‌ریزی اقتصادی که در سال ۱۹۶۱ تأسیس شد و زیر نظر معاون نخست‌وزیر اداره می‌شد، منابع را تخصیص می‌داد، جریان اعتبار را هدایت می‌کرد و تمام برنامه‌های اقتصادی کرهٔ جنوبی را تدوین می‌نمود.

Central government by 1965 extended its control over business by nationalising banks and merging the agricultural cooperative movement with the agricultural bank. The government’s direct control over all institutional credit further extended its command over the business community. The Economic Planning Board created in 1961, headed by a deputy prime minister allocated resources, directed the flow of credit, and formulated all of South Korea's economic plans.

ببرهای آسیایی با مداخلهٔ گستردهٔ دولت توسعه یافتند؛ مداخلهای که نقش مهمی ایفا کرد و ستون فقرات پیشرفت آنها به شمار می‌رود. تایوان، سنگاپور و هنگ‌کنگ راهبردهای مشابهی را دنبال کردند و این امر به روشنی نشان می‌دهد که برای توسعه، سرمایه‌داری ارتدوکس دنبال نشد، بلکه مداخلهٔ دولت بود که ببرهای آسیایی را به جایگاهی که امروز در آن قرار دارند رساند. اقتصادهای ببرها در اساس اقتصادهای مصرفی‌ای هستند که در آنها صادرات موتور محرک است.

The Asian tigers developed with large aspects of government intervention, which played an important role and is seen as the backbone to their progress. Taiwan, Singapore and Hong Kong followed similar strategies and this clearly shows orthodox capitalism was not followed in order to develop but rather government intervention has steered the Asian tigers into the positions they are in today. The tiger economies are fundamentally consumer economies where exports are the driving engine.