خلیجِ فارس با ذخایر عظیم انرژی و موقعیت راهبردی‌اش، و نیز به‌عنوان بزرگ‌ترین منبع واحد نفت خام جهان، طی بیش از یک قرن کانونِ درگیری قدرت‌های گوناگون بوده است، که نیرومندترین نیروی منطقه در آن ایران است. از این رو، هرکس که ایران را در کنار خود داشته باشد، بر تمامی منطقه کنترل خواهد داشت، زیرا ایران کلیدِ منطقه است.

The Persian Gulf with its immense energy reserves and strategic location as well as being the world’s largest single source of crude oil, has been the centre of conflict for over 100 years by various powers with the most powerful force in the region being Iran. Hence whoever has Iran on their side will have control over the entire region since Iran is the key to the region.

از زمان حمله آمریکا به عراق، ایران زیر بار انتقادهای پیوسته مقامات آمریکایی قرار گرفته و حتی جرج و. بوش جنگ علیه آن را تهدید کرده است. از زمان سخنرانی بوش در سال ۲۰۰۲ درباره «محور شرارت» در کنگره آمریکا، بوش از گفتگو با ایران خودداری کرده است. ایران دائماً متهم می‌شود که شورش در عراق را مسلح می‌کند، از حزب‌الله حمایت می‌کند و به سلاح هسته‌ای دست می‌یابد. اعزام ناوگان هواپیمابر اضافی به خلیج فارس نیز بر گمانه‌زنی‌ها درباره احتمال حمله آمریکا به ایران افزوده است. همه این‌ها در ظاهر نشان می‌دهد که آمریکا و ایران کاملاً در تقابل با یکدیگرند، منافعشان به شدت متفاوت است و در نتیجه ایران تهدیدی مستقیم برای آمریکا در منطقه به شمار می‌رود؛ از این رو باید خلع سلاح شود، به‌ویژه از سلاح‌های هسته‌ای، از اعتبار اسلامی‌اش تهی گردد و با دموکراسی و آزادی غرق شود.

Since the invasion of Iraq by the US, Iran has been on the receiving end of a barrage of criticism by US officials and has even been threatened with war by George W. Bush. Since Bush’s axis of evil state of the union speech in 2002, Bush has refused to engage with Iran. Iran is continually accused of arming the insurgency in Iraq, supporting Hizbollah and developing nuclear weapons. The dispatch of an additional aircraft carrier to the Persian Gulf all increased speculation that the US may launch an attack against Iran. All of this on the surface indicates that the US and Iran are diametrically opposed to each other, have interests which widely differ and as a result Iran represents a direct threat to the US in the region hence it needs to be disarmed, especially of its nuclear weapons and stripped of its Islamic credentials and showered with democracy and freedom.

از سال ۱۳۵۷ به این سو، که به اصطلاح «انقلاب اسلامی» رخ داد، دولت‌های پیاپی از رفسنجانی تا خاتمی کوشیده‌اند تصویر محافظه‌کاران افراطی را از میان ببرند و با اروپا و غرب پیوند برقرار کنند. نتیجهٔ این کار، همکاری ایالات متحده و ایران در حوزه‌های گوناگون بوده است. در سال ۱۹۸۶ ماجرای ایران‌گیت فاش شد که طی آن دولت ایالات متحده سلاح به ایران فروخت، کشوری که در آن زمان دشمن آشکار آن بود، و درآمد حاصل از این فروش را صرف تأمین مالی کنتراها کرد؛ سازمانی چریکی و ضدکمونیست در نیکاراگوئه. موشک‌های ضدتانک در کنار محموله‌هایی از موشک‌های زمین‌به‌هوا به ارزش بیش از دو میلیارد دلار از طریق اسرائیل به ایران تحویل داده شد.

Since the so called ‘Islamic Revolution’ in 1979 successive governments from Rafsanjani and Khatami have tried to dispel the image of ultra-conservatives by building links with Europe and the West. This has resulted in the US-Iran cooperation in various areas. In 1986 the Iran-Contra Affair was exposed where the US administration sold arms to Iran, an avowed enemy at the time, and used the proceeds to fund the Contras, an anti-communist guerrilla organisation in Nicaragua. Anti-Tank missiles were provided to Iran along with shipments of surface-to-air missiles totalling more than $2 billion via Israel.

با وجود اینکه دولت بوش آنان را علناً تحقیر کرد، این اصلاح‌طلبان در دولت ایران همچنان منافع آمریکا را در ایران و در افغانستان و عراق همسایه پیش می‌برند. در عراق، تهران همچنان از رهبر مجلس اعلای انقلاب اسلامی در عراق، آیت‌الله حکیم، و بریگاد بدر حمایت می‌کند؛ کسانی که به محور برنامه‌های آمریکا در جنوب عراق تبدیل شده‌اند. در افغانستان، ایران برنامه‌های گسترده بازسازی و آموزش را در کابل، هرات و قندهار اجرا می‌کند. تاکنون، ایران موفق شده است از گسترش مقاومت پشتون‌ها به شمال افغانستان جلوگیری کند. گزارش بیکر-همیلتون این تعامل را تأیید کرد: «…ایالات متحده باید مستقیماً با ایران و سوریه گفتگو کند تا تعهد آنان به سیاست‌های سازنده در قبال عراق و دیگر مسائل منطقه‌ای را به دست آورد. در تعامل با سوریه و ایران، ایالات متحده باید هم تشویق‌ها و هم بازدارنده‌ها را در نظر بگیرد تا به نتایج سازنده دست یابد… تعامل با ایران دشوار است، به‌ویژه با توجه به وضعیت روابط ایالات متحده و ایران. با این حال، ایالات متحده و ایران در افغانستان همکاری کردند و هر دو طرف باید بررسی کنند که آیا می‌توان این الگو را در مورد عراق تکرار کرد.» از سوی دیگر، ایالات متحده کوشیده است درباره تهدید ناشی از توانایی هسته‌ای ایران استدلالی قانع‌کننده ارائه دهد و همچنان برای تحریم‌ها فشار می‌آورد، زیرا آرمان‌های هسته‌ای این کشور با هنجارهای بین‌المللی در تضاد است. اسرائیل تنها کشوری است که همچنان این دیدگاه را تبلیغ می‌کند که بمب هسته‌ای ایران تنها چند ماه با ساخت آن فاصله دارد. سیلوان شالوم، وزیر امور خارجه اسرائیل، در نشستی با رهبران یهودی در نیویورک گفت: «بر اساس اطلاعات امنیتی و اطلاعاتی مردم ما، آنان بسیار، بسیار نزدیک‌اند. ممکن است تنها شش ماه باقی مانده باشد تا آن دانش کامل را به دست آورند.» در سال ۲۰۰۵، در نشست آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) در وین، رهبر عالی ایران، آیت‌الله خامنه‌ای، فتوایی صادر کرد که انباشت، تولید و استفاده از سلاح‌های هسته‌ای را حرام اعلام می‌کرد.

Despite being publicly derided by the Bush administration, such reformists in the Iranian government continue to promote US interests in Iran, and neighbouring Afghanistan and Iraq. In Iraq, Tehran continues to extend support to the leader of SCIRI, Ayatollah Hakim and the Badr Brigade who have become the lynchpin of US plans for Southern Iraq. In Afghanistan, Iran runs extensive reconstruction and training programs in Kabul, Herat and Kandahar. Thus far, Iran has successfully prevented the Pushtun resistance from spreading to Northern Afghanistan. The BakerHamilton report confirmed such engagement: ‘…the United States should engage directly with Iran and Syria in order to try to obtain their commitment to constructive policies toward Iraq and other regional issues. In engaging Syria and Iran, the United States should consider incentives, as well as disincentives; in seeking constructive results…Engaging Iran is problematic, especially given the state of the US-Iranian relationship. Yet the United States and Iran cooperated in Afghanistan, and both sides should explore whether this model can be replicated in the case of Iraq.’ On the other hand the US has attempted to make a compelling case about the threat posed by Iran’s nuclear capability, and continues to push for sanctions as the country’s nuclear aspirations contravene international norms. Israel is the only country that continues to propagate the view that Iran’s nuclear bomb is months away. Sylvan Shalom, Israel’s Foreign Minister told a meeting of Jewish leaders in New York: ‘According to our people, security and intelligence, they are very, very close. It may be only six months before they will have that full knowledge.’ In 2005, at the meeting of the International Atomic Energy Agency (IAEA) in Vienna, Iran’s supreme leader, Ayatollah Khameni, issued a fatwa, which forbade the stockpiling, production, and use of nuclear weapons.

رهبر عالی‌قدر نیز در سال ۲۰۰۳ پیشنهاد مذاکرات صلح با اسرائیل را داده بود.

The supreme leader had also offered peace talks with Israel in 2003.

در طول بیش از نیم قرن، ایالات متحده به شیوه‌های گوناگون با ایران تعامل داشته است. آنچه امروز شاهد آن هستیم، پیام‌های متناقضی است که از واشنگتن ارسال می‌شود: از یک سو، تعامل و همکاری میان دو کشور وجود دارد، و از سوی دیگر، ایران علناً به دلیل اسلامی بودن و پیگیری تهاجمی‌اش برای دستیابی به سلاح‌های کشتار جمعی مورد سرزنش قرار می‌گیرد.

Over a period of over half a century the US has engaged with Iran in different ways. Currently what we are witnessing is a number of mixed signals coming from Washington where engagement and cooperation takes place between the two nations whilst on the other hand Iran is publicly rebuked for being Islamic and aggressive in its pursuance of weapons of mass destruction.

برای آمریکا، انقلاب اسلامی‌ای که خودش آن را مهندسی کرد، دیگر کارایی‌اش را از دست داده است. آمریکا مدتی است در تلاش است تا این انقلاب را رسماً به پایان برساند (مشابه جهادی که در پاکستان در جریان اشغال افغانستان توسط شوروی آن را ترویج کرد)، زیرا اهدافی که این انقلاب برای آن‌ها مهندسی شده بود، اکنون محقق شده‌اند.

For the US the Islamic revolution which it engineered has outlived its use. The US for some time has been working to officially end the revolution (similar to the Jihad in Pakistan it promoted during the Soviet invasion of Afghanistan) as those objectives for which the revolution was engineered, have been achieved.

هدف‌های انقلاب این بود که شاه را سرنگون کنند؛ شاهی که تا سال ۱۹۷۹ از نفوذ آمریکا فاصله گرفته بود. جایگزین کردن او با گزینه‌ای که در چشم مردم ایران معتبر باشد، یکی از اولویت‌های راهبردی آمریکا بود. دیدارهای آیت‌الله خمینی با آمریکا برای سازمان‌دهی این «انقلاب» را صادق المهدی، رهبر وقت سودان که میانجی میان آمریکا و خمینی بود، و همچنین رمزی کلارک، دادستان کل پیشین، که در سال ۱۹۷۹ مذاکره مستقیم با خمینی داشت، تأیید کرده‌اند. انقلاب به آن انجامید که «محافظه‌کاران» به رهبری خمینی کنترل مؤثر نیروهای نظامی، قوه قضاییه، دستگاه اطلاعاتی و امنیتی را به دست گیرند. با همه لفاظی‌های ضدآمریکایی ایران، این کشور هرگز تأمین نفت آمریکا را متوقف نکرد و هیچ‌یک از توافق‌ها با آن کشور را لغو نکرد. با وجود تندروها در چنین جایگاه‌های کلیدی، آمریکا نتوانسته است انقلاب اسلامی در ایران را به‌طور کامل وارونه کند. همین تندروها هستند که برای تقویت موقعیت خود به توسعه سلاح هسته‌ای و خرید تسلیحات پیشرفته مشغول‌اند، در حالی که آمریکا می‌کوشد به این روند پایان دهد.

The revolution’s objectives were to overthrow the Shah who had by 1979 moved away from US influence. His replacement by a credible alternative in the eyes of the people of Iran was a key US strategic priority. The meetings between Ayatollah Khomeini and the US to organise the ‘revolution,’ have been confirmed by the then Sudanese leader Sadeq Al-Mehdi, who was the mediator between the US and Khomeini, as well as the former Attorney General, Ramsey Clark who held direct talks with Khomeini in 1979. The revolution led to the ‘conservatives’ led by Khomeini taking effective control of the military, judiciary, intelligence and security apparatus. For all the anti-US rhetoric from Iran it never stopped supplying the US with oil and never ended any agreements with them. With the hardliners in such key positions the US has been unable to completely reverse the Islamic revolution in Iran. It is the same hardliners who are working on developing nuclear weapons and purchasing sophisticated weaponry in order to strengthen their position whilst the US is attempting to end this.

ایران امروز بیش از ۷۰ درصد جمعیتش زیر ۳۰ سال سن دارد؛ یعنی اکثریت مردم ایران حتی زمان وقوع انقلاب اسلامی به دنیا نیامده بودند. چنین جمعیت جوانی به دست محافظه‌کارانی اداره می‌شود که به آرمان‌های انقلاب باور دارند، در حالی که عموم مردم کمترین پیوند را با آن آرمان‌ها دارند. ایالات متحده به طور مستقیم با گروه‌های دانشجویی و اصلاح‌طلبان در دولت تعامل داشته، اما در عین حال روشن ساخته است که در صورت به خطر افتادن منافع آمریکا آماده است دست به اقدام نظامی بزند.

Iranian society today has over 70% of its population under the age of 30; this means the majority of the people in Iran were not even born when the Islamic revolution took place. Such a young population is ruled by conservatives who believe in the revolution’s ideals, whilst the public have very little with such ideals. The US has directly engaged with student groups and the reformists in government but is also making it clear that it is prepared to act militarily when US interests are at stake.

بزرگ‌ترین مشکلی که ایالات متحده با آن روبه‌رو است این است که دقیقاً چگونه می‌خواهد به این هدف برسد. آیا برای تغییر رفتار تهران باید از طریق تعامل عمل کرد یا از طریق نیروی نظامی؟ این پرسش از زمانی که جورج والکر بوش به ریاست جمهوری رسید، دولت بوش را آزار داده و همین امر است که سیگنال‌های متناقضی ارسال می‌کند.

The biggest problem the US faces is how exactly to achieve this. Should this be through engagement or military force in order to change Tehran’s behaviour? This has actually plagued the Bush administration ever since George W. Bush rose to office and is what sends mixed signals.

در هسته‌ی این ماجرا، اختلاف میان واقع‌گرایان و نومحافظه‌کاران بر سر بهترین رویکرد در قبال ایران قرار داشت. این اختلاف تمام بخش‌های دولت ایالات متحده را درنوردید و نهادهایی چون وزارت امور خارجه، پنتاگون و سازمان سیا را دچار شکاف کرد. اختلاف‌ها بر سر ایران در جولای ۲۰۰۴ با انتشار گزارشی با عنوان «ایران: زمان رویکردی نو» به اوج رسید. این گزارش به سفارش شورای روابط خارجی (CFR) و به سرپرستی دکتر زبیگنیو برژینسکی، مشاور امنیت ملی رئیس‌جمهور جیمی کارتر، تهیه شده بود. گزارش استدلال می‌کرد که ایران برای تغییر رژیم، آن‌گونه که نومحافظه‌کاران خواستار بودند، آمادگی ندارد. در این گزارش آمده بود: «با وجود تحولات سیاسی چشمگیر و نارضایتی عمومی، ایران در آستانه‌ی انقلابی دیگر نیست. نیروهایی که متعهد به حفظ نظام کنونی ایران هستند، همچنان کنترل را محکم در دست دارند.» این گزارش همچنین تأکید می‌کرد که یک «معامله‌ی بزرگ» برای حل‌وفصل همه‌ی اختلافات معلق میان واشنگتن و تهران غیرواقع‌بینانه است و مذاکرات باید به‌جای آن بر «پیشرفت تدریجی» در شماری از مسائل کلیدی، از جمله ثبات منطقه‌ای و جاه‌طلبی‌های هسته‌ای ایران، متمرکز شود.

At the heart of the issue was the dispute between the realists and the neoconservatives regarding the best approach towards Iran. The row permeated all sections of the US government and divided institutions like the State Department, the Pentagon and the CIA. The disagreements over Iran came to ahead in July 2004 with the publication of the report entitled ‘Iran: Time for a New Approach’ which was prepared by the Council on Foreign Relations (CFR) under the direction of Dr. Zbigniew Brzezinski, President Jimmy Carter’s National Security Adviser. The report argued that Iran was not ripe for regime change as advocated by the neoconservatives. The report stated: ‘Despite considerable political flux and popular dissatisfaction. Iran is not on the verge of another revolution. Those forces that are committed to preserving Iran's current system remain firmly in control.’ The report also stressed, that a ‘grand bargain’ to settle all outstanding conflicts between Washington and Tehran is unrealistic and that talks should focus instead on making ‘incremental progress’ on a variety of key issues, including regional stability and Iran’s nuclear ambitions.

توصیه‌های این گزارش بی‌درنگ از سوی نومحافظه‌کارانی که با معاون رئیس‌جمهور دیک چنی و وزیر دفاع وقت دونالد رامسفلد پیوند نزدیک داشتند رد شد. مایکل لدین، نومحافظه‌کار سرسخت که تهران را پایتخت جهانی «اساتید وحشت اسلام‌گرا» می‌داند، در نشریه نشنال ریویو آنلاین نوشت که توصیه‌های شورای روابط خارجی «تحقیرآمیز» است و به «سازش‌کاری» می‌انجامد. با این حال، در دوره دوم ریاست‌جمهوری بوش و پس از فاجعه عراق، نفوذ نومحافظه‌کاران به‌طور چشمگیری کاهش یافت. برخی از آنان، همچون پل ولفوویتز و جان بولتون، از نقش‌های سیاست‌گذاری خارجی کنار گذاشته شدند و در بانک جهانی و سازمان ملل به نقش‌های اجرایی گمارده شدند، و برخی دیگر، مانند داگلاس فایث، ناچار به استعفا شدند. کنار رفتن نومحافظه‌کاران راه را برای واقع‌گرایی و قدرت نرم در دولت بوش هموار کرد. تا حد زیادی، میان نفوذ وزارت خارجه و پنتاگون در مسائل سیاست خارجی تعادل بازگشت. همکاری با دیگر کشورها برای حل بحران‌های سیاسی در سودان، لبنان، کره شمالی و ایران، یادآور چندجانبه‌گرایی‌ای است که دولت‌های پیشین آمریکا به کار می‌بستند.

The recommendations of the report were instantly dismissed by the neoconservatives who were closely associated with Vice President Dick Cheney and the then defence secretary Donald Rumsfeld. Arch neoconservative Micheal Ledeen, who considers Tehran the global capital of Islamist ‘terror masters,’ wrote in National Review Online that the CFR recommendations were ‘humiliating’ and constituted ‘appeasement.’ However, in Bush’s second term of office and with the debacle of Iraq, the Neocons influence declined considerably. Some of the neoconservatives like Paul Wolfowitz and John Bolton were ushered out of foreign policy making roles and given policy implementation roles at the World Bank and the UN, while others like Douglas Feith were forced to leave. The departure of the neoconservatives gave way to realism and soft power in the Bush administration. To a large extent parity was restored between the influence of the US State Department and Pentagon over foreign policy matters. Collaboration with other nations to solve the political crisis in Sudan, Lebanon, North Korean, and Iran is reminiscent of multilateralism employed by previous US administrations.

غلبه‌ی واقع‌گرایی در دولت بوش، دیدگاه‌های نومحافظه‌کاران درباره‌ی ایران را کاملاً خاموش نکرده است. دیک چینی، که همواره حضور دارد و از حامیان سرسخت نومحافظه‌کاری است، خود را موظف دانسته است که اگر فرصتی پیش آید، آمریکا برای اشغال میدان‌های نفت و گاز ایران آماده‌ی به‌کارگیری نیروی نظامی گسترده باشد.

The ascendancy of realism in the Bush administration has not completely silenced neoconservative views on Iran. The ever present Dick Cheney an ardent supporter of neo-conservatism has taken it upon himself to ensure that should the opportunity avail itself, America is prepared to use overwhelming force against Iran to occupy its oil and gas fields.

به‌طور خلاصه، تضاد میان آمریکا و ایران واقعی است، با این حال در بسیاری از زمینه‌ها این تضاد کنار گذاشته شده و همکاری در حال انجام است. واقع‌گرایان در دولت بوش اکنون دست بالا را دارند، و روش موردنظر آنان برای برخورد با برنامه هسته‌ای ایران، چندجانبه‌گرایی و دیپلماسی است، نه یک‌جانبه‌گرایی و مداخله نظامی.

In summary, the conflict between the US and Iran is real, however there are many areas where this conflict has been put aside and cooperation is taking place. The realists in the Bush administration now have the upper hand and their preferred method of dealing with Iran’s nuclear programme is through multilateralism and diplomacy, as opposed to unilateralism and military intervention.

با این حال، ناتوانی دولت بوش در خاموش کردن صداهایی که خواستار اقدام نظامی علیه ایران هستند، همچنان جهان را نگران می‌کند.

However, the failure of the Bush administration to subdue those voices who exhort military action against Iran continues to alarm the world.