ژاپن در تاریخ به‌عنوان الگوی موفقیت از سوی جنبش لیبرال معرفی می‌شود؛ جنبشی که بازارهای آزاد را پذیرفت، موانع تجاری را کاهش داد و به اقتصاد جهانی پیوست و در کمتر از نیم قرن به یکی از بزرگ‌ترین اقتصادهای جهان تبدیل شد. داستان‌های مشابهی نیز درباره‌ی ظهور اخیر چین و شهرت یافتن آن نقل می‌شود. با این حال، واقعیت بسیار متفاوت است.

Japan historically is advocated as a success story by the liberal movement, who adopted free markets, reduced trade barriers and entered the global economy and has in less than half a century become one of the largest economies in the world. Similar tales are also made about China’s recent rise to fame. However, the reality is very much different.

ژاپن در مسیر توسعه‌اش از سیاست‌هایی بهره گرفته که کاملاً در تضاد با لیبرالیسم و جهانی‌سازی است. دولت ژاپن بخش‌های کلیدی را ملزم می‌کرد که رشد کنند و آن‌ها را در برابر رقابت خارجی حمایت می‌کرد. دولت حق تخصیص ارز خارجی را برای خود نگه داشت و از این راه توانست سرمایه‌گذاری خارجی ورودی را محدود کند، کسب فناوری خارجی توسط شرکت‌های ژاپنی را مدیریت کند و ترکیب تجارت خارجی را تحت تأثیر قرار دهد. بانک صادرات ژاپن و بانک توسعه ژاپن برای آن تأسیس شدند که مهم‌ترین ابزارهای گسترش جریان مالی به صنایعی باشند که دولت آن‌ها را هدف قرار داده بود.

Japan’s development has evolved from policies which are the complete opposite to liberalism and globalisation. The Japanese government required key sectors to develop and protected them from foreign competition. The government retained the right to allocate foreign exchange, and by this it was able to restrict inward investment, manage the acquisition of foreign technology by Japanese firms and to influence the composition of foreign trade. The export bank of Japan and Japan development bank were setup to become the main vehicles for expanding the flow of finance to government targeted industries.

در توسعهٔ ژاپن، نقش وزارت تجارت بین‌الملل و صنایع (MITI) که یک ادارهٔ وزارتی بود، محوری به شمار می‌رفت. این ادارهٔ مرکزی دولت، تولید و توزیع کالاها و خدمات را تنظیم می‌کرد. این وزارت برنامه‌هایی دربارهٔ ساختار صنایع ژاپن تدوین می‌کرد، تجارت خارجی ژاپن را کنترل می‌نمود، جریان روان کالاها در اقتصاد ملی را تضمین می‌کرد، توسعهٔ صنایع تولیدی، معدنی و توزیعی را پیش می‌برد، و تأمین مطمئن مواد خام و منابع انرژی را نظارت می‌کرد. از همین رو، توسعهٔ ژاپن به‌صورت متمرکز و هدایت‌شده از سوی دولت پیش رفت، نه از راه بازار آزاد.

Central to the development of Japan was the role of the Ministry of International Trade and Industry (MITI) which was a ministerial department. This central government department regulated production and the distribution of goods and services. It developed plans concerning the structure of Japanese industry, controlled Japan’s foreign trade, ensured the smooth flow of goods in the national economy, promoted the development of manufacturing, mining, and distribution industries; and supervised the procurement of a reliable supply of raw materials and energy resources. Hence Japanese development was centrally driven and not through the free market.

چین از دهه‌ها رویکرد محدود، تنگ‌نظرانه و واکنشی خود در امور جهانی فاصله گرفته و تکامل یافته است. چین ذهنیت قربانی‌بودن خود را که مدت‌ها بر پایه‌ی ۱۵۰ سال شرم و تحقیر شکل گرفته بود کنار می‌گذارد و در عوض ذهنیت یک قدرت بزرگ (daguo xintai) را می‌پذیرد. نتیجه‌ی طبیعی این تحول، نقش فزاینده‌ی چین در امور جهانی است. با کنار گذاشتن ذهنیت قربانی و پذیرش ذهنیت قدرت بزرگ، چین بیش از پیش خود را همانند قدرت‌های بزرگ جهان می‌بیند. این امر نشان‌دهنده‌ی تغییری نسبت به دهه‌ی ۱۹۹۰ است، و اکنون چین آشکارا از ضرورت تقسیم مسئولیت‌های جهانی سخن می‌گوید و استراتژیست‌های چینی جهان را از این منظر می‌نگرند.

China has evolved from its decades of long, narrow and reactive approach to global affairs. China is abandoning its long-held victim mentality of 150 years of shame and humiliation and adopting instead a great power mentality (daguo xintai). The natural extension of this is the increasing role of China in global affairs. With the abandoning of the victim mentality and the adoption of a great power mentality, China is increasingly seeing itself more akin to the world’s major powers. This represents a shift from the 1990’s and China is now openly speaking about the need to share global responsibilities and this is the lens through which China’s strategists view the world.

چین برای اقتصاددانان ارتودوکس و برای همه کسانی که بر این باورند که پذیرش ارزش‌های لیبرال برابر با موفقیت اقتصادی است، معمایی جالب توجه است. نخست، چین این باور را که پیشرفت تنها از آنِ فرمول غربی بازارهای آزاد، دموکراسی و ارزش‌های لیبرال است، زیر سؤال می‌برد و نشان می‌دهد که بخش بزرگی از جهان همچنان به چنین فرمولی باور ندارد.

China represents an interesting conundrum for orthodox economics experts and for all those who believe the adoption of liberal values equals economic success. China firstly undermines the belief that progress is exclusive to the Western formula of free markets, democracy and liberal values and demonstrates how much of the wider world remains unconvinced of such a formula.

چین توانسته است با پذیرفتن دموکراسی یا پیوستن به نخبگان جهانی‌سازی نیست، بلکه با ماندن در استبداد عمیق، رشد اقتصادی و صنعتی شگفت‌انگیزی به دست آورد؛ ارزش‌های لیبرال در ظهور اقتصادی چین کمترین نقشی نداشته‌اند. رئیس‌جمهور چین، هو جین‌تائو، در سال ۲۰۰۴ گفت: «ما هرگز به‌طور کورکورانه از نظام سیاسی کشورهای دیگر تقلید نخواهیم کرد. تاریخ نشان می‌دهد که تقلید بی‌هدف از نظام‌های سیاسی غربی برای چین بن‌بستی است.»[40] این سخن نشان می‌دهد که احتمال پذیرش ارزش‌های لیبرال از سوی چین در آینده نزدیک بسیار کم است، و این کشور با اطمینان می‌داند که بدون الگوی توسعه غربی به موفقیت دست یافته است. از نظر اقتصادی، چین رویکرد متمرکز و مداخله‌گرانه خود را، که شبیه ژاپن و آلمان است، به‌کار گرفته و حفظ کرده است. دولت چین در تمامی بخش‌های بازار دخالت گسترده‌ای دارد. چین با هدایت متمرکز توانسته منابع خود را در یک جهت هدایت کند، و همین امر آن را به قدرت منطقه‌ای و بزرگ‌ترین اقتصاد جهان پس از آمریکا تبدیل کرده است.

China has managed to achieve phenomenal economic growth and industrialisation by not adopting democracy or joining the globalisation elite but by remaining deeply authoritarian, where liberal values have not featured remotely in China’s economic rise. China’s President Hu Jintao said in 2004: ‘We will never blindly copy the mode of other countries’ political system. History indicates that indiscriminately copying western political systems is a blind alley for China.’40 This shows there is very little likelihood that China will adopt liberal values in the near future and is secure in the knowledge that it has achieved success without the Western model of development. Economically China has utilised and retained its centrally driven and interventionist approach similar to Japan and Germany. China has extensive levels of government involvement across all market sectors. By being centrally driven China has been able to direct its resources in one direction which has propelled it into a regional power and the largest economy in the world after the US.

چین به دلیل سابقه کمونیستی‌اش عمدتاً از جهان غرب کمک چندانی دریافت نکرده است، و نشان داده است که یک سیاست مستقل، ملت‌محور و با هدایت مرکزی می‌تواند به موفقیت اقتصادی دست یابد.

China has received little assistance from the Western world mainly due to its historic communist credentials and has shown that an independent, nation first, centrally driven policy can attain economic success.