سال ۲۰۰۷ دورانی بی‌نظیر در تاریخ بود؛ ثروتی که در این سال تولید شد به رقم رکورد ۵۴ تریلیون دلار رسید، بیشترین ثروتی که در هیچ سالی در تاریخ تولید شده است. پس از جنگ جهانی دوم، اقتصاد جهان تنها ۱ تریلیون دلار بود. پذیرش سرمایه‌داری در اروپا، انقلاب صنعتی را به راه انداخت و این انقلاب به رفاه و پیشرفتی بی‌قیدوشرط انجامید که در تاریخ همتا نداشته است.

Year 2007 was an unprecedented time in history; the wealth generated in the year reached a record $54 trillion, the most generated in any year in history. After World War 2 the world economy was a mere $1 trillion. The adoption of Capitalism in Europe set in motion the industrial revolution which has led to unqualified prosperity and progress, unmatched in history.

از زمان فروپاشی کمونیسم، مدافعان سرمایه‌داری همچنان به جهان یادآوری می‌کنند که جمعیت جهان چقدر مرفه است، حتی با در نظر گرفتن خود پیشرفت سرمایه‌داری. برخی سرمایه‌داران حتی «از نظر تمدنی» نژادپرست بوده‌اند - اگر چنین اصطلاحی وجود داشت - زیرا خود را برتر از هر تمدن دیگری می‌دانستند. سیلویو برلوسکونی، نخست‌وزیر ایتالیا، پس از رویدادهای ۱۱ سپتامبر لاف زد: «ما باید از برتری تمدن خود آگاه باشیم، نظامی که رفاه، احترام به حقوق بشر و - برخلاف کشورهای اسلامی - احترام به حقوق دینی و سیاسی را تضمین کرده است، نظامی که ارزش‌هایش درک تنوع و مدارا است... غرب مردمان را فتح خواهد کرد، همان‌گونه که کمونیسم را فتح کرد، حتی اگر این به معنای رویارویی با تمدنی دیگر، یعنی تمدن اسلامی باشد که ۱۴۰۰ سال پیش در همان جایی که بود مانده است.»[۲۹] مجله اکونومیست حتی در میانه فروپاشی بحران اعتباری جهانی آن‌قدر جسارت داشت که بگوید:

Advocates of Capitalism since the fall of Communism continue to remind the world how prosperous the world’s population is, even considering Capitalism’s progress itself. Some capitalists have even been ‘civilisationally’ racist - if such a term existed - due to considering themselves superior to every other civilisation. The Italian Prime Minister, Silvio Berlusconi boasted after the events of 9/11, ‘we must be aware of the superiority of our civilisation, a system that has guaranteed well being, respect for human rights and - in contrast with Islamic countries - respect for religious and political rights, a system that has its values understanding of diversity and tolerance…The West will conquer peoples, like it conquered Communism, even if it means a confrontation with another civilisation, the Islamic one, stuck where it was 1,400 years ago.’29 The Economist even had the audacity in the middle of the global credit crunch meltdown to say:

حباب‌ها، افراط و فاجعه بخشی از بسته‌ی مالیه‌ی غربی‌اند. و با این همه، باز هم ارزشش را دارد.

‘Bubbles, excess and calamity are part of the package of Western finance. And still it is worth it.

برای غرب، سرمایه‌داری مترادف با خود پیشرفت است. مسیری که غرب برای دستیابی به چنین ادعای بزرگی پیمود «تاریخ» نامیده می‌شود، و هر آنچه غیر از آن است بدوی تلقی شده و نیازمند اصلاح دانسته می‌شود. با این حال، نقطه‌ای که چنین ادعایی از آن آغاز می‌شود، در اصل همان جایی است که مشکل در آن نهفته است.

For the West, Capitalism is synonymous to progress itself. The path the West took to achieve such grand claims is called history and everything else is considered primitive and in need of a reformation. However, the place where such a claim begins is essentially where the problem lies.

معیار پیشرفت از دیدگاه سرمایه‌داران، میزان ثروتی است که اقتصاد جهانی تولید می‌کند؛ یعنی تولید ناخالص داخلی (GDP). اختراع فناوری و کشفیات علمی ابزارهایی هستند برای کارآمدتر کردن تولید و صنعت، و به اقتصاد این توانایی را می‌دهند که از منابع کمتر، بیشتر بیرون بکشد. با این حال، چه چیزی علم و فناوری را به پیش رانده است؟ ادعای برتری تمدن خود کار آسانی است؛ اما نگاه به علل این پیشرفت نشان می‌دهد که آن برتری چگونه به دست آمده است. بریتانیا نخستین کشوری به شمار می‌آید که صنعتی شد، و این امر ناشی از میل به استعمار جهان بود. برتری بریتانیا بر دریاها به توسعه الگوهای جدید کار و تحول نهادی انجامید. انباشت مواد خام مردمان مستعمره، موجب افزایش چشمگیر ثروت بریتانیا شد.

The measure of progress for Capitalists is the amount of wealth generated by the world economy – Gross Domestic Product (GDP). The invention of technology and scientific discoveries are tools to make production and industry more efficient and give the economy the ability to pump more out of less. However, what has driven science and technology? It is one thing to claim one’s civilisation is superior. However, looking at the causes highlights how such superiority was achieved. Britain is considered the world’s first nation to industrialise and this was driven by the desire to colonise the world. Britain’s advantage on the oceans led to the development of new working patterns and institutional development. The accumulation of the colonised people’s raw materials led to a huge increase in Britain’s wealth.

توسعه فناوری و بیشتر پیشرفت‌های علمی تا حد زیادی از جنگ‌ها، به‌ویژه دو جنگ جهانی، به حرکت درآمده است. این جنگ داخلی آمریکا بود که به توسعه زیردریایی‌ها انجامید. نیاز به پیروزی در جنگ جهانی اول، توسعه راه‌آهن را پیش برد.

The development of technology and most scientific breakthroughs have to a large extent been driven by wars and especially both the world wars. It was the US civil war that led to the development of submarines. The need to win World War 1 drove the development of railways.

اگرچه راه‌آهن پیش از جنگ هم وجود داشت، اما برای جابه‌جایی نیروهای نظامی در طول جنگ پیشرفت‌های بزرگی صورت گرفت. از طریق عملیات «پیپرکلیپ»، که ربودن دانشمندان و فناوری‌های نازی بود، ایالات متحده برنامه‌ای بلندپروازانه در زمینهٔ موشک‌سازی آغاز کرد. پیشرفت‌های موشک‌سازی به مسابقهٔ فضایی، توسعهٔ موشک‌های balistic، ماهواره‌ها و رایانه‌های ابتدایی انجامید. چنین نوآوری‌هایی امکان توسعهٔ شماری از کالاهای مصرفی را فراهم کردند که اکنون به وسایل رایج خانگی تبدیل شده‌اند. موتور احتراق داخلی که هم در خودروها و هم در هواپیماها به کار می‌رود، نتیجهٔ نیاز به تحرک در جنگ جهانی اول بود. تلویزیون و رادیوی مدرن و مانند آن‌ها از نیاز به کوچک‌سازی اطلاعات ضروری روی صفحه‌های کابین خلبان و برقراری ارتباط با خلبانان جنگنده پدید آمدند. تنها شمار اندکی از اختراعات خارج از نظامیان و بدون نیاز جنگ شکل گرفته‌اند.

Although railways existed well before the war huge advances were made in order to transport troops during the war. Through Operation Paperclip, which was the kidnapping of Nazi scientists and technology the United States embarked upon an ambitious program in rocketry. The developments in rocketry led to the space race, the development of ballistic missiles, satellites and primitive computers. Such innovations are what allowed the development of a number of consumer items which have become common household items. The combustion engine used in both cars and aeroplanes was a result of the mobility needed in World War 1. Televisions, the modern radio etc., were developed from the need to miniaturize essential information on cockpit screens and communicate with fighter jet pilots. There are only a handful of inventions that took place outside the military and were not needed for war.

اگرچه غرب سرمایه‌داری از نظر پیشرفت فناورانه در موقعیتی قرار دارد که در تاریخ بی‌سابقه است، جستجوی منابع، استعمار و جنگ، ویژگی برتری فناورانه و علمی غربی بوده است.

Although the capitalist West has the position of being the most technologically advanced in history, the search for resources, colonialism and war has characterised Western technological and scientific prowess.

سرمایه‌داری ممکن است ثروت‌آفرینی را به شکلی بی‌سابقه به پیش رانده باشد. با این حال، باید برای آن شماری از پیامدهای دیگر نیز گواهی داده شود. اقتصاد جهان شاید ثروتی بی‌سابقه تولید می‌کند و دموکراسی‌های لیبرال این روند را پیش می‌برند، اما نیمی از جمعیت جهان امروز غذای کافی نخواهد داشت، زیرا روزانه کمتر از ۲ دلار درآمد دارد؛ و ۹۵ درصد جهان با کمتر از ۱۰ دلار در روز زندگی می‌کند.

Capitalism may have driven wealth creation like never before. However, there are a number of developments that it should also be certified with. The world economy maybe generating record wealth with liberal democracies driving this, but half of the world’s population will not have had enough food today as they earn less then $2 a day – 95% of the world lives on less then $10 a day.

فقر جهانی زیر سرمایه‌داری شتاب گرفته است. این اروپا بود که در گذشته برای منابع سراسر جهان با یکدیگر رقابت می‌کرد، در حالی که امروز جای آن را ایالات متحده گرفته است. آنچه از قرن نوزدهم تغییر کرده این است که تفنگ جای خود را به کارخانه داده، بردگی جای خود را به مصرف‌گرایی، ارتش‌ها جای خود را به رسانه‌ها، و کشاورزی معیشتی جای خود را به بازارهای مالی.

World poverty has accelerated under Capitalism. It was Europe that scrambled for resources around the world in the past, whereas today they have been replaced by the US. All that has changed from the 19th century is that the gun has been replaced by the factory, slavery has been replaced by consumerism, armies have been replaced by the media and subsistence farming has been replaced by the financial markets.

سرمایه‌داری آخرین موفقیت خود را در ایجاد بزرگ‌ترین شکاف ثروت در تاریخ بشر به دست آورده است. در حالی که اکثریت جهان با چند دلار زنده می‌مانند، ایالات متحده بیشتر میلیاردرهای جهان را در خود جای داده است، و این نابرابرترین اقتصاد جهانی در تاریخ بشر است. در سال ۲۰۰۶ مؤسسه جهانی تحقیقات اقتصاد توسعه سازمان ملل متحد نتیجه یک مطالعه جهانی را منتشر کرد. برخی از یافته‌های آن بسیار شگفت‌انگیز است. این مطالعه با گردآوری پژوهش‌ها از کشورهای سراسر جهان به این نتیجه رسید که ثروتمندترین یک درصد جهان ۴۰ درصد ثروت سیاره را در اختیار دارد و تنها ۱۰ درصد از جمعیت جهان ۸۵ درصد دارایی‌های جهان را در مالکیت دارند۔[32] ریچارد رابینز در کتاب برنده جایزه‌اش با عنوان «مشکلات جهانی و فرهنگ سرمایه‌داری» این را تأیید کرد و گفت: «ظهور سرمایه‌داری نمایانگر فرهنگی است که از جهات بسیار، موفق‌ترین فرهنگی است که تاکنون به کار گرفته شده تا شمار زیادی از افراد را در رفاه و تجمل نسبی و مطلق جای دهد. با این حال در ادغام همه‌ی افراد به یک میزان چندان موفق نبوده است و این ناکامی همچنان یکی از مشکلات عمده‌ی آن است.» سرمایه‌داری همچنین بدهکارترین جهان را در تاریخ پدید آورده است، جهانی که در آن افراد و ملت‌ها بدهی‌هایی بیش از درآمدشان دارند. این که جهان ۵۴ تریلیون دلار تولید کرده، بی‌اهمیت است، زیرا بیشتر این مبلغ از طریق بدهی تأمین شده است. جهان غرب شیفته‌ی مصرف بیشتر از نیاز واقعی خود شده و بیشتر این مصرف با بدهی تأمین می‌شود، در حالی که بیشتر ثروت تولیدشده در دست عده‌ای اندک متمرکز است. ایالات متحده، ابرقدرت جهان و بزرگ‌ترین اقتصاد جهان و برای بسیاری نماد موفقیت سرمایه‌داری، در باتلاق بدهی‌های سنگین فرو رفته است؛ بحرانی که بحران اعتباری آن را به صدر اخبار آورد. ایالات متحده در سال ۲۰۰۷ نزدیک به ۱۴ تریلیون دلار تولید کرد، اما بدهی ملی آن، یعنی پولی که دولت‌های مرکزی و فدرال به مردم آمریکا و جهان از طریق اوراق قرضه‌ای که فروخته‌اند بدهکارند، به ۹٫۷ تریلیون دلار می‌رسد. شهروندان آمریکایی اشتهای عظیمی به واردات و املاک دارند. در نتیجه، بدهی مصرف‌کنندگان به ۱۱٫۴ تریلیون دلار می‌رسد. بدهی شرکت‌های آمریکایی نیز به ۱۸٫۴ تریلیون دلار می‌رسد.

Capitalism’s next success has been creating history’s greatest ever wealth fault line. Whilst the majority of the world barely survives on a few dollars, the US has most of the world’s billionaires, in what is mankind’s greatest lopsided world economy. In 2006 the World Institute for Development Economics Research of the UN released the culmination of a global study. A number of its findings are staggering. By gathering research from countries all over the world the study concluded that the richest 1% of the world owns 40% of the planet's wealth and that only 10% of the world’s population owned 85% of the world’s assets.32 Richard Robbins in his award winning book ‘Global Problems and the Culture of Capitalism’ confirmed this when he said: ‘The emergence of Capitalism represents a culture that is in many ways is the most successful that has ever been deployed in terms of accommodating large numbers of individuals in relative and absolute comfort and luxury. It has not been as successful, however, in integrating all in equal measure, and its failure here remains one of its major problems.’ Capitalism has also created the most indebted world in history, where individuals and nations have more debt than income. The fact that the world generated $54 trillion is irrelevant when most of this has been funded by debt. The Western world has become obsessed by consuming more then it really needs and most of this is funded by debt as most of the wealth generated is in the hands of a few. The USA, the world’s superpower, the world’s largest economy and for many a symbol of Capitalism’s success is drowning in a misery of debt, which the credit crunch crisis brought to the forefront. The US generated nearly $14 trillion in 2007, however the national debt – this is money the central and federal governments owe to the US public and the world through the bonds they have sold - stands at $9.7 trillion. US citizens have a huge appetite for imports and real estate. As a result consumer debt stands at $11.4 trillion. The debts of US companies amounts to $18.4 trillion.

این امر باعث می‌شود ایالات متحده تقریباً ۴۰ تریلیون دلار بدهکار شود که نزدیک به ۷۵ درصد از تولید جهان است. ۳۷ میلیون آمریکایی زیر خط فقر زندگی می‌کنند. تلاش پیوسته‌ی سرمایه‌داری برای رشد اقتصادی بی‌پایان، جهان را در پولی غرق کرده که آن را ندارد؛ و از این رو، آن رفاهی که لیبرال‌ها پیوسته یادآور می‌شوند، تقریباً بی‌ربط است. سرمایه‌داری نام خود را از مهم‌ترین جنبه‌اش، یعنی سرمایه، گرفته است. این نظام، ثروت مادی را هدف نهایی زندگی می‌سازد؛ و بدون آن، زندگی ارزش زیستن ندارد. این وضع اشرافیت را واداشت تا دولت‌های ملی را تحت نفوذ خود درآورد تا ثروتشان حفظ شود و اقداماتی انجام دهند که به سود اشراف و افزایش ثروت آنان باشد. اشرافیت جای خود را به شرکت‌ها و سران کسب‌وکارهای بزرگ داد؛ کسانی همچون جان دی. راکفلر در نفت، هنری فورد در خودروسازی، جی گولد در راه‌آهن، جی. پیرپونت مورگان در بانکداری و اندرو کارنگی در فولاد. دولت‌های غربی استعمار جهان را سازمان دادند، در حالی که سرمایه‌داران، یعنی کسب‌وکارهای بزرگ، ثروت بیشتری اندوختند. در آغاز، این پیامدهای جنگ جهانی اول بود که غرب را ناگزیر کرد به نابرابری‌های عظیم ثروت بپردازد؛ زیرا وقتی بیشتر مردم اقتصادهای غربی ثروت اندکی برای خرج کردن داشتند، آن اقتصادها ناممکن بود که خود را از رکود بیرون بکشند. همین مسئله به پیدایش مصرف‌گرایی انجامید؛ جایی که خرج کردن، لذت بردن از اختراعات تازه و مدهای نو، به هدف زندگی بدل شد و در همان حال، به‌طور مناسبی به تحریک اقتصاد یاری رساند.

This makes the US indebted to the tune of just under $40 trillion – nearly 75% of what the world produces. 37 million Americans live below the poverty line. Capitalism’s continued endeavour of perpetual economic growth has drowned the world in money it does not have which makes the prosperity liberals insistence on reminding us, rather irrelevant. Capitalism was named after its most prominent aspect (capital). It makes material wealth the ultimate aim in life, without this life is not worth living. This led the aristocracy to influence national governments to ensure they maintain their wealth and undertake actions for the aristocracy to make more wealth. The aristocracy came to be replaced by companies and big business heads such as John Rockefeller in Oil, Henry Ford in Automobiles, Jay Gould in railroads, J. Pierpont Morgan in Banking and Andrew Carnegie in steel. Governments in the West organised the colonisation of the world whilst the capitalist – big businesses - accumulated even more wealth. It was initially the effects of World War 1 that forced the West to address the massive wealth disparities since it was impossible for Western economies to pull themselves out of a downturn when the majority of their population had very little wealth to spend. It was this problem which led to the creation of consumerism where spending, enjoying new inventions and new fads would become life’s aim and at the same time conveniently helped stimulate the economy.

سرمایه‌داری همواره ثروت تولید خواهد کرد، زیرا سرمایه‌داری تماماً بر رشد اقتصادی پایدار استوار است.

Capitalism will always generate wealth as Capitalism is all about perpetual economic growth.

اما تمام آنچه سرمایه‌داری بر آن استوار است همین است. این نظام توجه اندکی به توزیع ثروت عظیم خود دارد.

However, this is all Capitalism is about. It pays little attention to the distribution of its vast wealth.

این نظام برای آن‌که قاره‌های کاملی بر اثر استعمار یا، همان‌طور که معمولاً آن را می‌نامند، تجارت آزاد و جهانی‌سازی، در فقر زندگی می‌کنند، کمترین اهمیتی قائل نیست. سرمایه‌داری نه تنها برتر نیست، بلکه در واقع فاجعه‌ای بوده است.

It cares little if anything if whole continents live in poverty due to their colonisation or as they usually term it - free trade and globalisation. Capitalism far from being superior has actually been a disaster.