تحقیقات نوین دربارهٔ ساختار ژنتیکی جمعیت‌های انسانی نشان می‌دهد که حدود ۱۵٬۰۰۰ سال پیش، جمعیت جهان ۱۵ میلیون نفر بوده است (برابر با جمعیت کنونی دهلی در هند). جمعیت جهان تا زمان عیسی (علیه السلام)، یعنی بیش از ۲۰۰۰ سال پیش، به ۲۵۰ میلیون نفر افزایش یافته بود (تقریباً برابر با جمعیت کنونی اندونزی). در آستانهٔ انقلاب صنعتی در قرن هجدهم، جمعیت جهان سه برابر شده و به حدود ۷۰۰ میلیون نفر رسیده بود (تقریباً به اندازهٔ اروپای امروز). در دو قرن بعد، جمعیت جهان با نرخ رشد سالانهٔ ۶ درصد افزایش یافت و تا سال ۱۹۵۰ به ۲٫۵ میلیارد نفر رسید و در ۵۰ سال بعد با نرخ ۱۸ درصد بیش از دو برابر شد تا در آستانهٔ قرن بیست‌ویکم به ۶ میلیارد نفر برسد. هرچند نرخ رشد رو به کاهش است، با فرض نبودن فاجعهٔ جمعیتی، انتظار می‌رود جمعیت جهان تا سال ۲۰۵۰ به ۹ میلیارد نفر برسد. جمعیت کنونی جهان در سپتامبر ۲۰۰۸ برابر با ۶٫۷۲ میلیارد نفر است.

Modern research on the genetic structure of human populations suggests that nearly 15,000 years ago the world population was 15 million (the present population of Delhi, India). The population by the time of Jesus (Isa) over 2000 years ago had increased to 250 million (about the same as present day Indonesia). On the eve of the industrial revolution in the 18th century world population had tripled to about 700 million (nearly the size of current day Europe). In the two centuries that followed, the global population increased at an annual rate of 6% reaching 2.5 billion by 1950 and more than doubled in the next 50 years at a rate of 18% to reach 6 billion on the eve of the 21st century. Although growth rates are slowing, barring some demographic catastrophe the world population should reach 9 billion by 2050. The current population of the world stands as of September 2008 at 6.72 billion.

در طول قرن گذشته، نرخ رشد جمعیت جهان به عنوان علت اصلی قرار گرفتن جهان در آستانه فاجعه معرفی شده است؛ گفته می‌شود که ما در حال تمام شدن غذا برای تأمین معاش چنین جمعیت رو به رشدی هستیم. طرفداران نظریه جمعیت‌زدگی (افزونی جمعیت) استدلال می‌کنند که رشد عظیم جمعیت جهان مسئول فقر، تخریب محیط زیست و ناآرامی‌های اجتماعی است، و توسعه اقتصادی در جهان سوم تا زمانی که جمعیت‌ها به رشد خود ادامه دهند، ناممکن است. در نتیجه، سازمان‌های بین‌المللی و دولت‌ها برنامه‌های متعددی را در جهان سوم تدوین و اجرا کرده‌اند تا نرخ رشد جمعیت را کاهش دهند.

The rate of population growth over the last century has been labelled as the underlying cause of the world standing on the brink of disaster; it is argued we are running out of food to sustain such a growing population. It is argued by the proponents of overpopulation that the huge growth in world population is responsible for poverty, environmental destruction and social unrest and that economic development in the third world is impossible as long as populations continue to grow. As a result international agencies and governments have developed and implemented numerous programmes in the third world to curtail the rate of population growth.

این ادعای جمعیت بیش از حد باید نسبت به چیزی سنجیده شود تا بتوان گفت که بیش از حد است. آن چیز میزان مصرف منابع است. عدم تعادل‌های جهانی ناشی از مصرف منابع را به اندازه جمعیت نسبت می‌دهند.

This alleged overpopulation has to be in relation to something to qualify it being over. That something is the use of resources. The resources being consumed leading to global imbalances are attributed to population sizes.

اما هنگامی که همهٔ فرضیات دربارهٔ آثار رشد جمعیت با دقت بررسی شود، روشن می‌گردد که افزایش جمعیت هرگز در بروز بسیاری از مشکلات امروز جهان نقشی نداشته است. آنچه آشکار می‌شود این است که انتساب رشد جمعیت جهانی به‌عنوان عامل خطر احتمالی برای جهان، دارای یک دستور کار سیاسی روشن است. این دستور کار می‌کوشد علت اصلی را از سبک زندگی، الگوهای معیشتی، ناپایداری مصرف‌گرایی، فقر و سوءاستفادهٔ آشکار از جهان سوم منحرف کند، تا جهان غرب بتواند از راه جهان سوم زندگی کند.

However, when all assumptions on the effects of population growth are scrutinised population increase in no way has ever contributed to the many ills of the world today and what becomes clear is that there is a clear political agenda in attributing the increasing global population as the cause of the worlds potential disaster. This agenda is to shift the real cause away from the lifestyles, living patterns, un-sustainability of consumerism, poverty and blatant abuse of the third world in order that the Western world can live off the third world.

جهانِ توسعه‌یافته نیز با معمایی بسیار جدی روبه‌روست؛ ژاپن، روسیه، آلمان، سوئیس و بخش بزرگی از اروپای شرقی با کاهش جمعیت مواجه‌اند، که علت آن کاهشی چشمگیر در تعداد تولدهاست.

The developed world also faces a very serious conundrum; Japan, Russia, Germany, Switzerland and much of Eastern Europe are experiencing population decline, due to a huge reduction in births.

در بقیه دنیای غرب نیز جمعیت رو به کاهش می‌رفت اگر مهاجرت نبود. با کاهش تعداد جمعیت در غرب نسبت به کشورهای جهان سوم و مسلمان، چنین کشورهایی بر اساس شمار جمعیت خود حق قانونی خواهند داشت که سهم بیشتری در به اصطلاح نهادهای بین‌المللی و نمایندگی در نهادهای بین‌المللی مطالبه کنند. مسئله جمعیت بیش از حد ابزار بسیار مفیدی است برای بدنام کردن کشورهایی با جمعیت رو به افزایش و در همان حال محافظت از نفوذ آینده‌ای که ممکن است از دست بدهند. این امر به‌روشنی در مورد الحاق ترکیه به اتحادیه اروپا دیده می‌شود؛ با پیوستن به اتحادیه اروپا، جمعیت تقریباً ۷۰ میلیونی ترکیه بیشترین شمار نمایندگان دوم را در پارلمان اروپا برای آن به ارمغان می‌آورد. افزون بر این، پیش‌بینی‌های جمعیتی نشان می‌دهد که ترکیه تا سال ۲۰۲۰ از آلمان در شمار کرسی‌ها پیشی خواهد گرفت. عضویت ترکیه پیامدهای گسترده‌ای برای جهت‌گیری آینده اتحادیه اروپا خواهد داشت، از جمله مسئله دشوار برنامه‌های گسترش آینده، دلیلی که ValéryGiscard d'Estaing فرانسوی با آن به پذیرش ترکیه اعتراض کرده است. d'Estaing پیشنهاد کرده است که این امر به درخواست‌های پذیرش از سوی مراکش منجر خواهد شد.

The rest of the Western world would also have declining populations were it not for immigration. As population numbers decline in the West relative to the third world and Muslim nations, such countries will have a legitimate right based upon their numbers to demand greater say in so called international institutes and representation on international bodies. The issue of overpopulation is a very useful tool to vilify nations with rising populations and at the same time protecting its potential loss of future influence. This can be seen clearly with Turkish EU accession; upon joining the EU, Turkey's almost 70 million inhabitants would bestow it the second largest number of MEP’s in the European Parliament. In addition, demographic projections indicate Turkey would surpass Germany in the number of seats by 2020. Turkey's membership would have wide ranging consequences for the future direction of the EU including the thorny issue of future enlargement plans, grounds by which Valéry Giscard d'Estaing of France has opposed Turkey's admission.5 D’Estaing has suggested that it would lead to demands for accession by Morocco.

اگرچه اتفاق‌نظری درباره‌ی این‌که چرا بریتانیا نخستین کشور جهان بود که صنعتی شد وجود ندارد، عموماً پذیرفته شده است که علل آن به‌طور بالقوه هشت عامل است که یکی از آن‌ها رشد جمعیت است. پس از اتحاد با اسکاتلند در سال ۱۷۰۷، جمعیت بریتانیا ۶٫۵ میلیون نفر بود؛ یک قرن بعد این رقم دو برابر شد و به بیش از ۱۶ میلیون نفر رسید. مهم‌تر این‌که بیشتر این رشد پس از سال ۱۷۵۰ رخ داد، در یکی از بزرگ‌ترین انفجارهای جمعیتی تاریخ بریتانیا. این افزایش از آن جهت حیاتی بود که نیروی کار بالقوه و مصرف‌کنندگان کالاها را افزایش داد.