کشورهای استعمارگر همچنان بر این باورند که هرجا که رفتند، سودی برای مردم آنجا به ارمغان آوردند. در آفریقا، مورخانی که تحت تأثیر ذهنیت استعماری قرار دارند، معمولاً از جنبه‌های به‌اصطلاح مثبت استعمار، مانند توسعه زیرساخت‌ها و آموزش، سخن می‌گویند. نژادپرستی، بهره‌کشی و نسل‌کشی‌ای که استعمارگران مرتکب شدند، همچنان نادیده گرفته یا کم‌اهمیت جلوه داده می‌شود. استعمارگران بر این باورند که آفریقا و دیگر ملت‌های مستعمره، بدون کمک اروپاییان، توانایی زنده ماندن و ادامه حیات نداشتند.

The Colonial nations continue to hold the view that they brought benefits wherever they went. In Africa, historians affected by the colonial mentality tend to describe the so called positive aspects of colonialism such as the development of infrastructure and education. The racism, exploitation, and, genocide committed by the colonialists continues to be glossed over. Colonialists view that Africa as well as other colonised people were incapable of surviving without the help of the Europeans.

ثروت‌های عظیم و معادن غنی آفریقا، بسیاری از کشورهای غربی را به استعمار این قاره کشاند. کشورهای اروپایی بر سر غنایم با یکدیگر رقابت می‌کردند. از این رو شکی نیست که شدت رقابت میان اروپا بر سر استعمار آفریقا به منظور بهره‌کشی از مردم برای بردگی و غارت ثروت طبیعی این قاره بود. ترویج دموکراسی و ارزش‌های غربی به سختی وجود داشت.

The immense resources and rich minerals in Africa attracted many Western nations to colonise the continent. European nations competed with each other over the spoils. Hence there should be no doubt that the severity of competition between Europe over the colonisation of Africa was in order to exploit the people for slavery and steal the continents natural wealth. The propagation of democracy and Western values hardly existed.

اروپایی کشورها با استفاده از ارتش‌های خود، بخش‌های وسیعی از آفریقا را مستقیماً مستعمره کردند. بخش‌هایی از آنچه اکنون بوروندی، رواندا، تانزانیا و نامیبیا نامیده می‌شوند، تحت حکومت آلمان بودند. ایتالیا بخش‌هایی از اریتره و سومالی را تصرف کرد. اسپانیا در غرب آفریقا پایگاهی برای خود ایجاد کرد. پرتغالی‌ها آنگولا، موزامبیک و سرزمین‌های کوچک‌تر دیگر را در اختیار داشتند. بلژیک با خشونت بر کنگو حکومت می‌کرد و بریتانیا قیمومیت‌های خود را در سراسر آفریقای شرقی و در آنچه امروز سودان، غنا، زامبیا، زیمبابوه، مالاوی و نیجریه نامیده می‌شود، ایجاد کرد. فرانسه خود را در ده‌ها کشور غرب آفریقا، از جمله سنگال و ساحل عاج، و همچنین در چاد، ماداگاسکار و کومور مستقر کرد.

European nations directly colonised whole swathes of Africa using their armies. Parts of what are now Burundi, Rwanda, Tanzania, and Namibia were ruled by Germany. Italy carved up parts of Eritrea and Somalia. Spain established a foothold in Western Africa. The Portuguese held onto Angola, Mozambique, and other smaller territories. Belgium brutally ruled over the Congo and Britain created its mandates throughout East Africa and in what is today Sudan, Ghana, Zambia, Zimbabwe, Malawi and Nigeria. France set itself up in a dozen West African nations, including Senegal and the Ivory Coast, as well as in Chad, Madagascar and the Comoros.

برای دهه‌ها، آفریقا بازارهای باز برای کالاهای آنان فراهم می‌کرد. مهم‌تر از آن، آفریقا همچنین مواد خام ارزان یا در بسیاری از موارد رایگان، مانند پنبه، لاستیک، چای و قلع، و البته نیروی کار رایگان انسانی از طریق تجارت برده را به اروپاییان می‌داد. همه‌ی این‌ها با فعالیت‌های بی‌مانع مبلغان مسیحی تسهیل می‌شد که به آرام کردن حضور استعمارگران اروپایی در میان «بومیان» کمک می‌کرد. این قاره به‌سبب رقابت میان کشورهای غربی دچار نزاع‌های نظامی خونین شد. این کشمکش منجر به حمایت کشورهای مختلف از دیکتاتورها، انجام کودتاهای نظامی و اعطای وام در ازای وفاداری شد. چنین رقابتی باعث شده است که بدهی‌های این قاره از ۳۷۰ میلیارد دلار فراتر رود، که ۶۵ درصد از کل درآمد ملی کل قاره را تشکیل می‌دهد.

For decades, Africa provided them with open markets for goods. More importantly Africa also supplied the Europeans with cheap or in many cases free raw materials such as cotton, rubber, tea, and tin and of course free human labour through the slave trade. All of this was aided by unhindered missionary efforts to help pacify the presence of European colonisers among the ‘natives.’ The continent was afflicted with bloody military disputes because of the competition between the Western nations. The struggle resulted in various states supporting dictators, carrying out coup d’états and giving loans for loyalty. Such competition has resulted in the continents debts surpassing $370 billion, which represent 65% of the total national income of the entire continent.

این کشمکش و رقابت حتی منجر به کاشته شدن بیش از ۳۰ میلیون مین زمینی در آفریقا شده است، که ۲۵ درصد از کل مین‌های زمینی کاشته‌شده در سراسر جهان است.

Such struggle and competition has even resulted in more than 30 million land mines being planted in Africa, which is 25% of all land mines planted in the entire world.

در جریان استعمار آفریقا، قدرت‌های امپریالیستی اروپایی به رقابت گسترده‌ای برای تصاحب سرزمین‌ها دست زدند و مرزهایی ترسیم کردند که اطمینان دهد ادعای آنان توسط قدرت‌های دیگر ربوده نشود. این اصرار بر ترسیم مرزهای سرزمین‌ها برای جدا کردن آن‌ها از سرزمین‌های دیگر قدرت‌های استعماری، این پیامد را داشت که گروه‌های سیاسی‌ای که در واقع به هم پیوسته بودند از یکدیگر جدا شدند، یا دشمنان دیرینه ناچار شدند بدون هیچ حائلی در کنار یکدیگر زندگی کنند. پیش از رقابت بر سر آفریقا، رودخانه کنگو مرز طبیعی جغرافیایی بود و گروه‌هایی در دو سوی آن زندگی می‌کردند که زبان و فرهنگ مشترک داشتند. تقسیم سرزمین میان بلژیکی‌ها و اشغالگران فرانسوی در امتداد این رودخانه، این گروه‌ها را از یکدیگر جدا کرد. کسانی که در صحرای آفریقا یا جنوب صحرا زندگی می‌کردند و قرن‌ها در سراسر این قاره تجارت می‌کردند، خود را در حال عبور از مرزهایی یافتند که تنها بر نقشه‌های اروپاییان وجود داشت. در اداره بومیان و تضمین ادامه برتری استعماری، سیاست‌های متعددی اجرا شد. در مکان‌هایی که شهرک‌نشینان اروپایی جمعیت قابل توجهی داشتند، مانند رودزیا (زیمبابوه کنونی) و آفریقای جنوبی، نظام‌های شهروندی درجه دوم برقرار شد تا به اروپاییان قدرت سیاسی‌ای بسیار فراتر از شمارشان داده شود. در کنگو، جمعیت بومی با رفتار غیرانسانی و وضعیتی نزدیک به بردگی مواجه شد.

In colonising Africa the European imperial powers engaged in a major territorial scramble, creating borders ensuring their claim was not usurped by other powers. This insistence of drawing borders around territories to isolate them from those of other colonial powers had the effect of separating otherwise contiguous political groups, or forcing traditional enemies to live side by side with no buffer between them. Prior to the scramble for Africa the Congo River was the natural geographic boundary, there were groups living on both sides that shared a language and culture. The division of the land between Belgium and French occupiers along the river isolated these groups from each other. Those who lived in Saharan or Sub-Saharan Africa and traded across the continent for centuries found themselves crossing borders that existed only on European maps. In managing the natives and ensuring continued colonial supremacy a number of policies were carried out. Places that had substantial European settlements, such as Rhodesia (now Zimbabwe) and South Africa, systems of second-class citizenship were set up in order to give Europeans political power far in excess of their numbers. In the Congo the native population was submitted to inhumane treatment and a near slavery status.

اروپاییان حتی با ایجاد شکاف‌های قومی در جایی که پیش‌تر وجود نداشتند، توازن قدرت محلی را دگرگون کردند. در آنچه امروز رواندا و بوروندی نامیده می‌شود، دو گروه قومی، هوتوها و توتسی‌ها، تا زمانی که مستعمره‌نشینان آلمانی در قرن نوزدهم بر این منطقه سلطه یافتند، در یک فرهنگ واحد ادغام شده بودند. آنان دیگر بر اساس قومیت از یکدیگر جدا نبودند، زیرا در طول قرن‌ها، درهم‌آمیزی، ازدواج‌های مشترک و ادغام آیین‌ها و رسوم فرهنگی، نشانه‌های آشکار تفاوت فرهنگی را از میان برده بود.

Europeans even altered the local balance of power by creating ethnic divisions where there had never been any. In what is now Rwanda and Burundi, two ethnic groups the Hutus and Tutsis had merged into one culture by the time German colonists had taken control of the region in the 19th century. They were no longer divided by ethnicity since intermingling, intermarriage, and merging of cultural practices over the centuries had long since erased visible signs of a culture divide.

با این حال، بلژیک پس از به دست گرفتن کنترل این منطقه، سیاست جداسازی نژادی را برقرار کرد، زیرا جداسازی مبتنی بر نژاد از ویژگی‌های همیشگی فرهنگ اروپایی آن زمان بود. اصطلاح «هوتو» در ابتدا به مردمانی کشاورز و بانتوزبان اشاره داشت که از غرب به رواندا و بوروندی کنونی مهاجرت کردند، و اصطلاح «توتسی» به مردمانی دامدار از شمال‌شرق اشاره داشت که بعدها به این منطقه کوچ کردند. این اصطلاحات طبقه اقتصادی یک فرد را توصیف می‌کردند؛ کسانی که حدود ده رأس گاو یا بیشتر داشتند توتسی به شمار می‌آمدند و آنان که کمتر داشتند هوتو، صرف‌نظر از سابقه نژادی‌شان. بلژیکی‌ها نظامی نژادپرستانه پدید آوردند که بر اساس آن ویژگی‌هایی چون پوست روشن‌تر، قد بلند و بینی باریک، هامیتی‌تر و ایده‌آل‌تر تلقی می‌شد و به کسانی تعلق داشت که از نظر تبار به توتسی‌ها نزدیک‌تر بودند؛ سپس قدرت را میان مردمان تحت استعمار به ایشان سپردند.

However, Belgium instituted a policy of racial segregation upon taking control of the region, as racially based segregation was a fixture of the European culture of the time. The term Hutu originally referred to the agricultural-based Bantu-speaking peoples that moved into present day Rwanda and Burundi from the West, and the term Tutsi referred to North-eastern cattle-based peoples that migrated into the region later. The terms described a person's economic class; individuals who owned roughly 10 or more cattle were considered Tutsi, and those with fewer were considered Hutu, regardless of ancestral history. The Belgians introduced a racist system, whereby features such as fairer skin, ample height, and narrow noses were seen as more ideally Hamitic, and belonged to those people closest to Tutsi in ancestry; they were then given power amongst the colonised peoples.

اگرچه برخی از بومیان به مقامات عالی رسیدند، در تقریباً همه موارد این کار راهبردی از سوی اروپاییان بود تا میان قبایل اختلاف ایجاد کنند، نه اینکه افراد ماهر را به خدمت بگیرند. ونسان خاپویا این موضوع را در کتاب خود که ادعاهای اروپاییان درباره توسعه آفریقا را بررسی می‌کند، شرح داده است: «حکومت استعماری بلژیک موجب انتقال گسترده ثروت از زئیر [کنگوی بلژیکی] به بلژیک شد. آفریقاییان تنها آموزش محدودی دریافت کردند که به آنان امکان می‌داد کتاب مقدس را بخوانند، دستورهای میسیونرها را به‌خوبی اجرا کنند و در بهترین حالت، به عنوان کارمندان دفتری در دستگاه اداری استعماری خدمت کنند.»

Although some of the natives made high office, in almost all cases this was a strategy by the Europeans to cause friction between tribes rather then recruit skilled individuals. Vincent Khapoya outlined this in his book which assessed European claims of developing Africa: ‘Belgian colonial rule saw massive transfers of wealth from Zaire [the Belgian Congo] to Belgium. Africans received only limited education, which would allow them to read the Bible, take orders efficiently from the missionaries, and function, at best, as clerks in the colonial bureaucracy.

خاپویا همچنین افسانهٔ «سهم اروپا در توسعهٔ آفریقا» را توضیح می‌دهد: «همهٔ قدرت‌های استعماری به جنبه‌های اقتصادی وضعیت توجه قابل‌توجهی داشتند. این شامل تصاحب زمین، کار اجباری، معرفی محصولات نقدی، حتی با نادیده گرفتن محصولات غذایی، متوقف کردن الگوهای تجارت میان‌آفریقایی دوران پیش‌استعماری، آوردن کارگرانی از هند و جز آن، و ادامهٔ نگه‌داشتن آفریقا به‌عنوان منبعی برای مواد خام صنایع اروپا، و در نتیجه قاره‌ای که نباید صنعتی می‌شد.»

Khapoya also explains the myth of European contribution to Africa’s development: ‘all colonial powers exercised significant attention to the economics of the situation. This included: acquisition of land, enforced labour, introduction of cash crops, even to the neglect of food crops, halting interAfrican trading patterns of pre-colonial times, introduction of labourers from India, etc. and the continuation of Africa as a source of raw materials for European industry, therefore a continent not to be industrialised.

آفریقا امروز نیز از سیاست‌های استعمارگران اروپایی خون می‌دهد. آنجا که بریتانیا در قرن نوزدهم نیروی غالب بود، اکنون در قرن بیست و یکم به سادگی جای خود را به ایالات متحده داده است.

Africa continues today to bleed from the policies of the European colonialists. Where Britain was the dominant force in the 19th century they have simply been replaced by the US in the 21st century.

از دهه ۱۹۶۰ به بعد، خروج استعمارگران از این قاره تنها باعث شد که استعمار از کنترل مستقیم به کنترل از طریق دیکتاتورها، سلاح، وام‌ها و سلطه اقتصادی تغییر شکل دهد. این خروج استعمارگران نیست که باعث ناپایداری در آفریقا شده است؛ بلکه دخالت استعمارگران به مدت نزدیک به ۲۰۰ سال است که باعث شده آفریقا به خاطر عطش به منابع این قاره همچنان خون‌ریزی کند.

The departure of the colonialists from the continent since the 1960’s has merely seen colonialism change from direct control to control through dictators, arms, loans and economic hegemony. It is not the departure of the colonists that has caused instability in Africa; it is the interference of the colonialists for nearly 200 years that has caused Africa to continue bleeding due to the thirst for the continents resources.