تغییرات اقلیمی حوزهٔ مهمی از مطالعه در علم است. با این حال، مانند همهٔ علوم، این علم دقیق نیست. فهم علوم اقلیمی همواره در حال تغییر است. تغییر اقلیم امری تازه نیست؛ همواره تغییر اقلیم وجود داشته و همواره وجود خواهد داشت. دورهای که به عصر یخبندان معروف است، که دورهٔ طولانیِ کاهشِ دمای جهانی بود، نمونهای از این موضوع است.

Climatic change is an important field of study in science. However, as with all sciences, it is not an exact science. The understanding of the climatic sciences is always changing. Climate change is not new, there has always been climate change, and there will always be climate change. The period known as the Ice Age, which was a long-term period of reduction in global temperatures is an example of this.

گرمایش جهانی و تغییرات اقلیمی به افزایش میانگین دمای جهانی اشاره دارد. بر این باورند که رویدادهای طبیعی و فعالیت‌های انسانی در افزایش میانگین دمای جهانی نقش دارند؛ و این موضوعی است که هم‌اکنون بحث‌های گسترده‌ای پیرامون آن جریان دارد. این پدیده عمدتاً به سبب افزایش اثر گلخانه‌ای ایجاد می‌شود؛ یعنی بالا رفتن دمای زمین بر اثر آنکه برخی گازهای موجود در جو، انرژی را در خود به دام می‌اندازند، گازهایی مانند دی‌اکسید کربن (CO2). این دوره‌ی اخیر گرمایش با انقلاب صنعتی همزمان بوده است؛ دورانی که بیشترین میزان CO2 تولیدشده توسط انسان را شاهد بود. از این رو بسیاری، از جمله آل گور، میزان افزایش CO2 را با افزایش دماها مقایسه کرده و به این نتیجه رسیده‌اند که افزایش CO2 در جو زمین عامل تعیین‌کننده‌ی افزایش دماست. ارتباط میان CO2 و دما علت غالب گرمایش جهانی به شمار می‌رود، با این حال این دیدگاه قطعی نیست و مشکلات متعددی در نمونه‌هایی که برای این نتیجه‌گیری به کار رفته‌اند وجود دارد.

Global warming and climate change refer to an increase in average global temperatures. Natural events and human activities are believed to be contributing to the increase in average global temperatures – this is the area of current considerable debate. This is caused primarily by increases in the greenhouse which is the rise in temperature on Earth as certain gases in the atmosphere trap energy gases such as Carbon Dioxide (CO2). This latest warming period has also coincided with the Industrial Revolution, which saw the greatest output of human induced CO2, leading many, like Al Gore, to compare the rise in CO2 levels with the rise in temperatures, drawing a conclusion that the rise in CO2 in the earth’s atmosphere was the determining factor in the rise in temperatures. The CO2-temperature connection is considered the dominant cause for global warming, however this view is not conclusive and there is a number of issues with the samples used for this conclusion.

هر چند سال یک بار، دانشمندان برجستهٔ اقلیم در هیئت بین‌الدولی تغییرات اقلیمی سازمان ملل (IPCC) گزارش‌های بزرگی منتشر کرده‌اند که پیشرفت درک ما از تغییرات اقلیمی را شرح می‌دهد. از همان آغاز، آنان کاهش انتشار گازها را توصیه کرده‌اند. این هیئت از صدها دانشمند اقلیم از سراسر جهان تشکیل شده است. در آغاز ژانویهٔ ۲۰۰۷، چهارمین گزارش بزرگ IPCC خلاصه کرد که آنان به دلیل درک علمی بهتر، نسبت به گذشته بیشتر مطمئن‌اند که تغییرات اقلیمی ناشی از فعالیت انسان است؛ «درک ما از تأثیرات گرمایش و سرمایش ناشی از انسان بر اقلیم نسبت به گزارش ارزیابی سوم (TAR) بهبود یافته است و این امر به اطمینان بسیار بالا منجر شده که اثر خالص میانگین جهانی فعالیت‌های انسانی از سال ۱۷۵۰ به بعد، گرمایش بوده است.» تعریف آنان از «اطمینان بسیار بالا» و «بسیار محتمل» یک احتمال ۹۰ درصدی درست بودن است (گزارش ۲۰۰۱ آنان ادعای اطمینان ۶۶ درصدی کرده بود).

Every few years, leading climate scientists at the UN’s Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) have released major reports detailing the progress in understanding climate change. From the outset they have recommended that there be emission reductions. This body is comprised of hundreds of climate scientists from around the world. At the beginning of January 2007, the IPCC’s fourth major report summarised that they were even more certain than before of human-induced climate change because of better scientific understanding; ‘The understanding of anthropogenic warming and cooling influences on climate has improved since the Third Assessment Report (TAR), leading to very high confidence that the globally averaged net effect of human activities since 1750 has been one of warming.’ Their definition of “very high confidence” and “very likely” is a 90% chance of being correct (their 2001 report claimed a 66% certainty).

بر اساس انتشار تاریخی گازها، کشورهای صنعتی حدود ۸۰٪ از تجمع دی‌اکسید کربن در جو تا به امروز را به خود اختصاص می‌دهند. از سال ۱۹۵۰ تاکنون، ایالات متحده در مجموع تقریباً ۵۰٫۷ میلیارد تن کربن منتشر کرده است، در حالی که چین (که ۴٫۶ برابر جمعیت بیشتری دارد)

In terms of historical emissions, industrialised countries account for around 80% of the carbon dioxide build-up in the atmosphere to date. Since 1950, the US has emitted a cumulative total of roughly 50.7 billion tons of carbon, while China (4.6 times more populous)

و هند (که سه و نیم برابر پرجمعیت‌تر است) تنها ۱۵٫۷ و ۴٫۲ میلیارد تن را منتشر کرده‌اند. هر سال، بیش از ۶۰ درصد از انتشار جهانی دی‌اکسید کربن صنعتی از کشورهای صنعتی‌شده سرچشمه می‌گیرد، در حالی که تنها حدود ۲۰ درصد از جمعیت جهان در آن‌ها زندگی می‌کند.

and India (3.5 times more populous) have emitted only 15.7 and 4.2 billion tons respectively. Annually, more than 60% of global industrial carbon dioxide emissions originate in industrialized countries, where only about 20% of the world’s population resides.

بخش عمده‌ی افزایش انتشار گازها در کشورهای توسعه‌یافته ناشی از صنعتی‌سازی سریع از دوران انقلاب صنعتی است. ایالات متحده با اقتصادی ۱۴ تریلیون دلاری، بزرگ‌ترین آلاینده‌ی جهان است و مانعی بر سر هر توافقی برای تعیین اهداف کاهش انتشار گازها بوده است. کاهش انتشار گازها به این معناست که صنعت در غرب باید کمتر تولید کند؛ و این امر موجب می‌شود اقتصادهای غربی به‌جای رشد، کوچک‌تر شوند. در سرمایه‌داری، کاهش مصرف «شرک» به‌شمار می‌آید. به همین ترتیب، میزان مصرف سوخت‌های فسیلی در کشورهای توسعه‌یافته در مقایسه با بقیه‌ی جهان نیز بسیار بالاست. تخلیه‌ی منابع تجدیدناپذیر و تخریب محیط زیست عمدتاً ناشی از الگوهای مصرف ایالات متحده است. مصرف سوخت‌های فسیلی در ایالات متحده بیش از پنج برابر میانگین جهانی است.

Much of the growth in emissions in the developed world stem from rapid industrialisation from the industrial revolution era. The US with its $14 trillion economy is the world’s largest polluter and has acted as an obstacle to any agreement on emission reduction targets. Reducing emissions would mean industry in the West would need to produce less – this would lead to economies in the West shrinking rather than growing. To reduce consumption is considered ‘Shirk’ in Capitalism. By the same token, the rate of consumption of fossil fuels in developed countries is also extremely high relative to the rest of the world. The depletion of nonrenewable resources and environmental destruction is primarily caused by the consumption patterns of the US. US consumption of fossil fuels is well over five times the global average.

گرمایش جهانی نتیجه صنعتی‌سازی سریع از سوی غرب است که تنها دغدغه‌اش سودجویی است. اگرچه فناوری‌هایی وجود دارد که امکان توسعه صنایع پاک و کم‌انتشار را فراهم می‌کند، هزینه‌های آن‌ها بالاست و در نتیجه نتوانسته‌اند به بازار اصلی راه یابند.