اولین بار واژه «جهانی‌سازی» در توصیف فعالیت‌های شرکت‌های بزرگ آمریکایی در اواسط دهه ۱۹۹۰ به کار رفت. پایان جنگ سرد، آمریکا را در یک معضل قرار داد؛ مسابقه تسلیحاتی با اتحاد جماهیر شوروی باعث شد که محافل مالی پول زیادی به آمریکا سرازیر کنند و در نتیجه دلار گران شد، و این امر به نوبه خود شرایط صادرات کالاهای شرکت‌های چندملیتی آمریکایی را تقریباً ناممکن ساخت. شرکت‌های آمریکایی یافتند که حفظ موقعیت رقابتی‌شان در خارج از کشور بسیار گران تمام می‌شود، زیرا تولید کالاها در داخل کشور هزینه‌های هنگفتی برایشان داشت.

The first time the word globalisation was used was in describing the activities of the large American companies during the mid-1990s. The end of the cold war put the US in a conundrum; the arms race with the USSR resulted in financial circles pouring money into the US resulting in an expensive dollar which in turn made the climate for US multi-nationals to export their goods virtually impossible. US Companies found it too expensive to maintain a competitive position overseas when it was costing them so much making the products at home.

از این رو بازارهای خارجی ارزان‌تری باید پیدا می‌شد. راه‌اندازی تأسیسات تولیدی در کشوری خارجی که از نیروی کار ارزان و قوانین کار اندک و سوءاستفادهٔ آشکار بهره می‌برد، «جهانی‌سازی» نامیده شد.

Hence cheaper foreign markets had to be found. The setting up of production facilities in a foreign country making use of the cheap labour, with very little labour laws and outright abuse was termed globalisation.

اولین کشوری که درگیر فرایند جهانی‌سازی شد روسیه و آنچه از آن پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی باقی مانده بود، بود. سقوط کمونیسم در سال ۱۹۹۰ و تجزیه اتحاد شوروی فرصتی بی‌نظیر برای نهادهای سرمایه‌داری فراهم کرد تا اقتصادی عظیم و متمرکز را به اقتصادی بازارگرا تبدیل کنند. در مجموع ۱۲۹ میلیارد دلار به روسیه سرازیر شد و صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی شماری از طرح‌های توسعه‌ای خود را اجرا کردند. اقتصاد روسیه به روی سرمایه‌گذاری خارجی گشوده شد و صنایع به خارجیان فروخته شد و این امر کشور را در برابر نوسانات قیمت‌های جهانی آسیب‌پذیر ساخت. در سال ۱۹۹۷، به سبب از دست رفتن اعتماد به روسیه، سفته‌بازان شروع به خارج کردن پول‌های خود کردند و روسیه از آنجا که آزادسازی مستلزم نبود هیچ محدودیتی بر جریان سرمایه بود، ناتوان از دفاع از خود ماند. این بحران فقر را از ۲ میلیون نفر به ۶۰ میلیون نفر افزایش داد که رشدی ۳۰۰۰ درصدی است. یونیسف اعلام کرد که این امر منجر به ۵۰۰٬۰۰۰ مرگ «اضافی» در هر سال شد. روسیه نمونه روشنی است که نشان می‌دهد جهانی‌سازی مستقیماً به بحران اجازه داد تا به آن اوج برسد.

The first nation to be given the globalisation treatment was Russia and what was left of it after the collapse of the USSR. The fall of communism in 1990 and the break-up of the Soviet Union represented a wonderful opportunity for capitalist institutes to transform a huge centralist economy to one that was market orientated. A total of $129 billion poured into Russia with the IMF and the World Bank implementing a number of its development schemes. The Russian economy was opened to foreign investment and industry was sold to foreigners leaving the country vulnerable to swings in world prices. In 1997, due to a loss on confidence in Russia, speculators began to withdraw their money and Russia was unable to defend itself as liberalisation required there to be no restrictions on capital flows. The crisis raised poverty from 2 million to 60 million, a 3000% increase. UNICEF noted that this resulted in 500,000 ‘extra’ deaths per year. Russia is a clear example that globalisation directly allowed the crisis to reach the peak it did.

امروزه جهانی‌سازی در واقع قدرت برتری است که سیاست‌هایی را دنبال می‌کند که مستلزم تجارت آزاد است؛ و این، در حقیقت، ادامه‌ی فرایندهای merkantilism (تجارت‌گرایی) است که در طول تاریخ دیده شده است. ایالات متحده در سال ۱۷۷۶ از حکومت استعماری بریتانیا جدا شد، زیرا بی‌عدالتی و سختگیری سیاست‌های بریتانیای امپراتوری را دریافته بود. با این حال، اکنون ایالات متحده همان نقش را بر عهده گرفته و همان کارهایی را انجام می‌دهد که بریتانیا زمانی با دیگران می‌کرد. اندکی پس از جنگ ۱۸۱۲، که برای شکست دادن شیوه‌های تجاری تجارت‌گرایانه‌ی بریتانیا انجام شد، هنری کلی، سیاستمدار آمریکایی، با نقل سخنی از یک رهبر بریتانیایی بر ضرورت توسعه‌ی توان دفاعی برای ایالات متحده تأکید کرد: «ملت‌ها همان‌قدر که ما می‌دانستیم، می‌دانستند که منظور ما از "تجارت آزاد" چیزی جز این نبود که با استفاده از مزیت بزرگی که داشتیم، انحصار بازارهای آنان را برای تولیدات خود به دست آوریم و همه‌ی آنان را از اینکه هرگز به کشورهای تولیدکننده تبدیل شوند بازداریم.»25

Globalisation today in reality is the superpower pushing for various policies that imply free trade which is in fact a continuation of mercantilist processes seen throughout history. The US broke away from British colonial rule in 1776, recognising the unfairness and harshness in Imperial Britain’s policies. However, the US has now taken on that role and is doing the same things that the British once did to others. Shortly after the War of 1812 that was fought to defeat British mercantilist trade practices, US statesman Henry Clay pointed to the necessity of the United States developing a defensive capability by quoting a British leader, ‘Nations knew, as well as [ourselves], what we meant by “free trade” was nothing more nor less than, by means of the great advantage we enjoyed, to get a monopoly of all their markets for our manufactures, and to prevent them, one and all, from ever becoming manufacturing nations.’25

دوران ریگان و تاچر به‌ویژه شاهد آن بود که تجارت آزاد، به نام جهانی‌سازی، به بیشتر نقاط جهان تحمیل شد. هر چیزی که در مالکیت دولت بود تقریباً شیطانی جلوه داده می‌شد و خصوصی‌سازی هر چیزی که متعلق به عموم مردم بود تشویق می‌شد، و در صورت نیاز از مداخله نظامی نیز استفاده می‌شد.

The Reagan and Thatcher era in particular, saw free trade pushed to most parts of the globe under the guise of globalisation. Almost demonising anything that was state owned, and encouraging the privatisation of anything that was owned by the public, using military intervention if needed.

سیاست‌های تعدیل ساختاری برای گشودن اقتصادهای کشورهای فقیرتر به کار گرفته شد تا شرکت‌های بزرگ کشورهای ثروتمند بتوانند بسیاری از منابع را ارزان به دست آورند یا به آن‌ها دسترسی داشته باشند.

Structural adjustment policies were used to open up economies of poorer countries so that big businesses from the rich countries could own or access many resources cheaply.

جهانی‌شدن سابقه‌ای از شکست دارد. در شاید جامع‌ترین بررسی درباره فقر تا امروز، با عنوان Scorecard on Globalization 1980-2000، مارک وایزبروت، دین بیکر و دیگر پژوهشگران مرکز پژوهش‌های اقتصادی و سیاستی مستند کرده‌اند که رشد اقتصادی و میزان بهبود امید به زندگی، مرگ‌ومیر کودکان، سطح تحصیلات و سواد، همگی در دوران جهانی‌شدن (۱۹۸۰ تا ۲۰۰۰) در مقایسه با سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰ کاهش یافته‌اند. از ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰ بسیاری از کشورها سیاست‌های حمایتی را حفظ کردند تا اقتصادهای خود را از بازار بین‌المللی مصون نگه دارند، صنایع داخلی خود را پرورش دهند و آنها را رقابتی سازند. همان سیاست‌هایی که رونق اقتصادی ایالات متحده بر پایه آنها بنا شد.

Globalisation has a track record of failure. In perhaps the most comprehensive study of poverty to date, Scorecard on Globalization 1980-2000, Mark Weisbrot, Dean Baker and other researchers at the Centre for Economic and Policy Research documented that economic growth and rates of improvement in life expectancy, child mortality, education levels and literacy all have declined in the era of globalization (1980-2000) compared to the years 1960-1980. From 1960-1980 many countries maintained protectionist policies to insulate their economies from the international market to nurture their domestic industries and allow them to become competitive. Those policies are the same ones on which US economic prosperity was built.