از زمان تأسیس آن در سال ۱۹۴۸، واقعیت قدرت نظامی اسرائیل در هالهٔ اسطورهای از شکستناپذیری پوشیده مانده است. جالب اینجاست که چنین افسانههایی را خود اسرائیل به طور فعال ترویج نکرده، بلکه کردارهای حاکمان خائن مسلمان به آنها جان بخشیده است.

Since its formation in 1948, the reality of Israel’s military strength has been shrouded by a mythical aura of invincibility. Interestingly such myths have not been actively expressed by Israel, but have been given life by the actions of the treacherous Muslim rulers.

اعتبار شده است که عملکرد اسرائیل در جنگ‌های ۱۹۴۸، ۱۹۵۶، ۱۹۶۷ و ۱۹۷۳ علیه مسلمانان این منطقه، مدت‌هاست تأییدی بر برتری نظامی اسرائیل بوده است. با توجه به این برتری آشکار و تصرف سرزمین‌های مسلمانان توسط آن، استدلال می‌شود که درگیری نظامی مستقیم با اسرائیل برای کشورهای عربی راهکار عملی‌ای نیست و همین امر ضرورت ورود به مذاکره را پدید آورده است. نتیجه مستقیم چنین حرکتی، پذیرش حاکمیت اسرائیل از طریق طرح‌هایی همچون روند صلح بوده است.

Israel’s performance in the wars of 1948, 1956, 1967 and 1973 against the Muslims in the region has long been seen as confirmation of Israel’s military superiority. In light of this apparent superiority and its seizure of Muslim lands, it is argued that direct military conflict with Israel is not a viable course of action for the Arab states, creating the necessity of entering into negotiations. The direct consequence of such a move has been the acceptance of Israel’s sovereignty through plans such as the peace process.

در بررسی توان نظامی ادعایی اسرائیل باید این پرسش را در نظر داشت: ساختن این افسانه چه هدفی را دنبال می‌کند؟

In reviewing Israel’s supposed military might one must keep in mind: What purpose does the construction of this myth serve?

جنگ ۱۹۴۸ به تأسیس دولت اسرائیل انجامید. در نگاه اول دشوار است درک کنیم که چگونه ۴۰ میلیون عرب نتوانستند با قدرت رزمی تنها ۶۰۰٬۰۰۰ یهودی برابری کنند. مطالعهٔ دقیق‌تر مدافعان آرمان فلسطین نشان می‌دهد که اقدامات آنان در واقع مستقیماً به تأسیس اسرائیل انجامید.

The war of 1948 led to the establishment of the state of Israel. On the surface it’s difficult to understand how 40 million Arabs could not match the fighting strength of just 600,000 Jews. A closer study of the defenders of the Palestinian cause shows how their actions in fact led directly to the establishment of Israel.

اصلی نمایندگان آرمان فلسطین، ملک عبدالله پادشاه اردن (ماورای اردن)، ملک فاروق پادشاه مصر و مفتی فلسطین بودند؛ همگی آنها حاکمانی بسیار ضعیف بودند که دائماً تحت دستکاری و نفوذ انگلیسی‌ها قرار داشتند. تصویری که ملک عبدالله از خودش به عنوان مدافع آرمان فلسطین ارائه می‌داد، یک نمای فریبنده بود. معلوم بود که او و بن گوریون (نخستین نخست‌وزیر اسرائیل)

The primary representatives of the Palestinian cause were King Abdullah of Transjordan, King Farook of Egypt and the Mufti of Palestine, all of them were extremely weak rulers subject to constant manipulation by the British. King Abdullah’s portrayal of himself as a defender of the Palestinian cause was a façade. It was known that he and Ben Gurion (Israel’s first Prime Minister)

آنها در استانبول با هم دانشجو بودند و در دیدارهای پنهانی، عبدالله پیشنهاد کرده بود که در ازای کنترل اردن بر بخش‌های عرب‌نشین فلسطین، تأسیس اسرائیل را بپذیرد.

were students together in Istanbul and that in clandestine meetings Abdullah had offered to accept the establishment of Israel in return for Jordanian control of the Arab populated parts of Palestine.

کینگ عبدالله لشکرِ عرب را در اختیار داشت، یک یگان بسیار آموزش‌دیده با ۴۵۰۰ مرد، که فرماندهی آن با ژنرال جان گلاب، یک انگلیسی، بود. گلاب در خاطرات خود نقل می‌کند که از سوی انگلیسی‌ها دستور سختی داشت که وارد مناطق تحت کنترل یهودیان نشود.۲۱ مصر حمله به اسرائیل را بیش از این ضعیف کرد، زیرا نقراشی پاشا، نخست‌وزیر، در ابتدا از یگان‌های نظامی موجود استفاده نکرد و به جای آن ارتشی از داوطلبان فرستاد که تنها در ژانویهٔ همان سال سازمان‌دهی شده بودند. اردن نیز عبور نیروهای عراقی از خاک خود را به تأخیر انداخت و بدین ترتیب هر حمله‌ای به اسرائیل را ناکام گذاشت. از همین رو، امام نابینایی که پیش از نبرد برای برانگیختن ارتش اردن آورده شده بود، عبدالله را شرمنده کرد، آنجا که گفت: «ای ارتش، کاش شما از آنِ ما بودید» (اشاره به این که لشکرِ عرب انگلیسی‌ست).

King Abdullah had the Arab Legion at his disposal, a highly trained unit of 4,500 men, with General John Glubb an Englishman as its commanding officer. Glubb in his memoirs recounted that he was under strict orders from the British, not to enter areas under Jewish control.21 Egypt further weakened the attack against Israel when Nakrashi Pasha, the Prime Minister, initially did not use existing military units but sent an army of volunteers that had only been organised in January of that year. Jordan also delayed the passage of Iraqi troops across its territory thus thwarting any attack on Israel. This is why a blind Imam brought to rouse the Jordanian army prior to the battle embarrassed Abdullah when he said: “O army I wish you were ours” (referring to the Arab Legion being British).

این درگیری هرگز جنگی برای آزادی فلسطین نبود، بلکه کشمکشی میان آمریکا و بریتانیا بر سر کنترل کانال سوئز، که از نظر راهبردی اهمیت فراوانی دارد.

This conflict was never a war for the liberation of Palestine but rather a struggle between America and Britain for control over the strategically important Suez Canal.

ایالات متحده مصر را متحدی حیاتی می‌دید، اگر آمریکا می‌خواست در خاورمیانه نفوذ پیدا کند. از طریق سازمان سیا، این کشور در سال ۱۹۵۲ در یک کودتا به دنبال برکناری شاه فاروق طرفدار بریتانیا برآمد و افسران آزاد را که قرار بود جمال عبدالناصر رهبری‌شان را بر عهده گیرد، به قدرت رساند. سیا در سال ۱۹۵۱ روی یک طرح کار می‌کرد.

The US saw Egypt as a critical ally if America was to gain influence in the Middle East. Through the CIA, she moved to depose the Pro-British King Farook in a coup in 1952, bringing into power the Free Officers who were to be led by Gamal Abdul-Nasser. The CIA worked on a project in 1951

«معروف به "در جستجوی یک بیلی گراهام مسلمان"۔ مایک کوپلند، مأمور سیا، در خاطرات خود با عنوان "بازیگر بازی" در سال ۱۹۸۹ اطلاعات محرمانه‌ای را منتشر کرد درباره کودتای حمایت‌شده توسط سیا که پادشاه دست‌نشانده بریتانیا، فاروق، را سرنگون کرد۔ کوپلند که این پروژه را فعال کرد، توضیح می‌دهد که "سیا به رهبری کاریزماتیک نیاز داشت که بتواند خصومت ضدآمریکایی روزافزونی را که در منطقه در حال شکل‌گیری بود، منحرف کند۔" او توضیح می‌دهد که سیا و ناصر در مورد اسرائیل توافق داشتند۔ برای ناصر، سخن از جنگ با اسرائیل بی‌ربط بود۔ اولویت بسیار بیشتر، اشغال منطقه کانال سوئز توسط بریتانیا بود۔ دشمن ناصر، بریتانیا بود۔

known as “The Search for a Moslem Billy Graham.” Mike Copeland the CIA operative, published classified information in his memoirs in 1989, ‘The Game Player,’ about the CIA backed coup d’etat that ousted the British puppet King Farook. Copeland, who activated the project, explains that ‘the CIA needed a charismatic leader who would be able to divert the growing anti-American hostility that was building up in the area.’ He explains both the CIA and Nasser were in agreement on Israel. For Nasser talk of war with Israel was irrelevant. Much more of a priority was British occupation of the Suez Canal Zone. Nasser’s enemy was Britain.

در سال ۱۹۵۶ ناصر خواسته‌های آمریکا را عملی کرد و کانال سوئز را ملی کرد. واکنش بریتانیا این بود که فرانسه و اسرائیل را به این درگیری بکشاند. این موضوع را مورخ کورلی بارنت در کتابش با عنوان «فروپاشی قدرت بریتانیا» شرح داده و درباره سوئز نوشته است: «فرانسه به این دلیل با ناصر دشمنی داشت که مصر به شورشیان الجزایری کمک می‌کرد، و به دلایل تاریخی به کانال دل‌بستگی داشت. پس از همه، این کانال را یک فرانسوی ساخته بود. اسرائیل هم به هر حال مشتاق بود با ناصر تسویه‌حساب کند، به دلیل حملات فدائیان فلسطینی و محاصره دریایی تنگه تیران توسط مصر.»

In 1956 Nasser carried out American demands of nationalising the Suez Canal. The response of Britain was to lure France and Israel into the struggle. This was outlined by historian Corelli Barnett, who wrote about the Suez in his book, ‘The Collapse of British Power’: ‘France was hostile to Nasser because Egypt was helping the Algerian rebels, and attached to the canal for historical reasons. After all, a Frenchman built it. Israel was longing to have a go at Nasser anyway because of Palestinian fedayeen attacks and the Egyptian blockade of the Straits of Tiran.

این جنگ بار دیگر قسمتی دیگر از درگیری انگلیسی-آمریکایی بر سر کنترل منطقه بود.

This war was again another episode in the Anglo-American conflict for control of the region.

بریتانیا ۱۱ سال پیش‌تر از آن، از جایگاه نیروی غالب منطقه کنار گذاشته شده بود، اما همچنان از طریق عوامل خود در اردن، سوریه و اسرائیل مقداری نفوذ داشت. بریتانیا در تلاشی برای تضعیف ناصر، می‌کوشید اسرائیل را به جنگ با مصر بکشاند؛ جنگی که در آن اسرائیل سرزمین‌هایی را تصرف کند و از آن‌ها به عنوان ابزار چانه‌زنی در هر توافق صلح آتی بهره ببرد؛ وسیله‌ای برای دستیابی به امنیتی که اسرائیلی‌ها به شدت در پی آن بودند. در ۵ ژوئن ۱۹۶۷ اسرائیل با یک حمله پیشگیرانه، ۶۰ درصد از نیروی هوایی زمینی مصر و ۶۶ درصد از هواپیماهای جنگی سوریه و اردن را نابود کرد.

Britain had been surpassed as the region's dominant force 11 years earlier, but still retained some influence through its agents in Jordan, Syria and Israel. In an attempt to weaken Nasser, Britain sought to lure Israel to drag Egypt into a war whereby Israel would seize territory and use it as a bargaining tool in any future peace settlement; a means through which to achieve the security which the Israelis so desperately sought. On 5th June 1967 Israel launched a pre-emptive strike destroying 60% of Egypt's grounded air force and 66% of Syrian and Jordanian combat aircraft.

اسرائیلی‌ها کرانه‌ی باختری و بیت‌المقدس شرقی را از کنترل اردن بیرون آوردند. شاه حسین، پیش از جنگ، نیروهای خود را در مناطقی جدا از محل اصلی نبرد مستقر کرده بود. در مدت ۴۸ ساعت، اسرائیلی‌ها شهرهای اصلی کرانه‌ی باختری را تصرف کردند. به همین شیوه، اسرائیلی‌ها در روز ششم جنگ، بلندی‌های جولان را که از نظر راهبردی اهمیت داشتند، تصرف کردند. نیروهای سوری که بلندی‌های جولان را در اختیار داشتند، خبر تصرف این بلندی‌ها به دست اسرائیل را از طریق رادیوی دولتی خود شنیدند، با این که آشکارا آن بلندی‌ها در اختیار آنان بود. اسرائیل همچنین با تصرف شرم‌الشیخ و تأمین گذرگاه آبی تنگه‌ی تیران، ضربه‌ای به ناصر، آن‌چه آمریکا آن را «ناصر» می‌نامید، وارد کرد. هدف تضعیف رژیم ناصر محقق شد و بدین‌ترتیب، به‌طور غیرمستقیم، به منافع بریتانیا در منطقه کمک شد. اسرائیل توانست سرزمین بیشتری را تصرف کند و از آن به‌عنوان یک دارایی چانه‌زنی در هر مذاکره‌ی «زمین در برابر صلح» بهره گیرد؛ امروز نیز همین وضعیت، و نه وضعیت سال ۱۹۴۸، مبنای مذاکرات است. سازمان ملل متحد در سال ۱۹۴۷ طرح تقسیم سازمان ملل را تصویب کرد که ۵۷ درصد از سرزمین را به اسرائیل می‌داد و فلسطین را به ۴۲ درصد از وسعت پیشین خود تقلیل می‌داد. در جنگ ۱۹۶۷، اشغال اسرائیل بیش‌تر شد و به دست‌آوردهای سرزمینی آن تا ۷۸ درصد از فلسطین تاریخی افزایش یافت.

The Israelis seized the West Bank and east Jerusalem from Jordanian control. King Hussein, prior to the battle, had positioned his troops in different areas from where the main battle was taking place. In a matter of 48 hours the Israelis seized the major West Bank towns. In a similar manner the Israelis seized the strategically important Golan Heights on the 6th day of the war. The Syrian troops occupying the Golan Heights heard news of Israel’s capture of the heights through their own State radio despite the Syrian troops clearly occupying them. Israel also dealt America’s Nasser a blow by capturing Sharm al Sheikh and securing the waterway of the Straits of Tiran. The objective of weakening the regime of Nasser was achieved, thus indirectly aiding British interests within the region. Israel was able to seize more land and use it as a bargaining asset in any land for peace negotiations, which today is still used as a basis for negotiations rather then the status of 1948. The United Nations established the UN Partition plan in 1947, which gave 57% of territory to Israel with Palestine becoming 42% of its former self. In the 1967 war Israeli occupation increased further with its territorial gains of up to 78% of historic Palestine.

بررسی جنگ اکتبر ۱۹۷۳ که مصر و سوریه علیه اسرائیل آغاز کردند نشان می‌دهد که اهداف آن محدود بود و هرگز آزادسازی فلسطین را شامل نمی‌شد. حتی آزادسازی بلندی‌های جولان نیز جزو اهداف نبود، زیرا قرار بود این منطقه به‌عنوان بخشی از یک پیمان صلح میان سوریه و اسرائیل بازگردانده شود. هدف‌ها تثبیت موقعیت انور السادات و حافظ الاسد بود که رهبرانی نسبتاً تازه‌کار در کشورهایی مستعد کودتای نظامی به شمار می‌آمدند. به‌ویژه السادات آسیب‌پذیر بود، چرا که جانشین جمال عبدالناصر کاریزماتیک شده بود.

An examination of the October 1973 war launched by Egypt and Syria against Israel shows that the aims were limited and never included the liberation of Palestine. The aims never even included the liberation of the Golan Heights which were designed to be restored as part of a peace treaty between Syria and Israel. The aims were to solidify the positions of Anwar Sadat and Hafez al-Assad who were relatively new leaders in countries prone to military coups. Sadat in particular was vulnerable given the fact that he had succeeded the charismatic Nasser.

محمد heikal ویراستار محترم الاهرام از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۷۴، که شاهد جنگ بود، در کتابش «راه رمضان» تا حدی که انگیزه‌های نهفته انور سادات را توضیح می‌دهد، و در آن به حال و هوای سادات در آستانه جنگ اشاره می‌کند. هیکل از یکی از ژنرال‌های سادات، محمد فوزی، نقل می‌کند که تشبیه جنگجوی سامورایی را به کار برد که پیش از نبرد دو شمشیر می‌کشد، یکی بلند و یکی کوتاه. فوزی گفت این نبرد مانند شمشیر کوتاه خواهد بود، که نشانه‌ی یک جنگ محدود با انگیزه‌های معین است.

Mohammed Heikal the respected editor of Al Ahram from 1957 – 1974, who witnessed the war, explained the extent of Anwar Sadat’s underlying motives in his book ‘The Road to Ramadhan’ where he cites Sadat’s mood in the run up to the war. Heikal quotes one of Sadat’s generals, Mohammed Fouwzi who gave the analogy of a samurai drawing two swords - a long one and short one in preparation for battle. Fouwzi said that this battle would be a case of the short sword, signifying a limited battle for certain motives.

انور السادات هرگز قصد نداشت با اسرائیل جنگ آزادی‌بخش طولانی‌ای داشته باشد. به همین دلیل بود که در حالی که در جنگ موقعیت پیروزمندانه‌ای داشت، به دنبال صلح با اسرائیل بود. در نخستین ۲۴ ساعت جنگ، مصر خط‌های دفاعی بارلِو را که در اسرائیل بسیار از آن‌ها تمجید می‌شد، در شرق کانال سوئز با تنها ۶۸ تلفات درهم شکست. در همین حال، دو لشکر سوری و ۵۰۰ تانک به بلندی‌های جولان سرازیر شدند و بخشی از زمین‌هایی را که در سال ۱۹۶۷ اشغال شده بود، پس گرفتند. در دو روز جنگ، اسرائیل ۴۹ فروند هواپیما و ۵۰۰ تانک از دست داده بود. در همین اوضاع، سادات پیامی برای هنری کیسینجر، وزیر خارجه آمریکا فرستاد که در آن گفته بود هدف این جنگ «دستیابی به صلح در خاورمیانه است، نه راه‌حل‌های جزئی». در ادامه‌ی این پیام آمده بود که اگر اسرائیل از همه‌ی سرزمین‌های اشغالی عقب‌نشینی کند، مصر آماده است در کنفرانس صلحی زیر نظر سازمان ملل یا با میانجی‌گری بی‌طرف‌ها شرکت کند. بنابراین، با وجود برتری راهبردی عظیم، سادات در چنین مرحله‌ی زودهنگامی تمایل به مذاکره داشت. خودداری سادات از فشار آوردن برای بهره‌گیری کامل از برتری اولیه‌اش، و تأخیر او در آغاز حمله‌ی دوم در صحرای سینا، به اسرائیل فرصت داد تا با کمک آمریکا بسیج شود و سرزمین‌های از دست‌رفته را بازپس گیرد. درگیری‌ها رسماً در ۲۵ اکتبر ۱۹۷۴ پایان یافت.