بسیاری از مردم در سراسر جهان با شگفتی به اسرائیل می‌نگرند؛ کشوری که تنها شصت سال عمر دارد و توسط قومی ساخته شده که قرن‌ها مورد آزار و اذیت قرار گرفته بود و امروز یکی از پیشرفته‌ترین نیروهای نظامی جهان را در اختیار دارد. اسرائیل از آغاز تأسیس توانسته است در چهار جنگ بر کشورهای همسایه‌اش پیروز شود، با اینکه جمعیت آن به اندازه جمعیت یک جزیره کوچک است. همین واقعیت‌ها باعث شده که بسیاری بر این باور باشند که این اسرائیل است که در سراسر جهان نخ‌ها را به دست دارد و حتی سیاست خارجی ایالات متحده را کنترل می‌کند. آنچه باید بررسی شود این است که چه کسی بر چه کسی کنترل دارد و این کنترل تا چه اندازه است؟

Many people around the world look in awe towards Israel, a nation only 60 years old, built by a people who were persecuted for centuries and have one of the most advanced militaries in the world. Israel has managed, from its inception, to defeat its neighbouring nations in four wars, even though its population is that of a small island. It is such realities that have led to many believing it is Israel that pulls the strings around the world even controlling US foreign policy. What needs to be explored is who controls who and to what extent?

روابط نزدیک میان ایالات متحده و اسرائیل تقریباً سه دهه و نیم است که یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های سیاست خارجی آمریکا به شمار می‌رود. کمک سالانه سه میلیارد دلاری نظامی و اقتصادی که واشنگتن هر ساله به اسرائیل می‌فرستد، به‌ندرت در کنگره زیر سؤال می‌رود؛ حتی از سوی لیبرال‌هایی که معمولاً کمک‌های آمریکا به دولت‌هایی را که نقض گسترده حقوق بشر مرتکب می‌شوند، به چالش می‌کشند، و نیز از سوی محافظه‌کارانی که معمولاً به طور کلی با کمک‌های خارجی مخالف‌اند. تقریباً همه کشورهای غربی از حمایت قوی ایالات متحده از حق اسرائیل برای وجود در صلح و امنیت حمایت می‌کنند. آمریکا در سازمان ملل متحد و دیگر مجامع بین‌المللی، هنگامی که به نقض‌های جاری اسرائیل نسبت به حقوق بین‌الملل و نگرانی‌های مرتبط با آن اعتراض می‌شود، اغلب به تنهایی در کنار اسرائیل می‌ایستد.

The close relationship between the US and Israel has been one of the most salient features in US foreign policy for nearly three and a half decades. The $3 billion in military and economic aid sent annually to Israel by Washington is rarely questioned in Congress, even by liberals who normally challenge US aid to governments that engage in widespread violations of human rights, or by conservatives who usually oppose foreign aid in general. Virtually all Western countries share the United States strong support for Israel’s right to exist in peace and security. The US often stands alone with Israel at the United Nations and other international forums when objections are raised over ongoing Israeli violations of international law and related concerns.

جنگ جهانی دوم، و پس از آن، ایالات متحده را به خاورمیانه علاقه‌مند کرد؛ زمانی که مزایای نفت خلیج فارس را چشید و تصمیم گرفت که دیگر نمی‌تواند در انزوا بماند و در این منطقه به مانورهای سیاسی و نظامی دست زد. در سال ۱۹۴۴، وزارت خارجه آمریکا شبه‌جزیرهٔ عربستان را چنین توصیف کرد: «منبعی شگرف از قدرت راهبردی و بزرگ‌ترین غنیمت مادی در تاریخ جهان.» ایالات متحده آگاه بود که کنترل عرضهٔ نفت این منطقه، اهرمی برای کنترل جهان است. همان‌طور که جورج کنان، طراح تأثیرگذار سیاست مهار اتحاد جماهیر شوروی، در سال ۱۹۴۹ گفت: «اگر ایالات متحده نفت را کنترل کند، بر اقدامات احتمالی آیندهٔ رقبایی چون آلمان و ژاپن حق وتو خواهد داشت.» ایالات متحده با درک ظرفیت خاورمیانه، طرح‌ها و راهبردهای متعددی را برای کنترل این منطقه در پیش گرفت.

The US took an interest in the Middle East after World War 2 when it tasted the benefits of Gulf oil and decided that it could no longer remain isolated and began manoeuvring in the region. In 1944 the State Department described the Arabian Peninsula as constituting: ‘A stupendous source of strategic power and the greatest material prize in the world’s history.’ The United States was aware that control of the region’s oil supply was a lever to control the world. As George Kennan, the influential planner of the containment of the Soviet Union put it in 1949: ‘If the US controlled the oil, it would have veto power over the potential actions in the future of rivals like Germany and Japan’ Realising the potential of the Middle East, the US set forward multiple plans and strategies to control the region.

در سال ۱۹۰۶، هنری بانرمن، نخست‌وزیر بریتانیا، تأسیس یک وطن یهودی را پیشنهاد کرد: «مردمانی (مسلمانان) هستند که سرزمین‌های وسیعی را در اختیار دارند که مملو از منابع آشکار و پنهان است. آنان بر تقاطع‌های راه‌های جهان مسلط‌اند. سرزمین‌های ایشان گهواره‌های تمدن‌ها و ادیان بشری بوده است. این مردم یک ایمان، یک زبان، یک تاریخ و آرزوهای یکسان دارند. هیچ مانع طبیعی‌ای نمی‌تواند این مردم را از یکدیگر جدا کند... اگر این ملت، به‌طور اتفاقی، به یک دولت واحد تبدیل شود، سرنوشت جهان را در دست خواهد گرفت و اروپا را از بقیه جهان جدا خواهد کرد. با در نظر گرفتن جدی این ملاحظات، باید یک پیکر بیگانه در قلب این ملت کاشته شود تا از همگرایی بال‌های آن جلوگیری کند، به‌گونه‌ای که نیروهایش در جنگ‌های بی‌پایان فرسوده شوند. همچنین می‌تواند به‌عنوان پایگاهی برای غرب عمل کند تا به اهداف مورد نظرش دست یابد.»

The establishment of a Jewish homeland had been proposed by British Prime Minister Henry Bannerman in 1906: ‘There are people (the Muslims) who control spacious territories teeming with manifest and hidden resources. They dominate the intersections of world routes. Their lands were the cradles of human civilizations and religions. These people have one faith, one language, one history and the same aspirations. No natural barriers can isolate these people from one another ... if, per chance, this nation were to be unified into one state; it would then take the fate of the world into its hands and would separate Europe from the rest of the world. Taking these considerations seriously, a foreign body should be planted in the heart of this nation to prevent the convergence of its wings in such a way that it could exhaust its powers in never-ending wars. It could also serve as a springboard for the West to gain its coveted objects.

اسرائیل بر پایه‌ی تأمین یک منفعت بریتانیایی و با قرار گرفتن در میانه‌ی جهان مسلمانان ایجاد شد؛ با این حال، ضعف بریتانیا پس از جنگ جهانی دوم به آن انجامید که ایالات متحده منطقه را بازسازماندهی کند.

Israel was created on the basis of fulfilling a British interest by being placed in the middle of the Muslim world; however British weakness after World War 2 led to the US reorganising the region.

ایالات متحده به اسرائیل نگاهی داشت که در مرزهای مشخص و امن قرار داشت، با این که این کشور با رؤیای «ارض اسرائیل» (اسرائیل بزرگ‌تر) تأسیس شده بود. این نخستین تفاوت میان ایالات متحده و اسرائیل بود. موضع اسرائیل بسیار روشن است، زیرا از همان آغاز از تعیین مرزهای خود سر باز زده است. این امر نشان داد که اسرائیل مستعمره ایالات متحده نیست و منافع متعارضی میان این دو وجود دارد.

The US looked towards Israel, within defined and secure boundaries, even though it was established with dreams of Eretz Israel (a greater Israel). This was the first difference between the US and Israel. The position of Israel is very clear since it has refused to define its borders from the very beginning. This exposed the fact that Israel was not a colony of the US and there were conflicting interests between the two.

از زمان تأسیس جنبش صهیونیستی، یهودیان در پی دستیابی به سلطه اقتصادی و سیاسی بر این منطقه بوده‌اند. آمریکا ایده جایگزینی نفوذ اروپایی با نفوذ یهودی را رد می‌کند و همچنین ایده تقسیم قدرت با هر کشور دیگری را نمی‌پذیرد. آمریکا متعهد به حمایت از اسرائیل، تضمین امنیت آن و تأمین سطح زندگی مرفه برای یهودیانِ ساکن در آنجاست. با این حال، او اجازه نمی‌دهد که اسرائیل نفوذ را با او تقسیم کند. به منظور جلوگیری از گسترش اسرائیل و پخش نفوذ اسرائیلی در منطقه، سیاست آمریکا بر پایه جداسازی اسرائیل از سایر نقاط منطقه استوار بوده است، تا آن را محدود کند و نقش آن را در تلاش برای حل مسئله فلسطین و مسئله خاورمیانه به حداقل برساند. سیاست آمریکا حول محور تأسیس یک دولت فلسطینی به‌عنوان ابزاری برای مهار قرار دارد؛ از طریق ایجاد مجموعه‌ای از تضمین‌های بین‌المللی و با اعزام نیروهای چندملیتی که در امتداد مرزهای میان اسرائیل و کشورهای عربی همسایه - اردن، سوریه، مصر و دولت آیندهٔ فلسطین - مستقر شوند. سیاست آمریکا همچنین بر تلاش برای بین‌المللی کردن بیت‌المقدس استوار بوده است، زیرا آمریکا این بین‌المللی‌سازی را راهی برای حل بحران حساس بیت‌المقدس می‌بیند که مسیحیان را خشنود می‌کند و از طریق حضور سازمان ملل، حضور قوی آمریکا را تضمین می‌نماید.

Ever since the establishment of the Zionist movement, the Jews have been aiming to achieve economic and political domination over the region. America rejects the idea of substituting European influence with Jewish influence, and she also rejects the idea of sharing power with any other country. America is committed to protecting Israel, guaranteeing her security and securing a prosperous standard of living for the Jews living there. However, she refuses to allow Israel to share the influence with her. In order to prevent Israeli expansion and the spread of Israeli influence in the region, American policy has been based on isolating Israel from the rest of the region in an attempt to curtail her and minimise her role in the quest to solve the Palestinian issue and the Middle Eastern issue. US policy is centred around establishing a Palestinian state to act as an instrument of containment; by establishing a host of international guarantees and by bringing multinational forces to be deployed along the borders between Israel and the neighbouring Arab countries - Jordan, Syria, Egypt and the future Palestinian State. The American policy has also been based on working towards the internationalisation of Jerusalem, as America sees this internationalisation as a solution to the sensitive crisis of Jerusalem that would please the Christians and guarantee a strong American presence through the presence of the United Nations.

مجموعهٔ گسترده‌ای از عوامل موجب شده است که سیاست‌های خارجی ایالات متحده و اسرائیل تا آن حدی برسند که امروز به آن رسیده‌اند:

There are a whole host of factors which has led the US and Israeli foreign policies to reach the extent they have today:

بسیاری از شهروندان ایالات متحده با اسرائیل پیوند عاطفی دارند، به‌ویژه بسیاری از لیبرال‌ها؛ این امر به‌خصوص در میان نسل پس از جنگ که در پست‌های رهبری در دولت و رسانه قرار دارند، دیده می‌شود. بسیاری از آمریکایی‌ها خود را با مبارزه تاریخی اسرائیل، دموکراسی داخلی آن، سطح زندگی نسبتاً بالای آن و نقش آن به‌عنوان پناهگاهی برای یک گروه اقلیت تحت ستم که قرن‌ها در دیاسپورا زیسته است، هم‌هویت می‌دانند.

- Many US citizens share a sentimental attachment with Israel especially many liberals - particularly among the post-war generation in leadership positions in government and the media. Many Americans identify with Israel’s historical struggle, internal democracy, relatively high standard of living and its role as a sanctuary for an oppressed minority group that spent centuries in diaspora.

- راست مسیحی در ایالات متحده، با ده‌ها میلیون پیرو و پایگاه حمایتی بزرگی برای حزب جمهوری‌خواه، از نظر تاریخی نفوذ رسانه‌ای و سیاسی عظیم خود را در حمایت از اسرائیل و دیگر رهبران راست‌گرای اسرائیلی به کار گرفته است. این جریان، که بخشی از آن بر پایه یک الهیات استوار است که گردآمدن یهودیان در سرزمین مقدس را مقدمه‌ای برای بازگشت دوباره مسیح می‌داند، نبرد میان اسرائیلی‌ها و فلسطینی‌ها را از نگاه خود، تنها ادامه نبرد میان بنی‌اسرائیل و فلیستی‌ها می‌بیند، و بر این باور است که خداوند سرزمین را تنها متعلق به اسرائیل قرار داده است.

- The Christian Right in the US, with tens of millions of followers and a major base of support for the Republican Party, historically has thrown its immense media and political clout in support of Israel and other right-wing Israeli leaders. Based in part on a theology that sees the ingathering of Jews to the Holy Land as a precursor for the second coming of Christ, the battle between Israelis and Palestinians is, in their eyes, simply a continuation of the battle between the Israelites and the Philistines, with God having deemed that the land belongs to Israel alone.

- بخش‌های عمده‌ای از سازمان‌های یهودی سنتی و محافظه‌کار، منابع قابل توجهی را برای لابی‌گری، کمک‌های مالی از سوی جامعه یهودی و فشار شهروندی بر رسانه‌های خبری و دیگر عرصه‌های گفتمان عمومی بسیج کرده‌اند تا از دولت اسرائیل حمایت کنند. نقش لابی طرفدار اسرائیل ایجاد فضایی همسو با منافع اسرائیل و کمک به شکل‌گیری فضای ارعاب علیه کسانی است که در پی تعدیل سیاست آمریکا هستند، از جمله شمار فزاینده‌ای از یهودیان مترقی.

- Mainstream and conservative Jewish organisations have mobilised considerable lobbying resources, financial contributions from the Jewish community, and citizen pressure on the news media and other forums of public discourse in support of the Israeli government. The role of the pro-Israel lobby is to create a climate in line with Israeli interests and help in the creation of a climate of intimidation among those who seek to moderate US policy, including growing numbers of progressive Jews.

- صنعت تسلیحات، بیش از مجموع پول‌هایی که AIPAC (کمیته امور عمومی آمریکا-اسرائیل) و سایر گروه‌های طرفدار اسرائیل به کمپین‌های کنگره و تلاش‌های لابی‌گری می‌دهند، پول صرف کمپین‌های کنگره و لابی‌گری می‌کند، یعنی پنج برابر آن‌ها. با این حال، این صنعت منافع قابل توجهی در حمایت از ارسال انبوه سلاح به اسرائیل و سایر متحدان خاورمیانه‌ای ایالات متحده دارد. برای یک عضو کنگره بسیار آسان‌تر است که با یک معامله تسلیحاتی ۶۰ میلیون دلاری با اندونزی مخالفت کند تا با ۲ میلیارد دلار سلاح برای اسرائیل، به‌ویژه وقتی که بسیاری از حوزه‌های انتخاباتی کنگره کارخانه‌هایی را دربر می‌گیرند که چنین تجهیزات نظامی‌ای تولید می‌کنند. اسرائیل با موفقیت توانسته است دولتی بسازد و سپس منابع خود را بسیج کند تا به بسیاری از اهداف بلندمدت خود دست یابد. با این حال، بدون حمایت غرب، دیدن اینکه اسرائیل چگونه به موقعیت کنونی‌اش می‌رسید ممکن نیست. با این همه، اسرائیل در هدف نهایی خود، یعنی تأسیس دولتی با مرزهای ثابت که سرزمین‌هایی را که گفته می‌شود خداوند به آن وعده داده است در بر بگیرد، ناکام مانده است، و این تنها به یک دلیل است: چنین هدفی با منافع ایالات متحده همخوانی ندارد.

- The arms industry, contributes five times more money to congressional campaigns and lobbying efforts than AIPAC (American Israel Public Affairs Committee) and other proIsrael groups combined. The industry however does have a considerable stake in supporting massive arms shipments to Israel and other Middle Eastern allies of the United States. It is far easier for a member of Congress to challenge a $60 million arms deal to Indonesia, for example, than the $2 billion of arms to Israel, particularly when so many congressional districts include factories that produce such military hardware. Israel has successfully managed to build a state and then mobilise its resources to achieve many of its long term aims. However, without Western support it is impossible to see how Israel could reach the position it is in today. Israel has however failed in its ultimate aim of establishing a state with fixed borders encompassing the lands it was supposedly promised by God and this is due only to one reason – such an aim is not in the interests of the US.

امریکا طرحهایی دارد که مرزهای مشخص و تعریفشدهای برای اسرائیل در کنار یک دولت فلسطینی تعیین کند. حزب لیکود که در بیشتر تاریخ اسرائیل حزب قدرت بوده، تلاش کرده است بدون توافق مرزها را یکجانبه تعیین کند، از راه ساختن شهرکها و بیرون راندن مسلمانان. با این حال، اسرائیل برای هرگونه توافق نهایی همچنان به امریکا نیاز دارد، و به همین دلیل در امریکا و رسانههای جهانی لابیگری سازماندهی کرده است تا به نتیجهای مطلوب دست یابد. تلاش برای تحقق «ارض اسرائیل» با این واقعیت پیچیده میشود که حزب کار در اسرائیل به واگذاری زمین در برابر مرزهای دائمی و مشخص باور دارد. این حزب آن را بهایی ارزشمند برای امنیتی میداند که اسرائیل به آن نیاز دارد.

The US plans defined Israeli borders alongside a Palestinian state. The Likud party which has been the party of power for most of Israel’s history attempted to unilaterally define the borders by building settlements and expelling Muslims. However, Israel still needs the US for any final settlement and for these reasons it has organised lobbying in the US and the world’s media in order to achieve a favourable outcome. The endeavour to achieve Eratz Israel is complicated by the fact that the Labour party in Israel believes in giving up land for permanent defined borders. It believes this is a price worth paying for the security it needs.

بنابراین اسرائیل کنترل ایالات متحده را در دست ندارد، اما در تأثیرگذاری بر سیاست آمریکا بسیار کارآمد بوده است. ایالات متحده خاورمیانه را سازماندهی می‌کند. این کشور است که دیکته می‌کند، و در بسیاری از مسائل، سیاست آمریکا و اسرائیل یکسان است؛ با این حال، این را نباید به‌عنوان کنار گذاشتن منافع خود توسط آمریکا به‌خاطر اسرائیل تلقی کرد. حمایت آمریکا از دولت اسرائیل، مانند حمایت آن از متحدانش در سایر نقاط جهان، نه از نیازهای عینی امنیتی و نه از یک تعهد اخلاقی قوی نسبت به این کشور ناشی می‌شود. بلکه، مانند جاهای دیگر، سیاست خارجی ایالات متحده عمدتاً با هدف پیشبرد منافع راهبردی درک‌شده‌ی خودش شکل می‌گیرد.

Hence Israel does not control the US but has been very efficient in influencing US policy. The US is organising the Middle East. It is the one that dictates, and on many issues the US and Israel have the same policy, however this should not been seen as the US abandoning its interests for Israel. US support for the Israeli government, like US support for its allies elsewhere in the world, is not motivated by objective security needs or a strong moral commitment to the country. Rather, as elsewhere, US foreign policy is motivated primarily to advance its own perceived strategic interests.