در سه دههٔ گذشته، سرمایه‌داری بر عرصهٔ توسعهٔ بین‌المللی سیطره یافته است. این نظام توسعهٔ اقتصادی را کاملاً در انحصار خود درآورده و فرمول خود را بر جهان تحمیل کرده است. اقتصادهای ببرِ آسیایی، یعنی چین، کرهٔ جنوبی، تایوان، سنگاپور و هنگ‌کنگ، به‌طور مرتب به‌عنوان کشورهای موفقی معرفی می‌شوند که لیبرالیسم را پذیرفته و پیشرفت کرده‌اند. صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی اعلام کردند که صنعتی‌سازی و گسترش اندیشه‌های اقتصادی لیبرال، جوامع و اقتصادهای سنتی را دگرگون خواهد کرد. این تأثیرات، کشورهای فقیر را بر مسیر توسعه‌ای قرار می‌دهد که شبیه همان مسیری است که کشورهای صنعتی غربی در دوران انقلاب صنعتی پیمودند.

The last three decades have seen Capitalism dominate the international development scene. It has completely monopolised economic development and enforced its formula upon the world. The Asian tiger economies of China, South Korea, Taiwan, Singapore and Hong Kong are shown regularly as successful nations who adopted liberalism and progressed. The IMF alongside the World Bank proclaimed industrialisation and the diffusion of liberal economic ideas would transform traditional economies and societies. These influences would place poor countries on a path of development similar to that experienced by Western industrialised nations during the Industrial Revolution.

امروزه فقر وضعیت اکثریت مردم جهان است. سه میلیارد نفر در جهان با کمتر از دو دلار در روز زندگی می‌کنند؛ و یک میلیارد و سیصد میلیون نفر دیگر با کمتر از یک دلار در روز زندگی می‌کنند.

Today poverty is the state for the majority of the world’s people. Three billion people in the world live on fewer than two dollars a day; another 1.3 billion people live on less than one dollar a day.

۱٫۳ میلیارد نفر به آب آشامیدنی سالم دسترسی ندارند؛ سه میلیارد نفر به بهداشت و سرویس‌های فاضلاب دسترسی ندارند و دو میلیارد نفر به برق دسترسی ندارند. لیبرالیسم در واقع علت نابرابری‌های ثروت در جهان و فقری بوده که اکثریت مردم جهان با آن روبه‌رو هستند. لیبرالیسم موجب شده که جهان غرب از بقیه جهان تغذیه کند. لیبرالیسم هیچ کمکی به کاهش فقر نکرده است، بلکه در واقع به آن دامن زده است؛ و از این رو هرگونه ادامه سیاست‌های اقتصادی لیبرال در جهان سوم، به فقیرتر شدن هرچه بیشتر فقرا خواهد انجامید.

1.3 billion have no access to clean water; three billion have no access to sanitation and two billion have no access to electricity. Liberalism has actually been the cause of the wealth disparities in the world and the poverty the majority of the world’s people face. Liberalism has resulted in the Western world feeding off the remainder of the world. Liberalism has in no way helped alleviate poverty, it actually contributed to it, and hence any continuation of liberal economic policies in the third world will result in the poor getting even poorer.

لیبرالیسم حتی در غرب نابرابری‌های عظیمی در ثروت ایجاد کرده است و این را می‌توان تنها با نگاه کردن به آمریکا و بریتانیا دید. بریتانیا برای نمونه در سال ۲۰۰۵ ثروتی (تولید ناخالص داخلی) به ارزش ۲.۲ تریلیون پوند تولید کرد که نسبت به سال پیش از آن افزایش داشت. برای اقتصاددانان لیبرال، این یعنی مردم ثروت بیشتری دارند، پول بیشتری برای خرج کردن دارند و در نتیجه باید خوشحال باشند. با این حال، اگر ببینیم که ۶۰

Liberalism has even created huge wealth disparities in the West and this can be seen by looking at just the US and the UK. The UK for example generated wealth (GDP) of £2.2 trillion in 2005, this was an increase from the previous year which for liberal economists means people have more wealth, have more to spend thus they must be happy. However, if we look at how much the 60

million جمعیت بریتانیا از این ثروت تولیدشده بهرهمند شد؛ آمار سال ۲۰۰۵ اداره درآمد و گمرک پادشاهی متحده نشان میدهد که ثروتمندترین ۱۰٪ بیش از ۵۰٪ ثروت کشور را در اختیار دارند، و ۴۰٪ از جمعیت بریتانیا تنها ۵٪ از این ثروت را سهم دارند. این وضعیت موجب شده است که اکثر مردم برای تأمین سبک زندگی خود به قرض روی آورند، و به همین دلیل بدهی مصرفی مردم بریتانیا بیش از ۱٫۳ تریلیون پوند است، که از اقتصاد واقعی کشور بیشتر است. وضعیت ایالات متحده حتی بدتر است؛ ایالات متحده ممکن است در سال ۱۳ تریلیون دلار ثروت تولید کند، اما بدهی ملی آن ۸٫۵ تریلیون دلار است. این بدان معناست که شهروندان آمریکایی زندگی خود را با پول قرضی تأمین میکنند، نه با ۱۳ تریلیون دلاری که اقتصاد تولید کرده است. در گزارشی از دانشگاه هاروارد در سال ۲۰۰۵ محاسبه شد که ۱۰٪ از جمعیت ۷۱٪ ثروت را در اختیار دارند و یک درصد برتر ۴۰٪ را کنترل میکنند. از سوی دیگر، ۴۰٪ پایینی جمعیت کمتر از ۱٪ ثروت کشور را در اختیار دارند.

million population of the UK received of this generated wealth, 2005 statistics from HM Revenue and Customs show that the richest 10% have more then 50% of the nation’s wealth and that 40% of the British population shared in only 5% of this wealth. This has resulted in the majority of the population resorting to borrowing to fund their lifestyles and this is why UK consumer debt is more than £1.3 trillion, more than the actual economy. The US situation is even worse; the US may generate $13 trillion a year in wealth but national debt is $8.5 trillion. This means US citizens are funding their lifestyles by borrowed money rather than the $13 trillion the economy generated. In a 2005 Harvard report it was calculated that 10% of the population owned 71% of the wealth, and the top 1% controlled 40%. On the other hand, the bottom 40% owned less than 1% of the nation's wealth.

بنابراین، لیبرالیسم حتی در جهان توسعه‌یافته، که بیش از یک قرن زیر نظام بازار آزاد زیسته است، شکاف ثروت عظیمی ایجاد کرده است.

Hence liberalism has created an enormous wealth disparity even in the developed world who have lived under free markets for over a century.

غربی دنیا خود ایسی سیاستوں کے ساتھ ترقی کرتی رہی جو آج وہ جس چیز کا پرچار کر رہی ہے اس کے بالکل برعکس تھیں۔ کیمبرج یونیورسٹی کے پروفیسر ہا جون چانگ نے اپنی یادگار کتاب "Kicking Away the Ladder" (2003) میں ہر صنعتی ملک کی ترقی کا جائزہ لیا اور دکھایا کہ تقریباً ہر مثال میں تحفظاتی پالیسیاں ترقی کی حکمتِ عملی کا بنیادی حصہ تھیں۔ اس تاریخ سے جو ترقی کا عمل سامنے آتا ہے وہ تقابلی فائدے کو زیادہ سے زیادہ کرنا نہیں بلکہ سوچے سمجھے بازاری بگاڑ کے ذریعے تقابلی فائدے کو اعلیٰ قدر کی اشیاء کی طرف منتقل کرنا ہے۔ برطانیہ اور امریکہ کے معاملے میں یہ بازاری بگاڑ ابتدا میں نوآبادیاتی نظام اور غلامی کی شکل میں سامنے آئے۔ لیکن آج بھی امریکہ میں زرعی اور اسٹیل کے شعبوں کی سبsidies کی صورت میں بازاری بگاڑ جاری ہیں، اور اس کے علاوہ حیاتیاتی ٹیکنالوجی اور دفاع پر حکومت کے بھاری اخراجات بھی، جو زیادہ تر انہی شعبوں کے لیے سبسڈی کا کام دیتے ہیں۔

The Western world themselves developed with policies completely opposite to what they are propagating today. In his groundbreaking work, Kicking Away the Ladder (2003), Professor Ha Joon Chang of Cambridge University documented the development of every industrialised country, showing that protectionist policies were a fundamental part of development strategy in almost every case. The process of development that emerges from this story is not maximizing comparative advantage but rather shifting comparative advantage to high value goods through calculated market distortions. In the case of the UK and the United States, those market distortions originally came in the form of colonialism and slavery. But market distortions continue in the US today in the form of agriculture and steel subsidies, not to mention the tremendous government spending on biotechnology and defence, which largely serves as a subsidy for those sectors.

بنابراین، لیبرالیسم مانعِ توسعه در جهان سوم است، نه راه‌حل آن. این ایدئولوژی مستقیماً علّتِ فقر در جهان سوم است.

Hence liberalism is the obstacle for development in the third world not the solution. It is the direct cause of poverty for the third world.