در آغاز قرن بیستم، رقابت برای برتری جهانی میان آلمان و بریتانیا، این دو کشور را به جستجوی سوخت‌های جایگزین واداشت تا ماشین‌های جنگی حجیم و مبتنی بر زغال‌سنگ خود را به حرکت درآورند.

The struggle for global supremacy between Germany and Britain at the beginning of the 20th century drove them to search for alternative fuels to power their bulky coal based war machines.

کشف میادین نفتی در خاورمیانه در آغاز قرن بیستم، یک قرن فناوری‌های نوین را برانگیخت، الگوهای تازه‌ای از جامعه و مصرف پدید آورد و توازن قدرت جهانی را دگرگون ساخت.

The discovery of oil fields in the Middle East in the early 20th century spurred a century of new technologies, created new patterns of society and consumption and changed the global balance of power.

فوسیل‌ها به‌خودی‌خود محدود هستند و سرانجام کاهش خواهند یافت. در بیشتر قرن بیستم این موضوع هرگز مطرح نبود، زیرا بیشتر نفت جهان هنوز کشف نشده بود. با توجه به اینکه فناوری‌هایی مانند جنگنده‌های جت، تانک‌ها و خودروها همگی برای کار با نفت طراحی شده‌اند، اگر نفت رو به اتمام باشد، جدا از انفجار قیمت نفت، چنین فناوری‌هایی نیز از رده خارج می‌شوند.

Fossil fuels by their nature are limited and will eventually diminish. For most of the 20th century this was never a discussion as most of the world’s oil was still undiscovered. With technologies such as the fighter jet, tanks and automobiles all designed to run on oil, if oil is drying up then apart from oil prices exploding, such technologies would also become redundant.

«اوج نفت» نخستین بار در دهه ۱۹۷۰ مطرح شد؛ نظریه‌ای که نقطه‌ای را محاسبه می‌کند که در آن نیمی از ذخایر شناخته‌شدهٔ نفت جهان استخراج شده است.

‘Peak oil’ was first introduced in the 1970’s; it is a theory which calculates the point where half of the worlds known oil reserves have been pumped.

برای پیش‌بینی تولید آینده‌ی نفت، سه عدد حیاتی لازم است. نخست، شمارش میزان نفتی که تاکنون استخراج شده است، رقمی که به آن تولید تجمعی گفته می‌شود. دوم، برآورد ذخایر؛ یعنی مقداری که شرکت‌ها می‌توانند از میادین شناخته‌شده استخراج کنند، پیش از آنکه ناچار به رها کردن آن‌ها شوند. و سرانجام، باید حدسی آگاهانه درباره‌ی مقدار نفت خام متعارفی زده شود که هنوز کشف نشده و باید بهره‌برداری شود. این سه رقم با هم جمع می‌شوند و بازیافت نهایی را تشکیل می‌دهند، یعنی تعداد کل بشکه‌هایی که وقتی تولید پس از چندین دهه متوقف شود، استخراج شده خواهند بود.

There are three vital numbers that are needed to project future oil production. Firstly, the tally of how much oil has been extracted to date, a figure known as the cumulative production. The second is an estimate of reserves; the amount that companies can pump out of known fields before having to abandon them. Finally, one must make an educated guess at the quantity of conventional oil that remains to be discovered and exploited. Together they add up to the ultimate recovery i.e. the total number of barrels that will have been extracted when production ceases many decades from now.

راه ساده‌تر برای درک تاریخ‌های اوج تولید نفت این است که ببینیم آیا تولید نفت از میزان کشفیات نفتی پیشی گرفته است یا نه. قوی‌ترین شاهد بر این موضوع آن است که کشفیات نفتی در واقع در دهه ۱۹۶۰ به اوج رسیدند. آخرین میدان نفتی بزرگ در سال ۱۹۸۵ در مکزیک کشف شد، در حالی که بیشتر تولیدکنندگان امروزی میادین بالغ و پربازده‌ای دارند که در دهه ۱۹۵۰ کشف شده‌اند. جهان امروز چهار برابر میزان نفتی را که کشف می‌شود، مصرف می‌کند. شرکت‌های نفتی هزینه‌های گزافی برای یافتن ذخایر نفتی جدید صرف می‌کنند، اما ذخایری که پیدا می‌کنند هر روز کوچک‌تر می‌شوند و در نتیجه نفت کمتری تولید می‌کنند. با کاهش کشفیات، تولید کنونی نفت آخرین ذخایر این طلای سیاه را تهی می‌کند.

The easiest way to comprehend an understanding of peaking dates is to see if production of oil has outstripped oil discoveries. The most damning evidence for this is that oil discoveries actually peaked in the 1960’s. The most recent large oil field was discovered in Mexico in 1985, while the majority of today’s producers have mature fields that were discovered in the 1950’s. The world now consumes four times the quantity of oil as is found. The oil companies are spending a fortune on trying to find new oil reserves, but the ones that they find are getting smaller and smaller, and therefore produce less oil. With diminishing discoveries the current production of oil is depleting the last reserves of the black gold.

برخی پیش‌بینی‌های بیش از حد خوش‌بینانه، تاریخ‌های اوج‌گیری را تا سال ۲۰۶۰ ارائه می‌دهند، اما معتبرترین برآوردها برای زمان اوج‌گیری تولید جهانی نفت، بین اکنون تا سال ۲۰۱۲ متغیر است. اگر قرار باشد تولید در سراسر جهان به‌زودی کاهش یابد، آنگاه باید هم‌اکنون کشورهایی را ببینیم که به اوج تولید خود رسیده‌اند یا در آستانه‌ی رسیدن به آن هستند. از میان هفت تولیدکنندهٔ بزرگ نفت، شش کشور یا در حال کاهش تولیدند یا نزدیک به اوج تولید قرار دارند. ایالات متحده در سال ۱۹۷۱ به اوج تولید رسید، نروژ در سال ۲۰۰۱، و بریتانیا در سال ۱۹۹۸. روسیه، مکزیک و چین پیش‌بینی می‌شود که در سال ۲۰۰۸ به اوج خود برسند. همچنین احتمال دارد که عربستان سعودی در سال ۲۰۰۵ به اوج تولید رسیده باشد. تنها کشوری از میان هفت تولیدکنندهٔ برتر که توانایی آشکار برای افزایش تولید دارد، ایران است.

Some overly optimistic predictions give peaking dates up to the year 2060, but the most reliable estimates for when global oil production will peak vary from between now and 2012. If production is meant to start diminishing worldwide very soon, then we should already see countries that have reached their peaks or are just about to reach their peak. Of the top seven oil producers, six are in decline or near peak production. USA peaked 1971, Norway peaked 2001, and the UK peaked in 1998. Russia, Mexico and China are forecast to peak in 2008. It is also possible that Saudi Arabia peaked in 2005. The only one of the top seven producers that has clear capability to increase production is Iran.

چندین عامل دیگر نیز از استدلال اوج زودهنگام پشتیبانی می‌کنند. شرکت‌های بزرگ نفتی (مانند شل) در جایگزین کردن ذخایر و جبران برآوردهای بیش‌ازحد پیشین از ذخایر خود با دشواری روبه‌رو هستند.

There are a number of other factors that support the early peak argument. Major oil companies (e.g. Shell) are finding it difficult to replace reserves and to backfill previous reserve over-estimates.

ادغام صنعت نفت با ترکیب ذخایر موجود، کمبود ذخایر را پنهان می‌کند. شرکت‌های نفتی مانند BP به جای اکتشاف محض، به جایگزینی ذخایر از طریق قراردادهای تولید در میدان‌های قدیمی (مانند روسیه) روی آورده‌اند. سرمایه‌گذاری در اکتشاف رو به کاهش است. بازخوردهای فنی درباره وضعیت میدان‌های بزرگ نفتی عربستان سعودی حاکی از سطح بالایی از تخلیه است. سیاست خارجی ایالات متحده نسبت به خاورمیانه، افغانستان، کشورهای مستقل مشترک‌المنافع، هند، چین و کشورهای آسیایی، نشان‌دهنده جست‌وجوی شتاب‌زده برای نفت و گاز است.

Oil industry consolidation hides reserve shortages by combining existing reserves. Oil companies such as BP have resorted to replacing reserves through production agreements on old fields (e.g. Russia) rather than pure exploration. Investment in exploration is falling. Technical feedback from the state of major Saudi Arabian oil fields indicates a high level of depletion. US foreign policy visà-vis the Middle East, Afghanistan, CIS, India, China and Asian states indicates frantic scouring for oil and gas.

این دلایل است که اوج نفت را وارد جریان اصلی کرده‌اند و این دیدگاه که جهان در حال تمام شدن نفت است، به‌عنوان دردسری ژئوپلیتیکی برای قدرت‌های جهان تلقی می‌شود. با این حال، در واقع این استدلال تعدادی از مسائل سیاسی عمیق‌تر را پنهان می‌کند.

It is these reasons that have allowed peak oil to enter the mainstream and the view that the world is running out of oil is considered a geopolitical headache for the world’s powers. However in reality this argument masks a number of deeper political issues.

دنیا در حال تمام شدن نفت است، بهانهٔ مناسبی برای پرمصرفی غرب است، زیرا کاهش مصرف، بزرگ‌ترین تابو به شمار می‌رود. با آنکه هر روز کشورهای بیشتری برای دست‌یابی به عرضهٔ روزبه‌روز کمتر نفت با یکدیگر رقابت می‌کنند، این وضعیت غرب را رسوا کرده است. جهان غربی بیش از ۵۰٪ از مهم‌ترین منبع قرن بیست‌ویکم را مصرف می‌کند، در حالی که کمتر از یک‌چهارم آن را تولید می‌کند. بحران انرژی ناشی از پرمصرفی است، نه از آن‌که نفت رو به پایان است.

The world is running out of oil is a convenient excuse for the West’s over consumption, since to reduce consumption is considered the ultimate taboo. As more and more nations scramble for the ever dwindling supply of oil, this has exposed the West. The Western world consumes 50% of the 21st century’s most important resource but produced less then a quarter of it. It is over consumption rather than the fact that oil is depleting that is causing the energy crisis.

این متن درباره‌ی مصرف نفت غرب است و هیچ اشاره‌ای به پیامبر ﷺ یا احکام شرعی ندارد. ترجمه‌ی آن: ایالات متحده به‌طور مشخص تنها ۸٪ نفت جهان را تولید می‌کند، اما ۲۵٪ آن را مصرف می‌کند. چنین مصرف عظیمی از سوی غرب هرگز پایدار نیست؛ زیرا غرب اساساً برای بخش عمده‌ی مصرف روزانه‌ی خود به شمار اندکی از میدان‌های عظیم نفتی متکی است. اگرچه جهان ده‌ها هزار میدان نفتی فعال دارد، تنها ۱۱۶ میدان از آن‌ها بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ بشکه در روز تولید می‌کنند و همین ۱۱۶ میدان ۵۰٪ تولید جهانی را تأمین می‌کنند. از این میان، همه به جز شمار اندکی بیش از یک‌ونیم دهه پیش کشف شده‌اند و بیشتر آن‌ها نشانه‌های کاهش ظرفیت را نشان می‌دهند. در واقع، برخی از بزرگ‌ترین میدان‌های جهان، از جمله غوار در عربستان سعودی، برگان در کویت، کانتارل در مکزیک و سامtorلور در روسیه، اکنون در حال افول‌اند یا به زودی به چنین وضعی خواهند رسید. افول این میدان‌های غول‌پیکر اهمیت بسیاری دارد. جبران تولید از دست‌رفته‌ی آن‌ها مستلزم افزایش بازدهی در هزاران میدان کوچک‌تر است، و هیچ شاهدی وجود ندارد که این امر حتی تا حدی ممکن باشد.

The US specifically produced only 8% of the world’s oil but consumes 25% of it. Such huge consumption by the West is never sustainable; this is because the West essentially has relied on a relatively small number of mammoth fields for the lion’s share of their daily intake. Though the world possesses tens of thousands of operating fields, only 116 of them produce more than 100,000 barrels per day and they account for 50% of global output. Of these, all but a handful were discovered more than a quarter of a century ago, and most are showing signs of diminished capacity. Indeed, some of the world’s largest fields – including Ghawar in Saudi Arabia, Burgan in Kuwait, Cantarell in Mexico, and Samotlor in Russia – appear to be now in decline or about to become so. The decline of these giant fields matters greatly. Compensating for their lost output will take increased yield at thousands of smaller fields, and there is no evidence that this is even remotely possible.

با افزایش مستمر مصرف در ایالات متحده، رقابت برای منابع انرژی رو به کاهش شدت خواهد یافت.

As US consumption continues to rise, the competition for dwindling energy sources will intensify.

این امر سرزمین‌های مسلمانان را حتی مهم‌تر خواهد کرد و همان‌گونه که در مورد عراق، اشغال ممکن است برای تأمین پایدار منابع این طلای سیاه توجیه‌پذیر باشد. با این‌که نفت در حال تمام شدن است، این امر بیشتر به الگوهای مصرف غربی بازمی‌گردد تا صرفاً به کمبود نفت.

This will make the Muslim lands even more important and as with Iraq, occupation may well be justified for stable supplies of the black gold. Although oil is running out, it is due to Western consumption patterns rather then there merely being too little oil.