و گفته می‌شود: «حقیقتِ مطلق و بطلانِ مطلق وجود ندارد» (هنری آگوستوس رولند)، در حالی که امروزه این سخن رایج شده که «حقیقت نسبی است، از فردی به فرد دیگر، از گروهی به گروه دیگر، و از زمانی به زمان دیگر متفاوت است، و معیارهای عینی ندارد.» پس چگونه می‌توان گفت که روش عقلی حقایق مطلق و قطعی‌ای را در اختیار انسان می‌گذارد که علم قادر به فراهم کردن آن نیست؟ آیا این جزم‌گرایی نیست که در داوری درباره آرا، اندیشه‌ها و باورها، جبرگرایی و مطلق‌انگاری را برقرار می‌کند؟ افزون بر این، برخی از احکام خود روش عقلی نیز قطعی نیستند، پس آیا شبیه روش علمی نیست؟ پس چگونه روش عقلی، به استناد اینکه قطعی است، می‌تواند مبنای اندیشیدن باشد؟

And it is also said: “There is no such thing as absolute truth and absolute falsehood” (Henry Augustus Rowland), whilst it is now common place to say, “truth is relative, varying from one individual to another, from one group to another, from one time to another, having no objective standards.” So how can it then be said that the rational method provides the human being decisive absolute truths, which science is not able to provide? Is it not Dogmatism that establishes Determinism and Absolutism in judging opinions, thoughts and convictions? In addition, some of the judgments of the rational method itself are indecisive and so is it not similar to the scientific method? So how can the rational method be a basis of thinking, upon the argument that it is decisive?

پاسخ این پرسش‌ها به روشن ساختن حقیقت حق، و نیز به حقیقت قاطعیت و عدم قاطعیت حکمی که عقل به آن می‌رسد، مربوط است.

The answer to these questions is related to clarifying the reality of truth, as well as the reality of decisiveness and indecisiveness of the judgment arrived at by the mind.

مفهوم حق برای هر انسانی روشن و بی‌پیچیدگی است، بر خلاف پیچیدگی‌هایی که نظریه‌های غربی مدرن ساخته‌اند، از قبیل سودگرایی، همبستگی‌گرایی، ثنویت و نسبی‌گرایی، چه شناختی، چه فرهنگی و چه اخلاقی، و دیگر نظریاتی که هیچ ربطی به واقعیت ندارند. این نظریات صرفاً فلسفه‌هایی و ساختارهایی خیالی‌اند که عقل و حس آنها را باطل کرده‌اند. بنابراین حق واژه‌ای نیست که هر قومی به‌دلخواه آن را تعریف کند. حق اندیشه‌ای صرف نیست که فیلسوفان به‌دلخواه دریافته باشند، و مفهومی تمدنی نیز نیست که برخی ملت‌ها از میان ملت‌ها برگزیده باشند. بلکه حق واقعیتی مشخص برای همه انسان‌ها است، با وجود تفاوت‌هایشان در بیان حق. این واقعیت، ماهیت حق نزد همه انسان‌ها است، چه آن را درک کنند و چه درک نکنند. حق آن است که حکم یا اندیشه با واقعیتی که بر آن دلالت می‌کند مطابقت داشته باشد.

The concept of truth is straightforward for any person, unlike the convolutions manufactured by the modern Western theories, such as utilitarianism, correlationism, dualism and relativism, whether cognitive, cultural or moral, as well as others that have nothing to do with reality. These theories are just philosophies and fanciful constructs falsified by reason and sense. Thus truth is not a term to be defined by any people arbitrarily. Truth is not a mere thought comprehended by the philosophers arbitrarily, nor is it a civilizational concept chosen by some nations amongst nations. Instead, truth is a specific reality for all human beings, regardless of their differences in expressing the truth. This reality is the nature of truth amongst all humans, whether they comprehend it or not. It is in truth that the judgment or thought agrees with the reality that it denotes.

برای مثال، اگر شکل هندسی‌ای با چهار خط مساوی و موازی و چهار زاویهٔ قائمه رسم کنیم و آن را به زید و توماس نشان دهیم تا درباره‌اش داوری کنند، درستی داوری‌های آنان بر یک روش واحد برای همهٔ انسان‌ها استوار خواهد بود. این روش، مطابقت داوری‌ها با واقعیت شکل رسم‌شده است. اگر یکی از آن دو یا هر دوی‌شان بگویند که این شکل مربع است، ما خواهیم گفت که درست است. و اگر هر یک از آنان بگوید که مثلث است، ما خواهیم گفت که درست نیست، زیرا شکل هندسی رسم‌شده، ناحیه‌ای که با سه خط محدود شده باشد نیست.

For instance, if we were to draw a geometric figure with four equal and parallel lines with four right angles and show it to Zaid and Thomas to make a judgment regarding it. Affirming the truth of their judgments will be according to a single method for all humans. The method is the agreement of their judgments with the reality of the shape drawn. If one or both of them says that the shape is a square, we will say that it is true. If any one of them says it is a triangle, we will say that it is not true. This is because the geometrical shape drawn is not an area defined by three lines.

به همین ترتیب، اگر علی بگوید فلان شخص در خانه است و جیمی بگوید: فلان شخص در خانه نیست، آنگاه حقیقت، توافق داوری‌های آن‌ها با واقعیت است. اگر فلان شخص در خانه باشد، سخن علی درست است. اگر در خانه نباشد، سخن جیمی درست است. این مفهوم حقیقت است. حقیقت عبارت است از توافق اندیشه با واقعیتی که اندیشه به آن دلالت دارد. این امر مستقل از خود اندیشه است، چه اندیشه عقلی باشد، چه علمی، منطقی یا هر نوع دیگری.

Similarly, if Ali says such a person is at home and Jimmy says: such a person is not at home, then the truth is the agreement of their judgments with the reality. If such a person is at home, then the statement of Ali is true. If he is not at home, then the statement of Jimmy is true. This is the concept of truth. Truth is the agreement of the thought to the reality denoted by the thought. This is regardless of the thinking itself, whether the thinking is rational or scientific or logical or any other.

در مورد مسئلهٔ ملاکی برای تعیین قطعیت و یقینی بودن حقایق، رسیدن به آنها، اندیشیدن درباره‌شان و تمایز دادنشان از امور غیرقطعی، همهٔ این‌ها تابع نگریستن در همان حوزه‌های مطالعهٔ عقلی است. بر این اساس، تفکر عقلی عبارت است از انتقال واقعیت به مغز از طریق حس‌ها، که با اطلاعات پیشین پیوند می‌خورد و به‌واسطهٔ آن، واقعیت تفسیر می‌شود. داوری‌ها دربارهٔ اشیا و امور، از جهت وجود، ماهیت و ویژگی‌هایشان صورت می‌گیرد.

As for the issue of a criteria to determine the decisiveness and certainty of truths, arriving at them, thinking about them and distinguishing them from indecisiveness, all of this is governed by looking at the same fields of rational study. Accordingly, rational thinking is the transference of reality to the brain through sensations, linked with previous information, by which the reality is interpreted. The judgments upon things and matters are in terms of their existence, essence and characteristics.

اگر حکم عقلی به وجود یک شیء مربوط باشد، آنگاه بی‌تردید قطعی و یقینی است؛ زیرا حکم به وجود از طریق حس کردن یک واقعیت حاصل می‌شود. و حواس در مورد وجود یک واقعیت دچار اشتباه نمی‌شوند. پس،

If rational judgment is related to the existence of an object, then there is no doubt that it is definite and certain. This is because the judgment about the existence comes through sensation of a reality. The senses are not mistaken regarding the existence of a reality. So,

حکمی که از راه اندیشیدن عقلی درباره وجود یک واقعیت صادر می‌شود، قاطع است.

judgment issued by the rational method of thinking about the existence of a reality is decisive.

درباره‌ی حکمی که به ذات یا وصف یک شیء مربوط است (ترکیب و ویژگی‌ها و کیفیات آن)، حکم ظنّی است، یعنی مستعد خطا است. این بدان جهت است که حکم بر ذات یا وصف، از راه اطلاعاتی دربارهٔ شیء یا از راه تحلیل واقعیت درک‌شده، بر پایهٔ اطلاعات پیشین حاصل می‌شود، و خطا می‌تواند در این میان راه یابد. بنابراین این حکم، به سبب تفاوت توانایی‌های انسان‌ها در تحلیل، در مقدار اطلاعات دربارهٔ شیء و در چگونگی تحلیل آن اطلاعات، مستعد اختلاف و گوناگونی است. برای نمونه، اگر صدای حرکتی را بشنویم، می‌توانیم قطعاً به وجود حرکت حکم کنیم؛ اما دربارهٔ ذات یا وصف آن نمی‌توانیم یقین داشته باشیم. این حرکت ممکن است از انسان باشد یا از یک شیء. پس حکم ما در این‌جا در دایرهٔ ظنّ قرار می‌گیرد. با این همه، پذیرفتن وقوع ظنّ در برخی احکام به معنای نبودن حقیقت مطلق و قطعی نیست. زیرا هنگامی که حکم ما با واقعیت آن مطابقت کند، حقیقت را درک کرده‌ایم. افزون بر این، اگر دربارهٔ آن شیء متحرک، چنان‌که در مثال یادشده، از روی حرکت شنیده‌شده حکم می‌کردیم که انسان است یا حیوان، و حکم ما با واقعیت محسوس مطابقت می‌داشت، آنگاه حقیقت را دریافته بودیم. پس وجود احتمال ظنّ در برخی احکام و اندیشه‌ها، وجود حقیقت قطعی را که عقل ناگزیر از پذیرش آن است، نفی نمی‌کند.

As for the judgment related to the essence (composition) or characterization (properties and qualities) of an object, the judgment is indecisive, that is, susceptible to error. This is because the judgment upon the essence or characterization comes through information about the object or through the analysis of the perceived reality, according to previous information. Error can seep into this. Therefore, this judgment is liable to disparity and differences because of disparity in human abilities in terms of analysis, in the amount of information about the thing and in how the information is analyzed. For instance, if we hear the sound of a movement, we can decisively judge the existence of the movement. However, we cannot be certain about its essence or characterization. The movement could be from a man or from an object. So, our judgment here falls within indecisiveness. Nevertheless, acknowledging the occurrence of indecisiveness in some judgments does not mean that there is no, decisive absolute truth. This is because when our judgment agrees with its reality, we perceive its truth. Moreover, if we judged upon the moving object, as in the aforementioned example, that it is a man or an animal from its sensed movement, and our judgment agreed with the sensed reality, then we would have perceived the truth. Therefore, the existence of the possibility of indecisiveness, in some judgments and thoughts, does not negate the existence of decisive truth, which the mind is compelled to submit to.