الخطأ الأساسي للغرب يكمن في نظرته إلى المرأة، سواء كانت هذه النظرة قديمة أو جديدة. فعندما تأسست حضارته، كانت جميع نظرياته وتشريعاته مركّزة على الرجل وحده. ولما ظهرت نواقصها، برزت دعوات لتحرير المرأة ومناصرين لحقوقها. وبذلك تبنّى الغرب فكرة المساواة بين الجنسين، مع أن هذه الفكرة باطلة في ذاتها. ومع ذلك، فإن القول بالمساواة يدل على حكمٍ سابق يقيم الفصل والتمييز بين أمرين. وهذا يدل على أن الحكم الأصلي عند الغرب هو التفريق بين الرجل والمرأة. وفضلاً عن ذلك، فإن المساواة تقتضي سبق نموذج تُقاس عليه المقارنة لتحقيق التعادل. وبذلك فإن مساواة المرأة بالرجل تعني اتخاذ الرجل نموذجاً تُقاس عليه المقارنة، فيصير الرجل هو الأساس الذي تُبنى عليه المساواة.

The fundamental mistake of the West lies in its view regarding women, regardless of whether the view is old or new. When its civilization was founded, all of its theories and legislations were focused on men alone. When its shortcomings were apparent, calls for the liberation of women and advocates for their rights emerged. Thereby the West adopted the idea of gender equality, whilst this idea is in itself invalid. However, the statement of equality indicates a previous judgment that establishes separation and distinction between two matters. This indicates that the original judgment within the West is the distinction between men and women. Moreover, equality requires the precedent of a model, upon which the comparison is made for equalizing. Thus equating women with men means holding men upon as a model upon whom comparison is to be made, making men as the basis upon which equality is based.

این بدان معناست که قانون‌گذاران غربی در اصل مردان را در قانون‌گذاری در نظر گرفتند. سپس قانون‌گذاران غربی بعداً زنان را در چارچوب قانون اصلی اصلاح کردند، ضمیمه کردند و به آن افزودند. بنابراین، ریشه قانون غربی تخصیص به مردان به تنهایی است، نه به مردان و زنان با هم. این یعنی دیدگاه اصلی درباره زنان تغییر نکرد، هرچند برخی قوانین اصلاح شده‌اند. این مشکل در جوامع غربی همچنان باقی است و در شکل‌های گوناگونی ظاهر می‌شود، مانند «نبرد جنسیت‌ها» و «جنسیت‌گرایی». موج‌های مختلف جنبش‌های فمینیستی غربی این موضوع را دریافتند. آنان دریافتند که مشکل در قانون نیست، بلکه در خود دیدگاه اصلی، یعنی در فلسفه خود قانون‌گذاری است. این به آن دلیل است که راهکارها، مانند احکام و اصولی که روابط را تنظیم و سامان می‌دهند، از دیدگاه اصلی درباره روابط، اهداف آن‌ها و اینکه چه کسانی به آن مربوط‌اند، برمی‌خیزند.

This obviously means that the Western legislators considered men in legislation in origin. Then the Western legislators later amended, annexed and appended women within the original legislation. Thus the origin of Western legislation is allotment to men alone, rather than both men and women together. This means that the original view about women did not change, even though some legislation has been amended. The problem persists in the Western societies, appearing in various manifestations, such as the battle of the sexes and genderism. Western feminist movements of various waves perceived this matter. They perceived that the problem was not in the legislation, but in the original view itself, i.e. in the philosophy of legislation itself. This is because treatments, such as rulings and principles that regulate and organize relationships, emerge from the original view about the relationships, their purposes and about whom they are concerned.

بر این اساس، فمینیسم دیگر به حقوق قانونگذاری یا برابری جنسیتی بر مبنای دوگانگی زن و مرد محدود نماند. در عوض، فمینیسم به فراخوانی برای بازنگری در بنیاد سازمان اجتماعی به‌عنوان یک کل تبدیل شد، که شامل نظام اجتماعی و شاخه‌هایی است که از آن منشعب می‌شود، از جهت مفاهیم مربوط به مرد، زن، ازدواج، فرزندان، مادری، پدری و خانواده. اندیشه نوین در غرب بر آن متمرکز شد که مفهوم جنس را، بر اساس معیار دوگانگی، یعنی دو جنس، به مفهوم جنسیت‌گرایی (genderism) تغییر دهد؛ مفهومی که شکل‌گیری فرهنگی و اجتماعی فرد را بیان می‌کند و به اشتراک و درهم‌آمیختن نقش‌ها در جامعه می‌انجامد.

Accordingly, feminism no longer became restricted to the rights of legislation or gender equality, based on male­ female duality. Instead, feminism developed into a call for reviewing the basis of the societal organization as a whole, including the social system with what branches out from it, in terms of concepts about man, woman, marriage, children, motherhood, fatherhood and family. The new idea in the West focused on transforming the concept of sex according to the measure of duality, i.e. two sexes, into the concept of genderism, which expresses the cultural and social formation of an individual, leading to the sharing and merger of roles in society.

برای طرفداران «جنسیت‌گرایی» (genderism)، تفاوت میان مرد و زن با زیست‌شناسی تعیین نمی‌شود. از نظر ایشان، جنسیت باید بر پایه فرهنگ، ایدئولوژی‌ها و باورهایی قرار گیرد که ویژگی‌های هویت را شکل می‌دهند. بنابراین تفاوت، فرهنگی تعیین می‌شود. این دیدگاه در جمله معروف فیلسوف اگزیستانسیالیست فرانسوی، سیمون دو بووار، خلاصه می‌شود که در کتاب «جنس دوم» (فرانسوی: Le Deuxieme Sexe) گفت: «آدم زن به دنیا نمی‌آید، بلکه زن می‌شود» (فرانسوی: On ne nait pas femme, on le devient). بر این اساس، نقش زن در جامعه از ویژگی‌های زیستی او ناشی نمی‌شود، بلکه بر حسب شرایط اجتماعی و فرهنگی حاکم بر جامعه شکل می‌گیرد. پس هر فرد باید هویت جنسیتی خود را تعیین کند؛ مردی خود را مرد یا زن تعیین می‌کند و زنی خود را زن یا مرد. از نگاه ایشان، جامعه باید تفاوت‌های میان دو جنس و نقش‌های جنسیتی را از میان بردارد و تضمین کند که هر کس هویت جنسیتی خود را آن‌گونه که می‌خواهد تعیین نماید.

For advocates of genderism, the difference between man and woman is not to be determined biologically. For them gender is to be based on the culture, ideologies and beliefs that shape the features of the identity. Thus the difference is determined culturally. This is summarized by the famous quote of the French existentialist philosopher, Simone de Beauvoir, who said, “One is not born, but rather becomes, a woman (French: On ne nait pas femme, on le devient)” in her book, The Second Sex (French: Le Deuxieme Sexe). So, according to their view, the role of a woman in society does not form as a result of her biological characteristics. Instead, it forms according to the social and cultural conditions that are prevalent in the society. Thus every person must determine their gender identity. So a male determines himself to be a man or woman, whilst a female determines herself to be a woman or man. According to their view, society must abolish the differences in sexes and gender roles, ensuring everyone determines their gender identity as they wish.

این دیدگاه خود دلیلی بر بطلان خویش است و با تناقض درونی خود را رد می‌کند. تناقض از آن رو است که خود رشتهٔ مطالعات جنسیتی در غرب بر این باور است که فرهنگ است که ویژگی‌های هویت انسان را، چه مرد و چه زن، شکل می‌دهد. این یعنی مردان و زنان صرفاً پیامد فرهنگ غالب در هر جامعه‌ای هستند. باید توجه داشت که فرهنگ‌ها و ایدئولوژی‌ها ذاتاً متعدد، متنوع و با یکدیگر متناقض‌اند. افزون بر این، غرب و سازمان ملل خود تنوع فرهنگی و الزام به تحمل آن را پذیرفته‌اند و تنوع فرهنگی را حقی جهانی برای انسان‌ها دانسته‌اند. بنابراین طبیعی است که هویت یک زن مسلمان، برای نمونه، با هویت یک زن غربی متفاوت باشد. بدین ترتیب، دعوت به جنسیت (جندر) پیش از آنکه تار و پودش به هم بافته شود، رشتهٔ خود را گشوده و آنچه را که با دست خود کاشته، با دست خود برمی‌کند.

This opinion is also an evidence for its own invalidity, refuting itself through self-contradiction. The self- contradiction is because the Western body of gender studies itself asserts that culture is what shapes the features of the identity of the human, whether male or female. This implies that men and women are merely the consequence of the culture that is prevalent in any given society. It is to be noted here that cultures and ideologies are innately multiple, diverse and contradict one another. Moreover, the West and the United Nations have themselves acknowledged cultural diversity and the obligation of tolerating them, acknowledging cultural diversity as a universal human right. It is thus natural for the identity of a Muslim woman for instance, to be different from that of a Western woman. In this way, the call to gender has unraveled its own thread before it was entwined, plucking out what it planted by its own hands.

هیچ راهی برای تحمیل دیدگاه جنسیتی بر اساس فهم آنان وجود ندارد، مگر با پایان دادن به تنوع فرهنگی در سراسر جهان و یکسان‌سازی همه دیدگاه‌ها بر اساس اندیشه‌های آنان، به‌منظور ایجاد یک فرهنگ واحد و جهانی از جنسیت‌گرایی. این همان چیزی است که سازمان ملل با جهانی‌سازی مفهوم غربی جنسیت و تحمیل آن بر همه ملت‌های دیگر به آن دست یافته است. این امر همچنین با اندیشه تنوع فرهنگی و تعیین‌کننده‌های متمایز آن در تناقض است، همان‌گونه که در اعلامیه جهانی تنوع فرهنگی که در سال ۲۰۰۱ توسط سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) به تصویب رسید، مقرر شده است؛ اعلامیه‌ای که در غرب از طریق مطالعات انسان‌شناختی، جامعه‌شناختی و دیگر مطالعات آن حمایت شده است. در اینجا، حامیان جنسیت‌گرایی تنها می‌توانند بگویند که میان حقوق جهانی و تنوع فرهنگی هیچ تناقضی وجود ندارد. با این حال، باید از آنان بپرسیم: چه کسی جنسیت‌گرایی را به‌عنوان یک حق جهانی تعیین کرده است؟ چگونه جنسیت‌گرایی می‌تواند واقعاً جهانی باشد، در حالی که ملت‌ها و فرهنگ‌ها با آن مخالف‌اند و حتی جامعه غربی نیز در این باره دچار اختلاف است؟!

There is no way to impose the view of gender according to their understanding, except by ending cultural diversity in the entire world, unifying all opinions upon their ideas, in order to create a universal, mono-culture of genderism. This is what the United Nations ensured by the globalization of the Western gender concept, imposing it upon all other nations. This also contradicts the idea of cultural diversity and its distinctive determinants, as stipulated in the Universal Declaration on Cultural Diversity, adopted by the United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO) in 2001, supported in the West through its anthropological, sociological and other studies. Here, the supporters of genderism are only able to say, there is no contradiction between universal rights and cultural diversity. However, we must ask them, who determined genderism as a universal right? How can genderism be truly universal, when peoples and cultures are against it and even Western society is divided in this regard?!.

علاوه بر تناقض درونی از نظر فرهنگی، جنسیت‌گرایی (genderism) از این جهت نیز باطل است که از یک سو وجود تفاوت زیستی میان مرد و زن را می‌پذیرد، و از سوی دیگر نقش یا تأثیر آن را در نظام‌های جامعه انکار می‌کند،

Moreover, asides from self-contradiction on cultural grounds, genderism is also invalid because acknowledging the existence of the biological difference between male and female, on the one hand, whilst denying its influence or role in the systems of the society,

بر طرف دیگر، این یک تناقض است. قانونگذاری درباره حقوق سقط جنین، برای نمونه، که جنبش «جنسیت‌گرایی» (genderism) آن را تصویب و از آن دفاع می‌کند، به فرهنگ مربوط نیست. در عوض، به سرشت زیستی زن مربوط است، زیرا ویژه زنان است و نه مردان. افزون بر این، اجازه دادن به زن باردار برای دریافت مرخصی زایمان با حقوق، به فرهنگ مربوط نیست. در عوض، به سرشت زیستی زنان مربوط است که ویژه زنان است و نه مردان.

on the other, is a contradiction. Legislation over abortion rights, for instance, that is adopted and defended by the genderism movement is not related to culture. Instead, it is related to the biological nature of a women, as it is specific to women and not to men. Beyond this, allowing a pregnant woman to get paid maternity leave is not related to the culture. Instead it is related to the biological nature of women, which is specific to women and not to men.

اگر زنی خود را مرد بداند و در مورد سقط جنین و بارداری بگوید که چون هویت جنسیتی خودتعیین‌شده‌اش مرد است، پس حکم او نیز چنین است، باید حرمت انسانیت را حداقل تا آن حد نگه داشت که پاسخ دادن به آن ضرورتی نداشته باشد. در واقع، واقعیت محسوس و مشاهده‌شده لزوم در نظر گرفتن عوامل طبیعی و زیستی را هنگام قانونگذاری، برای نمونه، تأیید می‌کند. عوامل زیستی هنگام وضع قوانین و درمان‌هایی که به افراد دارای معلولیت، کودکان و سالمندان مربوط می‌شود، مورد توجه قرار می‌گیرند. مشاهده تفاوت‌های طبیعت مرد و زن امری طبیعی است. اما پرسش مهم این است که چه زمانی لازم است تفاوت‌های زیستی در نظر گرفته شود و چه زمانی لازم نیست؟ اینجاست که ایدئولوژی‌ها و دلیل اعتبار یا بی‌اعتباری آن‌ها تشخیص داده می‌شود. بر این اساس، دیدگاه‌های غربی قدیم و جدید درباره مرد و زن از پایه دیدگاه‌هایی نادرست‌اند. دیدگاه درستی که برای عقل قانع‌کننده است و با فطرت انسانی سازگار است، و می‌تواند جامعه غربی و کل بشریت را از زیان، گمراهی، بدبختی و ناامیدی نجات دهد، دیدگاهی است که اسلام آورده است. خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید،

As for a woman to then say that she is a man in the event of abortion and pregnancy, because her self- determined gender identity is male, humanity must be held with at least such esteem that a response is not warranted. Indeed, the sensed and witnessed reality affirms the necessity of taking natural, biological factors into consideration when legislating, for instance. Biological factors are considered when enacting laws and treatments related to persons with disabilities, children and elderly. It is natural to observe the differences in the nature of man and woman. However, the important question is, when is it necessary to observe biological differences and when it is not? This is the place where ideologies and the evidence for their validity or invalidity are discerned. Accordingly, the old and modern western views about men and women are erroneous views in their foundations. The correct view about men and women that is convincing to the mind and agreeing with human nature (fitra), that is capable of saving Western society and humanity as a whole from loss, getting lost, misery and despair, is the view brought by Islam. Allah (swt) says,

«و لَیْسَ الذَّکَرُ کَالْأُنْثَیٰ» [سورۃ آل عمران، ۳:۳۶]

“And the male is not like the female.” [TMQ Surah Aali Imran 3:36].

خداوند متعال می‌فرماید،

Allah (swt) says,

«و اَنَّهُ خَلَقَ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْأُنْثَىٰ» [سورۂ النجم ۵۳:۴۵]

“And that He creates the two mates, the male and female.” [TMQ Surah An-Najm 53:45],

خداوند متعال می‌فرماید،

Allah (swt) says,

«و [قسم به] آن‌که نر و ماده را آفرید»، [تفسیر سوره اللیل ۹۲:۳]

“And [by] He who created the male and female” [TMQ Surah Al-Layl 92:3],

خداوند متعال می‌فرماید،

Allah (swt) says,

«ای مردم، همانا ما شما را از یک مرد و یک زن آفریدیم.» [TMQ سورۃ الحجرات 49:13]

“O people, indeed We have created you from male and female.” [TMQ Surah Al-Hujaraat 49:13],

الله (سبحانه و تعالی) مرد و زن را به عنوان دو جنس متفاوت آفریده است. در این تفاوت طبیعی و زیستی میان دو جنس، یعنی جنس مرد و جنس زن، هیچ تبعیضی علیه هیچ کس وجود ندارد؛ چه مؤمن باشد، چه کافر، چه سفیدپوست باشد، چه سیاهپوست، چه مرد باشد، چه زن. با آنکه اسلام این تفاوت طبیعی را می‌پذیرد، در نگرش خود به دو جنس آن را مبنا قرار نمی‌دهد. در عوض، نوع آنها را به طور کلی در نظر می‌گیرد، یعنی مرد و زن را صرفاً به عنوان انسان لحاظ می‌کند، و این برخلاف همه فلسفه‌های دیگر است. پس مرد انسان است و زن انسان است. نه مرد بر زن و نه زن بر مرد در انسانیت‌شان برتری ندارند، و در هیچ چیز از این انسانیت هیچ‌کس مورد تبعیض قرار نمی‌گیرد. الله هر دوی آنها را آماده کرده است تا با تکیه بر انسان بودنِ هر دو، در عرصه زندگی به فعالیت بپردازند. او آنها را برای زیستن در یک جامعه واحد و مشخص قرار داده است، و بقای نسل بشر را به پیوند و هم‌زیستی آنها در هر جامعه وابسته ساخته است.

Allah (swt) created male and female as two different sexes. There is no discrimination against anyone in this natural or biological difference, between the two sexes i.e. male and female sexes, whether he is a believer or disbeliever, whether he is white or black, whether male or female. Despite Islam’s acknowledgement of this natural difference, it does not take account of it in its view towards the two sexes. Instead, it takes account of their kind as a whole i.e. considering male and female as humans alone, which is in contrast to all other philosophies. So man is a human and woman is a human. Neither of man or woman differ over another in terms of their humanity. No one is discriminated against in anything of this humanity. Allah has prepared both of them to engage in the arena of life with virtue of their both being humans. He (swt) made them live determinately in a single society. He (swt) made the survival of the species dependent on their union and their mutual existence in every society.

لہٰذا ان میں سے کسی ایک کے لیے دوسروں کو اسی نظر سے دیکھنا جائز ہے جس نظر سے وہ خود کو دیکھتا ہے، کیونکہ وہ سب انسان ہیں جنہیں انسانوں کی تمام خصوصیات اور زندگی کے تقاضے حاصل ہیں۔ اللہ (سبحانہ وتعالیٰ) نے ان دونوں کے لیے وہی زندگی کی توانائی پیدا کی ہے جو سب کے لیے پیدا کی گئی ہے۔ اسی نے ان دونوں کے لیے بھوک اور پیاس جیسی جسمانی ضروریات بھی پیدا کیں۔ اسی نے ان دونوں کے لیے بقا کی جبلت، نسل بڑھانے کی جبلت اور روحانی جبلت پیدا کی۔ یہ وہی جسمانی ضروریات اور جبلتیں ہیں جو سب میں پائی جاتی ہیں۔ اللہ (سبحانہ وتعالیٰ) نے ان دونوں میں عقل کی صلاحیت پیدا کی اور یہ وہی عقل کی صلاحیت ہے جو سب میں پائی جاتی ہے۔ چنانچہ جب اللہ (سبحانہ وتعالیٰ) نے انسان کی عقل پیدا کی تو مرد میں پائی جانے والی عقل وہی ہے جو عورت میں پائی جانے والی عقل ہے۔ ایک طرف مرد کے لیے اور دوسری طرف عورت کے لیے کوئی الگ عقل نہیں ہے۔

So, it is only permissible for any one of them to look at others just as they look upon themselves as they are all humans enjoying all the characteristics of humans and their dispositions of life. Allah (swt) has created life energy for both of them, which is the same life energy that is created for all. He (swt) has also created organic needs, such as hunger and thirst, for both of them. He (swt) created survival instincts for both of them, as well as the procreation instinct and spiritual instinct in both of them. It is the same organic needs and instincts that are found in all. Allah (swt) created the faculty of reason in both of them and it is the same faculty of reason found in all. Thus the intellect found in man is the same as the intellect found in woman, when Allah (swt) created the intellect of humans. There is no separate intellect for man, on the one hand, and for the woman, on the other.

بر این اساس باید حرکت کرد. بنابراین زن نباید مسئله‌ای تلقی شود و حقوق او جداگانه مطالبه نمی‌شود. موضوع این نیست که آیا او با مرد برابر است یا نه، زیرا هر دو انسان‌اند و دارای ویژگی‌ها و سرشت زندگی یکسان‌اند، هرچند از نظر جنسیت متفاوت‌اند. هنگامی که اسلام احکام شرعی را مقرر کرد، آن‌ها را هم بر مرد و هم بر زن تحمیل نمود. وقتی اسلام احکام شرعی را برای رفتار هر دو بیان می‌کند، نه به مسئلهٔ برابری، مقایسه و شباهت میان آن دو، در هیچ حالتی نگاه می‌کند و نه چنین جنبه‌هایی را در نظر می‌گیرد. در عوض، اسلام تنها به مشکل خاصی می‌نگرد که نیازمند رسیدگی است. پس اسلام هر مشکل خاصی را به‌عنوان یک مسئلهٔ انسانی بررسی می‌کند، بدون آنکه بنگرد آیا مشکلی مربوط به مرد است یا مربوط به زن.

This is the basis upon which one must proceed. Thus the woman is not supposed to be a problem and her rights are not to be demanded separately. The matter is not about whether she is equal to man or not for both of them are humans and they have same characteristics and life dispositions, although they differ in their sexes. When Islam assigned Shariah responsibilities, it imposed them on both man and woman. When Islam elucidates the Shariah rulings to treat both of their actions, Islam neither looks at the issue of equality, comparison and similarity between both of them, in any case, nor does it take account of such aspects. Instead Islam only looks at the specific problem that needs to be treated. So Islam treats any specific problem by considering it as a human problem, without looking at whether it is a man’s problem or a woman’s problem.

این درمان برای کنش انسان‌ها در مشکلاتی است که پیش می‌آیند؛ درمان مرد از یک سو و درمان زن از سوی دیگر نیست. وقتی اسلام برای زن حقوقی قرار داد، بر او تکالیفی نیز تحمیل کرد. به همین ترتیب، وقتی اسلام برای مرد حقوقی قرار داد، بر او نیز تکالیفی تحمیل کرد. اسلام حقوق و تکالیف را در ارتباط با منافع ایشان و به‌عنوان درمان برای کنش‌ها وضع کرد، با در نظر گرفتن اینکه کنش‌ها ویژه انسانی مشخص هستند. الله (سبحانه و تعالی) درمان را یکسان قرار داد، آنجا که طبیعت انسانی ایشان ایجاب می‌کرد درمان یکی و همان باشد، و درمان‌ها را متفاوت قرار داد، آنجا که طبیعت زیستی متفاوت هر یک از ایشان ایجاب می‌کرد درمان متفاوت باشد.

So, the treatment is for the action of humans in the problems that arise. It is not the treatment for the man, on the one hand, and the woman, on the other. When Islam made rights for a woman, it imposed on her obligations. Similarly, when Islam made rights for a man, it imposed on him obligations. Islam made rights and obligations related to their interests and as treatments for actions, by considering the actions being specific to a specific human. Allah (swt) made the treatment as one alone, when necessitated by their human nature for the treatment to be one and the same, whilst He (swt) made treatments as different, when necessitated by both of their differing respective biological natures, to be different.

بر این اساس، اسلام در دعوت انسانیت به ایمان میان مرد و زن تبعیض قائل نمی‌شود. اسلام مسئولیت‌های مربوط به عبادت، مانند نماز، روزه، حج و زکات را برای مرد و زن یکسان قرار داده است. به همین ترتیب، اسلام اخلاق و ویژگی‌های اخلاقی را برای مرد و زن یکسان قرار داده است. اسلام همچنین احکام معاملات، مانند تجارت، وام، سرپرستی و دیگر موارد را برای مرد و زن یکسان قرار داده است. اسلام فراگیری و آموزش علم را بر مرد و زن، بدون هیچ تبعیضی، واجب کرده است. الله (سبحانه و تعالی) احکامی را که مربوط به انسان‌ها و به سبب انسان بودن آن‌هاست، برای مرد و زن یکسان تشریع فرموده است. الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

Accordingly, Islam does not discriminate between men and women in its call to humanity to believe. Islam made responsibilities related to worship such as Salah, Fasting, Hajj and Zakah, one and the same, for both men and women. Similarly, Islam made morals and their characteristics one and the same, for both men and women. Islam also made the rulings of transactions, such as trading, loans, guardianship and others, one and the same, for both men and women. Islam obliged learning and teaching upon both men and women, without any discrimination. Allah (swt) has legislated the rulings related to humans, by virtue of being human, as one and the same for both men and women. Allah (swt) says,

«بیشک مردان مسلمان و زنان مسلمان، مردان مؤمن و زنان مؤمن، مردان فرمانبردار و زنان فرمانبردار، مردان راستگو و زنان راستگو، مردان شکیبا و زنان شکیبا، مردان فروتن و زنان فروتن، مردان صدقه‌دهنده و زنان صدقه‌دهنده، مردان روزه‌دار و زنان روزه‌دار، مردانی که پاکدامنی می‌ورزند و زنانی که چنین می‌کنند، و مردانی که بسیار یاد خدا می‌کنند و زنانی که چنین می‌کنند - برای آنان خداوند آمرزش و پاداشی بزرگ آماده کرده است.» [TMQ سورۃ الأحزاب 33:35]،

“Indeed, the Muslim men and Muslim women, the believing men and believing women, the obedient men and obedient women, the truthful men and truthful women, the patient men and patient women, the humble men and humble women, the charitable men and charitable women, the fasting men and fasting women, the men who guard their private parts and the women who do so, and the men who remember Allah often and the women who do so - for them Allah has prepared forgiveness and a great reward.” [TMQ Surah Al-Ahzab 33:35],

بر اساس آنچه که به حقوق و تکالیف و مسئولیت‌های شرعی مربوط به طبیعت زیستی زن به‌سبب زن بودن، از یک سو، و آنچه که به طبیعت مرد به‌سبب مرد بودن مربوط است، از سوی دیگر، این حقوق و تکالیف و مسئولیت‌ها میان زن و مرد متفاوت است. این به آن دلیل است که در این موارد، خطاب به انسان به‌عنوان یک مفهوم کلی و مطلق نیست. بلکه خطاب به انواع انسان در درون جنس انسان است که طبیعت زیستی انسانی‌شان با نوع دیگر متمایز است. از این رو، خطاب باید به این نوع از انسان باشد و نه به همه انسان‌ها به‌طور کلی. بر این اساس، اسلام زن را با احکامی که به زنانگی او مربوط است متمایز کرده است، مانند احکام مربوط به حیض، بارداری و زایمان. اسلام همچنین حق حضانت فرزندان را برای او و به‌جای مرد قرار داده است. اسلام کار برای کسب درآمد را برای زنان مباح و برای مردان واجب ساخته است. جهاد بر زنان واجب نیست، در حالی که بر مردان واجب است.

As for the rights and obligations and the Shariah responsibilities related to the biological nature of woman by virtue of being a female, on the one hand, and that which is related to the nature of man, by virtue of being a male, these rights and obligations, these responsibilities, differ between men and women. This is because in these cases, it is not a treatment for humans as a generic absolute. Instead, it is a treatment to the types of humans within the genre of humans, whose human biological nature is distinct to that of the other type. Therefore, the treatment should be for this kind of human and not for all humans generically. Accordingly, Islam distinguishes women with rulings related to her femininity, such as rulings regarding menstruation, pregnancy and child birth. Islam also made for her the right of the custodianship of children to the exclusion of man. Islam made the work to earn money as permissible (mubah) for women, whilst making it obligatory for men. Fighting is not obliged upon women, whilst it is obligatory upon men.

این دیدگاهِ اسلام درباره‌ی مرد و زن است؛ دیدگاهی که بر پایه‌ی سرشت انسانی آن‌ها بنا شده، نه بر جنسیت یا تفاوت‌های اجتماعی‌شان. این دیدگاهی درست است که کشمکشی را که امروزه در سراسر جهان میان مردان و زنان وجود دارد برمی‌دارد و آن‌ها را چون برادران و خواهرانی می‌سازد که برای ثبات و پیشرفت جامعه با یکدیگر همکاری می‌کنند.

This is the view of Islam towards the male and the female i.e. man and woman. It is the view based upon their human nature and not upon their respective sex or social diversity. It is the correct view that removes the conflict present today around the world between men and women, making them as brothers and sisters, who work together for the stability and advancement of society.