بسیاری از اندیشمندان غربی درباره‌ی الحاد و خلأ معنوی‌ای که جامعه‌ی غربی را آزار می‌دهد بحث می‌کنند. آنان از این شکوه دارند که انسان در جامعه‌ی صنعتی و مصرف‌گرا انسانیت خود را از دست داده و به ماشین تبدیل شده است. آنان از مواردی سخن می‌گویند که افسردگی، بدبختی، انزوا، بیگانگی و دورافتادگی از خود و جامعه، فرد ساکن در جوامع غربی را گرفتار می‌کند، به‌گونه‌ای که او راهی جز خودکشی نمی‌یابد. همچنین درباره‌ی پوچی‌گرایی، نیهیلیسم، آnarchism، التقاط‌گرایی، نژادپرستی، فرصت‌طلبی، بردگی نوین، جنگ‌هایی که بشریت را ویران می‌کند، و نیز نابودی ارزش‌ها، استعمار خونین و وحشیانه و دیگر بدبختی‌هایی که در سراسر جهان رایج است، گفتگو می‌کنند. آنان همه‌ی این بدبختی‌ها را در عبارتی خلاصه می‌کنند که میان روشنفکران غربی رواج یافته است: بحران انسانیت. بحران انسانیتی که آنان درباره‌اش سخن می‌گویند، در ساده‌ترین معنای خود، به وضعیت رکود در زمان و مکان گفته می‌شود، همراه با این احساس که انسان از رسیدن به درمان و راه‌حل ناتوان است. این امر به سبب آشفتگی در ذهنیت (عقلیه) و منش روانی (نفسیه) انسان است که آشوب را در اندیشه‌ها، گرایش‌ها و رفتارهایش پدید می‌آورد. از این رو احساس شکست بر او چیره می‌شود، که به درماندگی، گم‌گشتگی، سرگشتگی و پوچی‌گرایی می‌انجامد. این بحران با مطالعه‌ی نمودها و پیامدهای آن حل نمی‌شود، بلکه باید با نگریستن به علت واقعی‌ای که آن را پدید آورده، چاره شود. پس آنچه باقی می‌ماند آن است که لجاجت را کنار بگذاریم و حقیقت را با شجاعت بپذیریم. علت بحران انسانیتی که آنان درباره‌اش بحث می‌کنند، شکست فرهنگی و تمدنی سرمایه‌داری است که بر جهان سلطه دارد. فرهنگ آن که نماینده‌ی رویکرد پوزیتیویستی و عقل‌گرایانه‌اش است، در فهم انسان و سرشت او ناکام مانده است، زیرا انسان را صرفاً مادی می‌بیند، هم در انگیزه و هم در هدف. همچنین در نگریستن به جامعه و اجزای آن ناکام بوده و تنها بر فردگرایی تمرکز کرده و این تصور را پدید آورده که هر انسانی برای انسان دیگر گرگ است.