در غرب سرمایه‌داری، مفهوم «ملت» بر پایه‌ی اندیشه‌ی «دولت-ملت» استوار است. سرزمین و حکومت آن به این دولت-ملت تعلق دارند و بر اساس آن تعریف می‌شوند. این مردم هستند که دولت-ملت را بر پایه‌ی مرزهای پذیرفته‌شده‌ی خود تعریف می‌کنند. در اندیشه‌ی غربی، مردم می‌توانند بر پایه‌ی یک یا چند عامل، همچون جغرافیا، تاریخ، نژاد و میراث زبانی، تعریف شوند. به باور آنان، این عوامل هویتی متمایز و جمعی برای مردم پدید می‌آورند. از این رو مردم همچون یک پیکر واحد عمل می‌کنند و حق تعیین سرنوشت خویش را دارند. آنان می‌توانند برگزینند که در یک دولت مستقل و حاکم، جدا از دیگر مردمان، زندگی کنند.

The nation in the capitalist West is based on the notion of the nation state. The land and its government belong to this nation state and are defined upon its basis. It is the people who define the nation state, based on their accepted borders. The people can be defined in the Western thought based on single or multiple factors, such as geography, history, race and linguistic heritage. These are the factors that make a distinctive, collective identity for the people, according to their view. So the people act as one body and they have a right to self-determination. They can choose to live in a sovereign state, independent of other people.

در همه موارد، غرب مردم را دارای مرزهای ثابت و سرزمینی می‌داند. معنای این سخن آن است که مرزهای یک دولت-ملت باید برای همیشه ثابت بماند، در حدی که حداکثر دسترسی آن به مردم خودش باشد. هیچ مبنای مشروعی برای گسترش یک دولت-ملت فراتر از مرزهای تعیین‌شده‌اش وجود ندارد. غربیان می‌گویند مرزهای ثابت بهترین راه برای پرهیز از جنگ است. با این حال، این ادعا افزون بر منفعت مادی است، به‌عنوان ابزاری برای کنترل افراد و جامعه. افزون بر این، برخلاف ادعای ایشان، دولت-ملت به تشدید نیاز به گسترش استعماری امپریالیستی انجامید. ملت‌های نوظهور در اروپا خود را ناتوان از گسترش سرزمینی منطقه‌ای یافتند و از این رو به گسترش استعماری روی آوردند. بدین‌گونه، گسترش استعماری با ویژگی خاصش پدید آمد: روشی برای آنکه ایدئولوژی سرمایه‌داری خود را گسترش دهد. امپریالیسم استعماری، چه آشکارا و چه پنهانی، در دوران برآمدن غرب ادامه یافت و هم‌اکنون نیز وجود دارد. در واقع، شاید استعمار اکنون به شکل‌های افراطی‌تر و فراگیرتری درآمده باشد، بیش از هر دوره پیشین تاریخ غرب.

In all cases, the West views people as having fixed, territorial boundaries. The meaning of this is that the borders of a nation state are supposed to remain fixed forever, within a maximum availability for its own people. There is no legitimate basis for a nation state to expand beyond its determined borders. Westerners say that fixed borders are the best way to avoid war. However, this is in addition to the material benefit, as a measure for controlling individuals and society. Moreover, contrary to their claim, the nation state led to exacerbating the need for imperial colonialist expansion. The emerging nations in Europe found themselves incapable of regional land expansion and so they turned to colonialist expansion. This was how the colonialist expansion emerged in its characteristic of being a method of the capitalist ideology to spread itself. Colonialist imperialism persisted during the rise of the West, whether openly or covertly. It is present even now. Indeed, perhaps colonialism has now reached more extreme and more pervasive forms, than any previous era of the Western history.

بنابراین، غرب دست به گسترش استعماری زده است. در طول دو قرن گذشته، تقریباً همه ملت‌های جهان را مستعمره و برده خود ساخته است. حرص استعماری غربی نه‌تنها مذموم است، بلکه با برداشت آنان از سود مادی همخوانی دارد. اگر فردی برای نیازها و خواسته‌های مادی خود سراسر جهان را زیر پا بگذارد، این امر در سطح دولت به منافع مادی و ملی ترجمه می‌شود.

Thus, the West has exercised colonialist expansion. It has colonialized and enslaved almost all the nations of the world, within the last two centuries. The Western colonialist greed is not merely reprehensible; it is consistent with their perception of material benefit. If an individual is to roam the world for his material needs and desires, then this is translated, at the state level, into material and national interests.

غربی ملتوں نے ابتدا میں فوجی طاقت کے ذریعے یورپ سے باہر کے ہر براعظم میں داخل ہو کر اس پر قبضہ کیا۔ مغرب نے زیادہ تر یہ خاص طریقہ اپنایا کہ زمین کو باقاعدہ طور پر اپنی نوآبادی بنایا اور موجودہ حکومتی نظاموں کو ختم کر دیا۔ اس کے بعد مغربی طاقتوں نے سیاسی اشرافیہ کو تشکیل دیا یا از سرِ نو ترتیب دیا تاکہ ایک ایسا مغرب نواز حکمران طبقہ وجود میں آئے جو اپنے ممالک میں مغربی نظاموں کے نفاذ کا عزم رکھتا ہو۔

The Western nations utilized military force initially to enter every non-European continent and control it. The West had mostly taken the specific approach of colonializing the land formally, whilst eradicating existing ruling systems. The Westerners then formed or reformed the political elites in order to build a pro-Western ruling class, that is committed to implementing Western systems in their lands.

امپریالیسم، حتی پس از پایان رسمی استعمار و با استقلال صوری ملت‌های مستعمره، همچنان باقی ماند. آنچه واقعاً رخ داد، صرفاً گذار از استعمار آشکار و رسمی به شکلی پنهان از بردگی بود، که قدرت‌های غربی آن را به دست داشتند و این بار بردگی آن مردم را حتی گسترده‌تر ساخت. غرب در مقیاسی وسیع توانسته است، از طریق یک نظام اقتصادی استعماری پیچیده، از منابع و ثروت‌های جهانی بهره‌برداری کند. این نظام سرمایه‌داری، مستعمرات، یعنی ملت‌های ضعیف‌تر را وادار می‌کند که بخش عمده‌ای از منابع و نیروی کار خود را با هزینه‌های به‌ناحق پایین صادر کنند. سپس ملت‌های مستعمره، خدمات و کالاهای آماده غربی را با قیمت‌های گزاف وارد می‌کنند، تا جایی که به حد باج‌گیری می‌رسد.

Imperialism had remained present, even after the official end of colonialism, through formal independence of colonialized nations. What really happened was simply a transition of explicit, official colonialism into a disguised form of enslavement, by the Western powers, which unleashed even greater enslavement of those people. On a massive scale, the West has been able to exploit the global resources and wealth, through a complex, colonialist economic order. This capitalist order forces the colonies, i.e. weaker nations, to export the greater portion of their resources and work forces at unjustly low costs. The colonialized nations then import Western services and ready-made goods at expensive prices, to the point of extortion.

درباره‌ی کمپین‌های نرم که غرب در سطح بین‌المللی برای ترویج آرمان‌های آزادی و دموکراسی به راه می‌اندازد، باید گفت که این کمپین‌ها در واقع فرعی و تابع روش استعماری آن هستند. در حقیقت، تنها بخشی از آن روش و ابزاری برای تسهیل آن است، در حالی که واقعیت آن را پنهان می‌کند.

As for the soft campaigns implemented by the West internationally to spread the ideals of freedom and democracy, it is in fact secondary to its colonialist method. In fact, it is only a part of this method and a tool to facilitate it, whilst masking its reality.