در نگاه غربی، واژهٔ عقیده (فرانسوی: credo) با شماری از مفاهیم منفی پیوند خورده است. برای غربی، عقیده مترادف با باورهای دینی‌ای است که از منبعی مابعدالطبیعی سرچشمه می‌گیرد و انسان را وادار می‌کند بدون دلیل به چیزهایی ایمان بیاورد. نزد غربی، عقیده همچنین به معنای پذیرفتن ذهنِ واقعیتی فراطبیعی است که فراتر یا ورای جهان طبیعی قرار دارد، بی‌آنکه دلیل یا استدلالی در کار باشد.

In the Western perception, the word creed (French: credo) is associated with a number of negative concepts. For the Westerner, creed is synonymous with religious beliefs that emerge from a metaphysical source, which compels man to believe in things without evidence. To the Westerner, creed also implies an acceptance of the mind of the supernatural reality, that is above or beyond the natural world, without evidence or reasoning.

ایمان را ژاکلین روس در «فرهنگ فلسفه» (به فرانسوی: Dictionnaire de philosophie) چنین تعریف می‌کند: «...از دیدگاه اخلاقی، ایمان باوری عقلانی اما اثبات‌ناپذیر است که به وجود خدا، جاودانگی روح‌ها و آزادی مربوط می‌شود... از دیدگاه دینی، ایمان گرایش معنوی به وحی و واقعیت جزمی است (اثبات‌نشده و بدون توجه به تحمل دیدگاه‌های دیگر).» بنابراین، پیش از آنکه تباهی خود عقیده در غرب را روشن کنیم، باید تباهی دیدگاه فکری غربی درباره مفهوم عقیده و ماهیت آن را ارزیابی کنیم.

Faith is defined by Jacqueline Russ in her Dictionary of Philosophy (French: Dictionnaire de philosophie) “...from the moral perspective, it is the rational but unprovable belief related to the existence of God, immortality of souls and freedom... from the religious perspective, it is the spiritual orientation towards revelation and dogmatic reality (unproven with no consideration to tolerate other views).” Thus, we must evaluate the corruption of the Western intellectual view about the concept of creed and its essence, before clarifying the corruption of Western creed itself.

در واقعیت خود، عقیده به انسان‌ها تصدیق قاطع نسبت به مسائلی می‌بخشد که اندیشه‌های بنیادین را تشکیل می‌دهند. این تصدیق ممکن است با دین مرتبط باشد یا نباشد، یعنی باور به خالق و روز رستاخیز. کمونیست‌ها به نبودن خدا و ماده‌گرایانه بودن جهان باور دارند، یعنی آن را به‌طور قاطع تصدیق می‌کنند. مسلمانان به وجود خدا و به اینکه طبیعت آفرینش دارای آفریننده است باور دارند، یعنی آن را به‌طور قاطع تصدیق می‌کنند. بنابراین، تصدیق قاطع اساس بررسی عقیده است. این امر صرف‌نظر از ماهیت خود تصدیق است، اینکه دینی باشد یا غیردینی. قاطعیت تنها می‌تواند با دلیلی باشد که از سوی کسی که آن را تصدیق می‌کند، ارائه شده باشد. بر این اساس، عقیده تصدیق قاطعِ دلیل است، صرف‌نظر از ماهیت دلیلی که فرد تصدیق‌کننده به آن تکیه می‌کند.

In its reality, creed grants human beings decisive affirmation over the issues that form fundamental thoughts. This affirmation may or may not be connected to religion i.e. the belief in the Creator and the Day of Resurrection. Communists believe, i.e. affirm decisively, in the absence of God and the materialistic nature of the universe. Muslims believe, i.e. affirm decisively, in the existence of God and the nature of creation having a Creator. So, decisive affirmation is the basis for consideration of creed. This is irrespective of the nature of the affirmation itself, as to whether it is religious or areligious. The decisiveness can only be with evidence by the one who affirms it. Accordingly, the creed is the decisive affirmation of the evidence, regardless of the nature of the evidence relied on by the one who affirms it.

در اینجا مسئلهای مرتبط با دلیل مطرح میشود، زیرا غرب دلیل آوردن را تنها به علم محدود میکند. دومینیک مورن در کتاب خود Dieu Existe-t-il? (آیا خدا وجود دارد؟) میگوید: «اگر موضوع به وجود خدا مربوط باشد، فیلسوفان و الهیدانان مسیحی توافق کردهاند که واژه دلیل، که در جهان ما قطعاً با دقت علم پیوند دارد، نامناسب است. از این رو بسیاری، مانند توماس آکوئیناس، ترجیح میدهند از راههای رسیدن به خدا سخن بگویند.» پاپ پیشین بندیکت شانزدهم، ژوزف آلوئیزیوس راتزینگر، در کتاب خود Introduction to Christianity (آلمانی: Einführung in das Christentum) یادآور شده است: «آیا آگاهی مسیحی تا حد زیادی، بیآنکه از آن آگاه باشد، با این نگرش کنار نیامده است که ایمان به خدا امری ذهنی است؟» محدود کردن دلیل به تجربهگرایی علمی نادرست است. در حقیقت، دلیل به معنای چیزی است که به آنچه لازم است راهنمایی میکند یا به دریافت مسائل میرساند. دلیل، روش تأییدشدهای برای اعتبار یکی از گزارهها یا یکی از فرضیههاست. دلیل، دانشی لازم است تا دانش دیگری شناخته شود. این معنای دلیل نزد همه ملتهاست. در تعریف دلیل میان سخنان مسلمانان و غربیان هیچ تفاوتی نیست. عالم مسلمان ابوالبقاء الکفوی در کتاب خود کتاب الکلیات (الکلیات) گفته است: «دلیل (الدلیل) آن است که به آنچه لازم است راهنمایی میکند. مقصود و منظور از آن، دلالت کردن است... مقصود و منظور از دلالت آن، آنچیزی است که با دلیل اثبات میشود. دود دلیل آتش نامیده میشود. بنابراین واژه دلیل بر هر چیزی که با آنچه دلیل نشان میدهد شناخته میشود اطلاق میگردد، چه محسوس باشد و چه از امور شرعی، چه قطعی باشد و چه غیرقطعی...» غربی، هلندی هـ. ویلهمسن، در فرهنگ فلسفه خود (دانمارکی: Woordenboek Filosofie) گفته است: «دلیل هر گزارهای، روشی است که اعتبار آن را تأیید میکند...» غربی، زنِ فرانسوی، ژاکلین روس در «فرهنگ فلسفه» (فرانسوی: Dictionnaire De Philosophie) گفته است: «دلیل ... فرایندی است که به وسیلهٔ آن اعتبار فرضیه ثابت می‌شود.» بنابراین دلیل چیزی است که به وسیلهٔ آن می‌توان چیز دیگری را ثابت کرد. این دلیل از نظر واقعیتش در میان همهٔ انسان‌ها است. اما اینکه علمی یا عقلی یا منطقی یا شهودی یا عاطفی یا غیر از اینها باشد، موضوع ویژگی‌ها و ساختار آن است، نه موضوع ماهیت آن. به عبارت دیگر، آنچه به سوی آنچه لازم است راهنمایی می‌کند، دلیل است. بررسی آن از جهت علم یا عقل یا عاطفه، در توصیف آنچه راهنمایی می‌کند، هرگز آن را از دلیل بودن در ذات و واقعیتش باز نمی‌دارد.

Herein rises an issue related to evidence as the West restricts the indication of evidence to science alone. Dominique Morin says in his book Dieu Existe-t-il? (God Exists), “If the matter is related to the existence of God, Christian philosophers and theologians have agreed that the word evidence, which is definitely in our world connected to the accuracy of science, is inappropriate. Thus, many, like Thomas Aquinas, prefer to speak of the ways to reach God.” The former Pope Benedict XVI, Joseph Aloisius Ratzinger noted in his book, Introduction to Christianity (German: Einfuhrung in das Christentum), “Has not Christian consciousness acquiesced to a great extent—without being aware of it—in the attitude that faith in God is something subjective.” The restriction of evidence to that of scientific empiricism is wrong. In fact, evidence means that which guides to what is needed or the arrival at the comprehension of issues. Evidence is the affirmed methodology for the validity of one of the statements or one of the hypotheses. Evidence is the necessary knowledge to know another knowledge. This is the meaning of evidence amongst all peoples. There is no difference in defining the evidence between the sayings of the Muslims and the Westerner. In his book Kitab Al- Kulliyat (cjLK1I); the Muslim Aalim, Abul Baqaa' Al-Kafaw said: idence (JaUI) is that which guides to what is needed. What is intended and meant by it is the evidencing ... what is intended and meant by its indication is that which is evidenced. The smoke is termed as the evidence of the fire. Thus the term evidence i.e. evidence is called upon everything known by what the evidence indicates, whether it is tangible or Shariah matters, whether it is definite or indefinite...” The Westerner, the Dutchman, H. Willemsen, said in his Dictionary of Philosophy (Danish: Woordenboek Filosofie), “Evidence of any statement is the method that affirms its validity...” The Westerner, the French women, Jacqueline Russ in her Dictionary of Philosophy (French: Dictionnaire De Philosophic) said, “The evidence...is the process by which the validity of hypothesis is established.” Thus evidence is something by which it is possible to establish something else. This is the evidence in terms of its reality amongst all human beings. As for the condition of being scientific or rational or logical or intuitive or emotional or other than that, it is the subject of its characteristics and constitution, not the subject of its essence. In other words, that which guides to what is needed, is evidence. The consideration of it arising from science or reason or emotion, within the description of that which guides, never stops it from being an evidence in its essence and reality.

اگرچه این دلیل، با توجه به هر یک یا چند ویژگی‌اش، تنها ساختار آن را بیان می‌کند و منشأ شکل‌گیری‌اش را مشخص می‌سازد، اما این امر مانع از آن نمی‌شود که فی‌نفسه دلیل باشد. بنابراین، اینکه فیلسوفان، متکلمان یا اندیشمندان غربی دلیل را «روش»، «دلالت»، «نشانگر» یا «علامت» بنامند، حقیقت و ماهیت دلیل را تغییر نمی‌دهد. همچنین فرقی نمی‌کند که متکلمان وجدان را، پragmatist‌ها (عمل‌گرایان) سودمندی را، اخلاق‌گرایان صفت اخلاقی را یا عقل‌گرایان خردگرایی را مبنای باور و اعتقاد بدانند. همه ایشان در اصل به دلیل معتقدند، هرچند درباره نوع دلیل و ماهیت آن با یکدیگر اختلاف دارند.

Indeed, with respect to any one or more of its characteristics, the evidence only expresses its constitution and identifies its source of formation. However, it does not prevent it from being an evidence per se. Therefore, whether the philosophers, theologians or Western thinkers name the evidence as method, denotation, indicator or sign, does not change the reality and essence of evidence. It is also regardless of whether the theologians consider conscience, pragmatists consider benefits, moralists consider the moral attribute or rationalists consider rationalism as the basis of belief and creed. All of them believe in evidence essentially, although they differ over the type of evidence and its nature.

اگر این مطلب درک شود، خطای موجود در سطح مطالعه و پژوهش در غرب درباره عقیده را می‌توان دید. پژوهش نباید به ماهیت تصدیق از طریق دلیل یا به چیزی غیر از دلیل معطوف شود. زیرا واقعیت عقیده در میان انسان‌ها این است که تنها از طریق دلیل تصدیق می‌شود. بنابراین پژوهش باید به اعتبار دلیلی معطوف شود که عقیده بر آن استوار است. آیا این دلیل حتماً باید علمی، عقلگرایانه، منطقی یا عقلی باشد یا چیز دیگری؟ با در نظر گرفتن اینکه تصدیق قاطع در میان تمام انسان‌ها تنها از دلیل حاصل می‌شود. آیا درست است که بپنداریم همه دلایل به تصدیق قاطع می‌رسند یا نه؟ این پرسش‌ها در سطح مطالعه قرار دارند.

If this is comprehended, the error at the level of study and inquiry in the West for the creed can be seen. The study must not be devoted to the nature of affirmation of evidence or other than evidence. This is because the reality of creed amongst humankind is that it can only be affirmed by evidence. The research must therefore be devoted to the validity of the evidence upon which the creed depends. Does it have to be scientific, rationalistic, logical or rational something else, considering that decisive affirmation amongst the whole of humankind can only come from the evidence? Is it appropriate to consider that all evidences achieve the decisive affirmation or not? This is at the level of study.

علم برای اثبات عقیده مناسب نیست، زیرا علم محدود به اموری است که برای پژوهش و آزمایش قابل لمس و محسوس باشند. با این حال، وجود خداوند قابل لمس نیست، هرچند قابل احساس است، و وجود بهشت، دوزخ و فرشتگان نه قابل احساس است و نه بنابراین می‌توان آنها را تحت آزمایش قرار داد. از این رو، خطای دیدگاه غربی نسبت به عقیده، از نظر مفهوم، شرط و مشروط، آشکار می‌شود. اما آنچه برای تأیید قاطع هر چیزی، یعنی به عنوان دلیل برای عقیده، مناسب است، عقل یا روش عقلی است. چنان‌که پیش‌تر روشن ساختیم، این تنها روشی است که برای اندیشیدن انسان مناسب است و احکام بر پایه آن بنا می‌شود و دیدگاه جامع درباره هستی انسان و هدف زندگی او بر آن استوار می‌گردد. بر این اساس، نگاه ما به عقیده غربی، از جهت اثبات بطلان و تباهی آن، مبتنی بر عقل است. داوری ما درباره امور و مسائل بر پایه روش عقلی است. تحریف عقیده غربی به شیوه عقلی و با شماری از جنبه‌ها ثابت می‌شود که عبارتند از:

Science is not suitable as evidence for creed because science is limited to issues that are tangible and sensed for research and experimentation. However, the existence of God is not tangible, though sensed, whilst the existence of paradise, hellfire and angels is not sensed and so they cannot be subjected to experimentation. Hence the error of the Western view of the creed, in terms of concept, stipulation and condition, becomes apparent. As for what is suitable as evidence for the decisive affirmation of anything, i.e. as evidence for creed, it is the intellect or the rational method. As we have clarified above, it is the only method that is suitable as a basis of thinking for humans, upon which the judgments are built and the comprehensive view of the existence of man and his purpose in life are established. Accordingly, our view towards the Western creed, in terms of establishing its invalidity and corruption is based on the intellect. It is based on the rational method to judge upon things and issues. The distortion of the Western creed is rationally established indicated by a number of aspects, which are:

۱- عقیدهٔ غربی در واقع نتیجهٔ شرایط اجتماعی، سیاسی و تاریخی خاصِ غرب است. این عقیده به‌عنوان راه‌حلی سازشی برای کشمکش میان کلیسا از یک سو و اندیشمندان و حاکمان از سوی دیگر پدید آمد. این عقیده از تفکر و اندیشه‌ورزی برنخاست و بر پایهٔ عقل و خِرد بنا نشد. این عقیدهٔ اجماعِ عامه است که بر اساس آن عمل شود، و عقیدهٔ عقل نیست؛ یعنی مردمش صحت آن را به‌صورت عقلانی برای خود اثبات نکرده‌اند. نمونهٔ آن در فرانسه است. قانون لائیسیته برای رأی‌گیری اکثریتی در مجلس نمایندگان (Chambre des députés) مطرح شد. در تاریخ ۳/۷/۱۹۰۵ این قانون ۳۴۱ رأی موافق و ۲۳۳ رأی مخالف آورد. سپس در ۶/۱۲/۱۹۰۵ به مجلس عالیِ قانون‌گذاری ارائه شد و نتیجه ۱۸۱ رأی موافق و ۱۰۲ رأی مخالف بود. بدین ترتیب، لائیسیته به قانونی الزام‌آور برای مردم تبدیل شد، صرف‌نظر از درستی یا نادرستی آن از نگاه عقلی. پس لائیسیته توجیه عقلی ندارد. در عوض، تمامی توجیهات آن صرفاً تاریخی و بیانگر تجربهٔ مردم است. فسادِ این توجیهات بر هیچ انسان خردمندی پوشیده نیست. اگر کسی بگوید: «غرب از دین رنج برد و دین آن را به انحطاط کشاند. وقتی غرب دین را از زندگی جدا کرد، احیا شد.» در پاسخ می‌توان گفت: «مسلمانان با دین احیا شدند و اعتلا یافتند. وقتی در فهم دینشان سست شدند و دین از زندگی‌شان کنار گذاشته شد، رو به انحطاط رفتند.» بنابراین، داوری‌های تاریخی که بیانگر تجربهٔ مردم‌اند، برای اثبات صحت یک عقیده به‌عنوان دلیل عقلی شایستگی ندارند. باید توجیهات فکری و دلایل عقلی وجود داشته باشد، و لائیسیته از این‌ها بی‌بهره است.

1- The Western creed is in fact a result of the societal, political and historical circumstances of the West uniquely. It has emerged as a compromise solution for the conflict between the Church, on the one hand, and the thinkers and rulers, on the other. It did not result from a thinking nor was it built upon reason and intellect. It is the creed of popular consensus to act upon this creed and it is not the creed of reason, i.e. its people did not establish its evidence rationally for its validity. An example of this is in France. LaTcite was submitted for majority vote in the House of Representatives (Chambre des deputes). In 3/7/1905 LaTcite received 341 votes for and 233 votes against. Then it was submitted to the Upper Legislative House on 6/12/1905 and the result was 181 votes for and 102 votes against. Thus, LaTcite became law binding upon the people, regardless of its validity or invalidity from the intellectual perspective. So, secularism does not have an intellectual justification for it. Instead, all of its justifications are historical alone, as an expression of the experience of people. The corruption of these justifications are not hidden to any sane person. If someone were to say, ‘The West suffered from the religion, and it was declined by it. When the West separated religion from life, the West was revived.’ However, he can be rebutted by saying, ‘Muslims were revived and elevated with the religion. When they became weak in understanding their religion, when it was removed from their life, they declined.’ Therefore, the historical judgments expressing the experience of people is not suitable as a rational evidence to establish the validity of the creed. There must be intellectual justifications and rational evidence, and secularism lacks these.

از آنجا که سکولاریسم به‌عنوان راه‌حلی سازشکارانه برای درگیری میان کلیسا از یک سو و اندیشمندان و حاکمان از سوی دیگر پدید آمد، نمایانگر راه‌حلی سازشی بود که در آن هر دو طرف بخشی از خواسته‌های خود را واگذاشتند. در این چارچوب، ما به بررسی واقعیت این مکتب از نظر منشأ نیازمندیم. چنین بررسی‌ای منطق متناقض اندیشه غربی مدرن را برای ما روشن خواهد کرد. پرسش‌های زیر را مطرح می‌کنیم: روحانیون در چه اموری کوتاه آمدند؟ آیا روحانیون بخشی از یک خواسته دینی را واگذاشتند یا بخشی از یک خواسته روحانی‌مآبانه (کلیریکال)؟

2- Since secularism emerged as a compromise solution to the conflict between Church on one side, with thinkers and rulers on the other, it represented a compromise solution, whereby both parties conceded part of their demands. In this context, we are in need of study into the reality of this creed in terms of origin. Such a study would clarify the contradictory logic of modern Western thought for us. We ask the following questions: Over what matters did the clergy concede? Did the clergy concede a part of a religious demand or a clerical demand?

اگر گفته شود که روحانیون بخشی از یک خواسته دینی را واگذار کردند، این امر تأیید می‌کند که دین در واقع با زندگی ارتباط دارد. بنابراین در مورد خواسته دینی، جدا کردن دین از زندگی شایسته نیست. این امر اشتباه عقیده‌ی غربی را نشان می‌دهد که بر جدایی دین پافشاری می‌کند. با این حال، اگر گفته شود که روحانیون بخشی از خواسته‌های صنفی خودشان را واگذار کردند، نه خواسته‌های دینی، این به آن معناست که دین در واقع هیچ ارتباطی با زندگی ندارد. این امر همچنین توافقی را که میان روحانیون و اندیشمندان صورت گرفت و جدایی دین از زندگی را مقرر می‌داشت، بی‌اعتبار می‌کند. زیرا این توافق بر سر اختلافی ناموجود بوده است، چون در این حالت دین هیچ ارتباطی با زندگی ندارد که شرط جدایی را ایجاب کند.

If it is said that the clergy conceded part of a religious demand, this affirms that religion has, in fact, a relation to life. So in the case of the religious demand it is not appropriate to separate religion from life. This would show the error of Western creed in insisting on the separation of religion. However, if it is said that the clergy conceded part of its own clerical demands, not religious demands, this would mean that the religion has, in fact, no relation to life. This would also invalidate the agreement that took place between the clergymen and thinkers, stipulating the separation of religion from life. That is because it would be the agreement upon a non-existent dispute, as there would be no relation of religion to life in this case, to compel the condition of separation.

از یک منظر ممکن است گفته شود: «دین از دیدگاه غربی به معنای روحانیت است، زیرا میان کلیسا و دین پیوندی وجود داشته است. بر این اساس، غرب میان این دو تفاوتی نمی‌گذارد.» اما در پاسخ به این سخن گفته می‌شود: «این امر ماهیت سکولاریسم را به‌عنوان یک آیین جهان‌شمول که برای تمام بشریت مناسب باشد، باطل می‌سازد. زیرا سکولاریسم بر تجربه غربی از دین استوار است و از این رو تعمیم آن بر کل بشریت روا نیست.» این یک جنبه از بحث است. از جنبه‌ای دیگر، راه‌حل سازشی، سازشی است که نمی‌تواند برای تمیز میان دیدگاه‌ها و اندیشه‌ها به کار رود. سازش برای آشتی میان مردمانی با منافع متعارض به کار گرفته می‌شود. اما

Here, one might say: ‘Religion means the clergy according to the Western perspective, as there existed a connection between the Church and religion. Accordingly, the West does not differentiate between both.’ However, the rebuttal would be: ‘this would invalidate the nature of secularism being a universal creed, appropriate for all of humankind. This is because it is based on the Western experience of religion and so it is not suitable to generalize upon the whole of humanity.’ This is from one aspect. From another aspect, the compromise solution is a compromising conciliation that cannot be used to discriminate between opinions and thoughts. Compromise is deployed for conciliation amongst peoples with conflicting interests. However,

حکمِ قضاوت بر یک اندیشه، ویژگی آن را آشکار می‌سازد: یا باطل و نادرست است، یا درست و معتبر. عقلِ سالم، ترکیب حق و باطل، و نور و تاریکی را در یک سازشِ مصالحه‌آمیز نمی‌پذیرد.

judgment upon a thought reveals its characteristic as either being invalid and wrong, or correct and valid. A sound mind does not accept combining truth and falsehood, light and darkness, in a compromising conciliation.

بر این اساس، سکولاریسم در واقع راه‌حلی سازشی میان دو گروه متعارض است. یک گروه کسانی‌اند که دین را رد می‌کنند و به خود اختیار می‌دهند که از اندیشهٔ عقلانی‌گرا عقب‌نشینی کنند. گروه دیگر کسانی‌اند که به دین پایبندند و به خود اختیار می‌دهند که از دیدگاه دینی عقب‌نشینی کنند. این امر تأیید می‌کند که سکولاریسم در نتیجهٔ سازش و مصالحهٔ میان انسان‌ها پدید آمد، به‌عنوان راه‌حلی سازشی میان دو طرف متعارض. چنین راه‌حل یا آشتی‌ای میان خود اندیشهٔ عقلانی‌گرای واقعی و دین، به‌خودی‌خود، صورت نگرفت. این نشان می‌دهد که تعارض میان دین و اندیشهٔ عقلانی‌گرا تا امروز نیز ادامه دارد. این همچنین نشان می‌دهد که اندیشهٔ غربی راه‌حلی عقلانی برای ریشهٔ مسئله ارائه نکرد. این امر را می‌توان در بحث‌هایی دربارهٔ دین و نسبت آن با سیاست تا امروز در جامعهٔ غربی مشاهده کرد.

Accordingly, secularism is in fact a compromise solution amongst two conflicting groups. One group is of those who reject religion, giving themselves the authority to compromise rationalist opinion. The other group is of those who adhere to religion, giving themselves the authority to concede religious opinion. This affirms that secularism emerged as a result of compromising conciliation between men, as a compromise resolution between two conflicting parties. Such a resolution or reconciliation did not occur between the actual rationalist thought and religion in themselves. This indicates that the conflict between religion and rationalist thought continues to exist until this day. This also indicates that Western thought did not provide a rational solution to the root of the problem. This can be observed in debates about religion and its relation to politics until this day within the Western society.

ممکن است در اینجا گفته شود: «غرب با بررسی‌نکردن این بحث، به آن پایان داده و در عوض موضوع مسئله را منافع فردی قرار داده است.» پاسخ به این سخن چنین است: «مسئلهٔ وجود آفریدگار، پروردگار و دینی که امور انسان را سامان می‌دهد، مسئله‌ای مربوط به بشریت به طور کلی است و نه مسئله‌ای فردگرایانه. این مسئله به انسان از آن جهت که انسان است مربوط می‌شود، نه از آن جهت که فردی جداگانه است. دلیل اینکه این مسئله، مسئلهٔ بشریت است آن است که به همهٔ انسان‌ها به صورت جمعی مربوط می‌شود. همین است که از دیرباز تا امروز مورد توجه بشر بوده است. بنابراین دین مسئله‌ای فردی نیست. با این حال، این غرب است که می‌خواهد آن را مسئله‌ای فردی جلوه دهد، با آنکه مسئلهٔ تمام بشریت است.»

It may be said here: ‘The West has ended the dispute by not examining it and made the subject of the problem the interests of individuals instead.’ The rebuttal to this is: ‘The issue of the existence of the Creator, the Lord and a religion that organizes the affairs of man is an issue of humanity in general and not an individualistic issue. It is related to man in his capacity as a human and not in his capacity as being an individual. The evidence for the issue being an issue of humanity is that it concerns the humans as a whole. It is this that is given importance by humankind, since ancient times until the present day. Thus religion is not an individualistic issue. However, it is the West that wants to make it an individualistic issue, even though it is an issue for all of humanity.

بالإضافة إلى ذلك، فإن الغرب هو الذي يجعل الدين شأناً فردياً محضاً، هارباً بذلك من المشكلة. وهكذا فإن الغرب عاجز عن حل المشكلة حلاً جذرياً، إما بالاعتراف بالدين ودوره في الحياة والمجتمع، أو بالدعوة إلى القضاء على الدين تماماً بإنكاره. وبدلاً من ذلك، اختار الغرب الحل التوفيقي المتمثل في فصل الدين عن الحياة، وجعله مسألة إيمان أو إلحاد يخص الأفراد. وهذا يكشف أن الغرب لم يحل المشكلة في الحقيقة، بل هرب منها. والهروب من حل المشكلة يعني أنها ما زالت قائمة ومستمرة في الوجود. وهذا ما دفع عالم الاجتماع الشهير بيتر إل. برغر، الذي كان من أشد المدافعين عن العلمانية في الستينيات، إلى أن يقول في كتابه «نزع العلمنة عن العالم: عودة الدين وسياسات العالم»: «مع أن مصطلح "نظرية العلمنة" يشير إلى أعمال في الخمسينيات والستينيات، فإن الفكرة الأساسية للنظرية يمكن بالفعل أن تُرد إلى عصر التنوير. وهذه الفكرة بسيطة: التحديث يؤدي بالضرورة إلى تراجع الدين، في المجتمع وفي عقول الأفراد. وهذه الفكرة الأساسية بعينها تبين أنها خاطئة. صحيح أن التحديث كان له بعض الآثار العلمانية، أكثر في بعض الأماكن وأقل في أماكن أخرى، لكنه أثار أيضاً حركات قوية مضادة للعلمنة». وبناء على ذلك، فإن السؤال عن علاقة الدين بالحياة ما زال قائماً، والفكر الغربي لم يدرسه بعد ولم يقدم له جواباً.

Moreover, it is the West that makes religion a matter for individual concern alone, fleeing away from the problem. Thus the West is incapable of solving the problem radically, either by acknowledging religion and its role in life and society, or by advocating the elimination of religion completely, by denying it. Instead of that, the West chose the conciliatory compromise of separating religion from life, leaving it as an issue of belief and atheism for individuals. This reveals that the West did not actually solve the problem, fleeing away from the problem instead. Fleeing away from solving the problem means the problem still persists and continues to exist. This is what prompted the famous sociologist, Peter L. Berger, who was one of the most vocal advocates of secularism in the 1960s, to express in his book, The Desecularization of the World: Resurgent Religion and World Politics, “Although the term “secularization theory” refers to works from the 1950s and 1960s, the key idea of the theory can indeed be traced to the Enlightenment. That idea is simple: Modernization necessarily leads to a decline of religion, both in society and in the minds of individuals. And it is precisely this key idea that has turned out to be wrong. To be sure, modernization has had some secularizing effects, more in some places than in others. But it has also provoked powerful movements of counter-secularization.” Accordingly, the question about the relation of religion to life still continues to exist, which the Western thinking has yet to study and provide an answer for.

۳- عقیدهٔ جدایی دین از زندگی با خودش در تناقض است، زیرا همزمان هم دین را اثبات می‌کند و هم نفی. این عقیده با دعوت به جدایی دین از زندگی، دین را اثبات می‌کند، چون جدایی میان دو چیز، وجود و پذیرش هر دو را می‌رساند. جدایی تنها میان دو چیز موجود رخ می‌دهد؛ نه میان دو چیز معدوم، و نه میان یک چیز موجود و یک چیز معدوم. اما نفی دین پس از اثبات آن، از حقیقت خود دین فهمیده می‌شود. دین، باور داشتن به آفریدگار و به روز رستاخیز و داوری است. ایمان به آفریدگار، پذیرش صفات کمال برای او را واجب می‌گرداند، مانند توانایی، تدبیر، اداره‌کردن همهٔ امور و دانش کامل به همه‌چیز. اما جدایی دین از زندگی، این باور را نفی می‌کند. صفات آفریدگار را نفی می‌کند و توانایی او در تدبیر و اداره‌کردن همهٔ امور را انکار می‌کند. از آنجا که دین باور به روز داوری را واجب می‌گرداند، این جدایی آن را نفی می‌کند، همان‌گونه که اعمال برای (روز) داوری را نیز نفی می‌کند. آیا آفریدگار باید بر اساس آنچه خود فرمان داده و نهی کرده حساب بکشد، یا بر اساس آنچه به دستور انسان غربی فرمان داده یا نهی شده است؟

3- The creed of separating religion from life contradicts itself. This is because it both affirms and negates religion at the same time. By advocating the separation of religion from life, it affirms religion, since separation between two matters acknowledges and affirms the existence of both of them. Separation occurs between two existing things. Separation neither occurs between two non-existent things nor between an existing thing and a non-existent thing. As for the negation of religion after its affirmation, it is understood from the reality of religion itself. Religion is a belief in the Creator and in the Day of Resurrection and Judgment. Belief in the Creator mandates acknowledging of the attributes of perfection for the Creator such as ability, governance, managing all the affairs and complete knowledge of everything. However, the separation of religion from life negates this belief. It negates the attributes of the Creator and negates his ability of governance and managing all the affairs. Since religion mandates the belief in the Day of Judgment, the separation negates it, just as it negates the deeds for (the day of) judgment. Should the Creator account upon what He commands and prohibits or is he to account upon what is commanded and prohibited, by the reasoning of Western man?

علاوه بر این، اقرار به خالق مستلزم دیدگاهی درباره رابطه او با مخلوقات است. رابطه خالق با آفرینش یا باید به وسیله خالق تعریف شود، یا به وسیله آفرینش. اما تعریف رابطه آفرینش با خالق برای مخلوق شایسته نیست، زیرا او ناتوان، ناقص و محدود است. افزون بر این، او از اراده خالق درباره آفرینش (إرادة الخالق) آگاهی ندارد، مگر آنکه خود خالق او را آگاه سازد. بنابراین، تعریف رابطه خالق با آفرینش تنها در اختیار خود خالق است. اینجا این پرسش مطرح می‌شود: اگر طبق تصور غربی قرار باشد دین یا نظام خالق از زندگی جدا شود، پس چه کسی دیگر باید رابطه خالق با آفرینش را تعریف کند؟ اگر گفته شود که این رابطه به وسیله مخلوق تعریف می‌شود، این سخن باطل است، چنان‌که پیش‌تر روشن کردیم. و اگر گفته شود که چنین رابطه جداکننده‌ای به وسیله خود خالق تعیین شده است، پس دلیل آن کجاست؟ اگر دلیلی برای تصور غربی وجود دارد، همان عبارت کتاب مقدس است: «آنچه از آنِ قیصر است به قیصر بدهید، و آنچه از آنِ خداست به خدا» (یونانی: ἀπόδοτε οὖν τὰ Καίσαρος Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ). اما این دلیل نیز باطل است، زیرا دلیلی عقلی و همگانی برای تمام بشریت نیست. این عبارت در بهترین حالت ممکن است جدایی دین از زندگی را برای مسیحیان، بر پایه فهم تحریف‌شده‌شان از مسیحیت، موجه جلوه دهد. اما این امر جدایی دین را برای دیگران، مانند مسلمانان، توجیه نمی‌کند، زیرا اسلام قیصر (حاکم) و تمام دارایی‌های او را به الله (سبحانه و تعالی) بازمی‌گرداند. بنابراین، سکولاریسم به‌عنوان کیش کل بشریت باطل است.

Furthermore, the affirmation of the Creator mandates a view about his relationship with the created. The relation of the Creator with the creation is to be either defined by the Creator, or by the creation. As for the creation, it is not suitable to define its relationship with the Creator due to its inability, deficiency and limitation. This is in addition to its lack of knowledge about the Will of the Creator (Iradathul Khaliq) pertaining to creation, unless the Creator Himself informs the creation. Accordingly, defining the relationship of the Creator with the creation is exclusive to the Creator Himself alone. Here the question arises: who else is to define the relationship of the Creator with creation, if, according to the Western conception, there is to be a separation of religion, or the system of the Creator? If it is said that the relationship is defined by the created, then it is invalid, as we have clarified above. If it is said that such a relationship of separation is defined by the Creator himself, then where is the evidence for it? If there is any evidence of the Western conception, then it is the expression of the Bible, “Render unto Caesar the things that are Caesar's, and unto God the things that are God’s (Greek: AttoSote ouv tci Kaioapog Kafoapi koi to toO OeoO to) 0£(jj).” However, this evidence is invalid because it is not rational evidence for all of humanity, universally. This is because the evidence may give legitimacy to separating the religion from the life for Christians at best, according to their distorted understanding of Christianity. However, this does not justify the separation of religion for others like Muslims, as Islam renders Caesar (the ruler) and all his possessions to Allah (swt). Thus, it is invalid for secularism to be the creed of humanity as a whole.

۴- عقیدهٔ سکولاریسم عقیده‌ای است که با فطرت انسانی نیز در تضاد است. سکولاریسم با پذیرفتنِ ضمنیِ دین، غریزهٔ تقدیس دینی را می‌پذیرد، غریزه‌ای که طبیعی و فطری در انسان است. با پذیرفتن دین، سکولاریسم ضرورتِ ارضای غریزهٔ تقدیس را می‌پذیرد. با این حال، سکولاریسم این ارضا را تنها به تقدیس و عبادت فردی محدود می‌کند. اما غریزهٔ تقدیس تنها در عبادت فردی ظاهر نمی‌شود. این غریزه در همهٔ امور دیگری که انسان در آنها ناتوان و نیازمند است نیز پدیدار و آشکار خواهد شد. از آنجا که سکولاریسم دین و زندگی را از هم جدا می‌کند، واقعیت ناتوانی و نیاز انسان را نفی می‌کند؛ یعنی بخشی از سرشت غریزی انسان را رد و انکار می‌کند.

4- The creed of secularism is a creed that also contradicts the instinctual nature of humans. By implicitly acknowledging religion, it acknowledges the instinct of religious sanctification, which is natural and instinctive in humans. By acknowledging religion, secularism acknowledges the necessity of satiating the instinct of sanctification. Despite that, secularism then restricts that satiation to individual sanctification and worship alone. However, the instinct of sanctification does not appear in individual worship alone. It will also appear and be apparent in all other matters in which one is incapable and needy. Since secularism separates religion and life, it negates the reality of human incapability and need, i.e. it rejects and denies a part of the human instinctive constitution.

سکولاریسم دین را به رابطهای فردی و فردگرایانه میان خالق و مخلوق تقلیل داد. سکولاریسم از یک سو می‌پذیرد که دین برای تقدیس و عبادت فردی است، اما از سوی دیگر احساس ناتوانی و کاستی‌های انسان در اداره امور جمعی و حکمرانی را نادیده می‌گیرد. انسان در اداره امور زندگی خود، یعنی در سامان دادن به رفتارش در ارتباط با ارضای غرایز و نیازهای ارگانیک خویش، تفاوت، ناهمگونی و تناقض نشان می‌دهد. این امر نشان می‌دهد که انسان ناتوان است و به خالق، همان کسی که همه امور را تدبیر می‌کند، نیازمند است. بر این اساس، دین یا نظامی که از سوی خالق، همان کسی که همه امور را تدبیر می‌کند، فرمان داده شده، از جمله غرایز انسانی است. تنها خالق است که اسرار انسان را می‌داند و این خود پایه تدبیر امور انسان است.

Secularism reduced religion to a personal, individualistic relationship between the Creator and the created. Secularism recognizes on the one hand that religion is for individual sanctification and worship, but on the other hand, it ignores the human feelings of inability and shortcomings in managing the collective affairs of humans and governance. Man in managing his own affairs of life, i.e. in organizing his behavior related to satiating his instincts and organic needs, shows differences, disparity and contradiction. This indicates that man is incapable and is in need of the Creator, the One who manages all the affairs. Accordingly, the religion or the system commanded by the Creator, the one who manages all the affairs, is amongst the human instincts. The Creator alone is the One who knows the secrets of man, which is the basis of managing the affairs of man.

در پایان، عقیدهٔ سکولاریسم به سبب تناقض آن با عقل و فطرت، عقیدهای باطل است. درست است اگر بگوییم که عقیدهٔ سکولاریسم، همان‌گونه که انسان آن را می‌شناسد، عقیدهای نادرست است که بنیانش سست، توجیهاتش سطحی و بنای فکریاش شکننده است.

In conclusion, the creed of secularism is an invalid creed because of its contradiction to reason and instinct. We are not wrong to say that the creed of secularism, known by man, is a false creed whose foundation is fragile, whose justifications are superficial and whose intellectual edifice is fragile.