غربی دنیا میں مرد و عورت کے بارے میں یہ نظریہ کیتھولک اور پروٹسٹنٹ مذہبی تصور سے پیدا ہوا، جو عورت کو گناہ کا سرچشمہ سمجھتا تھا، نہ کہ مرد کو۔ تاہم مسیحی نقطۂ نظر نے مرد اور عورت کے تعلق کو بھی بڑی اہمیت دی، جو شادی تک محدود تھا۔ شادی کو اس لیے قدر کی نگاہ سے دیکھا گیا کہ اس سے خاندان وجود میں آتا ہے، جو معاشرے میں تعلیمی اور اخلاقی کردار ادا کرتا ہے۔ جب اٹھارویں صدی عیسوی میں روشن خیالی (Enlightenment) کی تحریک نے اپنی جدید مغربی فکر کے ذریعے معاشرے پر غلبہ حاصل کیا، تو معاشرے نے سیکولرازم کو اپنایا۔ سیکولرازم نے مذہب کو زندگی اور معاشرے کے ساتھ ہر تعلق سے الگ کر دیا، جبکہ آزادی، مساوات اور سماجی انصاف جیسے نئے تصورات کو رائج کیا۔ سیکولرازم نے انسان اور معاشرے کے بارے میں ایک نیا تصور دیا جو مسیحیت کے خلاف تھا۔ اس کے باوجود اس نے عورت کے بارے میں اس دنیوی نظریے کو نہیں بدلا جو معاشرے میں رائج تھا، خواہ وہ الہیاتی ادب ہو یا فلسفیانہ۔ اس کے برعکس، کچھ فلسفیوں نے اس نظریے کو فلسفیانہ اور فکری طور پر جواز فراہم کرنے کی کوشش کی۔ لبرل ازم اور روشن خیالی کے کئی فلسفی، جیسے ہیوم، ہابز، لاک، کانٹ، روسو اور مونٹیسکیو، عورت کی ذہنی صلاحیت کے بارے میں شکوک میں مبتلا رہے۔ انھوں نے یونانی فلسفیوں کے اس نظریے کی تائید کی کہ مرد فطری طور پر عورت سے ذہنی طور پر برتر ہے۔ مثال کے طور پر، ول ڈیورنٹ کی کتاب The Story of Philosophy میں ذکر ہے کہ یونانی فلسفی ارسطو نے کہا: "عورت مرد کے مقابلے میں ایسی ہے جیسے غلام آقا کے مقابلے میں، جسمانی کام کرنے والا ذہنی کام کرنے والے کے مقابلے میں، اور وحشی یونانی کے مقابلے میں۔ عورت ایک نامکمل مرد ہے، جو ترقی کے پیمانے پر نچلے درجے پر کھڑی رہ گئی ہے۔"

The view about man and woman in the West emerged from the Catholic and Protestant religious perception that viewed woman, but not man, as the origin of sin. However, the Christian view did also give great value to the relationship between the man and the woman, which was confined to marriage. Marriage was valued in order to form a family, that plays an educational and moral role in the society. When the Enlightenment movement dominated the society with its modern Western thinking in the eighteenth century CE, the society adopted secularism. Secularism separated religion from life and all relation with the society, whilst imposing new concepts such as freedom, equality and social justice. Secularism gave a new perception about man and society that is contrary to Christianity. Despite that, it did not change the worldly view about women that was prevalent in society, both in theological and philosophical literature. Instead, some philosophers attempted to justify the view philosophically and intellectually. Many philosophers of liberalism and Enlightenment such as Hume, Hobbes, Locke, Kant, Rousseau, and Montesquieu, remained skeptical about the mental faculty of women. They endorsed the view of Greek philosophers, who maintained that the male is, by nature, mentally superior to female. For instance, as mentioned in The Story of Philosophy by Will Durant, the Greek philosopher, Aristotle, said, “Woman is to man as the slave to the master, the manual to the mental worker, the barbarian to the Greek. Woman is an unfinished man, left standing on a lower step in the scale of development.”.

در نیمه دوم قرن نوزدهم میلادی، شمار اندکی از فیلسوفان غربی مسئلهٔ برابری جنسیتی را مطرح کرده بودند؛ از جمله جان استوارت میل در کتاب «انقیاد زنان». قوانین اروپای غربی، پس از انقلاب دموکراتیک و سکولاریزه شدن جامعه، تحت تأثیر دیدگاه پیشین قرار گرفت. سکولاریزاسیون حقوق تازه‌ای برای زنان به ارمغان نیاورد؛ بلکه او را فروتر دانست. برای نمونه، قانون ناپلئون که «قانون مدنی فرانسویان» نیز نامیده می‌شود و در سال ۱۸۰۴ میلادی صادر شد، در ماده ۲۱۷ مقرر می‌داشت: «زن، هرچند در دارایی مشترک نباشد یا جدا از شوهر باشد، بدون موافقت شوهرش در آن عمل، یا رضایت کتبی او، نمی‌تواند چیزی را به‌طور رایگان یا با عوض ببخشد، گرو بگذارد یا به دست آورد.» بسیاری از فیلسوفان مدعی بودند که زنان به دلیل نا‌مناسب بودن ذاتی‌شان برای سیاست، از آن دوری می‌جستند. حقوق سیاسی تنها در قرن بیستم میلادی به زنان اعطا شد.

Not many Western philosophers had proposed the issue of gender equality in the second half of the nineteenth century, except for a few, such as John Stuart Mill in his book, The Subjection of Women. The Western European laws were influenced by the pre-existing view, after the democratic revolution and secularization of the society. Secularization did not give new rights to women. Instead, it deemed her inferior. For example, the Napoleonic Code, also called the Civil Code of the French, issued in 1804, stipulated in article 217, “A wife, although noncommunicant or separate in property, cannot give, pledge, or acquire by free or chargeable title, without the concurrence of her husband in the act, or his consent in writing.” Many of the philosophers asserted that women stayed away from politics, because they were not suitable for it by nature. Political rights were given to women only in the twentieth century CE.

برای نمونه، فرانسه در سال ۱۹۴۵ به زنان حق رأی داد، یک قرن و نیم پس از انقلاب فرانسه. این انقلاب فرانسه بود که خواستار آزادی، برابری، برادری و خرد شد، و در قالب زنی به نام «ماریان» به‌عنوان نماد مهم جمهوری‌خواهی و نماد ملی تجسم یافت. خلاصه آنکه جنبش روشنگری مدرن دیدگاه دنیوی درباره زنان را تغییر نداد. آنچه آزادی، برابری، برادری و خرد نامیده می‌شد، در اساس تنها متوجه مردان بود و زنان را کنار می‌گذاشت. دلیل این امر شکست اصلاحیه‌ای است که جان استوارت میل در سال ۱۸۶۷ به لایحه دوم اصلاحات انتخاباتی پیشنهاد کرد. این اصلاحیه در مجلس عوام بریتانیا مطرح شد تا در قوانین انتخابات، واژه «مرد» به واژه «شخص» تغییر یابد. با این حال، تنها ۷۳ نماینده به آن رأی موافق دادند، در حالی که اکثریت ۱۹۴ نماینده به آن رأی مخالف دادند.

For example, France granted women the right to vote in 1945, a full century and a half after the French Revolution. It is the French Revolution that called for liberty, equality, fraternity and reason and was personified in the form of the woman, Marianne, as a significant republican symbol and national icon. In summary, the modern Enlightenment movement did not change the worldly view about women. Its so-called liberty, equality, fraternity and reason were all basically directed to men alone, excluding women. An evidence for this is the failure of the amendment proposed by John Stuart Mill to the Second Reform Bill of 1867. The amendment was tabled in the British House of Commons to change the term ‘man’ to the term ‘person,’ in election laws. However, only 73 members voted in favor, whilst a majority of 194 members voted against.

اگرچه جنبش روشنگری غربی در دوران جدید، دیدگاه موجودِ پیشین درباره جایگاه مردان و زنان در جامعه را حفظ کرد، اما نگرش به روابط میان آن دو و پیامدهای آن را دگرگون ساخت. سکولاریسم این کار را از راه پذیرفتن ایدهٔ آزادی و تعریف خود از خوشبختی و لذت انجام داد. نگاه به روابط میان مرد و زن را به رابطهٔ جنسی تقلیل داد. مفاهیم شرافت، کرامت و عفت را زیر سؤال برد، برخلاف کلیسای مسیحی. کلیسای مسیحی جستجوی لذت را گناه می‌دانست. آگوستین قدیس هیپو (درگذشته ۴۳۰ میلادی) آموزش می‌داد که رابطهٔ جنسی تنها برای تولیدمثل است و باید از رابطهٔ جنسی تفریحی یا شهوانی پرهیز کرد. این دیدگاه تقریباً هزار سال بعد توسط توماس آکوینی (درگذشته ۱۲۷۴ میلادی) تکرار شد. بنابراین مسیحیت، رابطهٔ جنسی را عملی جسمانی، شهوانی و شیطانی می‌دانست که تنها در چارچوب ازدواج، آن هم صرفاً برای فرزندآوری و محدود به یک وضعیت مجاز و در روزهای معین، روا بود.

Although the modern Western Enlightenment movement maintained the pre-existing view related to the respective statuses of men and women in society, it changed the view towards the relations between them and their outcome. Secularism did so through its adoption of the idea of freedom and its definition of happiness and pleasure. It reduced the view about the relations between male and female to a sexual relationship. It challenged the concept of honor, dignity and chastity, in contradiction to the Christian Church. The Christian Church considered seeking pleasure as sin. Augustine of Hippo (died 430) taught that sex was only to be used for procreation, and that recreational, or lustful, sex was to be avoided. This view which was echoed nearly a thousand years later by Thomas Aquinas (died 1274). So, Christianity considered sex as a physical, carnal, satanic act, which was allowed only within the framework of marriage, for the sake of childbearing alone and limited to a single permissible position, on particular days.

در مقابل، پذیرش دیدگاه غربی مدرن درباره روابط جنسی با ظهور جامعه‌شناسی و روان‌شناسی پشتیبانی شد که بر پایه‌ی مبنای فکری سکولار و روش‌شناسی ماده‌گرایانه بنا شده بودند. بنابراین دیدگاه مدرن غربی اهمیت خانواده را کاهش داد، هرچند آن را به‌طور کامل از میان نبرد. سپس نقش جامعه و دولت در تربیت را گسترش داد و بزرگ‌نمایی کرد، چنان‌که مثلاً در آثار امیل دورکیم نمایان است. دیدگاه مدرن غربی پیوند رفتار انسان با انگیزه‌های جنسی را تأکید کرد و نسبت به نقش سرکوب در بهره‌وری اجتماعی و بیماری‌های روانی هشدار داد، و در همان حال آزادی جنسی را ترویج می‌کرد، چنان‌که در آثار زیگموند فروید نمونه‌اش دیده می‌شود. سوسیالیسم مارکسیستی که در میانه‌ی قرن نوزدهم میلادی پدید آمد، در همین مسیر پیش رفت. سوسیالیسم مارکسیستی از آزادی جنسی و نوع روابط جنسی آن دفاع کرد و لغو ازدواج و خانواده را به‌عنوان یکی از اهداف صریح کمونیسم قرار داد. درباره‌ی فمینیسم بحث کرد و مدعی شد که ازدواج تجلی مالکیت خصوصی است. فریدریش انگلس در کتاب «منشأ خانواده، مالکیت خصوصی و دولت» مدعی شد که ازدواج تسلیم یک جنس به جنس دیگر است و شکلی از مبارزه‌ی طبقاتی در طول تاریخ به شمار می‌رود. بر اساس دیدگاه مارکسیستی، ازدواج نقش زن را در جامعه به حاشیه می‌راند و او را تابع برتری اقتصادی مرد می‌کند، و از این رو تداوم می‌یابد، در حالی که نظام خانواده نهادی سرمایه‌داری است.

In contrast, the adoption of the modern Western view of sexual relationships was supported by the emergence of sociology and psychology, founded on the basis of the secular intellectual basis and materialist methodology. So the modern Western view diminished the importance of family, although it did not abolish it as a whole. It then expanded and exaggerated the role of society and state in upbringing, as manifest in the work of Emile Durkheim, for example. The modern Western view asserted the link of human behavior with sexual motives, warning of the role of repression in social productivity and mental illness, whilst promoting sexual liberation, as exemplified in the works of Sigmund Freud. Marxist socialism, that emerged in the mid of the nineteenth century CE, proceeded in this direction. Marxist socialism defended sexual liberation and its type of sexual relationships, making the abolition of marriage and family as one of the express objectives of communism. It discussed feminism and maintained that marriage is a manifestation of private property. In his book, The Origin of the Family, Private Property and the State, Friedrich Engels maintained that marriage is the submission of one gender to another and that it is a form of class struggle within history. According to the Marxist view, marriage marginalizes the role of a woman in the society, making her subservient to the economic supremacy of man, thereby persisting, whilst the family system is a capitalist institution.

قرن نوزدهم میلادی با درگیری‌های ایدئولوژیک خود به پایان رسید و همراه با آن، اصلاحات سیاسی و اقتصادی‌ای صورت گرفت. با این حال، این اصلاحات وضعیت زنان را تغییر نداد. سپس جوامع غربی قرن بیستم میلادی را از آغاز تا میانه آن با شعله‌ور شدن دو جنگ جهانی پذیرا شدند؛ جنگ‌هایی که زنان را به عرصه تولید و خدمات کشاند. بدین‌ترتیب، جوامع غربی وضعیت تازه‌ای پدید آوردند که آنان را ناگزیر ساخت بخشی از حقوق سیاسی، اقتصادی و اجتماعی زنان را به رسمیت بشناسند. این وضعیت تازه زمینه را برای تشدید آنچه «جنبش فمینیستی» نامیده می‌شود، در فعالیت‌ها و طرح خواسته‌ها فراهم ساخت. افزون بر این، این جنبش اهداف و راهبردهای خود را دگرگون کرد. آنچه «موج دوم فمینیسم» نامیده می‌شود، در دهه شصت قرن بیستم میلادی آغاز شد و کل نظام اجتماعی موجود در غرب را هدف گرفت، با دیدگاهی تازه که بر «جنسیت‌گرایی» متمرکز بود؛ یعنی از میان بردن تبعیض جنسیتی مبتنی بر دوگانگی مرد و زن، که شامل کلیشه‌سازی جنسیتی، نقش‌های جنسیتی، تعیین جنسیت و آگاهی جنسیتی می‌شود. تمرکز موج دوم فمینیسم بر از میان بردن تبعیض جنسیتی از فلسفه‌های لیبرالیسم، آزادی، مارکسیسم، اگزیستانسیالیسم و واسازی پسامدرن الهام گرفته بود. این جنبش از سوی جنبش‌های آزادی جنسی و سازمان‌های همجنس‌گرایان پشتیبانی می‌شد. از این رو، هدف دیگر تنها برابری میان مرد و زن نبود، بلکه لغو هرگونه تبعیض میان جنسیت‌ها نیز شده بود. پس از دهه‌ها، موضوع تبعیض جنسیتی از سوی سازمان‌های بین‌المللی، از جمله سازمان ملل متحد، پذیرفته شد و آن را به عنوان مفهومی در کنوانسیون رفع کلیه اشکال تبعیض علیه زنان (CEDAW) سال ۱۹۷۹ جای دادند. سپس تبعیض جنسیتی در اسناد کنفرانس بین‌المللی جمعیت و توسعه (ICPD) در قاهره، مصر، در سال ۱۹۹۴ به عنوان یک اصطلاح و مفهوم تصریح شد، و پس از آن کنفرانس جهانی زنان در پکن در سال ۱۹۹۵ برگزار گردید. بسیاری از کشورهای غربی به تدریج دیدگاه «جنسیت‌گرایی» را، به‌طور کامل یا جزئی، پذیرفته‌اند.

The nineteenth century CE ended with its ideological conflicts, accompanied by resultant political and economic reforms. However, these did not change the condition of women. Then Western societies welcomed the twentieth century CE, from its beginning to its middle, with the outbreak of two world wars that plunged women into the arena of production and service. Western societies thereby created a new situation that forced them to recognize some of the political, economic and social rights of women. This new situation paved way for the intensification of what is called the feminist movement in its activities and raising of demands. Moreover, the movement changed its objectives and strategies. What is called the second-wave of feminism began in the sixties of the twentieth century CE, targeting the entire social system pre-existing in the West with a new vision focused on genderism, which is eliminating gender discrimination based on male-female duality, encompassing gender stereotyping, gender roles, gender determination and gender awareness. Second-wave feminism’s focus on eliminating gender discrimination was inspired by the philosophies of liberalism, freedom, Marxism, existentialism and the post-modernist deconstructionism. The movement was supported by sexual liberation movements and gay organizations. Thus, the objective had become not just for the sake of equality between men and women, but also for the sake of abolition of all discrimination between genders. After decades, the subject of gender discrimination was adopted by the international organizations including the United Nations, which adopted it as a concept in the Convention on the Elimination of all Forms of Discrimination Against Women (CEDAW) of 1979. Then gender discrimination was stipulated as a term and concept in the documents of the International Conference on Population and Development (ICPD) in Cairo, Egypt, of 1994, followed by the World Conference on Women in Beijing in 1995. Many Western nations have gradually endorsed the view of genderism, as a whole or partially.

به‌طور خلاصه، غرب در پی عوامل متعددی مربوط به امور اقتصادی، فرهنگی، سیاسی و اجتماعی، که طی چندین دهه رخ داد، دیدگاه خود را درباره مردان، زنان و ماهیت روابط میان آن‌ها تغییر داد. می‌توان گفت که نظام اجتماعی غربی مدرن، نظامی است که دیدار دو فرد هم‌جنس‌گرا یا غیرهم‌جنس‌گرا را سامان می‌دهد؛ یعنی رابطه‌ای که از این دیدار میان آن‌ها پدید می‌آید و آنچه از آن شاخه‌شاخه شده یا حاصل می‌شود. این نظامی نامعتبر است که با عقل و فطرت (سرشت انسانی) در تضاد است. بی‌اعتباری آن در پایه‌هایی که بر آن بنا شده آشکار است:

In summary, the West changed its view about men, women and the nature of relationships between them as a consequence of many factors pertaining to economic, cultural, political and social matters, that occurred over many decades. It can be said that the modern Western social system is the system that organizes the meeting of two heterosexuals or homosexuals, that means the relationship created between them by their meeting and what branches out or results from it. It is an invalid system contradicting the intellect and fitra (human nature). Its invalidity is evident in the foundations upon which it is built: