ریشه‌های امپریالیسم استعماری غربی را می‌توان در رقابت تلخ میان پادشاهان اروپا در دوران مسیحیت جستجو کرد. این کشمکش با وجود وفاداری ظاهری‌شان به پاپ واحدی که میان ایشان مشترک بود، ادامه داشت. قدرت‌های اروپایی سپس راه‌های دریایی را کشف کردند و از شرق مدیترانه گذشتند تا به‌ویژه به شبه‌قاره هند برسند. این امر اروپاییان را همچنین به کشف قاره‌های آمریکا کشاند، و در آنجا حرص ایشان برای ثروت‌اندوزی شخصی به جنایت‌هایی علیه مردمان بی‌پناه آن سرزمین‌ها انجامید.

The origins of Western colonialist imperialism can be traced back to the bitter rivalry between the kings of Europe, during the Christian era. This conflict was despite their formal loyalty to the single Pope, who was common amongst them. European powers then explored sea routes, traversing beyond the Eastern Mediterranean to reach the Indian Subcontinent, specifically. This also led the Europeans to explore the Americas, whereby their lust for personal enrichment led to atrocities perpetrated upon the powerless people of those lands.

همچنین در برخی مناطق آسیا و آفریقا جنایات بی‌شماری ارتکاب یافت. افزون بر این، اروپا زمانی فرصتی طلایی به دست آورد که دولت عثمانی در قرن دوازدهم هجری از جایگاه رهبری جهان سقوط کرد. از این رو، ثروت فراوان آسیا و آفریقا ناگهان به روی استعمار اروپایی گشوده شد.

Atrocities were also perpetrated in certain regions of Asia and Africa. Furthermore, Europe attained a golden opportunity when the Ottoman State fell from being the leading state of the world, in the twelfth Hijri century. Thereupon, the abundant wealth of Asia and Africa was suddenly open for European colonialism.

اروپایی ملت‌ها در این مرحله به قدرت‌های جهانی تبدیل شده بودند و رقابت شدید میان آنان به‌طور طبیعی به یک درگیری جهانی انجامید. بدین‌ترتیب، آنان بر سر آنچه تازه به دست آورده بودند وارد درگیری‌های نظامی شدند. پس از جنگ‌های ویرانگر ناپلئونی، قدرت‌های بزرگ اروپایی گرد هم آمدند تا سازوکاری برای تنظیم رقابت استعماری میان خود بنیان نهند. هدف این بود که از جنگ مستقیم و آشکار جلوگیری شود. اگرچه مدوس ویوندی، آنتانت کوردیال و آنتانت سه‌گانه (فرانسوی: Entente به معنای توافق دوستانه) صلح را در درون اروپا برقرار کردند، اما زمینه‌ساز بزرگ‌ترین تهاجمات استعماری در تاریخ بشر بودند. این به آن دلیل بود که قدرت‌های اروپایی را قادر ساخت تا توجه خود را معطوف به تصاحب تقریباً تمامی جهان کنند.

European nations by this stage had become global powers and the fierce rivalry between them naturally turned into a global conflict. Thereby, they entered into military conflicts over what they came to newly possess. After the devastating Napoleonic Wars, the major European powers convened in order to put in place a mechanism to regulate imperialist rivalry amongst themselves. It was to avoid direct, open war. Although the modus vivendi, the Entente Cordiale and the Triple Entente (French: Entente - friendly agreement) brought peace within Europe, they constituted the reason for the greatest colonialist invasions in human history. This is because it enabled the European powers to focus their attention to acquire almost the entire world.

فصل پایانی داستان استعمار و امپریالیسم غربی با جنگ جهانی دوم آغاز شد؛ جنگی که به ظهور ایالات متحده به‌عنوان ابرقدرت جدید و کشور پیشرو تازه انجامید. این جنگ به انحلال اجباری امپراتوری‌های استعماری اروپا منجر شد. پس از آن، غنایم این امپراتوری‌ها به کانونی برای بهره‌کشی آمریکا بدل گشت. نهادهای برتون‌وودز، یعنی بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول و دیگران، عناصر اصلی این طرح بودند. این روند با استبداد فرهنگی ایالات متحده در سراسر جهان همراه شد. ایالات متحده همچنان حضور نظامی خود را یکی پس از دیگری در کشورها گسترش می‌دهد و از همان توجیهاتی بهره می‌گیرد که پیشینیان اروپایی‌اش به کار می‌بردند. این کشور پایگاه‌های نظامی در سراسر جهان بنا می‌کند. رژیم‌های محلی را سرنگون می‌کند و در عین حال طبقات حاکم آن سرزمین‌ها را بازسازی می‌کند تا وفاداری‌شان به دستورهای آمریکا تضمین شود. نظام بین‌المللی امروز همچنان ابزاری است برای تنظیم رقابت قدرت‌های بزرگ و در همان حال فراهم‌کننده ابزارهای لازم برای به زیر سلطه کشیدن جهان در برابر خواسته‌های آنان. قدرت‌های بزرگ ائتلاف پیشین اروپایی با پنج عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد جایگزین شدند. آنان رقبای توانمندی هستند که به‌طور مشترک بر بهره‌کشی جمعی‌شان از کل نوع بشر نظارت می‌کنند.

The final chapter in the story of Western colonialist imperialism began with the Second World War, which led to the emergence of the United States as a new super power, the new leading state. It led to the forced dismantlement of European colonialist empires. Subsequently, the spoils of these empires have become a hotbed of American exploitation. The Bretton Woods Institutions, the World Bank and the International Monetary Fund, amongst others, were the primary elements of this project. This was accompanied by the cultural tyranny of the US around the world. The US is still expanding its military presence in nations one after another, by using the same justifications used by its European predecessors. The United States builds military bases throughout the world. It uproots local regimes, whilst reshaping the ruling classes of those lands, to ensure their loyalty to American dictates. Today’s international system still serves as a tool to regulate the rivalry of major powers, whilst simultaneously providing the necessary tools to subjugate the world to their demands. The major powers of the previous European entente were replaced by the five permanent members of the Security Council of the United Nations. They are the powerful competitors that jointly oversee their collective exploitation of the entire human race.