سرمایه‌داران تولید را فرایندی تعریف می‌کنند که به ایجاد کالاها یا خدماتی می‌انجامد که ارزش دارند و به سود افراد کمک می‌کنند. به باور آنان، تولید یعنی ایجاد سود (مطلوبیت) یا افزایش آن. با این حال، اقتصاد سرمایه‌داری همه سودها را در نظر نمی‌گیرد. در عوض، موضوع تنها به سودِ اقتصادِ مادی‌ای محدود می‌شود که قابلِ عرضه در بازار (قابلِ مبادله) است.

Capitalists define production as the process that leads to the creation of goods or services that have a value, contributing to the benefit of individuals. According to them, production is the creation of benefit (utility) or increasing it. However, the capitalist economy does not take into account all the benefits. Instead the matter is restricted only to the benefit to the materialistic economy that are merchandisable (tradable).

بر این اساس، کار زنی که کارهای خانه را انجام می‌دهد و به امور منزل و فرزندان رسیدگی می‌کند، تنها در صورتی مولد تلقی می‌شود که آن را به‌عنوان خدمت به دیگران بفروشد. اما کار او برای خودش، در خانه‌اش و برای خانواده و فرزندانش، از دیدگاه اقتصاد خرد، و به‌ویژه از زاویه‌ی به‌اصطلاح «هزینه‌ی فرصت»، زیانی برای بازار کار به شمار می‌آید. از این رو اقتصاددانان سودمندی اجتماعی و نقش تربیت فرزندان را که زن با مادری و خانه‌داری انجام می‌دهد، در نظر نمی‌گیرند، بلکه آن را با معیار سودمندی مادی ارزیابی می‌کنند.

So the work of a woman who performs household chores, taking care of the affairs of the home and the children, is considered productive only if she sells it as service to others. As for her action for herself in her home for the sake of her family and children, it is considered from a microeconomic point of view, specifically from the angle of so-called ‘opportunity cost,' as a loss to the labor market. Thus economists do not take into consideration the social utility (benefit) and the role of raising (children) performed by a woman, by being a mother and a housewife. Instead, they evaluate with the criterion of materialistic utility.

دیدگاه سودگرایی مادی که بر جامعه غربی حاکم است، سبب می‌شود که انسان تنها بر مقیاس سودمندی اقتصادی سنجیده شود. ارزش انسان تنها از جنبه اقتصادی در جامعه ارزیابی می‌شود. اهداف او با تولید و مصرفی که انسان در چرخه کار انجام می‌دهد تعیین می‌گردد. او همچون لولای یک کمد، پیرامون تولید و مصرف می‌چرخد. مدرن‌سازی مادی‌گرایانه به آنچه فلسفه غربی به‌اصطلاح «بیگانگی» نامیده می‌شود انجامید، همان‌گونه که زیمل در کتاب فلسفه پول توصیف کرده است، و بدین ترتیب روابط انسانی بیش از پیش با واسطه پول برقرار می‌شود. از این رو جای شگفتی نیست که ببینیم زنی، برای نمونه، از اینکه نقشی طبیعی، غریزی و اجتماعی همچون مادری و خانه‌داری را بر عهده گیرد احساس شرم می‌کند، زیرا این نقش از نظر اقتصادی سودآور نیست. در نتیجه او با تمام توان به بازار کار روی می‌آورد و خانه و خانواده‌اش را رها می‌کند، که این امر به نوبه خود به از هم‌گسیختگی خانواده و زیان‌دیدن کودکان می‌انجامد.

The view of materialistic utility that dominates Western society causes man to be evaluated on the scale of economic utility alone. Man’s value is evaluated only in the economic sense within society. His goals are determined by the production and consumption performed by man, in the machinery of work. He revolves around production and consumption like the hinge of a cupboard. Materialistic modernization resulted in the so-called Western philosophy of alienation, as described in Simmel’s The Philosophy of Money, whereupon relationships become more and more mediated by money. Thus there is no surprise for us to see a woman, for instance, feeling ashamed of undertaking a natural, instinctive, social role, as a mother and a housewife, because this is not productive economically. Therefore, she entered into the labor market with all her energy, neglecting her home and family, which in turn resulted in the fragmentation of the family and losses to children.