اقتصاددانان غربی بر این باورند که نیازهای انسان با دو چیز برآورده می‌شود: کالاها و خدمات. کالاها وسایل رفع نیاز هستند و اشیایی محسوس و ملموس‌اند، مانند نان، وسایل نقلیه، تلفن و غیره. خدمات نیز از وسایل رفع نیاز به شمار می‌روند، اما امور محسوسی هستند که ملموس نیستند، مانند مشاوره حقوقی، تعمیر خودرو، کارهای نظافتی و غیره. آنچه کالاها و خدمات را وسیله رفع نیاز می‌سازد، مطلوبیت (سودمندی) آن‌هاست، چه این سودمندی به‌صورت جزئی یا کامل، و چه مستقیم یا غیرمستقیم به دست آید. در نگاه غربی، اگر این سودمندی در هر چیزی وجود داشته باشد، همان چیز برای رفع نیاز مناسب شمرده می‌شود. از آنجا که در اصطلاحات اقتصاد سرمایه‌داری، نیاز به معنای خواستن است، هر چیزی که از نظر اقتصادی سودمند باشد، در زمره همه آنچه مورد خواست است قرار می‌گیرد، خواه آن چیز ضروری باشد یا نه، و صرف‌نظر از اینکه برخی آن را سودمند و برخی زیان‌بار بدانند. از نظر اقتصادی، تا زمانی که مورد خواست کسی باشد، سودمند است.

Economists in the West see that human needs are fulfilled by two things such as: goods and services. Goods are the means of satiation, being sensed things that are tangible such as bread, vehicles, telephone and others. Services are also within the means of satiation, but are sensed things that are intangible, such as legal advice, car repair, cleaning work and others. What makes the goods and services means of satiation is their utility (benefit), whether this utility is achieved partially or completely, directly or indirectly. In the Western view, if this benefit is available in anything, this makes the thing suitable for satiation. Since in capitalist economic terms, need means desire, anything that is beneficial economically falls within all that is desired, whether the thing is essential or not, regardless of some people considering it as beneficial, whilst others consider it as harmful. It is economically beneficial as long as it is desired by anyone.

در مقاله‌اش با عنوان «دربارهٔ آزادی، چند سخن دربارهٔ عدم مداخله»، جان استوارت میل تأکید کرد که «هم ارزانی و هم کیفیت خوب کالاها بهترین شکل تأمین می‌شود، با رها گذاشتن تولیدکنندگان و فروشندگان کاملاً آزاد»، حتی در حالی که زیان الکل، تریاک و سموم را برای خریدار در نظر می‌گرفت. «الکل و تریاک، بر اساس مفهوم اقتصادی، درست مانند غذا و پوشاک کالا هستند...» چنان که جلی زایلسترا، بانکدار مرکزی هلند، در کتابش با عنوان مقدمه‌ای بر اقتصاد گفته است.

In his essay, “On Liberty, A Few Words on Non- Intervention,” John Stuart Mill asserted, “both the cheapness and the good quality of commodities are most effectually provided for by leaving the producers and sellers perfectly free,” even whilst considering the harm of alcohol, opium and poisons upon the buyer. “Alcohol and opium are commodities just like food and clothing according to the economic concept...” as the Dutch central banker, Jelle Zijlstra, said in his book, Introduction to Economics.

بنابراین، اقتصاد سرمایه‌داری غربی به ابزارهای ارضای نیاز، یعنی کالاها و خدمات، می‌نگرد، و ملاحظهٔ غالب آن این است که این‌ها نیازها را برآورده می‌کنند، بی‌آنکه به هیچ ملاحظهٔ دیگری توجه کند. بر همین اساس، شراب دارای ارزش اقتصادی دانسته می‌شود، زیرا نیازهای افراد را برآورده می‌کند. فحشا نیز دارای ارزش اقتصادی دانسته می‌شود، با این تلقی که خدمتی است که نیازهای افراد را برآورده می‌سازد. جان استوارت میل در کتاب خود، «فایده‌گرایی»، گفته است: «فضیلت، بر اساس تصور فایده‌گرایانه، از این نوع کالاست. هیچ میل یا انگیزهٔ اولیه‌ای به آن وجود نداشته، جز اینکه به لذت، و به‌ویژه به دور ماندن از درد، کمک می‌کند.» یلّه زیلسترا در کتاب خود، «درآمدی بر اقتصاد»، گفته است: «بنابراین، اقتصاد نیازها را از منظر اخلاقی داوری نمی‌کند یا تعریف نمی‌کند، به‌گونه‌ای که بتوان آن‌ها را پذیرفت یا رد کرد، زیرا این کار بر عهدهٔ علم اخلاق است. همچنین اقتصاد چیزها را از نظر زیانشان برای سلامتی داوری نمی‌کند، زیرا این کار کار پزشکی است. در عوض، اقتصاد تنها این را می‌پرسد که آیا نیازی وجود دارد که باید برآورده شود، یا امکان برآوردن آن چیزها وجود دارد.» این بدان معناست که اقتصاد سرمایه‌داری به این نمی‌پردازد که جامعه چگونه باید باشد. در عوض، تنها به کالای اقتصادی از این جهت توجه دارد که آیا نیاز است و از نظر اقتصادی سودمند است، و سپس به این می‌پردازد که چگونه تأمین آن تضمین شود. این اقتصاد هر چیزی را بر اساس سود اقتصادی آن می‌سنجد.

Thus, the Western capitalist economy looks into the means of satiation, goods and services, with the dominant consideration that they satiate the needs, without looking into any other considerations. Thus wine is seen as having an economic value as it satiates the needs of individuals. Prostitution is seen as having an economic value by considering it as service that satiates the needs of individuals. In his book, Utilitarianism, John Stuart Mill said, “Virtue, according to the utilitarian conception, is a good of this description. There was no original desire of it, or motive to it, save its conduciveness to pleasure, and especially to protection from pain.” Jelle Zijlstra said in his book, Introduction to Economics, “Thus, the economy does not judge the needs or define them from a moral perspective for instance, such that they can be accepted or rejected because it is the work of ethical science. Also it does not judge the things in terms of their harm to the health because it is the work of medicine. Instead, the economy asks only whether there is a need that is to be satiated or there is a possibility of satiating the things.” This means that the capitalist economy is not concerned about how society should be like. Instead, it is only concerned with economic material in terms of it being a need and beneficial, economically, in origin and then how to ensure its provision. It measures everything according to its economic benefit.

این نگاه اقتصاددانان سرمایه‌داری به نیازها و منافع است. این نگاه، به خودی خود، بیانگر آن نیست که جامعه باید چگونه باشد. این دیدگاه نشان می‌دهد که انسانِ اقتصادِ سرمایه‌داری را موجودی صرفاً مادی می‌بیند که از گرایش‌های معنوی، اندیشه‌های اخلاقی و اهداف اخلاقی تهی است. او به روحیه اخلاقی جامعه و به والایی معنوی‌ای که باید در میان مردم رایج باشد اهمیتی نمی‌دهد. او به هیچ‌یک از این امور نمی‌پردازد. بلکه تنها به اموال مادی‌ای توجه دارد که صرفاً خواسته‌های مادی او را برآورده کند. بنابراین، در تجارتش فریب نمی‌دهد، اگر سودش از راه فریب باشد، آنگاه فریب‌کاری برای او مجاز خواهد بود. او به فرمان خداوند (سبحانه و تعالی) مبنی بر دادن صدقه، به تهی‌دستان غذا نمی‌دهد، بلکه تنها برای آنکه مانع دزدیدن اموالش توسط آنان شود، به ایشان غذا می‌دهد. کسی که انسان را بر پایه این نگاه بنگرد و زندگی اقتصادی را بر مبنای این دیدگاه ارزیابی کند، در واقع خطرناک‌ترین شخص برای جوامع و ملت‌هاست. زیرا او جامعه‌ی انسانی را به جنگلی تبدیل خواهد کرد که در آن، قویان ضعیفان را می‌بلعند.

This is the view of capitalist economists on needs and benefits. The view is not as such how society should be. This view indicates that a man of the capitalist economy looks at man as a purely materialistic person devoid of spiritual inclinations, moral thoughts and moral goals. He does not care about the moral spirit of the society and the spiritual elevation that should be prevalent amongst the society. He is not concerned with any of this. Instead, he is purely concerned with the materials that would purely satiate his material cravings alone. So he will not cheat whilst he profits in his trade. However, if he gets profit only by cheating, then cheating will be legal. He will not feed the poor in response to the command of Allah (swt) to give charity. Instead, he will feed the poor only to stop them stealing from him. The one who views man according to this view, who evaluates economic life on the basis of this view, is in fact the most dangerous person for societies and peoples. That is because he will alter human society into a jungle, where the strong devour the weak.

از سوی دیگر، ثروت و تلاش‌ها، یعنی آنچه کالا و خدمات نامیده می‌شود، به‌دست افراد جستجو می‌شود تا به آنان سود رساند. مبادلهٔ آن‌ها میان مردم، روابطی میان ایشان پدید می‌آورد که جامعه بر اساس آن شکل می‌گیرد. بنابراین، هنگام نگریستن به ثروت و نیازها، باید دربارهٔ جامعه، با روابط آن، به‌طور کلی و جزئی بررسی کرد که جامعه چیست. بر این اساس، توجه به اقتصاد مادی از نظر برآوردن نیازها و ارضای خواسته‌ها، بدون توجه به آنچه برای هستی یک جامعه لازم است، جدا کردن اقتصاد مادی از روابط است. این تسلط انسان بر اقتصاد مادی است، به‌جای آنکه اقتصاد را با سامان دادن روابط انسان با آن، زیر فرمان او قرار دهیم. این امر غیرطبیعی و باطل است. بر این اساس، برای ما روا نیست که چیزهای مادی را تنها به این دلیل سودمند بدانیم که کسی خواهان آن‌هاست، چه در واقع زیان‌بار باشند و چه نباشند، چه روابط مردم را به‌طور منفی تحت تأثیر قرار دهند و چه ندهند، و چه از نظر مردم جامعه مجاز باشند و چه ممنوع. بلکه چیزها تنها در صورتی باید سودمند شمرده شوند که در واقع برای انسان سودمند باشند، با توجه به آنچه جامعه بدان مکلف است.

This is on the one hand. On the other hand, wealth and efforts, which they call goods and services, are sought by individuals, to benefit them; their exchange by people creates relationships between them, according to which society is formed. Thus one must look into what society is, with its relationships, in general and in detail, when looking at the wealth and needs. Accordingly, paying attention to the material economy in terms of satiating the needs and satisfying the desires, without attention to what is necessary for a society to be, it is the separation of the material economy from relationships. It is the subjugation of man to the material economy, instead of subjugating the economy to him, by organizing his relationships with it. This is unnatural and invalid. Accordingly, it is not permissible for us to consider materials as beneficial, just because there is someone who wants them, whether they are in fact harmful or not, whether they negatively affect the relationships of the people or not or whether or not they are permissible or prohibited according to the view of people in the society. Instead, things should be considered beneficial only when they are in fact beneficial to man, with a view of what is obliged for a society.